Σοκολάτα

writings

Με το που ξύπνησα, γύρισα το -σαν σμιλεμένο από αγγέλους- πρόσωπό μου και κοίταξα δίπλα μου στο κρεββάτι. Ήταν άδειο. Με απίστευτα ταχείς ρυθμούς άρχισα να σκέφτομαι και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων κατάλαβα. Πάντα, η πρώτη νύχτα που κοιμάμαι χωρίς μία ψηλή-ξανθιά/μελαχρινή-με-ωραίες-καμπύλες σημαίνει την αρχή της εξεταστικής περιόδου. Σημαίνει πως δεν πρέπει να έχω κάτι να με αποσπά από το διάβασμα, πως πρέπει να βάλω στην άκρη τη ζωή που κάνω καθημερινά τους 9 μήνες του χρόνου. Να σταματήσω να πίνω, να σταματήσω να κάνω τις γυναίκες να νιώθουν γυναίκες, να βλέπω τους φίλους μου λιγοτερο από όσο θέλω. Σημαίνει πως πρέπει να αρχίσω να διαβάζω.

Και αρχίζω να διαβάζω, παρόλο που το μάθημα το δίνω σε τρεις εβδομάδες. Θεωρητικά, τώρα θα έπρεπε να είμαι πάνω από ένα βιβλίο, όμως εγώ από το πρωί περιφέρω το απίστευτα γυμνασμένο κορμί μου στο σπίτι, από την κουζίνα μέχρι το υπνοδωμάτιο, και πάλι πίσω. Ευτυχώς η απόσταση της κουζίνας με το υπνοδωμάτιο είναι τρία μέτρα μιας και μένω σε γκαρσονιέρα, οπότε δεν είναι ότι μου βγαίνει κι ο πάτος στο περπάτημα.

Θα περίμενε κανείς ότι ένας άντρας με την δική μου αυτοκυριαρχία και αποφασιστικότητα δε θα έχανε το χρόνο του έτσι. Τη μια πάω να φτιάξω καφέ, μετά σκέφτομαι «ε, να μην πιω τον καφέ πρώτα να ανοίξει το μάτι πριν αρχίσω να διαβάζω;», άσχετα αν αυτός ο καφές είναι ο τρίτος που πίνω από το πρωί. Μετά σκέφτομαι πως δε μπορώ να διαβάσω με ακατάστατο σπίτι, και αρχίζω να φτιάχνω το σπίτι. Και μετά κάθομαι, φτιάχνω ένα καφέ να χαλαρώσω για να μπορώ να συγκεντρωθώ πιο εύκολα όταν διαβάζω. Πίνω τον καφέ, και ανοίγω το βιβλίο. Το χέρι μου πάει ασυνείδητα στην κοιλιά μου, μέσα από την μπλούζα, πιάνω τους 4 από τους 19 κοιλιακούς μου και συνειδητοποιώ πως κολλάω. «Μα δε γίνεται να διαβάσω έτσι, δε μπορώ να συγκεντρωθώ» σκέφτομαι. Ανάβω θερμοσίφωνα, περιμένω να ζεσταθεί το νερό να κάνω μπάνιο. Παίρνω τους κοιλιακούς μου και πάμε για μπάνιο. Βγαίνω από το μπάνιο, μετά από 3-4 λεπτά είμαι στο γραφείο. Το βιβλίο είναι ήδη ανοιχτό από πριν. Αρχίζω να διαβάζω τις πρώτες σειρές ενώ τα δάχτυλά μου ασυναίσθητα χαιδεύουν τις απίστευτες γωνίες του προσώπου μου. Βρίσκω ένα σπυράκι. Αυτό ήταν. Με εκνευρίζει το σπυράκι. Μοναδικός μου σκοπός είναι να το σπάσω. Μετά από μία ώρα το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο από τσιμπήματα, έχει ψιλοξεφλουδίσει ανά τα σημεία. Κάθομαι στο γραφείο, αρχίζω να διαβάζω από την αρχή τις σειρές που διάβασα πριν. Χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο κοντός και μου προτείνει καφεδάκο. Εδώ μπαίνει η αυτοκυριαρχία/αποφασιστικότητα που είπα στην αρχή της παραγράφου. Του λέω όχι, απαντάει επιθετικά, κλείνω επιθετικά το τηλέφωνο. Παίρνω τη ζαργάνα να τη ρωτήσω πως πήγε η μέρα της, τί έκανε, και λοιπά. Η ώρα είναι 6 και 02 και εγώ είμαι στον τρίτο μου καφέ. Για ν’ανοίξει το μάτι εννοείται. Αυτό κάνω. Πίνω καφέδες, καπνίζω ολη μέρα μέχρι τώρα, για να «ανοίξει το μάτι».

