Σελίδα 123 και εν λευκώ

«Υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός από μικρές τιμές και ένας μικρός αριθμός από μεγάλες τιμές. Η μεγάλη κατανομή των τιμών εκτόπισης οφείλεται σε πολλαπλές περιοχές αποθήκευσηςγια τις μεταβλητές και τις διαφορετικές εκτοπίσεις για πρόσβαση σε αυτές (βλ. ενότητα 2.11) καθώς και ο συνολικός τρόπος διευθυνσιοδότησης που χρησιμοποιεί ο μεταγλωττιστής. Ο άξονας των χ είναι ο λογάριθμος της εκτόπισης.»

Το παραπάνω αποτελεί τις περιόδους 6,7 και 8 της σελίδας 123 του βιβλίου «Αρχιτεκτονική Υπολογιστών» των John L. Hennesy και David A. Patterson, τρίτη έκδοση. Αυτό το βιβλίο εξελίχθηκε να είναι πολύ σημαντικό στην πορεία της ζωής μου, καθώς αυτό το βιβλίο χρησιμοποιώ για να κοιμηθώ όταν δεν με παίρνει ο ύπνος. Είναι βιβλίο 1284 σελίδων, θα το χαρακτήριζα ευανάγνωστο για ανθρώπους σχιζοφρενείς. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω το νόημα του παιχνιδιού. Ας είναι όμως.. θα δώσω την προσωπική μου πινελιά στο παιχνίδι αυτό, γράφοντας μερικούς στίχους που με έβαλαν σε σκέψεις τις τελευταίες μέρες.

«Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν ελιχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν και ‘μένα.

Αν σ’αγαπούν να μάθουν να το λένε,
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις,
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε,
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις.

Δε σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει,
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος,

και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση,
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα,
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο,
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα,
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω,
μ’αυτόν τον τόνο του λευκοέ στο βλέμμα,
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω,
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα.

Τίποτα σημαντικό, ζω μονάχα εν λευκώ.»

Τρομερό τραγούδι, Ν.Μποφίλιου νομίζω λέγεται..

Εις το επανειδείν, καλό μήνα να έχουμε! Χωρίς Υστερόγραφα.

Advertisements

7 πληγές όλες δικές μου

phantom-no-18-posters.jpg

Η Vampirela με κάλεσε να παίξω κι εγώ ένα παιχνίδι, και δεν μπορώ να πω όχι. Όχι από ευγένεια, μα επειδή μου αρέσει το κόνσεπτ, κι επειδή είναι η πρώτη φορά που με καλούν, και πολύ χαίρομαι :-)!!! Και πέρα από αυτά, θα μπορέσετε κι εσείς να μάθετε κι άλλα για την ισχυρή μου προσωπικότητα (αν περάσει ασχολίαστο αυτό το τελευταίο θα το εκτιμήσω πολύ).. Οι 7 πληγές του εαυτού μου λοιπόν.. Για να δούμε.. Δεν ξέρω αν βρω 7, μάλλον λιγότερες το κόβω, μα θα δείξει.

Η πληγή νούμερο 1 σαφώς είναι το άγχος. Δεν μιλώ για άγχος του καθημερινού ανθρώπου. Μιλάω για το άγχος για οτιδήποτε! Αγχώνομαι μη χάσω το λεωφορείο, και τελικά φτάνω ένα τέταρτο πιο πριν στη στάση, και αγχώνομαι που πρέπει να περιμένω. Αγχώνομαι για τις εξετάσεις, αγχώνομαι όταν πρέπει να κάνω κάτι που μου αρέσει γιατί φοβάμαι μήπως δε μου αρέσει αυτή τη φορά, αγχώνομαι κάθε φορά που γράφω ποστ, αγχώνομαι πάντα. Σε ό,τι κάνω. Η μόνη λύση από ό,τι ακούω είναι η ομοιοπαθητική. Μερικοί πρέπει να ανέφεραν και αυτοκτονία αλλά με αγχώνει. Οι υπόλοιπες πληγές είναι ή αποτέλεσμα του άγχους, ή αιτίες αυτού. Τέλος, όταν αγχώνομαι το καταλαβαίνουν οι πάντες. Κι όχι επειδή είναι «κάπως» η συμπεριφορά μου, αλλά επειδή βγάζω σημάδια στο πρόσωπο. Κληρονομιά από τη γιαγιά αυτά τα σημάδια..

