Σκέψεις Νο 8

lux1109dance-floor-posters

Χαιρετώ και σήμερα!!! Αυτή η εβδομάδα είναι ολίγον τί επειδοσιακή, αλλά με ‘μένα αυτό είναι συνήθες φαινόμενο. Πήγα στον καθηγητή μου τη Δευτέρα και μου πρότεινε να κάνω κάτι, με τη βοήθεια ενός ακόμα καθηγητή, για να συνεχίσω τη διπλωματική. Αυτό το κάτι, του το είχα προτείνει τον Ιούλιο και μου είχε πει πως δεν ήταν καλή ιδέα. Την Δευτέρα λοιπόν έμαθα πως έχασα τέσσερις μήνες, και τους τέσσερις αυτούς μήνες εγώ έκανα πράγματα τα οποία μου έπαιρναν μία εβδομάδα. Ας είναι. Τουλάχιστον τώρα ξέρω τί πρέπει να κάνω, και εξαρτάται από μένα πότε θα τελειώσω. Ελπίζω μόνο να έχω τελειώσει μέχρι το Φλεβάρη.

Η ζαργάνα πριν περίπου ένα μήνα έδωσε εξετάσεις για 2 μεταπτυχιακά, ένα στη Θεσσαλονίκη και άλλο ένα στην Κομοτηνή. Μετά από συζητήσεις, με είχε πείσει ότι είναι στόκος κι ότι δεν έγραψε καλά. Κι έτσι, παρόλο που πιστεύω πως με ότι καταπιάνεται τα καταφέρνει, άρχισα κι εγώ να κάνω σχέδια. Γιατί, σε περίπτωση που δεν περνούσε στα μεταπτυχιακά θα ερχόταν εδώ και θα έκανε άσκηση για ενάμιση χρόνο. Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα, και τελικά την πήραν και στα δύο μεταπτυχιακά. Από περίπου 100 άτομα παίρνουν τα 20 νομίζω, και μέσα σε αυτούς ήταν κι αυτή. Τη μέρα της ορκομωσίας της, αμέσως μετά την τελετή, είχε φύγει με αμάξι από τη Θεσσαλονίκη στις 12:00 για την Κομοτηνή, γιατί στις 4 το μεσημέρι έγραφε. Είχε κωλοαγχωθεί! Και τελικά σήμερα μάθαμε ότι άξιζε τον κόπο. Αλλά πέρα από αυτά, εννοείται ότι μόνο περήφανος μπορώ να είμαι που απέδειξε σε όλους μας πως έχει IQ!! 😉 😉 Απλώς, και ντρέπομαι λιγάκι που το λέω, ψιλοστεναχωρήθηκα που δε θα πραγματοποιηθούν τα σχέδια που κάναμε. Φτου κακά στο στόμα μου. 🙂 Η ειρωνεία είναι πως πάντα υπερασπιζόμουν το ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να σκέφτονται (και ότι η θέση τους είναι πίσω από την κουζίνα, μην τα ξαναλέμε), και πήγα και τα ‘φτιαξα με τη διάνοια που έχει φωτογραφική μνήμη. Έτσι είναι αυτά όμως. 🙂 Πέρα από την πλάκα, την παραδέχομαι. Ό,τι βάλει στόχο το καταφέρνει η κωλόφαρδη! 😉