Όλα μια απόφαση είναι. Μια δύσκολη απόφαση. Θα φτιάξω ένα καφέ και μετά θα αρχίσω να διαβάζω. Έχω ήδη προχωρήσει αρκετά!!

ΥΓ: Η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι δική μου, είναι τρομερά ρεαλιστική. Αν αλλάξεις τα γυαλιά και τα κάνεις πιο ερωτικά, και αν αντί για αυτό το στυλό βάλεις ένα στυλό μπικ, τότε είσαι στο γραφείο μου! 🙂
ΥΓ2: Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως.
ΥΓ3: Δεν κάνεις λάθος υπέρλαμπρε αναγνώστη, ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το κείμενο.

Άντε να σκεφτείς τίτλο

40231times-square-new-york-c-1995-posters

Ξύπνησα, έτριψα με ερωτικό τρόπο τα υπέροχα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου, γύρισα να κοιτάξω δίπλα μου και βρήκα για άλλη μια φορά μια ξένη. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Εχθές ήπια πάρα πολύ. Βγήκα με τον κοντό, και ήπιαμε πάρα πολύ. Αλλά το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μεθύσω οπότε δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική η εξέλιξη της βραδυάς. Μετά από πολύ πολύ ούζο, πήγαμε για ρακόμελο κάπου αλλού. Ήμασταν ερωτικά ευάλωτοι, και σε συνδυασμό με την αρρενωπή-εκρηκτική εμφάνισή μας και το φλογερό ταπεραμέντο μας, όλα αυτά μαζί οδήγησαν μία παρέα 27 κοριτσιών να έρθουν και να μας πιάσουν την κουβέντα. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισαν να μετράνε τους κοιλιακούς μας, να χαϊδεύουν το μπράτσο μας, να μας λένε πόσο τους αρέσουν οι άντρες με το γένι 3ών ημερών (που να ήξεραν ότι το δικό μου δεν είναι τριών ημερών αλλά τριών εβδομάδων).. Πήρα τη μία σπίτι μου και ο κοντός πήρε 4.. Οι υπόλοιπες απλώς έμειναν να τσακώνονται.

Αλλά δεν γράφω σήμερα για να αναλύσω τον ερωτικό μου βίο, ο οποίος φτάνει για να γεμίσει καθημερινά ποστ τριών χρόνων.. Όχι όχι, οι επιτυχίες μου στο αντίθετο φύλο δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Πριν μας διακόψουν οι 27 γυναίκες με τις αναλογίες 90-60-94, είχαμε ανοίξει ωραία συζήτηση. Γιατί πέρα από το εξαίσιο περιτύλιγμα έχουμε και περιεχόμενο. Αλλά ούτε αυτή η συζήτηση είναι το θέμα αυτού του ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα αυτού του ποστ. Απλώς ήθελα να γράψω.