Η πληγή νούμερο 2.. Μου έρχεται στο μυαλό η λέξη τελειομανία, αλλά δε θα με έλεγα τελειομανή. Απλώς έχω πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου, και συχνά αυτομαστιγώνομαι για να τα καταφέρω. Αλλά παρά το μαστίγιο, τα πάω μια χαρά, απλώς η διαδικασία είναι κάπως επίπονη, αφού προκαλεί άγχος (…). Γενικά, έχω πολλές απαιτήσεις από μένα. Μήπως αυτό λέγεται περηφάνια;

Την πληγή νούμερο τρία την ονομάζω εγωισμό. Είναι παρεμφερές με την 2, αλλά διαφέρουν. Είμαι πολύ εγωιστής, όχι με τη συμβατική έννοια της λέξης. Δεν τα θέλω όλα δικά μου, ούτε προβάλλω το εγώ μου τόσο ώστε να με πει κανείς εγωιστή. Απλώς, όταν έρχεται σε ζητήματα κρίσεως, περιμένω από τον άλλον να πράξει όπως θα έπραττα εγώ αν (ή όταν) ήμουν στη θέση του. Αυτό πολλές φορές με ρίχνει, και άλλες μου στερεί όμορφες στιγμές (μαντέψτε τι προκαλεί… Ω ναι, άγχος!!!). Αλλά είναι κάτι που δεν θέλω να αποβάλλω, ούτε μετανιώνω που στερούμαι αυτές τις στιγμές. Μου δείχνει σε ποιους θα έπρεπε να έχω δώσει λιγότερα.

Πληγή νούμερο τέσσερα; Η αφηρημάδα μου!!! Μα πως το ξέχασα;; Μάλλον θα ήμουν αφηρημένος.. Ναι λοιπόν, είμαι τρομερά αφηρημένος, και όχι ανεύθυνος όπως πολλοί ισχυρίζονται. Αφηρημάδα σε σημείο εντελώς εκνευριστικό για αυτούς που το ανέχονται, αλλά ευτυχώς τελικά το δέχονται..! Εγώ πάλι το βρίσκω πολύ χαριτωμένο χαρακτηριστικό. ΟΚ, βλακείες λέω, αν μπορούσα θα το απέβαλλα αλλά ό,τι προσπάθειες και να κάνω πάνε άπατες. Αφού να φανταστείτε, όπου και να πάω αφήνω κάτι δικό μου!!! Κινητό, κλειδιά, δίπλωμα, τσάντα με βιβλία, οτιδήποτε κουβαλάω τη συγκεκριμένη στιγμή. Και το γαιδούρι πάντα μένει πίσω να τα μαζεύει για να μου τα δώσει όταν με ξαναδεί. Οπότε, απλώς θα χρειαστεί ο κόσμος να το ανέχεται για πάντα.

Πληγή 5, λογικά είναι η κυκλοθυμία μου. Είναι απιστεύταμπλ το πόσο εύκολα και γρήγορα αλλάζει η διάθεση.. Δεν ξέρω καν γιατί, δεν το καταλαβαίνω γιατί αλλάζει, απλώς από κάπου αντλώ ερεθίσματα (λογικά). Ή είμαι τρελός. Λογικά προκαλείται από το άγχος.

Την 6η θέση θα ακούσετε κάποιους να λένε πως καταλαμβάνει η ισχυρογνωμοσύνη μου! Μα μην τους ακούτε. Είναι τελείως ψεύτες και συκοφάντες. Θα έπρεπε να τους στερηθεί το δικαίωμα ομιλίας, γιατί δεν έχουν την παραμικρή ιδέα!!! Οι άθλιοι! Άκους εκεί.. Εγώ απόλυτος! Που ξανακούστηκε!;;!;!! Πέρα από την πλάκα, όταν προσπαθώ να υποστηρίξω την άποψή μου, έτσι με πάθος όπως συνηθίζω, αγχώνομαι.

