Mojito, Mary and the demystification

Πέρασα ένα τέλειο βράδυ εχθές! Τα πρωινά πλέον δεν έχουν κάτι το συγκλονιστικό, ούτε καν ένα καφέ της προκοπής δε μπορεί να πιει κανείς! Αφού να φανταστείς, ούτε 2 ώρες δεν κλείνουμε στον καφέ! Το κύριο θέμα συζήτησης είναι η σχολή, κι όχι επειδή κάποιος το αναφέρει, αλλά επειδή συνεχώς προκύπτουν νέες -προκλήσεις να το πω;- απορίες (γιατί είμαστε στούρνοι) θα το πω. Αλλά εχθές το βράδυ βγήκα για ένα ποτό στον Ιπποπόταμο. Αν ήσουν κάπου εκεί, σίγουρα θα με είδες. Ήμουν ο πιο όμορφος, ο πιο λαμπερός, ο πιο αρρενωπός εκεί μέσα!!! 🙂 Παράγγειλα μοχίτο, το οποίο κανείς από τους φίλους μου δε μπορεί να πιστέψει πως είναι μοχίτο. Εμένα μου αρέσει πολύ, αλλά το φρίκουλο γύρισε και μου είπε: «Αυτό δεν είναι μοχίτο, λαχανοσαλάτα είναι!».. Τι να πεις.. Πολύ ωραίο το μοχίτο, το ήπια γρήγορα, πήρα και μία μπύρα γιατί δεν είχα λεφτά για 2ο μοχίτο, έγινα ακόμη πιο ακαταμάχητος, αλλά αποφάσισα να κοιμηθώ μόνος μου το βράδυ. Εννοείται πως είχα πάρα πολλές επιλογές, αλλά χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου πια..! Αφού όταν γύρισα σπίτι, τί να δω;;;!!!;!!!;;;!;!! Ήταν ακόμη το Μαράκι στο σπίτι!! Ακόμα ήταν εκεί, μετά από τη νύχτα πάθους που περάσαμε το προηγούμενο βράδυ!!! Και καθόταν το κακορίζικο σε μια γωνιά και στεναχωριόταν.. Έκατσα δίπλα της αργά-αργά (μην την τρομάξω), της εξήγησα ότι αυτό το κορμί (και της έδειξα με μία μεγαλόπρεπη κίνηση το σώμα μου) είναι για πολλές, όχι για μία μόνο! Της πήρε λίγη ώρα να το συλλάβει, αλλά μετά σηκώθηκε, ντύθηκε, και μου είπε ότι όποτε θέλω να περάσω καλά να την παίρνω τηλέφωνο και θα έρχεται αμέσως. Αναμενόμενο. (εσωκλείω αντίστοιχη φωτογραφία, βλέπε κάτω)

Να συνεχίσω.. Μετά από πολύ καιρό ένιωθα πως δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι!! Πάρα πολύ όμορφα! Η μουσική ήταν τρομερή, η παρέα καλή αλλά σπάσαμε γιατί δε χωρούσαμε στο μπαρ, οπότε έμεινα με την κοντή και μία φίλη της. Άρχισαν να μιλάνε για πολιτικά όμως και σηκώθηκα κι έφυγα.

Άρχισα πάλι να βγάζω σημάδια στο πρόσωπο. Γαμώ. Γαμώ το άγχος μου γαμώ. Εννοείται πως το σύνολο παραμένει έξτραόρντινάρι βέβαια. Τέλος πάντων. Παρασύρθηκα. Το μόνο που ήθελα να πω είναι πως όσο και να την απομυθοποιήσω.. τζίφος!

UPDATE/ΥΓ: Έφτασα τις 7777 επισκέψεις!!!! Απίστευτο!!! Ήταν το όνειρό μου από τότε που άρχισα το μπλογκ! Να φτάσω τις 7777 επισκέψεις! Σας ευχαριστώ!! (αν και τουλάχιστον τρεις ώρες τη μέρα έμπαινα στο ίντερνετ και χωρίς να κάνω λογκ ιν έμπαινα στο μπλογκ μου..) Χαιρετώ!