Αν κάναμε τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήμασταν καλύτερα; Όλοι ελεύθεροι, κανείς καταπιεσμένος. Μάλλον χρειάζονται οι δεύτερες σκέψεις, για να κρατιούνται οι ισορροπίες. Πως καταλαβαίνεις ότι αυτά που κάνεις είναι επειδή θες και τα κάνεις κι όχι από κάποια άμυνα που έχεις; Φαντάζομαι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά, για μερικούς αυτά τα δύο ταυτίζονται. Τους ζηλεύω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φιλτράρουν τα πάντα κι άλλοι που δε φιλτράρουν τίποτα; Και γιατί υπάρχουν κι αυτοί στο ενδιάμεσο; Πόσοι είναι οι άνθρωποι που έχουν παρατηρήσει ότι πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Και το κάνουμε καλά.. Έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος έχει γεμίσει άτομα που θέλουν να αδράξουν τη μέρα, να πιάσουν τη ζωή απ’τα μαλλιά, απ’τα πόδια, απ’όπου να ‘ναι τέλος πάντων, που θέλουν να ζουν το κάθε λεπτό, αλλά ζουν άλλη ζωή. Στα λόγια είμαστε πράγματι όλοι καλοί, όπως λέει και ο κοντός. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να μην έχει όνειρα;; Όνειρα ζωής, όχι όνειρα ύπνου. (τώρα που το έφερε η κουβέντα ονειρεύτηκα χθες πως αγόρασα ένα σκουλαρίκι ενώ είχε κλείσει όμως η τρύπα στο αυτί, και προσπαθούσα να ανοίξω την τρύπα μόνος μου. Και τελικά αυτό που κατάφερα ήταν να λιώσω το αυτί μου, να το τρυπήσω, να φύγει κομμάτι, να τρέχει το αίμα νερό κι εγώ να πονάω και αν σφαδάζω αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζω να ανοίγω τη γαμωτρύπα. Ξύπνησα από τον πόνο (και καλά) και νόμιζα πως μπορώ να γευτώ το ίδιο μου το αίμα. Αλλά ευτυχώς συνήλθα γρήγορα) Έλεγα λοιπόν ότι είναι απίστευτα πολλοί αυτοί που δεν έχουν όνειρα για τη ζωή τους, δεν θέλουν κάτι από τη ζωή τους, κι όχι επειδή τα έχουν όλα και δε θέλουν κάτι παραπάνω.. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να ζουν τη ζωή και μπλα μπλα μπλα.. Αντιφατικοί. Επιφανειακοί ουσιαστικά, ουσιαστικοί φαινομενικά. Που το είχα διαβάσει να δεις.. «καλή η βιτρίνα σου, πολύ πάθος, χάλια η ουσία σου, πολύ λάθος». Έτσι έλεγε νομίζω.

Αλλά η απογοήτευσή μου από τους ανθρώπους δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Γιατί πολύ απλά το θέμα αυτού του ποστ δεν υπάρχει. Μην αρχίσω για τον υπαρξισμό τώρα και τα κάνω όλα λίμπα.

Νομίζω αυτή η περίοδος είναι νεκρά. Νιώθω πως τίποτα δε με αφορά. Αυτά που με αφορούν είναι ή χιλιόμετρα μακρυά, ή ένα μήνα μακρυά. Από πότε σταμάτησε το πρόγραμμά μου να συμβαδίζει με των άλλων; Δύο μέρες τώρα δεν έχω πάει για καφέ με τα παιδιά. Πόσο χειρότερη να γίνει η ζωή μου;; Τί χειρότερο μπορεί να συμβεί;; Ένα που μου έρχεται είναι να μην πάω ούτε αύριο για καφέ με τα παιδιά. Αυτό θα είναι ότι χειρότερο θα μου έχει συμβεί. Το έχω κάψει, σαφώς κάνω πλάκα. Αλλά δεν το λες χιούμορ αυτό που είπα, ούτε καν μπλακ χιούμορ. Είναι κάτι σαν το χιούμορ του χάρη ρώμα, ή σαν το χιούμορ ενός φίλου μου που πήρε το βραβείο του αγάμητου 2008. Δεν τα έχουμε βγάλει ακόμα τα βραβεία, βγάλαμε μόνο τις υποψηφιότητες, αλλά για το συγκεκριμένο βραβείο μόνο αυτός είναι το φαβορί. Εγώ είμαι φαβορί για το φυτό 2008.. Τις άλλες χρονιές δεν το έπαιρνα γιατί ήταν 2 άλλοι που ήταν πιο φυτά απο ‘μένα. Αλλά το 2008 πήραν πτυχίο κι έτσι δε μετράνε για το βραβείο φέτος, που σημαίνει ότι το κερδίζω με την αξία μου. Εϊναι πολλά βραβεία, 67 στο πλήθος, κι ενώ πιστεύω πως θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι έστω και υποψήφιος σε αρκετά, με έχουν στην απ’έξω. Με γλεντάνε πρώτα και μετά με πετάνε σαν την τρίχα από το ζυμάρι, κατάλαβες; Θα τους ζητήσω να βάλουν βραβείο «Είδωλο 2008» να έχω κι άλλο ένα σιγουράκι..

Αρκετά για σήμερα. Είναι που προσπαθώ να διαβάσω και δεν μπορώ από τον πονοκέφαλο του ποτού, έχει φύγει και η Μπρίτανυ να συναντήσει τις 26 φίλες της να τους πει για τις επιδόσεις-μου-που-σπάνε-κάθε-ρεκόρ, με τη ζαργάνα δε μίλησα ακόμα, και ο κοντός ξερνάει όλη μέρα σήμερα (περίμενε να φύγουν πρώτα τα γκομενάκια εννοείται) από το χτεσινοβραδυνό.  Άι φιλ λόουνλι. Είμαι πιο μόνος κι από την καλαμιά στον κάμπο. Λέω να δω λίγη τηλεόραση.