Τις προάλλες, ορμώμενοι από ένα σκηνικό που παίχτηκε με ένα γνωστό μας, συζητούσα με τον κοντό κι άλλον έναν το θέμα: «Όταν χωρίζεις, υπάρχει σωστό και λάθος;», με την έννοια, μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου; Γιατί, ο πρώην πήγε και έπιασε την κοπελιά μπροστά στον νυν και της είπε κάτι που θα μπορούσε να είναι αιτία για καυγά. Η άποψή μου είναι πως ήταν λάθος κίνηση, κατακριτέα για την ακρίβεια. Οι άλλοι δύο διαφωνούσαν καθέτως. Εξηγούσα πως, οκ, να εκφραστείς, αλλά αν αυτό σημαίνει πως περιορίζεις τον άλλον, να μην το κάνεις. Η απάντηση που πήρα ήταν πως: «Και τι; Να περιοριστείς εσύ για να μην περιοριστεί ο άλλος;;; Ε όχι! Να τον περιορίσεις!». Έλεγα πως ουσιαστικά μία τέτοια κίνηση δείχνει ότι τον άλλον δεν τον σέβεσαι καθόλου, και δεν θυμάμαι τί μου απάντησαν. Μετά τους είπα να μπουν λίγο στη θέση του νυν (γιατί αυτοί ταυτίζονταν με τον πρώην, ο οποίος είναι της παρέας), να δώ αν θα τους άρεσε. Και μου είπαν ότι όταν έχεις πιει, και κρατάς τόσα πράγματα μέσα σου, απλώς δε μπορείς να ελέγξεις  τί κάνεις. Ναι είναι λάθος, αλλά πρέπει να δώσω ελαφρυντικά, μου είπαν. Η ισχυρή μου προσωπικότητα δεν μου επιτρέπει να δίνω ελαφρυντικά: ή είσαι καθαρός, ή σε ρίχνω στα λιοντάρια. 😉 Σοβαρά τώρα, δύο πράγματα θέλω να θίξω: Πρώτον, υπάρχει τελικά όριο στο πως εκφράζεσαι όταν χωρίζεις, ή είμαι παράλογος; Δεδομένου όμως πως είμαι ένα αρκετά λογικό άτομο, καταλήγουμε στο ότι υπάρχουν όρια. Δεύτερον, επιμένουμε να ταυτιζόμαστε με την περίπτωση που νιώθουμε πιο πολύ οικεία. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Ή ταυτίζομαι επειδή ο άλλος είναι φίλος μου (τί, με τον ξένο άνθρωπο θα ταυτιστώ;;; :-)), ή ταυτίζομαι επειδή ξέρω πώς είναι να χωρίζεις. Γιατί κανείς όμως δεν ταυτίστηκε με τον νυν, ή με την κοπελα;;; Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε πώς ένιωσε η κοπέλα όταν βρέθηκε στο ίδιο μέρος με νυν και πρώην (οι οποίοι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσαν την ύπαρξη ο ενός του άλλου);;; Φαντάζεσαι να κάθεται μια χαρά με τον νυν, και να έρχεται ο πρώην και να της λέει «σήμερα είσαι μαζί μου» ή κάτι παρεμφερές, με τον νυν να ακούει;;; ΊΣως να ταυτίζομαι περισσότερο με αυτήν, γιατί όπως σαφώς γνωρίζετε έχω έρθει πολλές φορές σε δύσκολη θέση με όλες αυτές τις γυναίκες που με διεκδικούσαν στο παρελθόν. Όπως μία φορά στην παραλία που κυλιόντουσαν μέσα στις λάσπες.. Πολύ άβολη κατάσταση, ούτε στον εχθρό μου. Επανέρχομαι. Καταλαβαίνω πως όταν χωρίζεις, και την βλέπεις μετά με άλλον, τρελλαίνεσαι. Αλλά μεταφορικά. Μην το γαμήσουμε κιόλας. Γιατί αν αρχίσουμε να το γαμάμε, ποια είναι η γραμμή που διαχωρίζει το «ψάχνω-καυγά-με-τον-νυν-επειδή-έχω-πιει» από το «γράφω-στους-τοίχους-πως-είσαι-πουτάνα-επειδή-έχω-πιει»; Γιατί, η μόνη αλήθεια μέσα σε όλα αυτά είναι πως αυτός είχε πιει. 🙂
Άκουσα βέβαια και μία άλλη άποψη, από τελείως διαφορετική οπτική: «Είναι ωραίο που υπάρχουν τέτοια άτομα, που ξεφτυλίζονται για τον έρωτά τους, γιατί αυτό δείχνει την επιρροή του έρωτα πάνω τους, δείχνει πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ερωτεύονται και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Και στην τελική, αν αυτήν την κίνηση την έβλεπες ποτέ σε ταινία, είναι σίγουρο πως θα σου άρεσε κι εσένα, για τους λόγους που σου είπα». Καλά, αυτό με την ταινία ήταν ακυρίλα, συμφωνούμε όλοι σε αυτό νομίζω. Εδώ έχω δει ταινία που κάποιος αυτοκτονούσε λόγω έρωτα και μου άρεσε, αυτό δε σημαίνει πως θα μου άρεσε και στην πραγματικότητα. Ακόμα κι εσύ το βρίσκεις παράλογο, σαχλέ μου αναγνώστη. Pull yourself together (Wo)man!! Και για το πρώτο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Πρέπει δηλαδή να ξεφτυλιστεί ο άλλος για να επιβεβαιώσεις εσύ την ύπαρξη του έρωτος, ερωτώ. Και έχω δίκιο, το ξέρεις.
Αυτή ήταν μία σφαιρική παρουσίαση του θέματος. Οπού όλοι καταλαβαίνουμε πως το απόλυτο δίκιο το είχα -ο ένας και μοναδικός- εγώ.