Θέση 7.. Τυχερός αριθμός το 7, ο μαγικός αριθμός. Δεν ξέρω τι να βάλω.. Θα έβαζα καχυποψία, αλλά δεν είναι πληγή, αφού 99% πέφτω μέσα!!! Αφού δεν είναι καχυποψία, δεν ξέρω τι να βάλω… Λέω να ξαναβάλω το άγχος. Όχι, βρήκα! Κάτι που μου κάνει κακό (έτσι εκλαμβάνω το «πληγή του εαυτού μου»), είναι πως δύσκολα ανοίγομαι. Βασικά, ίσως ανοιχτώ εύκολα, αλλά σίγουρα δε θα ζητήσω βοήθεια. Θα πρέπει ο άλλος να μου την προσφέρει, αλλιώς πορεύομαι χωρίς βοήθεια. Και κάθε άνθρωπος θέλει κάποιον δίπλα του να συμπάσχει. Με αυτήν την έννοια, το ότι δεν ανοίγομαι καταλήγει να είναι η 7η πληγή. Κάπου σε αυτή τη διαδικασία μπαίνει και το άγχος, αλλά δεν ξέρω που ακριβώς. Πάντως το άγχος με ‘μένα κολλάει παντού.

Να ευχαριστήσω την Vampirela, και με τη σειρά μου να πετάξω το μπαλάκι στους:
Εμπεριστατωμένο, κάπτεν νέμο, σοκολάτα-Καρύδα, Αγαδίρ, Iparxei_mageia, 3 πάρτυ τη μέρα, πράσινο λικέρ, και στον άγγελοΒΣζωή. Θα κρατήσω μούτρα αν δεν δεχτούν οι παραπάνω.

Καλό σας βράδυ, και να προσέχετε στο δρόμο…! 😉

ΥΓ: Η πάνω φωτογραφία είναι γιατί μου θυμίζει τον τίτλο. Άκυρο ε; Το ξέρω μα αυτό μου ήρθε.
ΥΓ2: Η κάτω φωτογραφία είναι για να γελάσετε.

7772so-where-s-my-fucking-pony-posters.jpg

Εμπειρίες Νο1

 

mm127be-nice-or-leave-posters.jpg

Χτύπησα μία γυναίκα με το αμάξι εχθές το βράδυ.. Ήμουν σταματημένος σε ένα στοπ, αναμένο φλας, αναμένα φώτα, ελέγχω δεξιά, δεν έρχεται κανείς, ελέγχω αριστερά, δεν έρχεται κανείς και ξεκινάω. Με το που γυρίζω το κεφάλι μου βλέπω μία γυναίκα πάνω στο καπό! Περιττό να τονίσω ότι η εικόνα της τρομαγμένης φιγούρας πάνω στο αμάξι δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σταμάτησα ακαριαία και από την αδράνεια η γυναίκα έπεσε με δύναμη στην άσφαλτο. Δεν μπορούσε να σηκωθεί, την άφησα ανάπηρη σκέφτομαι. Την παίρνω, την βάζω μέσα στο αμάξι και την πάω στο νοσοκομείο όπου τσακώθηκα με 2 νοσοκόμους-τραυματιοφορείς—> Ζητάω τραυματιοφορείς, μου δείχνουν μία πόρτα. Χτυπάω, λέω «χτύπησα μία γυναίκα με το αμάξι, την έχω στο πίσω κάθισμα, πρέπει να τη βγάλουμε γιατί δεν μπορεί να κουνήσει μόνη της». Και τι μου λέει ο γρόθος;;; «Να, εκεί είναι το φορείο, πήγαινέ το έξω, και θα έρθουμε κι εμείς.» Του τα ‘συρα μια φορά. Πάω να πάρω το φορείο, μου λέει ένας άλλος: «Όχι αυτό, πάρε εκείνο το φορείο που φέρνει ο τύπος από το διάδρομο». Πάω να φέρω το φορείο και μου λέει ο τύπος που το κουβαλούσε: «Που το πας αυτό;», του εξηγώ, και μου λέει: «Όχι αυτό. Πάρε το άλλο που είναι εκεί (και μου έδειξε το φορείο που ήμουν πριν)». «μα μου είπε να πάρω αυτό εδώ του λέω». «ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ» άρχισε να φωνάζει!!! Έσυρα κάτι μπινελίκια, πήγα και πήρα το άλλο φορείο με το ζόρι, μπινελικώνοντας και τον άλλο νοσοκόμο που μου φώναζε.

