Julyz

Ιούλιος 2003

Μετά από 6μιση μήνες ταραχώδους και παθιασμένης σχέσης μαθαίνω ότι το πουτανάκι με κεράτωσε. Βρε ουστ, τηλέφωνο και τέλος. Μετά από μία εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι θέλει πίσω το δαχτυλίδι που μου είχε κάνει δώρο γιατί ήταν λέει δώρο από τη μητέρα της.

Ιούλιος 2006

Φοιτητής. Τελειώνουν οι διακοπές στην Πρέβεζα, μία θυελλώδης σχέση βρίσκεται στο τέλος της και κατεβαίνουμε με κάτι πορτογαλίδες Χανιά. Οι πορτογαλίδες στην πραγματικότητα ήταν παρέα από εράσμους αλλά εσύ έχε στο μυαλό σου ότι τις γνωρίσαμε, τις συγκλονίσαμε και είπαν να μας ακολουθήσουν με τον κοντό στο μακρινό μας ταξίδι για την Κρήτη. Στο καράβι βρίσκεται και το αντικείμενο του πόθου μου η οποία δεν είχε καταλάβει καν ότι φερόταν σαν βλάκας και ήμουν στα όρια να την χωρίσω. Ας είναι. Περάσαμε 20 μέρες όλο τρέλα, κατά τις οποίες συνειδητοποίησα την απώλεια οποιασδήποτε συνεννόησης και επικοινωνίας. Προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Φλωρινιώτης είναι θεός. Αλλά είχε μεγάλα βυζιά οπότε βρισκόμουν σε δίλλημα. Μετά έφυγε και δεν την ξαναείδα. Τον ίδιο μήνα με πήρε τηλέφωνο η τύπισα του Ιουλίου 2003 να μου ζητήσει ένα λεύκωμα το οποίο λεει είχε ξεμείνει στα χέρια μου από την τρίτη λυκείου. Ξαναβρεθήκαμε να της το δώσω και όταν με είδε έπαθε κοκομπλόκο με τους κοιλιακούς μου και τα πρασινοκαφέ μου μάτια. Συγνώμη μου ζήτησε για την τότε συμπεριφορά της.. Ανώτερος εγώ, εννοείται λέω, περασμένα ξεχασμένα. Ποιος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο τώρα, μπίατς;;;

Ιούλιος 2010

Κατεβαίνει η ζαργάνα μόνιμα, οπότε τέλος η απόσταση. Επιτέλους θα έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που ποτέ δε μπορούσαμε, όπως να πηγαίνουμε στη λαϊκή και να μάθουμε ρούμπα, να είμαι μπροστά την ώρα που θα δοκιμάζει κινέζικο για πρώτη φορά και να βρούμε μία όμορφη κρητικιά για τρίο. Θα πάμε στη συναυλία της Αλεξίου και του Μαραβέγια.

Το πρόγραμμά μου καθημερινά περιλαμβάνει μπάνιο, όπου συνειδητοποιώ κάθε χρόνο και εντονότερα πως το τριχωτό πρότυπο άντρα εξαφανίζεται πανηγυρικά και ότι οι συζητήσεις μεταξύ αντρών είναι πια πολύ πιο ουσιαστικές. Εχθές, ενώ ένας 25-27 χρονών άλειφε με baby oil το άτριχο κορμί του (φουλ έξτρα άτριχο) με το μαγιώ ανεβασμένο στον αφαλό για να χτυπάει ο ήλιος τα πόδια του, έλεγε στο φίλο του: «Εμείς ρε συ στα δεκαοχτώ μας ήμασταν πολύ πιο προσγειωμένοι..». Η νέα γενιά των αντρών, την οποία και εκπροσωπώ επάξια, εξελίσσεται λαμπρά.

Ενημερώθηκα για το νέο trend πως υπάρχει παγωτό με γεύση τζατζίκι και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία που άρχισα πάλι να κυκλοφορώ βλέπω πως δεν έχω χάσει το τατσ μου, μιας και παλιές και νέες γνωστές μού λένε πως περπατάω σαν μοντέλο, θα μπορούσαν να με αναγνωρίσουν από μακρυά, ότι έχουν ακόμα κρεμασμένη την αφίσα με μένα στο προσκεφάλι του κρεββατιού κι ότι όποτε τρώνε φράουλες με θυμούνται. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι έχεις συγκινήσει μερικούς ανθρώπους.

Οι καινούριες μου θεωρίες περιλαμβάνουν πάρα πολύ την συναισθηματική νοημοσύνη και το πώς η έλλειψή της επηρεάζει τους πάντες. Είναι ακριβώς σαν την νοημοσύνη, όλοι νομίζουν πως έχουν υπεραρκετή, αλλά εσύ ως πιο ανεπτυγμένος θέλεις να τους τρίψεις το συνονθύλευμα συναισθημάτων σου στα μούτρα μπας και το καταλάβουν. Γενικά νομίζω πως έχω κλείσει τόσο ως άντρας όσο και ως άνθρωπος, οπότε από τούδε και στο εξής δεν θα γράφω για προβληματισμούς μου, μιας και τους έχω λύσει. Απλώς θα σας ανακοινώνω τρόπους αντιμετώπισης. Κάτι σαν τον προσωπικό σας γκουρού. Άντε πάλι τυχεροί!

Ιούλιος 2017

Το μπλογκ μου έχει μεταφραστεί σε 39 γλώσσες, θα έχει γίνει ταινία με τον στραφταλίζοντα Ρόμπερτ Πάτισον καθαρά λόγω ομοιότητας. Η ζαργάνα (μμμ… Νάταλι Πόρτμαν) θα είναι μονίμως στο σπίτι να μαγειρεύει και να καθαρίζει μη μπορώντας να καταλάβει πως, με ποιον τρόπο κατάφερε να τυλίξει ένα κελεπούρι σαν κι εμένα, τη στιγμή που εγώ την απατάω με την τύπισα του Ιουλίου 2003 (βλέπε φώτο).