ΥΓ: Στη φώτο πάνω: Μόλις έχουμε βγει από το μαγαζί με τα ρακόμελα και θέλουμε να πάμε σπίτι μου για να την κάνω να νιώσει γυναίκα και τα λοιπά, οπότε βγαίνει η μπρίτανυ στο δρόμο για ταξί κι εγώ εν τω μεταξύ την τράβηξα μία ασπρόμαυρη φώτο στα γρήγορα με το κινητό μου. Ναι, αν σας φαίνεται γνώριμο το μέρος δεν κάνετε λάθος, είναι τα χανιά.
ΥΓ2: Τέτοιου είδους ποστ θα είναι πιο συχνά.. Εξεταστική, αλκοόλ.. Όλα οδηγούν σε κάψιμο κυττάρων.
ΥΓ3: Άντε να σκεφτείς τίτλο τώρα.

Σκέψεις No 9

skepseis1

Αν η ψυχολογία μου ήταν άνθρωπος θα ήταν ο πιο κακός, ο πιο δύστροπος, ο πιο αντικοινωνικός, και χωρίς όρεξη να χιουμορίσει τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτές τις μέρες, αυτός ο άνθρωπος ζει μέσα μου. Πως τον αντέχω;; Έρχεται και φεύγει. Γιατί πάνω από όλα τα άλλα είναι κυρίως κυκλοθυμικός. Γαμώ.

I have a dream

wa529208if-dreams-came-true-posters

Πως το έλεγε να δεις.. «Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον εαυτό μου να τα καταφέρνει». Βολικότατο!! Κι εγώ αν κλείσω τα μάτια μου με βλέπω με πτυχίο, με την ζαργάνα-playmate 2009 να με αγκαλιάζει όλο πάθος.. Τί να λέει αυτό; ΟΚ, μην είμαι αχάριστος..Είμαι κατά το ήμισυ εκεί.. 🙂

Θέλω να πάω Ισπανία, θέλω να μείνω με τη ζαργάνα.
Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά μου άσπρα. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Σήμερα άκουσα έναν συμφοιτητή μου να περιγράφει βουρκωμένος τη σχέση των γονιών του. Κηνυγιούνται μέσα στο σπίτι, λέει. Αλλά όχι για να τσακωθούν. Για… άλλους λόγους.. 😉 Κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι και τσιμπιούνται, γαργαλιούνται, γελάνε κι αγκαλιάζονται, μετά από 30 σχεδόν χρόνια γάμου. Τέτοια ακούς κι ελπίζεις, μαλάκα. Ε μαλάκα.  Και εντάξει, πες εγώ είμαι έτσι ερωτεύσιμος και ξεχωριστός, κάτι θα καταφέρω. Για τους υπόλοιπους φοβάμαι. Ας είναι.

Μόλις γύρισα από τσικουδιές. Για την ακρίβεια, δεν είμαι εγώ που μιλάω, είναι η τσικουδιά. Έβγαλε στόμα και φωνή, και έχει την πανέμορφη μορφή μου. Πήγα στο ισπανικό μπαράκι για τσικουδιές, μόνο με την κοντή γιατί ο κοντός «αρρώστησε» 😉 !! Την έχω φάει στη μάπα αυτήν την τελευταία εβδομάδα, όλο μαζί της είμαι. Και με κοιτάει σαν κολασμένη, με γδύνει με τα μάτια της. Αλλά πια ξέρω πως να το χειριστώ, τόσες και τόσες πέρασαν.

Όταν περνάς τόσες ώρες με κάποιον που ξέρεις χρόνια, δε μπορείς παρά να παρατηρήσεις σε ανατριχιαστικό επίπεδο αυτά που σου τη σπάνε πάνω του. Και μετά αρχίζεις να τον ψιρίζεις τον άλλον, και τελικά θες να τρέξεις όσο πιο μακρυά του γίνεται!! Και όταν τελικά απομονωθείς στον υπέροχο εαυτό σου, αναγνώστη μου, ξέρεις τί σκέφτεσαι; «Μα τί (άθλιος) φίλος υποτίθεται πως είμαι;; » βουρκωμένος-σκεπτόμενος τις ηθικές αξίες του τύπου πως πρέπει να δέχεσαι τον άλλον όπως είναι κι άλλα τέτοια ξενέρωτα..

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι. Χτυπήστε παλαμάκια.