Η γυναίκα ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα σοβαρό, κοπανίστηκε στη λεκάνη της, τυχεροί ήμασταν κι οι δυο. Και σήμερα που ξαναπήγα να τη δω, είναι καλύτερα από χθες. Μου συμπεριφέρθηκε άψογα, αναγνωρίζει πως φταίγαμε κι οι δύο. Ήρθε η δικηγόρος της μετά από λίγο, και τότε συνειδητοποίησα ότι η ατιμότερη φάρα μετά τους ταξιτζήδες είναι οι δικηγόροι. Είναι δυνατόν να βλέπεις ένα σοκαρισμένο 20άρη και να τον απειλείς με μηνύσεις και αποζημιώσεις; Να απαιτείς να αναλάβει πλήρη υπαιτιότητα του συμβάντος;;; Είναι;

Η νόμος είναι υπέρ μου, έτσι μου είπαν στην τροχαία, αφού η γυναίκα είχε υποχρέωση να μην περάσει το δρόμο από τη στιγμή που έβλεπε αμάξι να έχει πάρει φορά για να στρίψει, με φλας και φώτα αναμένα, χωρίς να υπάρχει φανάρι ή διάβαση. Το λάθος που έκανα νομικά, μου λένε πως είναι ότι δεν έπρεπε να την βάλω στο αμάξι και να την πάω στο νοσοκομείο. Είχα υποχρέωση να καλέσω νοσοκομειακό, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί δεν έχω τις γνώσεις να μεταφέρω τραυματία και θα μπορούσα να την είχα τραυματίσει από τον τρόπο με τον οποίο την μετέφερα. Δεύτερον, έπρεπε να περιμένω την τροχαία για να τους περιγράψω το συμβάν. Δεν το ήξερα, και το γράφω για να το ξέρετε εσείς σε περίπτωση που σας τύχει κάτι τέτοιο (άνθρωποι είμαστε, συμβαίνουν στον καθένα αυτά).

 Μαθήματα ζωής, παίδες. Αυτά συνήθως «μόνο στους άλλους συμβαίνουν«, αλλά έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και τελικά συνέβη και σε ‘μένα. Ας είναι. Εμπειρίες, σωστά; Έχω ηρεμήσει αρκετά από χτες, ήμουν αρκετά σοκαρισμένος, αλλά εξέπληξα τον εαυτό μου με την ψυχραιμία μέσα στο σοκ μου. Με επαίνεσαν μπάτσοι και γιατροί. Ευτυχώς, γιατί τις τύψεις δεν θα τις άντεχα.  Η γυναίκα σήμερα το έπαιρνε όλο στην πλάκα, οπότε κι εγώ ως ο μέγιστος πλακατζής (λέμε τώρα…) της πήγα δώρο τον Αρκά, «Η ζωή μετά θάνατον» και ξεράθηκε στα γέλια! Όλα βαίνουν καλώς προς το παρόν.

Πρέπει αν φύγω. Έχω κανονίσει να συμμετέχω σε μία ημερίδα της Διεθνούς Αμνηστίας για το Γουαντάναμο, και θα είμαι ντυμένος φυλακισμένος για κανένα δίωρο. Κουβανέζικη μουσική και τα λοιπά, θα ξεχαστώ μέχρι να θυμηθώ γύρω στις 7-8 το βραδάκι να ξαναπάω στο νοσοκομείο να τη δω.  Δεν ξέρω πως να κλείσω αυτό το ποστ, οπότε το σταματώ εδώ, έτσι.

ΥΓ: Η φωτογραφία, είναι για την συμπεριφορά σε τέτοια περιστατικά. Έτσι το βλέπω, και ελπίζω να συμφωνείτε.