Advertisements

Not enough time

time20of20day

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. 🙂 Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που «ήξερε τί ήθελε» μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 «κι εγώ». Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι «έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου». Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί «παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου». Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα «όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς», να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, «σ’αγαπάω» να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

Γεννέθλιο ποστ

hb-00232-chappy-birthday-big-boy-pin-up-in-bathing-suit-posters

It’s been a long long long long time από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. Αλλά έτρεχα και δεν έφτανα.. Τώρα που έχω βγάλει φήμη και γένια, έχω γίνει ακαταμάχητος..!!! Με ζητάνε όλοι..

Θα πω τα γεγονότα χωρίς χρονολογική σειρά… γιατί δεν τη θυμάμαι! Τη μέρα που έγραψα τελευταία φορά στο πιο όμορφο μπλογκ που υπάρχει, στο δικό μου, ήρθε η ζαργάνα! Για τρεις μέρες, κρυφά από τους γονείς της, έμεινε σπίτι μου, περάσαμε ωραία και τα λοιπά.. Δεν θα σας πω για τα συναισθήματα που ζω, ούτε θα αναφερθώ στις ιστορικές σεξουαλικές μου επιδόσεις -που τυγχάνουν ολοκληρωτικής αποδοχής by the way. Ήταν Παρασκευή και ξαναέφυγε τη Δευτέρα γιατί είχε μία υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη, και μετά από 4 μέρες ξανακατέβηκε, αλλά αυτή τη φορά για τους γονείς της. Έμεινε από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη το βράδυ, δηλαδή 5 μέρες μαθηματικώς καθυστερημένε αναγνώστη.. 🙂 Από τις πέντε μέρες την είδα 20 ώρες. Το Σαββατοκύριακο εκείνο εγώ έπρεπε να είμαι στο Ηράκλειο για να δώσω εξετάσεις στα ισπανικά.

Που με φέρνει στο επόμενο θέμα. Έδωσα ισπανικά!!! Επιτέλους έφυγαν από τη μέση, δεν άντεχα άλλο τα μαθήματα, παρόλο που κι εκεί η απόδοσή μου είναι απλώς άφταστη από τους υπόλοιπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως πως πέρασα στις εξετάσεις. Με κόμπλαρε η καριόλα στα προφορικά, ήταν λίγο αγενούλα και είχα κι εγώ το άγχος μου.. Η απαράμιλλη ομορφιά μου σαν να μην υπήρχε, οι δύο εξετάστριες δε με κοίταξαν ούτε λίγο πονηρά. Με καταρρακωμένο ηθικό λοιπόν έδωσα προφορικά τα οποία θα μπορουσαν να έχουν πάει και καλύτερα.. Μαζί μου έδινε και η κοντή.. Η καριόλα αυτή που με εξέτασε δεν είναι η ίδια που εξέτασε την κοντή. Έτσι λοιπόν, ενώ εγώ μιλούσα για τους νέους του σήμερα και τις αντιπαραθέσεις τους με τους γονείς τους σήμερα, για τα πράγματα στα οποία διαφοροποιούνται από τους νέους του τότε, και τους λόγους που βρίσκω τους περισσότερους νέους επιφανειακούς, η κοντή μιλούσε για την πόλη από την οποία κατάγεται, για το τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, για τα όνειρά της για τη ζωή κι άλλα τέτοια ροζ!!! Έπρεπε κάτι να πάει στραβά.. Αλλά το αντιμετώπισα ως τζέντλεμαν. Απλώς έφυγα.

Και γύρισα στα Χανιά, για να προλάβω να δω τη ζαργάνα. Μέσα στις είκοσι ώρες που την είδα προσπάθησα να χωρέσω αμέτρητους οργασμούς, άπειρη κατάποση κρασιού, χορό μέχρι τελικής πτώσης, φιλοσοφικές συζητήσεις, και αμέτρητους πλήν ενός οργασμούς ξανά… Δεν πρόλαβα.. Μόνο τους οργασμούς κατάφερα να εκπληρώσω.. 🙂 Πλακίτσα.. Τη μέρα που βρεθήκαμε πήγαμε από το σπίτι του κοντού, στο οποίο είχε καταφτάσει ο Ιταλός συγκάτοικος εμένα και του κοντού στο εράσμους, για να ψήσουμε!!! Ήταν πανέμορφα! Κάναμε φιλοσοφικές συζητήσεις με τον χοντρό (ο ιταλός συγκάτοικος), ο οποίος θα φτάσει πολύ ψηλά κάποια μέρα στις πολιτικές εξελίξεις τις χώρας του! Κι όταν λέω τις χώρας του, δεν ξέρω τί ακριβώς εννοώ.. Γιατί είναι από την Ιταλία, αλλά μεγάλωσε και έζησε ως τώρα στην Ελβετία, στο ιταλικό κομμάτι της χώρας, μπορώντας έτσι να μιλάει άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, έμαθε ισπανικά και πορτογαλικά στο εράσμους, αγγλικά δεν ξέρει πολλά ακόμα αλλά μπορούμε να συννενοηθούμε.. Γενικά, η ζωή του είναι ένα σήριαλ.. Είχα μείνει στο μπάρμπεκιου. Barbacoa στα ισπανικά. (πήγα για καφέ και γύρισα, και έχω χάσει τον ειρμό μου. Ή μήπως τον ηρμό μου; Ας είναι, θα συνεχίσω χωρίς συνάφεια) Το προηγούμενο βράδυ είχαμε πάει σε κλαμπάκι, όπου ήταν καλά, έγινα και ρεζίλι.. Βγαίνοντας από το μαγαζί, είχε ένα μηχάνημα για να δεις ενδεικτικά πόσο θα δείχνει το αλκοτέστ που θα μου έκαναν δυνητικά εκείνο το βράδυ.. Είχε μία τρυπούλα εκεί, οπότε πλησίασα σε απόσταση αντίστοιχη αυτής που παίρνεις όταν πας να φιλήσεις τον άλλον, αλλά τελικά δεν τον φιλάς γιατί και καλά θες να τον προκαλέσεις να κάλύψει αυτός την τελευταία απόσταση, και άρχισα να φυσάω με όλη μου τη δύναμη μέσα στην τρύπα (με το συμπάθειο). Άρχισαν να γελάνε, και φαντάστηκα πως γελάνε με το γελοίο της φάσης, αφού κι εγώ ο ίδιος έβρισκα γελοίο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το μηχάνημα.. Τελικά γελούσαν επειδή εγώ ήμουν γελοίος, αφού υπήρχαν κάτι καλαμάκια που έπρεπε να πάρεις για να τα βάλεις στην τρύπα και να φυσηξεις μέσα στο καλαμάκι. Χριστέ μου ο στόκος.. Τέλος παρένθεσης. Μετά το μπάρμπεκιου καθίσαμε και πίναμε κρασιά, μέχρι την ώρα που η ζαργάνα έπρεπε να φύγει..