Σήμερα ξύπνησα και δεν μπορούσα να ανοίξω το ένα μου μάτι. Δεν το έχω ξαναδεί τόσο πρησμένο. Τώρα που είμαι μία ώρα ξύπνιος  ίσα που έχει ανοίξει. Εδώ κι έξι χρόνια όποτε αγχώνομαι βγάζω κάτι περίεργα σπυριά στο πρόσωπο σε χρυσαφί χρώμα (…), κι όταν δεν βγάζω τέτοια  πράγματα το σύμπτωμά μου είναι πρήξιμο του καλού μου ματιού, δηλαδή του δεξιού μου. Τις τελευταίες μέρες βλέπω πάλι άσχημα όνειρα. Τις προάλλες είδα πως ήμουν παιδεραστής. Ήμουν σε ένα μέρος με ένα παγκάκι, και είχα στην αγκαλιά μου ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι. Ήταν σε χωριό. Και είχα όρεξη να «κάνω» πράγματα στα παιδάκια. Αηδία. Συνεχίζω. Ήταν βράδυ, οπότε σκέφτομαι να κλείσω τα φώτα για να μη μας δει κανένας συγχωριανός, οπότε πατάω το διακόπτη και κλείνει το φως. Το αγοράκι όμως πάει και το ξανανάβει και μου λέει «μα εγώ θέλω να βλέπω»!!! Οπότε τα ξαναπαίρνω στην αγκαλιά μου και τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να αρχίσω, εμφανίζονται από το πουθενά καμιά τριανταριά συγχωριανοί έξαλλοι μαζί μου, και με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν. Εγώ παράτησα τα παιδιά, πέταξα μία κάπα που φορούσα στους συγχωριανούς (?!), και πήδηξα πίσω μου που ήταν γκρεμός. Αυτό. Πόσο άρρωστο όνειρο είναι αυτό;;; Θυμάμαι τα όνειρα που έβλεπα στην εξεταστική του Σεπτέμβρη, που ονειρευόμουν επί 3-4 νύχτες σερί πως ήμουν δολοφόνος μικρών παιδιών. Μου είχαν πει τότε πως τα παιδιά συμβόλιζαν τα μαθήματα, και το γεγονός ότι τα σκότωνα σήμαινε ότι θα τα περνούσα. Τώρα που μου έχουν μείνει 2 μαθήματα, μου λένε πάλι ότι τα δύο παιδάκια συμβολίζουν μαθήματα. Το θέμα είναι πως αντί να τα σκοτώνω (όπως το Σεπτέμβρη) τα γονιμοποιώ (!)!! Αυτό σημαίνει πως μετά την εξεταστική τα μαθήματα θα πολλαπλασιαστούν;;;;; Προχθές το βράδυ πάλι είδα στον ύπνο μου ότι στεκόμουν όρθιος, και σε κάποια φάση κάτι άρχισε να με «ενοχλεί» στο πόδι μου. Κοιτάζω κάτω και βλέπω έναν αρουραίο σε μέγεθος μπάλας του μπάσκετ να προσπαθεί να μου ξεσκίσει τη γάμπα με τα δόντια του. Άρχισα να χτυπάω τον αρουραίο με το χέρι μου, να φύγει από ‘κει γιατί δεν μου άρεσε να δαγκώνει το πόδι μου. Και μετά ξύνπησα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

Την επόμενη αβδομάδα έρχεται το φρίκουλο για την εξεταστική. Μετά τον Σεπτέμβρη ξενοίκιασε το σπίτι του και έφυγε στην Αθήνα. Οπότε επιστρέφει για την εξεταστική, και με τον κοντό τον περιμένουμε πως και πως. Θα γελάσουμε πάλι!Μέχρι το τέλος της εξεταστικής θα σταματήσω να ασχολούμαι με τη διπλωματική και θα αφοσιωθώ στα δύο μαθήματα, στο αγοράκι και στο κοριτσάκι. Θα τους αλλάξω τα φώτα. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Τις προάλλες πήγε η γιαγιά μου και είπε στη μάνα μου πως εγώ είπα στη γιαγιά μου να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι γιατί δεν τη θέλουμε κοντά μας. Παράνοια; Σχιζοφρένεια; Αλτσχάιμερ;; Όχι, τίποτα από τα παραπάνω. Απλώς έτσι είναι η γιαγιά μου.

