In good times and in bad

5Επιστρέφω μετά από ενάμιση χρόνο, για να μιλήσω κάπου. Όλο αυτό το διάστημα γράφω κάπου αλλού, έχω γίνει φίρμα και μοιράζω αυτόγραφα. Παρόλα αυτά, δε νιώθω τόσο ο εαυτός μου όταν γράφω εκεί οπότε είπα να θυμηθώ από που ξεκίνησα, κι έτσι βρέθηκα ξανά στην παλιά μου γειτονιά. Η ζωή μου πήρε την ανιούσα έκτοτε.

Λίγο μετά το τελευταίο ποστ, το Νοέμβριο του 2013 αρχίσαμε να ψάχνουμε σπίτι με τη ζαργάνα για να συγκατοικήσουμε. Το βρήκαμε σε δύο εβδομάδες και το ’13 περάσαμε τα πρώτα μας χριστούγεννα στο βασίλειό μας των 50 τετραγωνικών. Όλα τέλεια με τη συγκατοίκηση και τη Νέλλη, την υπερκοινωνική μας σκύλα. Το σπίτι, αν και μικρό, είναι κοντά στο κέντρο αλλά περιτριγυρισμένο από δέντα και εξοχή, ευήλιο, με ωραία θέα και ελάχιστες ντουλάπες. Η ζαργάνα αποδεικνύεται ταλέντο στη μαγειρική και εγώ ταλέντο στο κάθισμα στον καναπέ. Βόλτα το σκύλο 2-3 φορές τη μέρα, εβδομαδιαίες έξοδοι, η ζωή κυλάει ωραία μέσα στο πρώτο εξάμηνο. Ωραίες γεύσεις, ωραίες μυρωδιές, λουλούδια έκπληξη, πολλά βιβλία στη βεράντα…

Τόσο ωραία περνούσαμε στη συγκατοίκηση που αποφάσισα να της κάνω πρόταση γάμου. Την πήγα στον άγιο νικόλαο, της είπα να βουτήξει, ακολούθησα εγώ με το δαχτυλίδι που είχα αγοράσει 2 βδομάδες πριν περασμένο στο δάχτυλό μου, αναδύθηκα με ανιστόρητη ομορφιά και της πέταξα την ερώτηση. Και απαντάει η γλυκιά μου «μα τι έχεις πάθει και με ρωτάς συνέχεια»; Μην τα πολυλογώ, είπε ναι (σιγά την έκπληξη) και περάσαμε ένα διήμερο ονειρεμένο. Πήραμε τους φίλους μας τηλέφωνο, πήραμε τους γονείς μας, χαρά παντού, όλος ο άγιος νικόλαος χαιρόταν.

Τον Οκτώβρη του ’14 αποφασίσαμε να παντρευτούμε τον Ιούλιο του 2015, κλείσαμε μπάντες, κλείσαμε κέντρα κι εκκλησίες, το ψάξιμο πήγαινε καλα, μέχρι που μας άφησε ένας θείος, παραμονή πρωτοχρονιάς. Περνάει ο καιρός και μας αφήνει κι άλλος θείος. Και πριν 4 μέρες «έφυγε» και η μαμά της, μία υπέροχη γυναίκα, βγαλμένη από άλλη εποχή. Η κυρία Ελένη.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, που συγκατοικώ με τη ζαργάνα, το μπαμπά και τον αδερφό της, απλώς συμπαραστέκομαι και προσπαθώ να τους κάνω να ξεχαστούν. Η ζαργάνα μου είναι χάλια και εγώ ανήμπορος να την κάνω να ξεχαστεί. Πετάει ατάκες που μου παγώνουν το αίμα, αν και να σου πω την αλήθεια, πρέπει να το περιμένει κανείς αυτό από έναν άνθρωπο που πενθεί. Το οικογενειακό τους σπίτι είναι άνω κάτω, είναι παραγεμισμένο από πράγματα που άρεσαν στη μαμά. Της είχε πάρει κάποτε ένα μαγνητάκι ψυγείου η ζαργάνα, που έγραφε κάτι του στυλ «όποτε σου λείπω να σκέφτεσαι…». Η κεντρική ιδέα ήταν να βάλεις κάτω από το μαγνητάκι ένα χαρτάκι που να σου θυμίζει κάτι για τον άνθρωπο που στο έδωσε. Η κυρία Ελένη είχε βάλει ένα χαρτάκι που έγραφε με πελώρια γράμματα τη λέξη «κολλύριο». Δηλαδή, όποτε σου λείπω να σκέφτεσαι ΚΟΛΛΥΡΙΟ. Κι άμα δεν ξεπεράσεις κάποιον έτσι, πως θα τον ξεπεράσεις;

Όταν πηγαίναμε στο γυμνάσιο, είχα κάνει δώρο στη Μαρία μία γιγαντοαφίσα με ένα σκύλο και μία γάτα που κάθονται αντικριστά και κοιτάζονται, και της είχα πει ότι ο σκύλος και καλά είμαι εγώ και η γάτα εσύ. Άρεσε πολύ στη Μαρία, κι έτσι όλα τα σχολικά χρόνια η αφίσα ήταν πάνω από το κρεββάτι της. Στις πρώτες φοιτητικές διακοπές, γυρίζει η ζαργάνα και βρίσκει την αφίσα κομμένη στα δύο. Την είχε σκίσει η κυρία Ελένη επειδή δεν της άρεσε η γάτα, αλλά ο σκύλος ήταν ωραίος, είπε, κι ήθελε να τον κρατήσει. Κι έτσι έμεινε ένας σκύλος να κοιτάζει την έξοδο του δωματίου.

