Χακί χρόνο να ‘χεις

Πάει και το χακί, το αφήσαμε πίσω μας, τα καταφέραμε, επιβιώσαμε. Πήρα τα μαθήματά μου από το τεράστιο αυτό σχολείο, θεός να το κάνει.

Η ζαργάνα πάντα εκεί, να υπομένει τις κρισάρες μου και την γκρίνια μου. Ήμουν πολύ γαιδούρι ξέρεις, όταν δεν ήμουν καλά είχα την απαίτηση να με ακούσει, ενώ όταν ήμουν καλά είχα την απαίτηση να γελάει κι αυτή. Έτσι έγινε και τώρα ψάχνω λευκό και μαύρο μάρμαρο να της φτιάξω το δικό της ταζ μαχάλ. Ακόμα κι ένας άνθρωπος σαν εμένα, τέλειος, δεν μπορεί να πιστέψει ότι έχει εμπνεύσει τόση αγάπη κι έρωτα σε έναν άλλον. Αλλά για να το πάμε και αντίστροφα, σκέψου πόσο γαμάτος είμαι κι εγώ για να μένει ο κόμματος μαζί μου.

Φτάνοντας στο σήμερα, έχω χαρτί απόλυσης φρεσκότατο, αύριο αρχίζω δουλειά. Όλα μου πάνε καλά, αλλά ξέρεις, αν έχεις ανησυχίες γενικώς ως άνθρωπος, θα ανησυχείς παντός καιρού. Οπότε σου παραθέτω τους προβληματισμούς ενός τυχερού ανήσυχου ανθρώπου.

Πάντα στόχος μου ήταν να φύγω από το σπίτι μου, να γίνω άνθρωπος του κόσμου, να δω μέρη και να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είμαι για μεγάλα πράγματα στα εξωτερικά. Τώρα, ποιος μου το έβαλε αυτό στο μυαλό είναι καλή απορία, αλλά και να το απαντήσουμε δεν κερδίζουμε κάτι. Από την άλλη, την πόλη μου πάντα τη λάτρευα, και πάντα με έλκυε μία ήρεμη ζωή χωρίς άγχος και λοιπά. Καταλαβαίνεις βλαμμένε μου αναγνώστη πως αυτά τα δύο συγκρούονται, έτσι; Δεν είναι πως τώρα είμαι σε δίλλημα, δεν νιώθω μπερδεμένος. Απλώς χρυσώνω κι εγώ λίγο το χάπι τώρα, για να σιγουρευτώ πως σε μερικά χρόνια δεν θα έχω απωθημένα. Αν είσαι σωστός, θα μου πεις στο σχόλιό σου πως δεν είναι τρόπος αυτός πανάθλιε μπλογκερίστα να μην έχεις απωθημένα. Θα μου πεις πως αν δεν το ζήσεις αυτό που θες, όσο και χρυσό το χάπι, εξίσου τεράστιο το απωθημένο.

Στο στρατό διάβασα 25 βιβλία, μετρημένα. Δεν είχα σκοπό ρε βλαμμένε να διαβάσω τόσα βιβλία, έτυχε να είναι τόσα. Το έψαξα πολύ, μονάχος μου,κυρίως με την παρεα του Γιάλομ, της Μαλβίνας, του Όσκαρ Γουάιλντ και της Τζέην Ώστεν. Έχοντας εννιά μήνες σχεδόν στη διάθεσή μου να φιλοσοφήσω λίγο παραπάνω τί είναι αυτό που θέλω κατέληξα στο εξής.

Όλοι θέλουν να πιστεύουν πως έχουν βρει την άκρη στη ζωή τους, ότι ξέρουν τί είναι αυτό που θέλουν στη ζωή τους. Κι όλοι πλανώνται πλάνη οικτρά, πράγματι, κι εγώ μαζί. Θέλω να πιστεύω πως για να το μάθει κανείς αυτό, πρέπει να το φιλοσοφήσει λίγο το ζήτημα (πολλή φιλοσοφία..), κι αν εγώ αποφάσιζα εγώ να γίνω άνθρωπος καριέρας μάλλον θα είχα διαφορετικό δρόμο επιλέξει. Γιατί, αντί να διαβάζω Μαλβίνα και Γουάιλντ, θα διάβαζα για project management ή φωτοβολταικά. Η επιλογή μου δηλαδή έχει ήδη γίνει.

Πότε σταματάει κανείς να αναρωτιέται «τί θα είχε γίνει αν»; Αυτό είναι που φοβάμαι. Αυτό που φοβούνται άλλοι (για μένα ή γι’ αυτούς; ) είναι ο συμβατικός άνθρωπος που πάει στη δουλεια του με τη γραβάτα του, γυρνάει σπίτι του με τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του, παραγωγικότης μηδέν. Ό,τι κράζει ο μπουκόφσκι κι η μαλβίνα και ο όσκαρ μου, αυτό. Είναι το τελευταίο που φοβάμαι. Στα μάτια τους μάλλον έτσι θα γίνω, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει κι έτσι θα έπρεπε να είναι νομίζω. Αν είναι να ζεις αντισυμβατική ζωή από υποχρέωση προς την αντισυμβατικότητα το έχεις χάσει το παιχνίδι, δεν θα είσαι ευτυχισμένος.

Αύριο αρχίζω δουλειά, κι έχω άγχος να αποδείξω την αξία μου. Ποια αξία δηλαδή; Ούτε εγώ δεν την ξέρω. Μάλλον λοιπόν, πρέπει να το παραφράσω. Θέλω να δω ποια είναι η αξία μου, μιας και ούτε εγώ την ξέρω. Κι αν είναι μικρή; Ας μη γελιόμαστε, εγώ είμαι τεράστιος, θα γίνω απολύτως αναγκαίος εκεί μέσα και θα μου πουν απο βδομάδα πως άνοιξε η θέση του υποδιευθυντή, σε παρακαλώ πάρ’ την εσύ, κάνε το ψυχικό.

Όλο κάτι με τρώει και δε με αφήνει να ησυχάσω. Όσο καλά και να μου πάει, πάντα κάτι θα με τρώει. Καταδίκη είναι άξουαλι αυτό το πράμα. Περνάω καλά όμως, το νιώθω πως όλα θα μου πάνε καλά. Φτου κακά στο στόμα μου.

Advertisements