Το ποστ αυτό το άρχισα από προχθές το βράδυ, όταν γύρισα από τις τσικουδιές. Το συνέχισα λίγο εχθές το βράδυ, και το τελειώνω σήμερα. Είμαι σε περίοδο αναβλητικότητας, ακόμα και τον καφέ που θα πάω τον αναβάλλω μισή ώρα. Σήμερα πρέπει να βάλω τάξη. Το δεξί μου μάτι-μπαλάκι του τένις παραμένει επιβλητικό. Έχω να ξυριστώ από παραμονή πρωτοχρονιάς, και θα περίμενε κανείς πως η κατάσταση θα έχει γίνει ανυπόφορη αλλά όχι. Είμαι (ι)σπανός και το εκμεταλλεύομαι. Αν μάθει κανείς από τους φίλους μου πως έχω να ξυριστώ κοντά τρεις εβδομάδες θα φάω γερό δούλεμα πάλι που δε βγάζω γένια. Προχθές πήγα στο μάθημα και απάντησα σε μία ερώτηση του καθηγητή. Λάθος. Απάντησα λάθος. Το ήξερα ότι θα απαντήσω λάθος. Κανείς δεν ήξερε τη σωστή απάντηση, κι ο καθηγητής δε μιλούσε, οπότε σκέφτομαι να την πετάξω τη μαλακία. Οπότε ο καθηγητής γυρνάει και μου λέει: «άλλη μία να πετάξεις κι έχεις φάει κόκκινη, θα φύγεις από ‘δω μέσα».. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς!! 😉 Αυτό το μάθημα είναι το αγοράκι που είδα στο όνειρο. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Πρέπει να σταματήσω εδώ, να πάω να ανοίξω κανα βιβλίο γιατί στο τέλος θα την φάω την κόκκινη. Το καλό είναι ότι μπαίνουμε στο μήνα των υδροχόων. Ευτυχώς έχουν βγει πολύ ωραία τραγούδια. (το γάμησα στο συνειρμό)

Καλό σας διήμερο φανς, να περάσετε καλά και να βλέπετε καλά όνειρα.

ΥΓ1) Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός.. 🙂
ΥΓ2) Και μην ξεχνιόμαστε. Κλείνω τα μάτια και μεβλέπω να τα καταφέρνω.

Victory of me

75002if-at-first-you-don-t-succeed-posters

Σήμερα ξύπνησα 2 ώρες αργότερα από ότι έπρεπε. Ήθελα να πάω στο μάθημα αλλά δεν ξύπνησα. Ούτως ή άλλως θα ανέβαινα στη σχολή γιατί θέλω να διαορθώσω κάποια πράγματα στη διπλωματική. Οπότε πήγα στη στάση στις 11 και περίμενα το λεωφορείο, το οποίο τελικά εμφανίστηκε στις 11:37. Περίμενα εκνευρισμένος μέσα στο ψιλόβροχο το γαμωλεωφορείο για τόση ώρα και όταν τελικά ανέβηκα για να πάω στη σχολή, είδα μία κοπέλα από τη σχολή η οποία με ενημέρωσε ότι το ρολόι μου πάει είκοσι λεπτά πίσω. Και τελικά δεν πήγα στις 11 στη στάση, πήγα στις 10:40, οπότε είχα ήδη χάσει το λεωφορείο των δέκα και μισή και για 40 λεπτά περίμενα το επόμενο.

Εχθές μίλησα με τον καθηγητή μου ο οποίος μου είπε πως αν δεν έχω διορθώσει αυτά που πρέπει στη διπλωματική μέσα σε ένα-ενάμιση μήνα, θα πρέπει στις αρχές μάρτη να αλλάξω διπλωματική. Πήρα διπλωματική πέρυσι το Μάρτη, οπότε φαντάζομαι μετά από ένα χρόνο να πρέπει να την παρατήσω. Και όχι επειδή φταίω εγώ, αλλά εκείνο το ζώο που μου έδωσε λάθος μοντέλο για να δουλέψω στην αρχή. Παρόλο που με πεισμώνει όλο αυτό, να δουλέψω και να διορθώσω αυτά που πρέπει, αυτή τη στιγμή είμαι στο γραφείο και με πιάνει κατάθλιψη. Η Ισπανία ακυρώνεται έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, και εκτός αυτού βγαίνω και μαλάκας αφού διατυμπάνιζα το καλό μου προαίσθημα γι’ αυτήν την χρονιά, τόσο στα δικά μου ποστ όσο και στα σχόλια που άφηνα. Νιώθω αφελής. Ερωτικός, αλλά αφελής. Ας είναι.