Πάντα όταν με έβλεπε, χάιδευε τα μαλλιά μου και μου έλεγε, Ιωάννη, μην τα κόβεις τα μαλλάκια σου, είναι πολύ ωραία μακρυά. Το κουλό είναι ότι δεν τα είχε δει ποτέ μακρυά, αφού ποτέ δεν τα άφησα. Και πέρυσι το καλοκαίρι, όταν πρωτογνωρίστηκαν τα σόγια μας και δεν ηξερε ακόμα ότι τα ξαδέρφια μου με δουλεύουν αδιαλείπτως, ξεσπάθωσε με έναν ξάδερφο: «Λίγα τα λόγια σου για το Γιάννη μας». Γελάσαμε όλοι γιατί μόνο αυτή δεν είχε αντιληφθεί το κίνητρο του ξαδέρφου, να προκαλέσει γέλιο (εις βάρος μου μεν, καλοπροαίρετα δε).

Κάθε καλοκαίρι κατέβαιναν οι φίλες της ζαργάνας και περνούσαν τις διακοπές τους στην Κρήτη, μαζί μας. Έμεναν πάντα στο σπίτι της ζαργάνας και, όποτε ετοιμαζόντουσαν για βραδινή έξοδο, άπλωναν τα ρούχα τους στο κρεββάτι για να διαλέξουν τι θα βάλουν. Έμπαινε μέσα η υπέροχη κυρία Ελένη, και μέσα σε δύο λεπτά είχε πει τη γνώμη της για όλα τα outfits, με ένα χαμόγελο που απέκλειε οποιοδήποτε κίνητρο κακόπιστου κουτσομπολιού, ή γυναίκας που βγάζει συμπεράσματα γενικότερα. Σαν παιδί: «όχι αυτό μπέτυ μου, αυτό είναι κοντό… και μαρία μου, όχι αυτό, σε παχαίνει πολύ κορίτσι μου.. Κωνσταντίνα μου με τίποτα, δε μου αρέσει καθόλου, βγάλτο αυτό». Έλεγε εξίσου αυθόρμητα και την καλή της γνώμη.

Με είχε πάρει τηλέφωνο πριν κάποιους μήνες να μου πει ότι προσευχόταν μέρα-νύχτα να βρω δουλειά. Μου έλεγε για πολλή ώρα πόσο προσευχόταν, που ένιωσα άβολα, δεν ήξερα αν μου έπιανε απλώς την κουβέντα ή αν ήθελε να με προσηλυτήσει σε κάποια αίρεση. Μετά από κάποια πεντάλεπτα εξιστόρησης προσευχών και αναφοράς στους αγίους, φτάσαμε στο ψητό. Τώρα που εισακούστηκαν οι προσευχές, δεν είναι λίγο «άκομψο» να μην έχουμε μία εικόνα αγίου στο σπίτι; «Και να, έδωσα μία εικόνα στη ζαργάνα και δε θέλει να τη βάλει λέει στο σπίτι σας, αλλά σου λέω αλήθεια, είναι μία πάρα πολύ όμορφη εικόνα. Όχι, όχι, δεν είναι εικόνα! Στολίδι είναι! Πες της βρε Γιάννη να τη βάλετε κάπου… Να, εκεί δίπλα στο παράθυρο στο καθιστικό ο τοίχος έχει ένα καρφί αλλά είναι άδειος, εκεί να τον βάλετε τον άγιο να μην είναι άδειος και ο τοίχος».

Είναι χαζό, και ίσως λίγο άδικο να προσπαθήσεις να χωρέσεις έναν άνθρωπο σε μερικές παραγράφους. Μα δεν το κάνεις γι’ αυτόν, το κάνεις για σένα. Και μιας και αυτό το μπλογκ ανέκαθεν εξυπηρετούσε τις συναιθηματικές μου ανάγκες, είπα να επιστρέψω να αποθέσω κι άλλο ένα κείμενο. Έλεγα πως θα επιστρέφω συχνότερα, αλλά μπα. Μία στο τόσο. Ίσα ίσα για να μην είναι άδειος ο τοίχος.

ΥΓ: Αποτυχημένη η προσπάθεια να κλείσω δακρύβρεχτα με δυνατούς λυγμούς.

ΥΓ2: Τελικά παντρευτήκαμε, περάσαμε τέλεια, ο κοντός ήταν κουμπάρος, είμαστε όλοι στη φωτό, μπορείτε να μας βρείτε όλους στα Χανιά. Το κείμενο είναι γραμμένο από Μάρτιο μέχρι και σήμερα, Οκτώβρη 2015. Το λέω για να καλύψω τα κενά που, αν είσαι έξυπνος, σίγουρα σου άφησα.

11811344_391189727747394_8497361508787912639_n

Advertisements

2 thoughts on “In good times and in bad

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s