Κατά τα άλλα, νέκρα. Πράμα. Nada. Nothing. لاشيء («τίποτα» στα αραβικά), 没什么 («τίποτα» στα κινέζικα). Κάτι άκυρες σκέψεις μόνο. Να κάνω τατουάζ ή να μην κάνω; Να βάλω σκουλαρίκι στο φρύδι ή να επιμείνω στην φυσική μου ομορφιά και αρρενωπότητα; Να πάω εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή να μείνω κοντά σας; Να βγάλω το σκύλο βόλτα τώρα ή μετά; Γενικά, πράγματα που μας απασχολούν όλους λίγο-πολύ. Α! Τώρα θυμήθηκα κάτι άλλο. Πέρυσι τα Χριστούγεννα είχα στολίσει το σπίτι μου Χριστουγεννιάτικα. Και μου πήρε τόσο πολλή ώρα, που αποφάσισα να μην το ξεστολίσω καθόλου έτσι ώστε του χρόνου τα Χριστούγεννα (δηλαδή φέτος) να μην χρειάζεται να το ξαναστολίσω. Κι έτσι έκανα. Το σπίτι κατά τη διάρκεια του Πάσχα, του καλοκαιριού, και μέχρι τώρα, έχει κρεμασμένα φωτάκια, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από κόκκινη κορδέλα κολλημένο στη ντουλάπα, κεράκια σε διάφορες θέσεις, κλπ. Μιλώντας λοιπόν με τη ζαργάνα, μου είπε να το ξεστολίσω για να το στολίσουμε μαζί. Τί της λες τώρα; Ήμουν ήρεμος και ερωτικός όταν της έλεγα «ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;; ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΗΛΙΘΙΑ;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΜΑ!». Πλακίτσα. Συμφώνησα πρόσχαρα (ήρεμα και ερωτικά, ίσως και λίγο παιχνιδιάρικα). Έχω ήδη μετανιώσει. Ας είναι.

Αυτά. That’s all. ése es todo. أنّ كلّ («αυτά» στα αραβικά). 那是全部 («αυτά» στα κινέζικα). Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως ελπίζω!!! Χαιρετώ!

ΥΓ: Η -άσχετη- φωτογραφία είναι επειδή σήμερα θέλω να χορέψω. Πολύ.

Με την πλάτη στην πόρτα

ostrich_head_in_ground_full

Έλειψα πολύ καιρό από δω μέσα πάλι.. Ελπίζω σε καλύτερες μέρες, που θα έχω έναν δικό μου υπολογιστή με ίντερνετ..

Τον καιρό που πέρασε πήγα στη Θεσσαλονίκη όπως σας είχα πει!! Ήταν όσο καλά φανταζόμουν!! Η μαλακία είναι ότι επειδή μονίμως ονειροπολώ, πάντα φαντάζομαι την πιο τέλεια εκδοχή που μπορεί να μου συμβεί οπότε σπάνια περνάω καλύτερα από ότι φαντάζομαι πως θα περάσω. Τέλος συνειρμού και συνεχίζω. 2 άτομα σε ένα ράντζο για έναν, δύο ισπανοί στα διπλανά δωμάτια, πανέμορφη παρέα και μία φωτογραφική γυρίσαμε από τις ταβέρνες στα ουζερί, κι από τα ουζερί στα μπαράκια, (και ίσως μετά σε ένα ακόμη μπαράκι,) και μετά σπίτι γιατί ημασταν λιώμα. Μακάρι να μπορούσατε να το αντέξετε, αλλά δε σας βρίσκω έτοιμους για να κάνω upload φωτογραφίες.. Τις τελευταίες μέρες βγαίναμε συνέχεια με τον κοντό, τη ζαργάνα και τη φίλη της. Βράχνιασμα, έλλειψη ύπνου, χρήματα υπό του μηδέν κυριολεκτικά (…), έτσι ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη να κατεβούμε Κρήτη. 29 Οκτωβρίου το πρωί ήμασταν στα ΚΤΕΛ, πήραμε ταξί και μας πήραν 7 ευρώ για μία διαδρομή 3ών ευρώ.. Ας είναι. Που να του σκάσει το λάστιχο του πούστη. Οι πρώτες μέρες που ακολούθησαν με βρήκαν άρρωστο, με πονόλαιμο και καλή διάθεση (?)! Οι επόμενες με βρήκαν μόνο με πονόλαιμο, και οι μέρες που περνάνε τώρα με βρίσκουν μόνο χωρίς λεφτά!!! Με τον πονόλαιμο και τα σχετικά, έχασα περίπου τρία κιλά πάλι ρε γαμώτη, χάλασε επομένως η αρμονία του σώματός μου και πήρα όρκο πως μέχρι να τα ξαναπάρω δε βγαίνω από το σπίτι.