Οπότε πώς προχωράμε; Μήπως να τα παρατήσω από τώρα και να ζητήσω καινούρια διπλωματική ή να το παλέψω όπως μου υπαγορεύει το ένστικτό μου; Αν τα παρατήσω, θα είναι σαν να λέω στον καθηγητή μου ότι δεν είμαι αρκετά καλός ώστε να φτάσω τη διπλωματική ως το τέρμα. Περισσότερο βέβαια με απασχολεί η άποψή μου για μένα, παρά του καθηγητή μου, αλλά σκέφτομαι πως αυτός θα με βαθμολογήσει στο τέλος οπότε αυτά μία αλυσίδα είναι τελικά.

Έχω στο γραφείο μου ένα πλαστικό ποτήρι καφέ, κι ένα μικρότερο με λίγο νερό μέσα που χρησιμοποιώ σαν τασάκι. Πριν λίγο παρατήρησα ότι για πολλή ώρα ρίχνω τη στάχτη στον καφέ μου αντί για το τασάκι. Λες να έπινα τόση ώρα καφέ με στάχτη, ή να το κατάλαβα εγκαίρως; Ταυτόχρονα έχω ανοίξει το πρόγραμμα για τη διπλωματική, και έχω μπροστά μου ανοιχτά τα βιβλία του μαθήματος που πρόκειται να δώσω στην εξεταστική. Προσπαθώ να διαβάσω, δεν καταλαβαίνω και πολύ, οπότε αγχώνομαι, μετά κοιτάζω για λίγο έξω στη βροχή, και προσπαθώ να ξαναδιαβάσω για να καταλάβω αλλά πια είναι αργά γιατί έχω αγχωθεί. Έχω την αίσθηση πως πρέπει να νικήσω τον εαυτό μου. Καταλαβαίνει κανείς; Το έχει καταφέρει κανείς; Φαντάζομαι ότι είναι σαν να προσπαθείς να κόψεις μία εξάρτηση, αλλά ευκολότερο. Πως νικάει κανείς τον εαυτό του;

Η βροχή έξω έγινε ξανά ψιλόβροχο, το πρόγραμμα προσομοίωσε κι έβγαλε αποτελέσματα, ο καφές εννοείται πως δεν πίνεται, και εγώ έγραψα αυτό το ποστ και ηρέμησα κάπως. Οπότε λέω να πάω να πάρω άλλο καφέ, και μετά να εξετάσω τα αποτελέσματα, και μετά να διαβάσω και να καταλάβω, χωρίς να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Και εννοείται πως με δύο τασάκια πια δεν θα την πατήσω όπως πριν. Θα προσέχω. Όλα οδηγούν στη νίκη μου σήμερα. Από αύριο πάλι. Να θυμάμαι να ξυπνήσω μόνο. Κι όλα θα πάνε καλά.

I think Murphy’s back

sm135no-trespassing-posters

Κι εκεί που νομίζεις πως η ζωή σου έχει πάρει τα πάνω της, πως τίποτα δεν μπορεί να στραβώσει πια, όλα έχουν μπει σε μία σειρά βρε αδερφέ, έρχεται ο μέρφυ του οποίου την -καταλυτική- ύπαρξη είχες αρχίσει να αγνοείς για να σου θυμίσει πως τα καλά της ζωής είναι παρωδικά. Γιατί «if anything just cannot go wrong, it will go wrong anyway».

Εχθές το βράδυ έφυγε η ζαργάνα, και σήμερα θα άρχιζα φουριόζος διάβασμα για εξεταστικές και διπλωματική.. Λέω εξεταστικές γιατί τώρα πια δίνουμε δύο εξεταστικές. Μία κανονική, που δίνουμε τα μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου, και για τους φοιτητές έκτου έτους και πάνω, υπάρχει και η εμβόλιμη κατά την οποία δίνουν τα μαθήματα του εαρινού εξαμήνου. Οπότε η εξεταστική περίοδος θα διαρκεί 3+2 εβδομάδες. Ή έτσι νόμιζα.. Λόγω καταλήψεων θα γίνουν και οι δύο εξεταστικές σε περίοδο μίας εξεταστικής.. Βασικά σε 3,5 εβδομάδες, αντί για 5. 