Μόλις απομυθοποίησα μία κατάσταση. Ένα πρόσωπο. Αλλά να δεις που μεγάλη κουβέντα λέω, και θα την πάρω πίσω. Ας είναι. Καλύτερα έτσι προς το παρόν. Τώρα είμαι σίγουρος πως δε θα υπάρξουν εκπλήξεις! Πάω για πρωινό. Καλή σας μέρα!

ΥΓ: Μα πόσο πολύ μπορεί να γαμιέται η wordpress; Έλεος.

UPDATE: Μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι εδώ και πολύ καιρό. Βρήκα τίτλο και τραγουδιστή αλλά δεν το βρίσκω πουθενά το γαμωτράγουδο! 🙂 Κωστής Μαραβέγιας-Δε ζητάω πολλά. Παρακαλώ, όποιος το βρει ας μου πει πως το βρήκε!

?

Απορίες, απορίες, όλος ο κόσμος ένα ερωτηματικό!!! Χριστέ μου! Πήγαμε και ρωτήσαμε, μας τις έλυσε αφού πρώτα μας έκραξε που κάναμε ίδιες απορίες με άλλους, κι ότι θα έπρεπε να έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε νωρίτερα. Τί να πεις; Όταν ένας άνθρωπος είναι παράλογος και σου ζητάει ουσιαστικά να μην πας για καφέ 3 ωρών για να διαβάσεις!!!;;!; Αίσχος!

Το χθεσινό βράδυ πέρασε σε ένα μπαράκι λύνοντας γρίφους:

1) Τρεις φίλοι πάνε σε ένα μαγαζί για να αγοράσουν μία τηλεόραση. Ρωτάνε τον υπάλληλο και τους λέει πως κοστίζει 30000€. 10000€ έδωσε ο καθένας. Όταν γύρισε ο υπεύθυνος του μαγαζιού, είπε στον υπάλληλο πως η τηλεόραση κόστιζε 25000€, κι έτσι του έδωσε 5000€ για να τα επιστρέψει στα τρίς παιδιά που την αγόρασαν. Οπότε ο υπάλληλος, έλληνα πρέπει να ήταν, σκέφτεται: «Θα κρατήσω 2000€ και θα δώσω 1000€ στον καθένα». Το ερώτημα είναι πως, αφού γύρισε 1000 στον καθένα, τότε αυτοί έδωσαν 9000 ο καθένας. 3*9000€=27000€. Προσθέτοντας 2000€ που έβαλε στην τσέπη του ο άλλος, μας κάνει 29000€. Που πήγαν τα υπόλοιπα 1000€;;; (Η απάντηση είναι πολύ εύκολη)

2)Βρείτε το λάθος στην ιστορία:
Καάπου είχαν ένα έθιμο. Να πηγαίνουν στην εκκλησία καβαλώντας ένα άσπρο άλογο, φορώντας μαύρα ρούχα. Οπότε, ένα ζευγάρι, έβαλε τα μαύρα του ρούχα, καβάλησαν το άσπρο τους άλογο, και πήγαν στην εκκλησία. Όταν έφτασαν, η γυναίκα συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει να βάλει το μαύρο της γάντι. Τρομοκρατήθηκε, και είπε στον άντρα της πως θα γυρίσει σπίτι να το πάρει. Αυτός της λέει: » Μείνε εσύ εδώ, και θα πάω εγώ να το πάρω για να μη σε καταλάβουν.» Έτσι κι έγινε. Όταν έμεινε όμως η γυναίκα, έτσι όπως ήταν υπό το φως των κεριών, την πήρε ο ύπνος. Και είδε το εξής όνειρο: Να γυρνάει ο άντρας της πάνω σε μαύρο άλογο, φέροντας ένα άσπρο γάντι. (Στην πραγματικότητα, ερχόταν με άσπρο άλογο και κρατούσε το μαύρο γάντι). Όταν γύρισε ο άντρας στην εκκλησία, την σκουντάει για να την ξυπνήσει. Με το που ανοίγει τα μάτια της, τον κοιτάζει, και πεθαίνει! (αυτό είναι δυσκολούτσικο, παίζει και να ξενερώσετε με τη λύση)