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχει πάλι μία μικρή σκιά που αχνοφαίνεται και πιστεύω πως ήρθε η ώρα για στρουθοκαμηλισμό!!! Τί λέτε κι εσείς;;; Έτσι μπράβο!! Υπέρλαμπρα! Θα τα δούμε όλα όταν φτάσει η ώρα τους! Και κάτι τελείως άσχετο. Γιατί σε όλες τις ταινίες όταν συμβαίνει κάτι συνταρακτικό στον πρωταγωνιστή (ακριβώς έξω από την πόρτα του σπιτιού του) αυτός με το που μπαίνει σπίτι του, ακουμπάει με την πλάτη στην εξώπορτα;;; Το κάνει αυτό κανείς σας; Ακόμα, προχθές είδα τη μπάμπω (την χοντρή που είναι στο αηδία-μίνι-μάρκετ της γειτονιάς) ντυμένη ντομινάτριξ και από τότε δε μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου, δε μπορώ να φάω, έχω χάσει και τον ύπνο μου.  Η άθλια να πούμε, με το κολλητό μάυρο δερμάτινο!

Τώρα θυμήθηκα κάτι από τη Θεσσαλονίκη: Περπατούσαμε μπροστά εγώ και η ζαργάνα, πίσω το άλτερ-έγκο (η φίλη της ζαργάνας) και ο κοντός. Έτσι όπως προχωρούσαμε, πιάνει το (εκπαιδευμένο) μάτι μου ένα αμάξι με ανοικτό παράθυρο οδηγού, η θέση του οδηγού κενή και στη θέση του συνοδηγού να κάθεται ένας άντρας και από πάνω του μία γυναίκα. Ναι, υπήρχε τριβή. Η ζαργάνα όμως δεν είχε πάρει χαμπάρι, και πλησίασε  το στύλο που ήταν ακριβώς δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού για να διαβάσει κάτι:» Εδώ είναι το σπίτι του Θεού» ή κάτι τέτοιο έγραφε μία αφίσα. Πρέπει να είχε πιει λιγάκι η ζαργάνα, και άρχιζε να φωνάζει στους άλλους δύο να πάνε να διαβάσουν. Κι ήταν μαζεμένοι οι τρεις τους έξω από το αμάξι μέσα στο οποίο οι άλλοι 2 μέχρι πριν φασωνόντουσαν, εγώ είχα σκάσει στα γέλια κι οι άλλοι γελούσαν με το «σπίτι του Θεού» χωρίς να έχουν καταλάβει.. μετά από 3-4 βήματα πιάνω τη ζαργάνα και της λέω τί γίνεται, και μου λέει: «Σοβαρά μιλάς!!!?!??!?!???!?! Κάτω ακριβώς από το σπίτι του Θεού;».. Ξέρω πως ίσως να μην ακούγεται αστείο αλλά εγώ το θυμάμαι με χαμόγελο και ίσως κι ένα δάκρυ νοσταλγίας. ΣΛΑΠ! (η κατάλληλη στιγμή για το χαστούκι μου)

Το έχασα το τατς μου.. Αυτό ήταν. Πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω πριν να είναι αργά.. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα!! Μέχρι τότε, θα σκεφτώ κάτι εξυπνότερο να γράψω! Χαιρετώ!