Σήμερα ανέβηκα στη σχολή για να κάνουμε μαζί με την κοντή τις διπλωματικές μας. Και οι δύο διπλωματικές βασίζονται σε ένα μοντέλο που μας έδωσε μία κοπέλα η οποία έχει πια παρουσιάσει, έχει πάρει πτυχίο και έχει φύγει από την πόλη. Εχθές μάθαμε ότι το μοντέλο που μας είχε δώσει ήταν το λάθος μοντέλο, ότι τώρα πια δεν μπορεί να μας δώσει το σωστό μοντέλο γιατί λέει έχει κάνει φορμάτ στον υπολογιστή της και έχουν διαγραφεί τα αρχεία της διπλωματικής της. Αυτό σημαίνει πως τρώω το καυλί. Τρώω το καυλί βεβαίως βεβαίως, αφού όλη η δουλειά των προηγούμενων δύο μηνών είναι λάθος. Πρέπει να κάνω ένα control+a, για να επιλέξω όλη τη δουλειά των δύο μηνών, και μετά να πατήσω to delete για να τη διαγράψω. Ένας αισιόδοξος άνθρωπος θα έλεγε πως πρέπει να αρχίσω από το μηδέν. Αλλά δεν είναι έτσι. Πρέπει να αρχίσω υπό του μηδέν, γιατί πρέπει να φτιάξουμε με την κοντή μόνοι μας το αρχικό μοντέλο, για να κάνουμε από την αρχή αυτά που σήμερα θα έπρεπε να τελειώνουν. Αποδιοργάνωση. Άγχος. Απελπισία για την Ισπανία που σήμερα την έχω στο μυαλό μου σαν ένα από τα τρελά όνειρα που έκανα όταν ήμουν μικρός κι αθώος. 🙂 Για να πάμε στην Ισπανία, πρέπει να φτιάξουμε το σωστό αρχικό μοντέλο, πρέπει να τρέξουμε γύρω στις 50 προσομοιώσεις, να δώσουμε την εξεταστική με επιτυχία, κι όλα αυτά μέχρι την 1η του Μάρτη.

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα αποφασισμένος, αισιόδοξος, και σήμερα… Βασικά, να το θέσω αλλιώς.. Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα. Σήμερα θα αργήσω. Αλλά η χρονιά ως τώρα ήταν απίθανη, οπότε θα προσποιηθώ πως όλα είναι τέλεια:

Που λέτε σήμερα ξύπνησα, πήγα στη σχολή και μετά από μία προσομοίωση κατάλαβα πως η διπλωματική τελείωσε!! Μετά, με πήραν από τη γραμματεία τηλέφωνο και μου είπαν πως δεν χρωστάω πια μαθήματα, κι ότι το πτυχίο μου είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω όποτε θέλω, σε ώρες καταστημάτων. Και μετά μπήκα στο ίντερνετ και έλαβα ένα μέηλ στο οποίο κάποια γραμματεία μου έλεγε πως με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό (με υποτροφία) στη Θεσσαλονίκη χωρίς να έχω κάνει αίτηση, απλώς με θυμόντουσαν από τότε που πήγα να ρωτήσω κάτι που ήθελα.

Οκ, ίσως να έχει λίγη δόση μυθοπλασίας το παραπάνω, αλλά θα γίνει. Κάποια στιγμή.

Τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία που τα βλέπει κανείς. Οι επόμενοι δύο μήνες θα έχουν λίγη πίεση, αλλά θα είναι υπέροχη η αίσθηση όταν τελειώσουν. Κι όλα θα έχουν γίνει στην ώρα τους. Απλώς από αύριο θα πρέπει να περιορίσω την ερωτική μου δραστηριότητα, και να επικεντρωθώ επιτέλους στις δυνατότητες του μυαλού μου. Το ξέρατε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιείτε μόνο το 2% του εγκεφάλου σας; Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι θα τα είχα ήδη παρατήσει νομίζω.. 😉 Καλή σας νύχτα φανς, θα τα ξαναπούμε σύντομα, αύριο-μεθαύριο, όταν τα παρατήσω! 🙂

ΥΓ1: Ή φωτογραφία είναι για την αίσθηση που έχω ότι αφού άρχισε η κατρακύλα, ακόμα και μία στιγμιαία αισιοδοξία θα έχει το τίμημά της.. 🙂
ΥΓ2: Προχθές γιόρταζαν οι Θόγιες, και παρόλο που δεν πήρα ούτε ένα δώρο, και που δεν έγινε ο χαμός που γίνεται τις άλλες χρονιές, πέρασα τρομερά! 😉 Ουζάκι, μικρή παρέα, ωραία συζήτηση. Και του χρόνου! Χρόνια πολλά σε όσους γιάννηδες λοιπόν! Χαιρετώ!