Αυτά. Θα σας απαντήσω μόνο αν προτείνετε κάποια λύση. Βαριέμαι. Αγχώνομαι. Κωλοβαράω το μεγαλύτερο μέρος της μέρας, το οποίο με αγχώνει αλλά βαριέμαι να κάνω κάτι άλλο. Πρέπει να φανώ δυνατός και να κάνω κάτι γι’ αυτό. Φεύγω. Γεια σας!

killing flies

Μόλις γύρισα από καφέ! Πολύ καλός ο σημερινός, τρελό γέλιο ρίξαμε!!! Η περίοδος εξεταστικής αρχίζει σε λίγο και μπαίνουμε στο κλίμα μάλλον. Θα ακουστεί άκυρο, αλλά έχω την αίσθηση ότι σε κάθε εξεταστική πετάγονται οι καλύτερες ατάκες! Αυτό το είδα και σήμερα! Κάναμε μία ανασκόπηση σε αστεία σκηνικά και είδα πως τα περισσότερα ήταν καθώς περιμέναμε στο αμφιθέατρο για να γράψουμε, καθώς διαβάζαμε (πέρυσι διαβάζαμε με τον κοντό και το φρίκουλο ένα χρηματοοικονομικό μάθημα (αίσχος!) και καταλήξαμε να παίζουμε ένα παιχνίδι στο ίντερνετ του οποίου το κόνσεπτ ήταν να βαρέσεις όσες περισσότερες μύγες όσο γρηγορότερα μπορείς! αν δε με πιστεύεις δες τη φωτογραφία!), καθώς δίναμε (πχ είχε κατέβει η κοντή για τσιγάρο στο αμφιθέατρο, και με έβλεπε να τεντώνω το σώμα και το λαιμό μου για να δω από την μπροστινή και είχε λιώσει στο γέλιο), ή μετά την εξέταση!

Ένιγουέι, η δύσκολη εργασία παίρνει το δρόμο της. Διαβάσαμε την εκφώνηση και πλέον μπορούμε να συντάξουμε απορίες. Αυτό είναι καλό, γιατί όταν την πρωτοδιαβάσαμε η απορίες περιοριζόντουσαν στον τίτλο του μαθήματος και στο ποιός την έχει κάνει για την πάρουμε έτοιμη. Μετά από απέλπιδες προσπάθειες, αναγκαζόμαστε να την τρέξουμε μόνοι μας. Δύσκολο να είσαι φοιτητής.. 😉 Αλλά προμηνύεται (το έγραψα σωστά;) αστεία περίοδος! Άρχισε καλά! Αρχίζουμε 12 Ιουνίου και τελειώνουμε αρχές Ιουλίου, οπότε θα αργήσω να απλώσω το κορμί μου στην παραλία. Υπομονή, τί άλλο να σας πω..;

Είναι κι αυτή η καταραμένη γουόρντπρες που αποτελεί τροχοπέδη (ουάου;) στην επικοινωνία μας.. Σε περίπου 2 εβδομάδες θα με πιάσει το άγχος μου και θα χρειαστώ την αμέριστη προσοχή και κατανόησή σας, επομένως έσω έτοιμος αναγνώστη. Αρχικά, πες μου τί κάνουν οι συναρτήσεις malloc και calloc. Το διάβασμα αρχίζει από σήμερα και να δω ήντα θα προλάβω να κάνω. Όχι πως δεν έχω χρόνο, όχι βέβαια! Όρεξη δεν έχω, αλλά και τις γνώσεις. Η εξυπνάδα και η ομορφιά είναι τέλειος συνδυασμός, δε λέω, αλλά τί να τα κάνω τώρα που δεν έχω τις βάσεις; 😉 Σας αφήνω γιατί το κούρασα μάλλον. Καλό σας απόγευμα, και να ξέρετε οτι ζηλεύω όσους πήγατε για μπάνιο σήμερα! 🙂 Χαιρετώ!