Το άλλο θέμα που με απασχόλησε αυτήν την εβδομάδα, είναι το εξής.. Ένιωσα να με μειώνουν από ανταγωνισμό, και δε μου άρεσε καθόλου… Από τη μία γιατί ήταν κοντη-νός άνθρωπος, και δεύτερον γιατί όλη μου τη ζωή ήμουν στην κορυφή και όπως ξέρετε, στην κορυφή δεν υπάρχει ανταγωνισμός.. Είσαι ο μόνος καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος. 😉 Πλακίτσα.. Απλώς, μου τη δίνει, μου τη δίνει να με μειώνουν. Αν είσαι καλύτερος, δείξ’το, μη μου το λες!!! Ας είναι. Αρκετά με απασχόλησε η αρνητική επίδραση της υπεροχής μου στους άλλους.. :-Ρ

r9595lend-me-your-ear-posters

Όσον αφορά στη διπλωματική, πλάκωσε πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Φλεβάρη, αλλά είμαι αισιόδοξος. Αν αναλογιστώ βέβαια και τις ικανότητές μου, τότε πια σιγουρεύομαι πως αποκλείεται να τα βγάλω πέρα. 🙂 … Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, και επειδή το θέλω πολύ, όλο το σύμπαν θα συνομωτίσει.. Θέλω να ανεβώ και Θεσσαλονίκη στα μέσα του μήνα, και παρόλο που επ’ουδενί δεν έχω το χρόνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανέβω να τη δω. Κι ας μην προλάβω. Θα προλάβω να τη δω τουλάχιστον! Περνάω καλά, ήρεμα, και δαπανηρά τον τελευταίο καιρό, οπότε πρέπει να κάτσω λίγο μέσα, να μη βγαίνω τα βράδυα, το πολύ-πολύ να πηγαίνω στου κοντού για μπύρα. Θα βγω μία προτελευταία φορά αύριο.

Συνειδητοποίησα πως οι μέρες με τον κοντό είναι μετρημένες πια.. Σε δύο εβδομάδες φεύγω για Θεσσαλονίκη, κι αυτός για Πράγα, οπότε μετά έρχονται Χριστούγεννα, μετά τα Χριστούγεννα είναι η εξεταστική, και μετά είναι η εμβόλιμη εξεταστική, και μετά φεύγω για Ισπανία, και μετά είναι καλοκαίρι όπου ο κοντός πάντα κάθεται λίγο καιρό εδώ, και μετά αν πάνε όλα καλά θα είμαι κάπου εκτός Κρήτης για μεταπτυχιακό. Οπότε, οι μέρες αφθονίας μου με τον κοντό είναι μετρημένες, κι αυτό με έβαλε λιγάκι σε σκέψεις. Οπότε αποφάσισα να είναι ο νονός του παιδιού μου (όταν έρθει η ώρα λέμε), έτσι, για να έχουμε λόγο να βρισκόμαστε. 🙂

Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσα εδώ, γιατί έχω βάλει στον εαυτό μου το όριο των 1000ων λέξεων μέχρι να σταματήσω να γράφω ποστ, για να μην κουράζω τους πανέξυπνους και απαιτητικούς αναγνώστες μου, αλλά σήμερα πρόκειται για εξαίρεση. Έκλεισε χρόνο το υπερδημοφιλές μπλογκ μου (χαστούκι παρακαλώ), κι είμαι χαρούμενος. Να κάνω ευχή; Απλώς να συνεχίσω να γράφω. Συνηθίζω ότι ξεκινάω να το παρατάω, όπως συλλογές από τράπουλες ας πούμε που μου μπήκε μία φορά στο μυαλό, ή να ξεκινήσω να καλλιεργώ τοεκπληκτικό ταλέντο μου στη ζωγραφική, ή ακόμα και στο τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα παράτησα στη μέση.. 😉 Αλλά το να καλλιεργήσω το υπέροχο ταλέντο μου στη γραφή δεν το παράτησα, και νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σχόλια θα το είχα παρατήσει κι αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα σας σκέφτομαι, και όταν έρθει πια το νόμπελ θα σας το αφιερώσω. Γιατί συμβάλλατε! Τα φιλιά μου!

