Σκέψεις Νο7

Ξέρω πως πλέον γράφω σπανιότερα από ότι συνήθιζα, αλλά ο χρόνος είναι λίγος και τα πράγματα που έχω στο μυαλό μου είναι πολλά για να χωρέσουν σ’αυτό το χρόνο.. Πήγα Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, στο Ωνάσειο, για να δω τί γίνεται τελικά με την καρδούλα μου.. 🙂 Με εξέπληξε η οργάνωση, πρώτη φορά το ραντεβού έγινε την ώρα που ήταν κανονισμένο και όχι με καθυστέρηση τριών ωρών.. Οι γιατροί είναι λίγο ακριβοθώρητοι βέβαια, αλλά δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις με τίποτα ότι κωλοβαράνε. Τουλάχιστον όσον αφορά στην περίπτωσή μου. Τέλος πάντων. Μετά από μαγνητική καρδιάς, ακτινογραφίες θώρακος, εξετάσεις αίματος, αξονικές καρδιάς, εξέταση όψιμων δυναμικών (?), καρδιογραφήματα έγχρωμα, ασπρόμαυρα, τρίπλεξ και ότι άλλο υπάρχει, ακόμα η άποψη των γιατρών ήταν πως έχω πάθει έμφραγμα.. Τελικά, αποκλείστηκε κι αυτή η επιλογή. Το «πρόβλημά» μου είναι ότι η καρδιά μου είναι χαμηλότερα από ότι θα έπρεπε, χαμηλότερα από ότι είναι στους περισσότερους ανθρώπους. Επίσης, έχει διαφορετικό σχήμα. Είναι σταγονοειδής! Αν ο γιατρός δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα και μου κάνει καρδιογράφημα, βάζοντας τα patch στις κανονικές θέσεις που τα βάζει για όλους, το καρδιογράφημά μου θα εμφανίζεται προβληματικό. Γνωρίζοντας όμως τα παραπάνω, αν βάλει σε διαφορετικές θέσεις τα patch, δηλαδή πιο χαμηλά από ότι συνήθως και σε άλλη διάταξη, το καρδιογράφημά μου είναι τελείως φυσιολογικό. Οπότε, μετά από 6 μήνες εξετάσεων.. είμαι φυσιολογικός!!! Αν και δε μου αρέσει αυτή η λέξη, χαίρομαι που σε αυτό το θέμα με χαρακτηρίζει!!

Μετά από το θέμα της καρδιάς, εννοείται πως όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Με τη ζαργάνα τα πράγματα παραμένουν στάσιμα στο ζενίθ (οξύμωρο να χρησιμοποιείς τις δύο λέξεις στάσιμα και ζενίθ στην ίδια πρόταση, αλλά και πάλι χαίρομαι που μπορώ να το κάνω)! Τις μέρες που πέρασαν βγήκαν αρκετά αποτελέσματα από την εξεταστική, μένει ένα ακόμη μάθημα να βγει για την ακρίβεια, και το αποτέλεσμα είναι πως μπαίνω αισίως στο 6ο έτος με 2 ή 3 μαθήματα. Και υγιέστατος! 🙂 Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο και μαζί του έφερε κάτι Κυριακές που με μελαγχολούν. Ας είναι.

Στην πόλη που βρίσκομαι, με αυτά και μ’αυτά, κατέληξα μάλλον να τη συμπαθώ και να την εκτιμήσω περισσότερο. Περνάω καλύτερα όταν βγαίνω έξω. Εχθές πάλι πέρασα πολύ όμορφα! Πήγαμε για ούζα, ήπιαμε πολύ από ότι ακούγεται σήμερα και από την γνώριμη ζαλάδα της επόμενης μέρας. Μετά πήγαμε 7 άτομα στο σπίτι του κοντού και πάιξαμε αναπτήρα, 2 κοπέλες που μου γνώρισαν εχθές και 5 μαντράχαλοι. Πήρα τρεις φορές τον αναπτήρα στα χέρια μου, για τις εξής ερωτήσεις: «Ποιος πιστεύεις πως τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε μία από τις δύο κοπέλες), «Ποιος πιστεύεις πως έχει να πηδήξει πάνω από 6 μήνες;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε η ίδια κοπέλα), «Ποιος πιστέυεις πως το έχει κάνει στο πιο περίεργο μέρος;» (τον αναπτήρα μου τον έδωσε ένας από την παρέα). Μάλλον η κοπέλα δε με συμπαθεί.. 🙂 Τέλος πάντων, είναι θέμα χρόνου να τη βάλω κάτω κι αυτήν και να της πετάξω τα μάτια όξω. Όχι που θα την αφήσω να πιστεύει κάτι τέτοιο και να αρχίσει να σπιλώνει τη φήμη μου ως ένα από τα πιο ενεργά σεξουαλικώς αρσενικά της πόλης-χώρας. Πολλές καφρίλες θα μπορούσαν να πεταχτούν εχθές αλλά όλοι θέσαμε τον πήχη σε νορμάλ επίπεδα..