I am fine

Χαίρεταιαιαι!!! πήγα Ηράκλειο εχθές και με είδαν κι άλλοι γιατροί. Θα αναρωτιέσαι.. Θα αναρωτιέσαι βεβαίως βεβαίως, τί ακριβώς έπαθε το μπλογκοίνδαλμά σου αναγνώστη μου. Και η απάντηση έχει ως εξής: Έχω μία επιπλέον ηλεκτρική οδό από έναν φυσιολογικό άνθρωπο. Η ηλεκτρική οδός είναι ουσιαστικά ένα νεύρο στην περιοχή της καρδιάς. Επειδή μπορεί να είσαι χαζός, στο ξαναλέω: έχω ένα νεύρο στην καρδιά μου που εσύ δεν το έχεις (λες και χρειαζόμουν ας πούμε παραπάνω λόγους να είμαι ξεχωριστός). 😉 Ένιγουέι, αυτό το νεύρο από ό,τι κατάλαβα, είναι αυτόβουλο και δρα όποτε αυτό γουστάρει. Τώρα εσύ θα αναρωτιέσαι, «τί στον πούτσο κάνει αυτό το νεύρο που έχει ο γαμάτος Θόγιας»; Και σου απαντώ πως αυτό το νεύρο περιορίζεται στο «να βραχυκυκλώνει» την καρδιά (σε απλά ελληνικά μπας και καταλάβεις), δηλαδή να την κάνει να χτυπά γρήγορα μερικές φορές. Επίσης, αυτό το νεύρο φταίει που το καρδιογράφημά μου ήταν σαν ενός καρδιακού. Η επόμενή σου ερώτηση θα έπρεπε να είναι: «Μα, αντιμετωπίζεται αυτό; Θα γίνει καλά ο Θόγιας; Θα συνεχίσει να γράφει στο μπλογκ;; Αχ μακάρι μακάρι να μη σταματήσει να γράφει». Ναι λοιπόν, αντιμετωπίζεται. Όλοι εσείς που ανησυχούσατε μπορείτε να μείνετε ήσυχοι! Για να αντιμετωπιστεί πρέπει να κάνω μία εξέταση, την ευρέως γνωστή (κουραφέξαλα) Ηλεκτροφυσιολογική εξέταση. Πώς γίνεται; Θα σου πω αμέσως! Σου κάνουν μία ένεση, και παρακολουθούν την καρδιά σου. Ανιχνεύουν το περίσσειο νεύρο (ακόμα και οργανικά, έχω παραπάνω πράγματα από το μέσο άνθρωπο..) και το καυτηριάζουν αν βρίσκεται σε θέση κατάλληλη για καυτηριασμό. Αν είσαι όμως πραγματικός φίλος, αν νοιάζεσαι τόσο όσο ισχυρίζεσαι, θα σκέφτεσαι: «Και πως τον επηρρεάζει αυτό στη ζωή του, αν ΔΕΝ κάνει την εξέταση αυτή;; Θα μπορέσει να πάει στην Ισπανία που τόσο πολύ θέλει;»! Αν δεν κάνω την εξέταση, απλώς θα πρέπει να συνηθίσω και να αποδεχτώ πως, πότε πότε, θα έχω ταχυκαρδίες. Χωρίς όμως κίνδυνο να εξελιχθούν κάπως αλλιώς. Δεν είναι δηλαδή από τις αρρυθμίες που προκαλούν ανακοπή. Και ναι, θα μπορώ να πάω Ισπανία χωρίς κανένα πρόβλημα. Ελπίζω τώρα να έχεις ηρεμήσει.

Πέρα από αυτά, δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω. Εσάς ή την Γουόρντπρες; Σας είπα να μου ευχηθείτε καλή επιτυχία για το Ηράκλειο, και είναι το μόνο ποστ που αφήσατε χωρίς σχόλια! Φτου σας! Αλλά επειδή δε με συμφέρει να μη νοιάζεται κανείς για ‘μένα, θα κατηγορίσω την Γουόρντπρες. Και όχι μόνο για το μπάχαλο που έχει δημιουργήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά κυρίως για εσάς φανατικοί αναγνώστες, που θέλατε τόσο να αφήσετε σχόλιο και δεν μπορούσατε! 🙂 και το χειρότερο από όλα; Όπως σας είχα πει, η γουόρντπρες μου έχει αφήσει σχόλιο στο «Προσέξτε, ακολουθεί κείμενο αμφίβολης ειλικρίνειας», και τώρα πια καταλαβαίνω ότι αυτή η εταιρία είναι μόνο λόγια και τίποτα πιο πέρα. Αλλά κάποια μέρα εγώ θα φύγω, και θα πάω στον βλογσποτ, και τότε να δω τι θα κάνει!

Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Μόνο ότι βγ’ηκε το πρόγραμμα της εξεταστικής και μπορώ να πω τελικά πως είναι το καλύτερο πρόγραμμα που έχει βγει. Αν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν αντιδραστική και από κεκτημένη συνήθεια, μιας και πάντα γκρινιάζω (δικαιολογημένα) για το πρόγραμμα. Αλλά αυτή τη φορά είναι αρκετά βολικό. Να δούμε..

Καλό Σαββατοκύριακο, κάντε εκδρομές να χαρείτε τον ήλιο! Θα τα πούμε και αύριο!

ΥΓ: Την φωτογραφία ΜΟΥ την έβαλα για να δείτε πως είναι ένα υγιές σώμα, μιας και πλέον δεν έχω τίποτα επιβαρυντικό ουσιαστικά. 😉 Χαιρετώ!

ΥΓ2: Δεν είχε νοσοκόμες ρε γαμώτο. Ούτε γιατρίνες.

Λίγο απ’όλα

Μόλις γύρισα από τσικουδιές. Την ώρα που πήγα θυμήθηκα πως έχω ισπανικά αύριο το πρωί, αγχώθηκα και επιβεβαίωσα τους πάντες για την αφηρημάδα μου. Γαμώτο. Έκατσα καμιά-2 ώρες και γύρισα να κάνω ισπανικά. Γαμώτο (δις).

Το πρόγραμμα αύριο έχει ως εξής: Ξυπνάω στις 9 το πρωί, για να κάνω τις ασκήσεις στα ισπανικά. Ας μη γελιόμαστε, αποκλείεται να κάνω τις ασκήσεις τέτοια ώρα με 1 καραφάκι ρακί μέσα στο εύστροφο-σαν-σμιλεμένο-από-αγγέλους κεφάλι μου. Στις 11 θα πάω για το μάθημα των ισπανικών, και θα μου φωνάζει η καθηγήτρια γιατί δεν θα έχω κάνει τις ασκήσεις. Ας μη γελιόμαστε, αποκλείεται να κάνω τις ασκήσεις 9 η ώρα το πρωί με τόσο βαρύ κεφάλι από το καραφάκι ρακί που θα βρίσκεται μέσα στην φαινομενικά-γεμάτη-κοιλιακούς κοιλιά μου. Μέχρι τις μία το μεσημέρι θα κάνω ισπανικά. Λογικά μετά θα πάω με τις κοντές για καφέ, πάντα μετά το μάθημα πάμε για καφέ. Θα γυρίσω σπίτι, θα φάω κάτι, και στις 4 και 30 θα μπω στο αμάξι με τον Μπαμπά-Θόγια να πάμε μαζί στο Ηράκλειο. Στο Ηράκλειο θα πάω να κάνω ηλεκτροφυσιολογική εξέταση για να μάθουμε επιτέλους τί στον πούτσο τρέχει με την -ευαίσθητη- καρδούλα μου. Στις 6-7 που θα φτάσω, θα μπω να κάνω την εξέταση. Στις 6:10-7:10 θα λιποθυμίσω από το άγχος μου. Στις 6:12-7:12 θα με συνεφέρουν για να συνεχίσει η εξέταση. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ελπίζω να κρατήσει λίγο, για να έχω το χρόνο μετά να το παίξω καρδιακός στους γονείς μου για να τους πείσω να μου πάρουν κανα ρούχο γιατί πλέον έχω καταλήξει προβλέψιμος με το ντύσιμό μου. Κι όχι πως με νοιάζει, αλλά έχουν σταματήσει να με κοιτάνε!!! Απίστευτο!! Μετά τα ψώνια θα πάμε να τσιμπήσουμε πράμα, και μετά θα μπούμε ξανά στο αμάξι για να γυρίσουμε Χανιά. Το βράδυ θέλω να πάω σε ένα ρεμπετάδικο και να τραγουδήσω με την υποτιμημένη φωνή μου το «Το τελευταίο βράδυ μου απόψε το περνάω» και το «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» (άσχετο). Και μετά θα γυρίσω σπίτι τραγουδώντας το «που να γύρω το κορμί μου όταν γυρνάω από τα μπαρ κι απ’ τα ξενύχτια», αλλά λογικά κάποια θα βρω να με κοιμήσει.