Πορεία Vs Προρισμός

 

m71keep-going-winston-churchill-posters.jpg

Καλύτερη η πορεία από τον προορισμό…

Καλά όλα αυτά, αλλά όταν συνειδητοποιείς πως ο προορισμός είναι άφταστος, άπιαστος, είναι σαφές πια πως πρέπει ο προορισμός να επαναπροσδιοριστεί. Όχι επειδή το θες, αλλά επειδή μόνο αυτό μπορείς.

Το να ξέρεις πότε πρέπει να σταματάς είναι μεγάλο πράμα. Άλλο να μην τα παρατάς ποτέ, που είναι καλό, κι άλλο να ξέρεις πότε να σταματήσεις. Αν υφίσταται μόνο το ένα, μάλλον την πάτησες.

Πάμε λοιπόν για άλλους προορισμούς, για άλλες πορείες όμορφες, αλλά με σκοπό αυτή τη φορά. Τσιρς!

lc-uszc4-4320victoria-station-london-posters.jpg

Πάτρα, Ιταλία και Τζακ Μπάουερ

 

eternal-kiss-posters.jpg

Σε λιγότερο από 20 μέρες φεύγω από τη ρουτίνα, ευτυχώς!!! Οι τελευταίες μέρες δεν παλεύονται… Λεφτά μηδέν, όρεξη μηδέν, και έχω καεί ώρες ολόκληρες μπροστά από την τηλεόραση.. Μέσα σε μία μέρα είδα 11 ώρες από τη μέρα του Τζακ Μπάουερ να εξολοθρεύει τους κακούς, στον 5ο κύκλο του 24.. Σήμερα θα πάρω το τελευταίο DVD για να τελειώσω τη σειρά.. (Επίσης, είδα πριν λίγες μέρες το Sweeney Tod, και στην αρχή μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα, γιατί δεν περίμενα να είναι ΤΟΣΟ μιούζικαλ. Αλλά, όταν άκουσα ότι είναι αληθινή ιστορία, εντυπωσιάστηκα!! Σας το συτήνω, αρκεί να είστε ανεκτικοί με το μιούζικαλ.. Ο Ντεπ τρομερός στο ρόλο του, όπως επίσης και η Κάρτερ..)

Από βδομάδα αρχίζουν κανονικά τα μαθήματα επομένως θα ξαναμπούν όλα σε μία σειρά. Σε 2,5 εβδομάδες όμως πάω Πατρινό καρναβάλι, θα ντυθώ Ζορό, θα εμφανιστώ στην πόρτα της καλής μου με ένα τριαντάφυλλο στο στόμα (με προσοχή), θα χορέψουμε ένα πάσο ντόμπλε και μετά θα βγούμε στους δρόμους για να γίνουμε λιώμα! Βέβαια, όταν λέω η καλή μου, εννοώ ένα εξολοκλήρου πλασματικό πλάσμα. Υπάρχει, αλλά δεν είναι η καλή μου, γιατί τσακωθήκαμε τις προάλλες. Λέει να πάω με ένα τριαντάφυλλο στο στόμα (με προσοχή) να ζητήσω από την κοπέλα με την οποία τσακωθήκαμε να χορέψουμε πάσο ντόμπλε;;; Όχι, πρέπει να δείξω χαρακτήρα, θα ντυθώ μπάτμαν και θα έχω το γαιδούρι δίπλα μου, θα τον έχω ντύσει Ρόμπιν. Λίγο αξιολύπητο βέβαια, αλλά πορεύομαι με ό,τι έχω.

Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι αυτό!! Όπως έχω αναφέρει σε άλλο ποστ, είχαμε πάει εράσμους με τον κοντό, την κοντή, και την πολύ κοντή. Εκεί, έμενα εγώ με το γαιδούρι σε ένα δωμάτιο, το οποίο επικοινωνούσε με μία κοινή τουαλέτα με το δίπλα δωμάτιο. Στο δίπλα δωμάτιο έμενε ένας Ιταλός, ο οποίος αποδείχτηκε τρομερός, πολύ γκομενάκιας βέβαια (να μας στήνει επί ώρες ολόκληρες, να μας φτύνει κανονικότατα, μπροστά μας, για να πάει με μία που μόλις είχε γνωρίσει στο μετρό), αλλά έξω καρδιά και πολύ αστείος.. Όταν πια γυρίσαμε στην Ελλάδα, ο Ιταλός μας έκανε έκπληξη 2 φορές και ήρθε στην Ελλάδα να μας δει!  Και τώρα μιας που πέσανε λεφτά στα χέρια μας (1000€ πήραμε ο καθένας), λέμε να πάμε ένα ταξιδάκιιιι.. Θα πάμε λοιπόν 29 Απριλίου στο Τορίνο, και θα περάσουμε και γαμώ!!