ΥΓ1: Η πρώτη φωτογραφία είναι μία από όλες εσάς που θυμηθήκατε τα πρώτα γεννέθλια του μπλογκ.. Όποια και να είσαι, σε ευχαριστώ.. 🙂
ΥΓ2: Η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μου αρέσει και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στο ποστ. Οπότε την έβαλα εκεί.
ΥΓ3: Παρόλο που δε μου αρέσουν οι πολλές φωτογραφίες σε ένα ποστ, βάζω και μία τρίτη. Η οποία είναι για τα γεννέθλια του θόγια!! Μπορεί να μεγαλώνω, αλλά μην ανησυχείς αναγνώστη μου, η ανωριμότητα, η παιδικότητα, η σπιρτάδα και η ερωτική αρρενωπότητα που με διακρίνουν δεν θα αλλάξουν.. Σμουτς.

m83you-are-only-young-once-ogden-nash-posters

Σκέψεις Νο7

Ξέρω πως πλέον γράφω σπανιότερα από ότι συνήθιζα, αλλά ο χρόνος είναι λίγος και τα πράγματα που έχω στο μυαλό μου είναι πολλά για να χωρέσουν σ’αυτό το χρόνο.. Πήγα Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, στο Ωνάσειο, για να δω τί γίνεται τελικά με την καρδούλα μου.. 🙂 Με εξέπληξε η οργάνωση, πρώτη φορά το ραντεβού έγινε την ώρα που ήταν κανονισμένο και όχι με καθυστέρηση τριών ωρών.. Οι γιατροί είναι λίγο ακριβοθώρητοι βέβαια, αλλά δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις με τίποτα ότι κωλοβαράνε. Τουλάχιστον όσον αφορά στην περίπτωσή μου. Τέλος πάντων. Μετά από μαγνητική καρδιάς, ακτινογραφίες θώρακος, εξετάσεις αίματος, αξονικές καρδιάς, εξέταση όψιμων δυναμικών (?), καρδιογραφήματα έγχρωμα, ασπρόμαυρα, τρίπλεξ και ότι άλλο υπάρχει, ακόμα η άποψη των γιατρών ήταν πως έχω πάθει έμφραγμα.. Τελικά, αποκλείστηκε κι αυτή η επιλογή. Το «πρόβλημά» μου είναι ότι η καρδιά μου είναι χαμηλότερα από ότι θα έπρεπε, χαμηλότερα από ότι είναι στους περισσότερους ανθρώπους. Επίσης, έχει διαφορετικό σχήμα. Είναι σταγονοειδής! Αν ο γιατρός δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα και μου κάνει καρδιογράφημα, βάζοντας τα patch στις κανονικές θέσεις που τα βάζει για όλους, το καρδιογράφημά μου θα εμφανίζεται προβληματικό. Γνωρίζοντας όμως τα παραπάνω, αν βάλει σε διαφορετικές θέσεις τα patch, δηλαδή πιο χαμηλά από ότι συνήθως και σε άλλη διάταξη, το καρδιογράφημά μου είναι τελείως φυσιολογικό. Οπότε, μετά από 6 μήνες εξετάσεων.. είμαι φυσιολογικός!!! Αν και δε μου αρέσει αυτή η λέξη, χαίρομαι που σε αυτό το θέμα με χαρακτηρίζει!!

Μετά από το θέμα της καρδιάς, εννοείται πως όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Με τη ζαργάνα τα πράγματα παραμένουν στάσιμα στο ζενίθ (οξύμωρο να χρησιμοποιείς τις δύο λέξεις στάσιμα και ζενίθ στην ίδια πρόταση, αλλά και πάλι χαίρομαι που μπορώ να το κάνω)! Τις μέρες που πέρασαν βγήκαν αρκετά αποτελέσματα από την εξεταστική, μένει ένα ακόμη μάθημα να βγει για την ακρίβεια, και το αποτέλεσμα είναι πως μπαίνω αισίως στο 6ο έτος με 2 ή 3 μαθήματα. Και υγιέστατος! 🙂 Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο και μαζί του έφερε κάτι Κυριακές που με μελαγχολούν. Ας είναι.

Στην πόλη που βρίσκομαι, με αυτά και μ’αυτά, κατέληξα μάλλον να τη συμπαθώ και να την εκτιμήσω περισσότερο. Περνάω καλύτερα όταν βγαίνω έξω. Εχθές πάλι πέρασα πολύ όμορφα! Πήγαμε για ούζα, ήπιαμε πολύ από ότι ακούγεται σήμερα και από την γνώριμη ζαλάδα της επόμενης μέρας. Μετά πήγαμε 7 άτομα στο σπίτι του κοντού και πάιξαμε αναπτήρα, 2 κοπέλες που μου γνώρισαν εχθές και 5 μαντράχαλοι. Πήρα τρεις φορές τον αναπτήρα στα χέρια μου, για τις εξής ερωτήσεις: «Ποιος πιστεύεις πως τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε μία από τις δύο κοπέλες), «Ποιος πιστεύεις πως έχει να πηδήξει πάνω από 6 μήνες;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε η ίδια κοπέλα), «Ποιος πιστέυεις πως το έχει κάνει στο πιο περίεργο μέρος;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε ένας από την παρέα). Μάλλον η κοπέλα δε με συμπαθεί.. 🙂 Τέλος πάντων, είναι θέμα χρόνου να τη βάλω κάτω κι αυτήν και να της πετάξω τα μάτια όξω. Όχι που θα την αφήσω να πιστεύει κάτι τέτοιο και να αρχίσει να σπιλώνει τη φήμη μου ως ένα από τα πιο ενεργά σεξουαλικώς αρσενικά της πόλης-χώρας. Πολλές καφρίλες θα μπορούσαν να πεταχτούν εχθές αλλά όλοι θέσαμε τον πήχη σε νορμάλ επίπεδα..