Μία κανονική μέρα δηλαδή. Ρουτίνα, τί να λέμε..; Γι’ αυτό κι εγώ αύριο θέλω να ξυπνήσω:
α) στο Παρίσι
β) στην Κούβα
γ) το Σεπτέμβρη
έτσι για αλλαγή! Ψηφίστε για το ποια είναι η επικρατέστερη επιλογή μου, και θα κερδίσετε ένα καφέ κερασμένο από μένα όταν ανεβώ Αθήνα (έχοντας στο μυαλό μου πως όλοι εκεί είστε, γι’ αυτό λέω Αθήνα).
Αλλιώς, κερνάτε εσείς!

Έψαχνα για μεταπτυχιακά σήμερα και κατέληξα σε δύο!!! Είναι λίγο νωρίς βέβαια για τέτοιες κινήσεις, αλλά υπάρχει μία μικρή περίπτωση να το κάνω τον Μάρτη. Το ένα είναι στην Αγγλία, και το άλλο στην Ιταλία. Λάνκαστερ και Τορίνο αντίστοιχα. Δε σας κρύβω πως το Τορίνο είναι επικρατέστερη επιλογή. Αλλά με πιέζουν και από την Οξφόρδη να πάω μαζί τους, και βρίσκομαι σε τεράστιο δίλλημα. Θα αποφασίσω το Γενάρη. Το άλλο τεράστιο δίλλημα (το πραγματικό δηλαδή) είναι το εξής: στρατό πρώτα ή μεταπτυχιακό πρώτα; Δεν ξέρω. Αν πάω στο τέλος για μεταπτυχιακό ίσως να μπορέσω να κρατήσω καμία επαφή από το μεταπτυχιακό. Από την άλλη όμως αν πάω στρατό πρώτα ίσως να χάσω επαφή με το αντικείμενο, και να μη θέλω να δω βιβλίο μπροστά μου μετά.

Για να κλείσω θα γίνω λίγο σίχαμα. Σας προτείνω να σταματήσετε να διαβάζετε, παρά μόνο αν ξέρετε να ερμηνεύετε όνειρα. Είδα ένα όνειρο άθλιο εψές το βράδυ! Εκεί που έτρωγα λέει, πιάνω το κουτάλι να βάλω στο στόμα μου κάτι που από ότι θυμάμαι είχε γεύση φράουλα. Καθώς το βάζω στο στόμα μου λοιπόν, κοιτάζω στο πιάτο το μέρος από το οποίο πήρα την μπουκιά. Και σε εκείνο το σημείο ήταν μία κατσαρίδα. κάτω από το φαγητό μου ήταν κατσαρίδες! Και τις σιχαίνομαι τις κατσαρίδες! Μετά έφτυσα το φαγητό λέει, και μετά δε θυμάμαι τίποτα άλλο. Μάλλον θα ξύπνησα μετά. Αυτά. Αν σημαίνει κάτι σας παρακαλώ να μου το πείτε. Με τρόπο.

