Home Calling


Έπρεπε να συμβεί κάτι μεγάλο για να ξαναμπώ εδώ μέσα να γράψω.

Τους τελευταίους έξι μήνες δεν θα έλεγα πως έχουν γίνει πολλά. Λίγο διάβασμα το οποίο αποδίδει με τρομερά αργούς ρυθμούς. Η γκαντεμιά με τη σχολή θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Αν σκεφτείς ότι τον Σεπτέμβρη είχα ένα μάθημα και τη διπλωματική (3 μήνες δουλειά) και με τούτα και με κείνα τελικά  έφτασε αύγουστος χωρίς να έχω παρουσιάσει.. Οι ατυχίες συμπεριλαμβάνουν αλλαγή του κύκλου σπουδών, αλαζονεία και τυπικότητα εμπλεκόμενων καθηγητών και, το πιο τελευταίο ήταν που πέθανε ο πατέρας του υπέυθυνου καθηγητή της διπλωματικής στη φάση της διόρθωσης του τελικού κειμένου με αποτέλεσμα να έχουν περάσει δύο μήνες χωρίς να έχω λάβει ακόμα τις διορθώσεις. Τον Μάιο, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι όλα έχουν μπει στο δρόμο τους και μέσα στον Ιούνιο θα έχω τελειώσει μια για πάντα με την ακαδημαϊκή μου καριέρα, διέκοψα την αναβολή του στρατού. Μου είπαν εκεί ότι κατά πάσα πιθανότητα θα μπω τον Νοέμβρη καθώς έχασα την προθεσμία για τον αύγουστο. Το αποτέλεσμα; Μπαίνω σε 20 μέρες φανταράκι χωρίς να έχω τελειώσει την ακαδημαϊκή μου καριέρα, χωρίς να έχω χαρεί όπως θα ήθελα το καλοκαίρι μου, χωρίς να έχω κάνει τα μαγικά ερωτικά διήμερα που ονειρευόμουν τους προηγούμενους 9 μήνες και χωρίς να έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά γενικότερα.

Όντας τρομακτικά ευφυής και συναισθηματικά νοήμων, σε αυτή τη διαδικασία της απώλειας πέρασα από τα στάδια της άρνησης και του θυμού κατ΄ευθείαν στο στάδιο του παζαρέματος νομίζω. Ας δω και λίγο τα θετικά σκέφτηκα. Γιατί υπάρχουν και θετικά, μικρού και μεγάλου βάρους, όπως το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου και πόσο άσχημο μπορεί να είναι κάτι όταν είναι στο χρώμα σου; Πέρα από αυτό, ίσως πράγματι τη χρειάζομαι αυτή την αλλαγή στη ζωή μου γιατί, πραγματικά είχα βαλτώσει τον τελευταίο μήνα. Και δεν λέω, η Ιταλία και η Ελβετία που πήγα τον Ιούλιο ήταν εξαιρετικοί προορισμοί, αλλά γυρνώντας εδώ βρήκα μία πόλη άδεια από παρέες που έκαναν πολλά παραπάνω από το να γεμίζουν ένα καλοκαίρι. Τις τελευταίες δέκα μέρες είμαι κλεισμένος σπίτι μου και βλέπω ξεχασμένες σειρές, η ζαργάνα έχει ένα ωράριο που δεν της αφήνει πολλά περιθώρια να με χώσει για τα καλά στη ζωή της και ο κοντός θα γυρίσει στα μέσα του μήνα. Οπότε.. Η βαλτωμένη ζωή μου χρειάζεται μία αλλαγή και ο στρατός ίσως να είναι αυτό που χρειάζομαι. Από την άλλη, ένας γνωστός μου μου είπε ότι ήταν ένα βήμα πριν την ψυχολογική στήριξη όταν υπηρετούσε γιατί είχε φτάσει λέει στα όριά του με τα ζώα που ήταν μαζί. Η λέξη ζώα λειτουργεί ως κατηγορούμενο στην πρόταση, όχι ως αντικείμενο, υποδεικνύοντας το πνευματικό επίπεδο της πλειοψηφίας που υπηρέτησαν πριν ενάμιση χρόνο στην Κω. Οπότε είναι ότι σου κάτσει λοιπόν. Ελπίζοντας για το καλύτερο για ΄μένα, εσύ αναγνώστη μου δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα εννοείται. Γιατί όσο δυσαρεστημένος και να είμαι από το περιβάλλον μου εγώ τη δουλεία μου θα την κάνω σωστά. Α, όλα κι όλα.

Ο στρατός θα μας φέρει πιο κοντά μάλλον ε;

ΥΓ: Στη φώτο έβαλα ένα χακί καπέλο για να ιλουστράρω το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου.

Advertisements