Σήμερα έχω μελαγχολήσει. Έχω πράγματα να κάνω και λίγο χρόνο. Κάνω πράγματα που θέλω μόνο, και τα άλλα μένουν πίσω. Ο εαυτός του «πρέπει» δε μου λείπει καθόλου, αν και είναι ακόμη εδώ και με αγχώνει. Ας είναι. Ας καταπιεστεί λίγο. Η συνείδηση είναι καθαρή, πόσο καιρό είχε να είναι καθαρή; Δε με νοιάζει. Σε 5 μέρες ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη, κι αν αυτό κάνει τη διπλωματική να μένει πίσω ποσώς με ενδιαφέρει από ότι βλέπω. Μη νομίζετε πως με ξέρω, τώρα με ανακαλύπτω κι εγώ. Δε νόμιζα ότι θα μπορούσα να επιλέξω ποτέ τέτοιες τακτικές, να αναβάλλω τα πρέπει μου, ίσως παλιότερα να κατάφερνα να τα συνδυάσω με πολύ άγχος παρεμβαλλόμενο. Τώρα ίσως ξαναγίνει αυτό, αλλά προτεραιότητα δίνω αλλού, κι αυτό είναι πρωτοφανές για ‘μένα. Θα ζοριστώ άλλη στιγμή για αυτά που πρέπει να γίνουν, απλώς παλιά με άγχωναν οι διωρίες. Απλώς και μόνο στο άκουσμά τους αγχωνόμουν. Τώρα το φαινόμενο περιορίζεται! 🙂 Πάντα μου την έδινε το δίλημμα. Και πάντα επέλεγα της συνείδησης τη λύση. Τώρα που μιλάω για αυτά, μου φαίνεται πως άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο πράμα το ένστικτο. Θα νιώθω καλύτερα αν έχω τη συνείδησή μου καθαρή, παρόλο που το ένστικτο μου λέει πως θα περάσω καλύτερα αλλιώς. Με καταλαβαίνει κανείς; Έχω πολύ καιρό να μιλήσω σοβαρά μαζί μου κι έχω χάσει το touch μου!! Αυτό είναι κάτι «μεταξύ μου» που είπε κι ο κοντός τις προάλλες και πολύ μου άρεσε!! Έχω καιρό να με εξετάσω με μικροσκόπια και τέτοιες παπαριές. Καλό είναι να γίνεται αλλά όταν γίνεται σε καθημερινή βάση κουράζει, περιορίζει και σκλαβώνει τελικά. Αυτό βλέπω εγώ. Ψυχοπλακωτικά πράγματα για σήμερα, αλλά έχω μελαγχολήσει σήμερα που είναι κυριακή και βρέχει. Καλό είναι να ειπώνονται κι αυτά. Σήμερα θέλω να ξαναπάω για ούζα, να πιω πάλι πολύ, να γελάω και να περνάω τέλεια, και να σκέφτομαι πάλι πως αν ήταν μαζί μου η ζαργάνα θα περνούσε κι αυτή τέλεια, να κοιμηθώ αργά, να ξυπνήσω αργά, κι αύριο να μην κάνω τίποτα. Αλλά τόσες μέρες αυτό το πρόγραμμα ακολουθώ κι αύριο που πρέπει να δω τον καθηγητή μου θα του πω: «Μηδενική πρόοδος, στάσιμος στην ανάγνωση τις τελευταίες 3 εβδομάδες». Γι’αυτό πρέπει σήμερα να κάτσω κανά πεντάωρο να το προχωρήσω το θέμα. Νιώθω πως βρήκα τις ισορροπίες μου. Ίσως πάλι να νιώθω καλά επειδή είμαι συνεχώς σε εργρήγορση, αλλάζω περιβάλλοντα ανά βδομάδα κι αυτή η αίσθηση αλλαγής εμένα με τρελλαίνει. Μπορεί να είναι μόνο αυτό κι όλα αυτά που λέω περί συνειδητοποίησης και επιλογών ανάμεσα σε «θέλω» και «πρέπει» να είναι πίτσες μπλε. Αλλά τα νιώθω τώρα, τα πιστεύω. Και έχω την αίσθηση ότι με αυτά που γράφω βγάζω προς τα έξω πως δεν είμαι καλά, ενώ πραγματικά περνάω μία από τις καλύτερες φάσεις μου. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Βασικά δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τί βγάζω προς τα έξω, αλλά αφού τώρα το ανέφερα θα συνεχίσω. Το ότι σκέφτομαι δε με κάνει προβληματισμένο, ούτε ότι δεν περνάω καλά. Απλώς είμαι ένας πανέξυπνος-ερωτικός νέος (που δεν τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα!! το σκέφτηκα πάλι και συγχύστηκα!) που περνάει καλά και στον ελεύθερο χρόνο του σήμερα αποφάσισε να γράψει. Και να φανταστείς πως δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω πολλά. Μου αρέσει να γράφω, αλλά νιώθω πως δεν είμαι σε φάση να γράψω αυτά που θέλω να γράψω. Μπήκα στη λογική ότι «ποιος θα καταλάβει τώρα τί θέλω να πω;», αλλά ειλικρινά δεν πρέπει να με νοιάζει. Για ‘μένα γράφω. Ελπίζω να μην είναι προσβλητικό αυτό, μην το πάρει κανείς έτσι.