Σήμερα, τέλος, καθώς περνούσα έξω από το σπίτι της γιαγιάς που όλοι έχετε λατράψει, μου σέρνει μια φωνή όλο άγχος!!!! «Θόόόόγια, έλα λίγο μέσα σε παρακαλώ!!! Είναι ανάγκη!!!!» γκαρίζει η γιαγιά. Μπαίνω κι εγώ μέσα όλο χάρη και αρρενωπότητα (όπως συνηθίζω) και τη ρωτάω «τί τρέχει κούκλα;;;». «Μου χάλασες το ρολόι μου και τώρα δεν ξέρω τί ώρα είναι» μου λέει!
Ε- Μα τί λες ρε γιαγιά!! Εχθές δε με φώναξες να σου το φτιάξω γιατί πήγαινε 6 λεπτά μπροστά;
Γ- Ναι!
Ε- Ε, στο έφτιαξα! Σου το έδειξα μετά, και μου είπες εντάξει!
Γ- Ναι, αλλά σήμερα το ρολόι δείχνει μόνο μηδενικά!
Ε- Τί εννοείς δείχνει μόνο μηδενικά;
Γ- Εννοώ ότι αντί για ώρα, έχει μηδενικά, και αντί για λεπτά, έχει μηδενικά, και αντί για δευτερόλεπτα, έχει μηδενικά! Τι δεν καταλαβαίνεις!!;;!;!!
Ε- Για φερ’ το εδώ ρε γιαγιά να σου το φτιάξω, γιατί δε μου τα λες καλά.
Μου φέρνει λοιπόν η γιαγιά το ρολόι της, και πράγματι, ήταν μόνο μηδενικά. Σαν να είχε πατήσει κάποιος κάτι και να είχε γίνει το ρολόι… χρονόμετρο!
Ε- Γιαγιά τί έγινε;;; Παίζουμε με το ρολόι;;;
Γ- Κάποιος άλλος το πάτησε! Εγώ πως να το πατήσω;; Εγώ ούτε που το ακουμπάω μην το χαλάσω!
Ε- Τέλος πάντων, έλα πάρ’το, σου το έφτιαξα!
Γ- ΝΑ ‘ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ! ΑΧ, ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΕΓΩ ΠΩς ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ! ΜΠΡΑΒΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΜΠΡΑΒΟ! ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ!
Και ένιωσα πολύ περήφανος! Μετά από 5 χρόνια σχεδόν στο πολυτεχνείο, μπορώ να φτιάχνω ρολόγια, και έρχεται επιτέλους η αναγνώριση. Ίσως στο μεταπτυχιακό να μάθω να ανάβω σπίρτα. Τότε θα είναι η απόλυτη καταξίωση. 🙂 Αν ποτέ χρειαστέιτε τίποτα ρυθμίσεις ώρας για ρολόι χειρός ή ακόμα και τοίχου, ή ακόμα και φούρνου (με δυσκολία) θα σας το φτιάξω.

Αυτά για σήμερα. Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία αύριο, τόσο για τα ισπανικά όσο και για την εξέταση. Θα κοιμηθώ όπως την προηγούμενη φορά που επρόκειτο να πάω για εξέταση. Θα ονειρευτώ τις νοσοκόμες. Καλή σας νύχτα φανς μου! Και καλό ξημέρωμα.

Breathless

Σήμερα πιάνω πάτο. Καιρός ήταν. Από τη μία σκέφτομαι να μη γράψω, από την άλλη θέλω πολύ. Δε μου αρέσουν αυτά τα ποστ, νιώθω πως γίνομαι μίζερος και καταλήγω να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Δε μου αρέσει να γράφω ενώ έχω κακή διάθεση. Πλέον μου φαίνεται πως ξεπέρασα τα όριά μου. Μάλλον πολιοδέθηκα με το μπλογκ αυτό, και γίνεται πολύ προσωπικό. Με ανησυχεί αυτό. Αλλά έλα μου ντε που εδώ μιλάω πιο πολύ από ότι έξω από εδώ.

Σκέψου το πιο όμορφο πράγμα που έχεις ακούσει ποτέ, το πιο ωραίο πράγμα που σου έχουν πει ποτέ! Και εννοώ για ‘σένα, σε σχέση με το άλλο φύλο. Το σκέφτηκες; Κι εγώ. Προσωπικά, δύο είναι οι ατάκες που με έχουν σημαδέψει! Τόσο για το νόημά τους, όσο και για το άτομο που τα ξεστόμισε. Και τα φέρνω συχνά στο μυαλό μου, όχι λόγω ανάγκης εννοείται, αλλά επειδή απλώς συμβαίνει. Τέλος πάντων. Αναγνώστη, σκέφτηκες αυτό που σου είπα;;; Σκέφτηκες αυτό που σου είπα; Την ομορφότερη κουβέντα; Κάτι που σου είπε κάποιος και σε ανέβαζε μέρες ολόκληρες, κάτι που ακόμα και σήμερα αν το σκεφτείς νιώθεις ωραία;;;