Σήμερα έχω μελαγχολήσει. Έχω πράγματα να κάνω και λίγο χρόνο. Κάνω πράγματα που θέλω μόνο, και τα άλλα μένουν πίσω. Ο εαυτός του «πρέπει» δε μου λείπει καθόλου, αν και είναι ακόμη εδώ και με αγχώνει. Ας είναι. Ας καταπιεστεί λίγο. Η συνείδηση είναι καθαρή, πόσο καιρό είχε να είναι καθαρή; Δε με νοιάζει. Σε 5 μέρες ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη, κι αν αυτό κάνει τη διπλωματική να μένει πίσω ποσώς με ενδιαφέρει από ότι βλέπω. Μη νομίζετε πως με ξέρω, τώρα με ανακαλύπτω κι εγώ. Δε νόμιζα ότι θα μπορούσα να επιλέξω ποτέ τέτοιες τακτικές, να αναβάλλω τα πρέπει μου, ίσως παλιότερα να κατάφερνα να τα συνδυάσω με πολύ άγχος παρεμβαλλόμενο. Τώρα ίσως ξαναγίνει αυτό, αλλά προτεραιότητα δίνω αλλού, κι αυτό είναι πρωτοφανές για ‘μένα. Θα ζοριστώ άλλη στιγμή για αυτά που πρέπει να γίνουν, απλώς παλιά με άγχωναν οι διωρίες. Απλώς και μόνο στο άκουσμά τους αγχωνόμουν. Τώρα το φαινόμενο περιορίζεται! 🙂 Πάντα μου την έδινε το δίλημμα. Και πάντα επέλεγα της συνείδησης τη λύση. Τώρα που μιλάω για αυτά, μου φαίνεται πως άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο πράμα το ένστικτο. Θα νιώθω καλύτερα αν έχω τη συνείδησή μου καθαρή, παρόλο που το ένστικτο μου λέει πως θα περάσω καλύτερα αλλιώς. Με καταλαβαίνει κανείς; Έχω πολύ καιρό να μιλήσω σοβαρά μαζί μου κι έχω χάσει το touch μου!! Αυτό είναι κάτι «μεταξύ μου» που είπε κι ο κοντός τις προάλλες και πολύ μου άρεσε!! Έχω καιρό να με εξετάσω με μικροσκόπια και τέτοιες παπαριές. Καλό είναι να γίνεται αλλά όταν γίνεται σε καθημερινή βάση κουράζει, περιορίζει και σκλαβώνει τελικά. Αυτό βλέπω εγώ. Ψυχοπλακωτικά πράγματα για σήμερα, αλλά έχω μελαγχολήσει σήμερα που είναι κυριακή και βρέχει. Καλό είναι να ειπώνονται κι αυτά. Σήμερα θέλω να ξαναπάω για ούζα, να πιω πάλι πολύ, να γελάω και να περνάω τέλεια, και να σκέφτομαι πάλι πως αν ήταν μαζί μου η ζαργάνα θα περνούσε κι αυτή τέλεια, να κοιμηθώ αργά, να ξυπνήσω αργά, κι αύριο να μην κάνω τίποτα. Αλλά τόσες μέρες αυτό το πρόγραμμα ακολουθώ κι αύριο που πρέπει να δω τον καθηγητή μου θα του πω: «Μηδενική πρόοδος, στάσιμος στην ανάγνωση τις τελευταίες 3 εβδομάδες». Γι’αυτό πρέπει σήμερα να κάτσω κανά πεντάωρο να το προχωρήσω το θέμα. Νιώθω πως βρήκα τις ισορροπίες μου. Ίσως πάλι να νιώθω καλά επειδή είμαι συνεχώς σε εργρήγορση, αλλάζω περιβάλλοντα ανά βδομάδα κι αυτή η αίσθηση αλλαγής εμένα με τρελλαίνει. Μπορεί να είναι μόνο αυτό κι όλα αυτά που λέω περί συνειδητοποίησης και επιλογών ανάμεσα σε «θέλω» και «πρέπει» να είναι πίτσες μπλε. Αλλά τα νιώθω τώρα, τα πιστεύω. Και έχω την αίσθηση ότι με αυτά που γράφω βγάζω προς τα έξω πως δεν είμαι καλά, ενώ πραγματικά περνάω μία από τις καλύτερες φάσεις μου. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Βασικά δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τί βγάζω προς τα έξω, αλλά αφού τώρα το ανέφερα θα συνεχίσω. Το ότι σκέφτομαι δε με κάνει προβληματισμένο, ούτε ότι δεν περνάω καλά. Απλώς είμαι ένας πανέξυπνος-ερωτικός νέος (που δεν τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα!! το σκέφτηκα πάλι και συγχύστηκα!) που περνάει καλά και στον ελεύθερο χρόνο του σήμερα αποφάσισε να γράψει. Και να φανταστείς πως δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω πολλά. Μου αρέσει να γράφω, αλλά νιώθω πως δεν είμαι σε φάση να γράψω αυτά που θέλω να γράψω. Μπήκα στη λογική ότι «ποιος θα καταλάβει τώρα τί θέλω να πω;», αλλά ειλικρινά δεν πρέπει να με νοιάζει. Για ‘μένα γράφω. Ελπίζω να μην είναι προσβλητικό αυτό, μην το πάρει κανείς έτσι.

Μάλλον το γάμησα πάλι στους συνειρμούς, αλλά μπαίνει χειμώνας σιγά σιγά και τέτοιου είδους ποστ θα είναι συχνότερα. Ο καιρός πάντα με βάζει σε σκέψεις. Μαλακία, ε; Είχα πολύ καιρό να γράψω, να γράψω γι’ αυτά που σκέφτομαι, και ειλικρινά νιώθω καλύτερα τώρα! Θα άνοιγα μία τέτοια συζήτηση με τον κοντό, αλλά πρώτον ντρέπομαι να ανοιξω τέτοια συζήτηση νηφάλιος, και δεύτερον δεν θέλω να μιλάω συνέχεια για ‘μένα, δεν με αφήνω.. κι εδώ μπορώ να το κάνω. Από τον επόμενο μήνα θα μπορώ να γράφω συχνότερα, μιας και δεν έχω τίποτα προγραμματισμένα ταξίδια (αν και θα’θελα)!! 🙂  Ελπίζω να είστε όλοι καλά φανς μου, και να με συγχωρείτε για το σκεπτικό ποστ, αλλά δε θα ήμουν ίνδαλμα αν δεν είχα αυτό το «κάτι» που δεν έχουν οι άλλοι. 🙂 Χαιρετώ, θα τα ξαναπούμε ελπίζω σύντομα!