Μάλλον το γάμησα πάλι στους συνειρμούς, αλλά μπαίνει χειμώνας σιγά σιγά και τέτοιου είδους ποστ θα είναι συχνότερα. Ο καιρός πάντα με βάζει σε σκέψεις. Μαλακία, ε; Είχα πολύ καιρό να γράψω, να γράψω γι’ αυτά που σκέφτομαι, και ειλικρινά νιώθω καλύτερα τώρα! Θα άνοιγα μία τέτοια συζήτηση με τον κοντό, αλλά πρώτον ντρέπομαι να ανοιξω τέτοια συζήτηση νηφάλιος, και δεύτερον δεν θέλω να μιλάω συνέχεια για ‘μένα, δεν με αφήνω.. κι εδώ μπορώ να το κάνω. Από τον επόμενο μήνα θα μπορώ να γράφω συχνότερα, μιας και δεν έχω τίποτα προγραμματισμένα ταξίδια (αν και θα’θελα)!! 🙂  Ελπίζω να είστε όλοι καλά φανς μου, και να με συγχωρείτε για το σκεπτικό ποστ, αλλά δε θα ήμουν ίνδαλμα αν δεν είχα αυτό το «κάτι» που δεν έχουν οι άλλοι. 🙂 Χαιρετώ, θα τα ξαναπούμε ελπίζω σύντομα!

Advertisements

Βλακείες

Μετά από πολλές μέρες έρχομαι να γράψω χωρίς να έχω κάτι στο μυαλό μου.. Αν γράφω αυτή τη στιγμή να ξέρετε ότι το κάνω για εσάς, φανς.. 🙂

Η εξεταστική τελείωσε, πήγε ανέλπιστα και ταυτοχρόνως αναμενόμενα καλά… Κι αν κάθομαι αυτή τη στιγμή να γράψω ανέμελος το ποστ μου, είναι επειδή η υψηλής ποιότητας νοημοσύνη μου με βοήθησε να περάσω μαθήματα.. Τη μέρα που τελείωσε η εξεταστική πήγα Θεσσαλονίκη!! Ήρθε η ζαργάνα μου και με πήρε από τα τραίνα, και με το που φτάσαμε σπίτι είδα το σκύλο μου!!! Τον ονομάσαμε Πάκο, είναι παιχνιδιάρης, επιθετικός και τρελός γαμιάς.. Πηδάει, δαγκώνει και γλύφει ότι βρει μπροστά του.. Θέλω να πιστεύω πως θα ηρεμήσει.. Από την άλλη, ίσως με βλέπει ανταγωνιστικά.. Έλεγα λοιπόν ότι ήμουν Θεσσαλονίκη! Έκατσα περίπου πέντε μέρες, κάτι που θα κατάλαβαν όλοι όσοι ήταν στην πόλη.. Μαζί μου έφερα και την αύρα μου, έκανα την πόλη μαγική!! 🙂 Αυτή η πόλη είναι τέλεια..!!