Ωραία, τώρα που το έφερες στο μυαλό σου, σκέψου: Έρχεται αυτός που σου το είπε, και με τα πολλά, καταλήγει να σου λέει:
«Εγώ σου το είπα αυτό;;;;; Είσαι σίγουρος πως δεν το φαντάστηκες;;;»
Χμμμ.. Μία σιγουριά την έχω, όχι μόνο ότι δεν το φαντάστηκα, αλλά και του πόσο μαλάκας είσαι! 🙂

Βγήκα με τη μάνα μου σήμερα και πήγαμε για κρασιά! Είναι κάτι που δεν το συνηθίζουμε, αλλά συμβαίνει. Καλά ήταν! Ήπια, πέρασα καλά! Κατά τα άλλα η μέρα ήταν αδιάφορη. Σχολή, μάταιες προσπάθειες για να βάλουμε μπρος τις εργασίες που πρέπει να τρέξουν. Οι υπόλοιποι βλέπουν τον αγώνα στο σπίτι του κοντού, και μετά ίσως να παίξουμε όλοι μαζί παλέρμο. Που θα βρω την όρεξη μη με ρωτήσεις. Κάπου θα τη βρω. Το μπλογκ αυτές τις μέρες έχει μία ψυχολογία αντιδιαμετρικώς αντίθετη με αυτήν που εχει ο κάτοχός του στην πραγματικότητα όταν συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους. Γιατί συμβάινει αυτό;;;

Καλά εντάξει, να κοπεί το τσιγάρο δεν παίζει!! Δεν παίζει λέμε! Αγχώνομαι σιγά σιγά.. Θέλω να γράψω, να μιλήσω, να βγάλω από μέσα μου κάτι που δεν ξέρω ακριβώς τί είναι. Αλλά ένα μέρος μου το θεωρεί αυτό αδυναμία, επομένως μάλλον δε θα πω τίποτα περισσότερο. Αρκετά κλάφτηκα νομίζω. Θέλω μόνο να ξυπνήσω και να είναι Σεπτέμβρης. Ξέρω πως δεν συμφωνεί κανείς, μα θέλω να φύγω από ‘δω. Να αλλάξω παραστάσεις, να ανανεωθώ, όλα αυτά γύρω μου μου θυμίζουν αυτά που δεν έχω, και τα τραγούδια που συνειδητά επιλέγω να ακούω την ώρα που γράφω αυτό το ποστ το ίδιο πράγμα κάνουν! Γιατί το κάνω αυτό;;; Δεν πάω καλά. Θέλω μικρή παρέα σήμερα, όχι 8 άτομα για παλέρμο. θέλω ήρεμα πράγματα, και ειλικρινή. Βασικά, απλώς το λέω, δεν το θέλω.

Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη κάτι και να μην το θέλεις;;;; Συναισθηματικά μιλώντας. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι.. Γαμώτο.. Και πάνω που πήγαινα να αποδείξω στον εαυτό μου πως είμαι ξεχωριστός για έναν ακόμη λόγο! 😉

Το μόνο που μου έρχεται να γράψω, είναι μία αφιέρωση ενός τραγουδιού. Τεράστιας σημασίας τώρα. Ίσως να φταίει και το κρασί.

«Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind
And I’ve been dreaming of revenge
To make you love me more than even you can try.

All words converge to where you are
And if I follow I will surely find
The horses gone the fire still warm
And you’ve moved on an hour before
You like to keep me just one step behind.

You were always pretty reckless with your love
Come with the sun and getting restless when it’s gone
And when you go you leave me breathless and alone
You leave me breathless when you close the door
It feels just like you took the air out of the room with you.»

Αρκετά με τα μεγάλα λόγια.
Αποφάσισα να τα βλέπω λίγο επιφανειακά και κυνικά για λίγο καιρό τα πράγματα. Θα μου κάνει καλό. Καληνύχτα.