Άσχημο πράμα η ρουτίνα.. Έχω ακόμη 30 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, για 10 + σήμερα μέρες δηλαδή, και προσπαθώ να ξερουτινιάσω χωρίς αποτέλεσμα.. Παίρνω ταινίες (από σήμερα αρχίζω τον παλιό χολιγουντιανό κινηματογράφο, Μέρυλιν, Γκάρμπο, Πεκ και δεν συμμαζεύεται… Θα δω σήμερα το Gilda, το είχα δει πριν πολύ πολύ καιρό και θυμάμαι πως μου άρεσε), πατατάκια, τσιγάρα και κόκα κόλες, όλα φθηνά φθηνά. Αλλά δεν την μπορώ αυτή την αδράνεια… Έχει κανείς καμία πρόταση ρε κοπέλια;;; Ε; 30 ευρώ, δία δέκα πες, μας κάνει 3 ευρώ. Με τρία ευρώ τη μέρα, μπορώ να βλέπω μία ταινία τη μέρα (φορ φρι, τις βρίσκω από κάποιον φίλο μου, και μην ακούσω μαλακίες για την πειρατεία…), να παίρνω πατατάκια με 60 λεπτά, και μία κόκα κόλα με άλλα 7ο λεπτά. Άρα, μου μένουν 1,70 τη μέρα, που σημαίνει ότι κάθε δύο μέρες μπορώ να παίρνω καπνό.

Γάμα το, θα ζητήσω από τη μάνα μου.

Καλή σας μέρα, με γέλιο και λεφτά!!  Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες.. (μετά τον Απρίλη πλησιάζει το καλοκαίρι… Όπου να ‘ναι φέυγει κι αυτή η χρονιά..)

ΥΓ: Αν μου προτείνετε καμία ταινία, θα με βγάλετε από ψάξιμο μισής ώρας…
ΥΓ2: Η επόμενη έκλειψη θα είναι στις 29 του μήνα και δεν ξέρω ποια ζώδια θα επηρεάσει, αλλά υπόσχομαι όταν μάθω να σας ενημερώσω..!
ΥΓ3: Η φωτογραφία αποκαλύπτει το πώς θα με υποδεχτεί η κοπέλα στην Πάτρα όταν με δει.. Δε θα σας πω ψέμματα.. Την τράβηξε ο Μάκης…

Το πάρτυ έκπληξη!

droopygz6.jpg

Μου έκαναν έκπληξη οι φίλοι μου!!! Και δεν την περίμενα κιόλας!!! Την ψιλιάστηκα βέβαια τη δουλειά, αλλά τελικά η έκπληξη είχε μεγαλύτερες διαστάσεις από ότι φανταζόμουν!!!