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου, με την καλή έννοια(?). Με πήραν τα ζουμιά τη μέρα που έφευγα, πού ξανακούστηκε!! «Κλαίνε μωρέ οι άντρες;;;» σαν να ακούω τον μπρουτάλ θείο μου να μου λέει πριν πολλά χρόνια και ντρέπομαι.. Τώρα ίσως να μπορώ να καταλάβω στο ελάχιστο τα μιλούνια γυναικών που αποχαιρετούσα την εποχή πρό ζαργάνας.. Και καλά εγώ, βούρκωσα, έτρεξε και ένα δάκρυ, λίγα πράγματα και σιωπηλά!!! Όλες αυτές όμως ξεσπούσαν σε λυγμούς.. Φαντάσου πώς νιώθανε! Τί να πείς.. Το θέμα μου είναι άλλο όμως. Αναρωτιέμαι αν σταματά ποτέ η αμφιβολία και η ανασφάλεια. Μερικές φορές ακόμη κι εγώ είμαι ανασφαλής, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο.. Δεν είναι πολύ κρίμα που δε μπορώ να έχω τουλάχιστον μία σοβαροφάνεια για να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί; Μακάρι να μπορούσα να σοβαρευτώ και να γράψω με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε τέτοιους συλλογισμούς.. Αλλά δε μπορώ τώρα.

Γυρνώντας εδώ, με περίμεναν ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή, καμία παρέα σχεδόν.. Ούτε για ένα καφέ δε μπορώ να πάω, όλοι έχουν φύγει.. Την Κυριακή ταξιδεύω για Αθήνα, θα πάω Ωνάσειο να δω τί θα γίνει.. Θα τη βγάλω τη χρονιά; Δε θα τη βγάλω; Να ξέρω κι εγώ τί με περιμένει.. Είμαι και καφρούλης λιγάκι.. Το φρίκουλο μου πέταξε προχθές: «Καλά ρε μαλάκα.. Τώρα που πεθαίνεις πήρες σκύλο;;»!!! Είναι κι αυτός καφρούλης.. Η ζαργάνα δε μπορεί να ακούει τέτοια.. Τέλος πάντων.. Την Κυριακή λοιπόν πάω Αθήνα, και σε 2 εβδομάδες πάω ξανά Θεσσαλονίκη!! Ωραίος μήνας αυτός!! Έβαλα ένα τραγουδάκι-βίντεο, και δεν ξέρω αν παίζει.. Είμαι άσχετος ρε γαμώτο, και κανείς δε μου έχει πει πώς να βάζω τραγούδια τόσες φορές που έχω ρωτήσει.. Θα μπορούσα να έχω φτιάξει μία γαμάτη πλέιλιστ τόσο καιρό. Τέλος πάντων.. θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω με λιγότερη βαρεμάρα από μεριάς μου..

Η φωτογραφία που ακολουθεί.. Είμαι εγώ και η ζαργάνα στο τραίνο, όταν την αποχαιρετούσα την περασμένη Κυριακή.. Ήταν πολύ κινηματογραφικά, όλοι χειροκροτούσαν.. Όσο για τις ενδυματολογικε΄ς επιλογές, τα καπέλα πάντα μου άρεσαν, δίνουν στυλ, αν και πιστεύω πως η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη ακόμα για καπέλα.. Όπως και να ΄χει, έβαλα ένα γιατί γούσταρα. Γούστο μου καπέλο μου, κι άμα γουστάρω με φτερό άμα λάχει (αλκυόνη παπαδάκη). Χαιρετώ, καλά να περνάτε και καλό Οκτώβρη!

ΥΓ: Ο τίτλος είναι αυτός που είναι επειδή γράφω βλακείες.
ΥΓ2: Το τραγουδάκι-βίντεο δεν έπαιζε και το έβγαλα.. Κάτι δεν πάει καλά με τις οδηγίες, γιατί τις ακολουθώ κατά γράμμα και πάλι αποτυγχάνω.. Στούρνος..