Ο μέρφυ πέθανε;;

Μετά από τόσες μέρες με ικανοποίηση μπορώ να πω ότι ΚΑΙ αυτό το γκομενάκι έπεσε στα δίχτυα της ερωτευσιμότητάς μου. Αναμενόμενο για όλους εσάς που γνωρίζετε την επιρροή μου στις γυναίκες, αλλά να σας πω την αλήθεια μου εμένα μου πήγε λίγο «να» (δεξιά παλάμη σφιγμένη σε γροθιά και κινούμενη από αριστερά προς τα δεξιά). Λύθηκαν οι αμφιβολίες και πάρα πολύ χαίρομαι. Τη βδομάδα που πέρασε έκανα εκδρομές, μου βγήκε ο πάτος στη δουλειά, διάβασα μέχρι αηδίας, κολύμπησα μέχρι να μουλιάσω και τραγούδησα μέχρι να βραχνιάσω!!! Αποτέλεσμα; Μου λείπει ύπνος. Για να τα κάνω όλα αυτά κοιμόμουν 3 με 4 ώρες και τώρα έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!!

Η διπλωματική παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, νιώθω ότι πλέον είναι άνω των ικανοτήτηων μου, των γνώσεών μου και της υπεραναλυτικής σκέψης μου!!!! Αλλά δεν πτοούμαι, θα πάρει κι αυτό το δρόμο του! Είμαι καλά, δε ζητάω πράμα άλλο. Ίσως λίγη τσικουδιά. Ή ούζο. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να φοβάμαι την εξάρτηση από το ποτό. Μου κάνουν κύρηγμα για κύρωση του ήπατος αυτές τις μέρες αλλά η κρητική μου καταγωγή θα τους διαψεύσει όλους. Μπορεί να τρεκλίζω τα βράδυα, μπορεί να κάνω σαρδάμ και να φτιάχνω κεφάλι, αλλά απλώς είμαι ο πρώτος της παρέας αφού μετά το κύρηγμα όλοι έχουν τα ίδια συμπτώματα..!! Από τα καλύτερα καλοκαίρια, παρά τα άσχημα που συνέβησαν μέχρι τώρα! Μπορεί να είναι και εγωιστικό βέβαια αυτό, αλλά τί να κάνω..;

Εχθές είδα 2 περίεργα όνειρα. Στο πρώτο ο πατέρας μου μου έδωσε το μηνιάτικο στο χέρι, και ανάμεσα στα χαρτονομίσματα λέει, ήταν κάτι γράμματα που μου είχε γράψει ανά καιρούς. Υποτίθεται ότι εγώ στο παρελθόν του είχα στείλει μηνύματα (με κινητό) στα οποία δεν έπαιρνα ποτέ απάντηση, και τα γράμματα που είδα στο όνειρό μου ήταν λέει οι απαντήσεις που ποτέ δεν έλαβα. Αντί να μου στέλνει απάντηση με μήνυμα, καθόταν και έγραφε στο χαρτί σελίδες ολόκληρες! Και μου τα έδωσε μαζεμένα. Δεν έχω ιδέα τί μπορεί να σημαίνει αυτό.. Στο δεύτερο όνειρο ένας συμμαθητής από το δημοτικό (τον οπόιο έχω να δω από τότε) τα έριχνε στη ζαργάνα, εγώ ζήλεψα και τον έπιασα να του μιλήσω, αυτός νευρίασε και αρχίσαμε να παίζουμε ξύλο. Εγώ του έριχνα, αυτός μου έριχνε μπουνιές τις οποίες ως αίλουρος απέφευγα με μαεστρία (και αρρενωπότητα σαφώς).. Αυτό νομίζω μπορώ να το εξηγήσω.

Προχθές στη δουλειά έριξα το δίσκο για πρώτη φορά. Με σκούντησε ένα μικρό και ο δίσκος (που ήταν γεμάτος από κανάτες κρασί, λεμονάδες, καραφάκια ούζου και πολλά πολλά ποτήρια) άρχισε να μπαλατζάρει. Φανταστείτε το σε αργή κίνηση παρακαλώ. Να φωνάζω «όχι ρε πούστη μου» το μικρό να στέκεται από κάτω, να με πιάνει το πατρικό ένστικτο και για να μην σκοτώσω το μικρό που με σκούντησε με το δίσκο, γέρνω το δίσκο προς το μέρος μου. Όλα, ΌΛΑ όμως, χύθηκαν επάνω μου. Από το (μαρμάρινο) στέρνο μου μέχρι και την αρρενωπή πατούσα μου ήμουν βουτηγμένος στο αλκοόλ!!! Αυτή τη σκηνή την είχα φανταστεί στο παρελθόν με τρεις γκόμενες να με λούζουν με κρασί και να το πίνουν από πάνω μου, και όχι να με σπρώχνει ένα μικρό και να τα λούζομαι όλα μόνος μου!!! Αίσχος!! Στα μαγαζιά γινόταν της πουτάνας κι ένας μαλάκας σερβιτόρος καθόταν στη μέση του δρόμου ολόγρος από κρασί, λεμονάδες και ούζα, με πολλά ποτήρια σπασμένα γύρω από τα πόδια του, ενώ από το διπλανό σκυλόμπαρο ακουγόταν το «I’m begging you for mercy» for god’s sake!!! Μετά τη δουλειά που πήγα να βρω τη ζαργάνα σε ένα μπαράκι έφαγα ΤΟ δούλεμα, αλλά ανταμείφθηκα από την εκπλήρωση του ενός τρίτου της φαντασίωσής μου. 😉

Γενικά δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό όπως καταλαβαίνετε, αλλά για μένα είναι ότι ακριβώς θέλω. Δε ζητάω κάτι παραπάνω. Μακάρι να συνεχίσει έτσι!!!! Πιστεύω πως ο μέρφυ πέθανε! Ή κάνει διακοπές. Ή απλώς μου δίνει χρόνο να ησυχάσω!!! Ελπίζω όλοι σας να περνάτε ένα καλοκαίρι που σας σημαδεύει (με την καλή έννοια), με καταπληκτική παρέα και τέλεια μουσικά μπάκγκράουντ! Πρέπει να φύγω.. Θα τα ξαναπούμε όταν βρω το χρόνο!!! Χαιρετώ!!!

ΥΓ: Τί να πώ τώρα για τη φωτογραφία.. Όλη η σκηνοθεσία είναι τέλεια.. Με καταλαβαίνει κανείς; 🙂

Σαχλοκαλοκαιρινορομαντικό ποστ

Πόσες μέρες πέρασαν; 5; Μου φάνηκαν πολλές! Τί έχει γίνει μέσα σε αυτές τις 5 μέρες που θα άξιζε να αναφέρω; Πρέπει να το σκεφτώ..

Πιστεύω πως ήταν η πιο ηλίθια κίνηση να πιάσω δουλειά. Χάνω χρόνο, έτσι το βλέπω.. Ας είναι.. Δεν γίνεται κάτι συγκλονιστικό, κάτι άξιο αναφοράς. Απλώς ευχαριστιέμαι τις μέρες μου! Έχω χάσει κάθε αίσθηση ευθύνης και λογικής, η διπλωματική έχει μείνει ανέπαφη 2 μήνες τώρα, και δεν αγχώνομαι παρά μόνο στιγμιαία! Με μάγεψε η κακούργα! 😉 Είμαι με το γνωστό ηλίθιο χαμόγελο όλη μέρα κάθε μέρα, λες και κοιμάμαι με μία κρεμάστρα στο στόμα κάθε βράδυ (ατάκα από φιλαράκια είναι αυτό, αλλά με εκφράζει απόλυτα)! Αναρωτιέμαι αν έχασα τον εαυτό μου ή αν τον ανακάλυψα. Δεν ξέρω, δε θέλω να μάθω, όχι ακόμα τουλάχιστον. Πολύ γουστάρω που δεν αναλύω άλλο. Γενικά πάντως με εκπλήσσω. Αυτές οι μέρες είναι γεμάτες από απρόοπτα.. Μικρά απρόοπτα, τα καλύτερα δηλαδή! Να περνάς έξω από μία ταβέρνα και να ακούς το μπουζούκι, κι ενώ έχετε μόλις φάει κρέπα αποφασίζετε να μπείτε «έτσι, για την ατμόσφαιρα». Να έχετε την παραλία 5 λεπτά μακρυά και να παίρνετε ένα μπουκάλι κρασί για να κάτσετε στην παραλία και να κάνετε βραδυνό μπάνιο (χωρίς μαγιώ, αφού δεν το ξέρατε από την αρχή. ΟΚ, είμαι σάτυρος, το παραδέχομαι). Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το αγόρι της δηλαδή η κυρία, κατάλαβες;;!! 😉 Να είστε στην πόλη σας και να αποφασίζετε (ενώ έχετε σπίτι να μένετε) να νοικιάσετε δωμάτιο στο παλιό λιμάνι, στα στενά, επειδή πάντα θέλατε να είχατε σπίτι εκεί!! Απίστευτο! Πάντα το καλοκαίρι μου άρεσε πιο πολύ. Η πιο ερωτική εποχή κατά τη γνώμη μου, πολλοί διαφωνούν βέβαια.. Αλλά αυτό πιστεύω!! Τόσος ερωτισμός κάθε καλοκαίρι, τον οποίο εκτόξευα προς πάσα κατεύθυνση ;-), απλώς φέτος συσσωρεύεται σε μία μόνο γυναίκα.. Μα πόσο τυχερή μπορεί να είναι;;; 😉 Μου τη σπάει που δεν είναι εδώ ο κοντός να με χαρεί! Θα χαιρόταν πολύ! Η κοντή χάρηκε πολύ με τις εξελίξεις, και πραγματικά δε θα μπορούσα να περιμένω κάτι περισσότερο! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να χαίρεται με τη χαρά σου ο άλλος!

Είμαι καλά! Ελπίζω κι εσείς!!! Το καλοκαίρι προχωρά γρήγορα μου φαίνεται, αλλά δε δυσανασχετώ.. Νιώθω πως στο τέλος του καλοκαιριού θα μπορώ να διηγηθώ την κάθε μέρα μου, μία προς μία! Όλα τόσο έντονα.. Θα τα φάω εγώ τα μούτρα μου, το βλέπω, αλλά χου γκιβς ε σετ;; Καιρό είχε να συμβεί! Θα τα φάω και θα γουστάρω!! 😉 «Να ποιο θα ‘ναι το φινάλε, πόνοι, δάκρυα και βάλε, μα θα μείνω, κι ό,τι θέλει ας γίνει». Το υπόλοιπο του τραγουδιού εν καιρώ! Να είστε και να περνάτε καλά!! Θα τα ξαναπούμε σύντομα μιας και αλλάζω σπίτι (μεταφέρομαι στου αδερφού μου γιατί στο δικό μου θα μένει αυτός.. Επίσκεψη από την κοπελιά του.. Μα πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είμαι; Μα να έχω όλο το πακέτο;;;) Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω στο ότι θα έχω ίντερνετ καθημερινά και τα ποστ θα γράφονται πάλι με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.. Κιπ ιν τατς πίπολ!!! Bye bye then!!!

Σοβαρο(φανές) ποστ (;)

Το επόμενο πρωί.. Είχαμε κοιμηθεί στις 8 το πρωί! Είχα περάσει τέλεια, όλα ήταν απίστευτα! Στις δέκα το πρωί με ξυπνάει ένα τηλεφωνημα. Ήταν από την τροχαία που με ήθελε να πάω να κάνω ομολογία για την υπόθεση της γυναίκας που χτύπησα. Το ήξερα! Το ήξερα ότι θα μου γαμηθεί το σκηνικό!!! Αλλά δεν πτοούμαστε λέω, ας πάει στο διάολο, μέχρι αύριο δεν θα αγχωθώ κι απλώς θα απολαύσω. Κι έτσι έκανα.

ΦΛΑΣΜΠΑΚ:
α) Η γυναίκα μέχρι και τέλη του Μάη μήνα μου έλεγε ότι ΔΕΝ θα με σύρει στα δικαστήρια, γιατί στα μάτια μου λέει έβλεπε τους γιους της. Μου είχε τονίσει πάμπολλες φορές ότι δεν θα με σύρει στα δικαστήρια. Μέχρι τέλη του Μάη, τονίζω, αυτό μου έλεγε.
β) Την πρώτη εβδομάδα που πήγαινα να τη δω στο νοσοκομείο, και ρωτούσα κι εγώ τους γιατρούς για τις εξετάσεις, είχα μάθει (και μου είχε πει και η ίδια) ότι δεν έπαθε τίποτα, κι ότι έχει μόνο μώλωπες και να μην ανησυχώ. Μόνο ένα παλιό κάταγμα στον δεξιό μηρό. Αλλά από το ατύχημα δεν έσπασε ούτε ράγισε τίποτα.

ΣΗΜΕΡΑ:
α) Η γυναίκαι αυτή λέει: «Επιθυμώ την ποινική δίωξη του Θόγια, όπως επίσης και την αποζημίωσή μου» ή κάπως έτσι. Αυτή η κίνηση, η μήνυση, έγινε στις 8 Απριλίου. Από τις 8 Απριλίου μέχρι τέλη Μάη με δούλευε μέσα στα μούτρα μου!!! Εξοργίστηκα αρκετά.
β1) Μέσα στην κατάθεσή της, υπήρχε ιατρική γνωμάτευση ότι έπαθε θλάση στον δεξιό μηρό. Εξοργίστηκα πάρα πολύ.
β2) Το β1 είχε σαφώς κι άλλες συνέπειες στη ζωή της τις οποίες προφανώς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Επομένως, μέσα στην κατάθεση υπάρχει και γνωμάτευση ψυχιάτρου που λέει πως η γυναίκα υφίσταται ακόμα μετατραυματικό σοκ κι ότι έχει αποκτήσει πλέον κάτι σαν αγοραφοβία.
γ) Δεν ξέρω αν θυμάστε πως είχε γίνει το ατύχημα.. Η γυναίκα πάντως λέει: «Καθόμασταν (ήταν με μία φίλη της) ακίνητες στο πεχοδρόμιο περιμένοντας το αμάξι να ξεκινήσει, όταν το αμάξι με παρέσυρε και με εριξε στη μέση του δρόμου». Που σημαίνει ότι εγώ, που είχα σταματήσει στο στοπ, παίρνοντας τη στροφή ανέβηκα στο πεζοδρόμιο και την πήρα παραμάζωμα. Είμαι ως ΕΔΩ με την τύπισα (μεγαλόπρεπη και αρρενωπή κίνηση χεριού τοπ οποίο με τον δείκτη τραβάω μία νοητή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μου).

Τελικά, διώκομαι ποινικά για σωματική βλάβη εξ αμελείας. Με βλέπω όπου να ‘ναι να κρατάω πλακέτα και να βγάζω ασπρόμαυρες (?) φωτογραφίες ανφας και προφίλ στο αστυνομικό τμήμα. Έχασα σήμερα την πίστη μου στους ανθρώπους. Όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τέλος.

Η άσχημη διάθεση έφτιαξε μέσα σε 15 λεπτά παρέας με τη ζαργάνα. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως της έχω αδυναμία.
Αφού σήμερα που πήγαμε παραλία και με κοιτούσαν όλες οι ντόπιες κι οι τουρίστριες ούτε στιγμή δε μου πέρασε από το μυαλό να χαμογελάσω αρρενωπά-ερωτικά-σέξυ έστω σε μία από αυτές! 😉 Ούτε καν όταν στο πέρασμά μου έβγαζαν τα μπικίνι τους και μου τα πετούσαν.. Η αλήθεια είναι πως ήμουν λίγο ακατάδεχτος σήμερα. Απλώς τα υπέγραψα κι έφυγα. 🙂 Το έχω κάψει τελείως μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Είμαι καλά γενικά! Είναι πολλές οι εξελίξεις.. Δε βαριέμαι βρε αδερφέ! θα τα πούμε από αύριο αλπίζω με περισσότερη πλάκα!! Καλό Σαββατόβραδο φανς!!!

ΥΓ1: Στην πρώτη φωτογραφία.. Είμαι εγώ στο μέλλον. Σιγά μην κόψω το κάπνισμα στην φυλακή. Πολύ σπάστηκα ρε πούστη μου, 56 χρονώ γαιδούρα να κάνει τέτοιες μαλακίες.
ΥΓ2:Είμαι εγώ στο παρόν!!! 😉 Χαρούμενος δηλαδή.