Είχαμε κανονίσει με την κοντή, τον κοντό (γαιδούρι), και το φρίκουλο (που τώρα τελευταία έχει κυριλέψει, ούτε μοικάνες, και οι τρύπες στο κεφάλι του δεν ξεπερνούν τις 5, όπως παλιά) να βγούμε σε ένα μαγαζάκι!!! Α! Σε εκείνο το ισπανικό που έλεγα στο άλλο ποστ!!! Οπότε πάω, και με περίμενε μόνη της η κοντή στη γωνία του μικρού αυτού μαγαζιού, με ένα καπελάκι που φοράνε στα πάρτυ, και στον τοίχο πίσω της ήταν κολλημένα «happy birthday» και μπαλόνια!!! Και καθώς την πλησιάζω, σκάνε μύτη από την τουαλέτα καμιά δεκαριά άτομα, με το γαιδούρι να είναι στη μέση και να μου κρατάει την τούρτα με τον αριθμό 22!!! Δεν σταμάτησα όλο το βράδυ να γελάω!!! Τέλεια πέρασα τέλεια, αλλά το τέλεια κατάφερα να κρατήσει λίγο!!! Είχα υποσχεθεί να πιω, οπότε πήρα ένα καραφάκι τσικουδιά και έπινα και κερνούσα, και έπινα πάλι, και έπινα κι άλλο!!! Χριστέ μου τι μαλακίες πέταξα εχθές!!! Παίζει να είπα στην Κική ότι έχει κωλάρα (την Κική την γνωρίζω φατσικά, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ μέχρι χτες… Οπότε υπάρχει περίπτωση να της είπα «γεια σου Κική, δε γνωριζόμαστε μα σε ξέρω.. Εγώ είμαι ο Γιάννης και εσύ έχεις κωλάρα»).. Χριστέ μου!!! Στο τέλος της βραδυάς είπα στο φρίκουλο ευχαριστώ για την έκπληξη:
-Ευχαριστώ ρε για σήμερα..
-Τίποτα ρε, μην ευχαριστείς…
-Ναι ρε, μην το συζητάς…
Άκου τι του απάντησα.. Πάντα με το κεφάλι κάτω.. Βλέπεις αναγνώστη μου, όταν πίνω πολύ, δεν μπορώ να κοιτάω ευθεία μπροστά γιατί ανακατεύομαι και αρχίζω να τα βγάζω όλα.. Οπότε κοιτάζω μόνο κάτω… Έχω και κενά μνήμης… Φίλησα και δύο-τρεις φορές μία κοπέλα, η οποία μου υπερτόνισε να το έχω ξεχάσει μέχρι αύριο (τώρα αυτό πως να το πάρω..;)!!! Ας είναι.. Πέρασα τρομερά, αλλά ήπια τρομερά και είχα φάει όλη μέρα μόνο ένα σάντουιτς κοτόπουλο, και μέσα σε 2 ώρες πάρ’τον κάτω το Θόγια.. Ευτυχώς που ήρθε και ο αδερφός μου και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι γιατί αλλιώς.. αγκαλιά με τα σκουπίδια θα κοιμόμουνα…!!! Χάρηκα πάρα πολύ!!! Ένας τύπος εν τω μεταξύ που καθόταν στο μαγαζί, μάλλον είχε πιει απείρως περισσότερο από ‘μένα, ερχόταν τρεις στην ώρα και μου έλεγε χρόνια πολλά!!! «Βασιλιάς είσαι ρε» μου φώναζε, «κι εσύ είσαι βασιλιάς» του έλεγα εγώ!! Ε, τα βρήκαμε οι βασιλιάδες και του άρεσε και η τούρτα που μου φέρανε τα παιδιά.. Ήρθαν όλοι αυτοί που ήθελα, είχα καιρό να νιώσω ότι δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο για να είμαι καλά!!! Χθες όμως ήταν όλα τέλεια!

Τέλος πάντων, εγώ απλώς ενημερώνω… Πέρασα πάρα πολύ όμορφα, ελπίζω κι εσείς το ίδιο!!! Πάντα χαρές να ‘χομε!!

Για του αγίου βαλεντίνου τι να πω;;; Είμαι στην κατηγορία ανθρώπων που δεν γιόρτασε ποτέ… Αυτό νομίζω φτάνει… Ελπίζω εσείς να χαρείτε αυτή τη μέρα όσο μπορείτε! Και εσείς που τη θεωρείτε σαχλή, μην βγείτε από το σπίτι καλύτερα.. Θα ξενερώσετε τη ζωή σας!

ΥΓ:Ζαλίζομαι, αλλά είμαι καλά!!!
ΥΓ2: Κανονίστηκε να πάω Πάτρα για απόκριες!!!! Όχι ως γκρουπ σε καρναβάλι, απλώς για την παρέα!!! Ανυπομονώ!!! Θα είναι κανείς σας εκεί;;; ε; ε;
ΥΓ3: Ζαλίζομαι, μα είμαι καλά!!

Χρόνια μου πολλά!

photo-0164.jpg

 photo-0163.jpg

Χωρίς να το γνωρίζεις, μέσα στην άγνοια και τη ματαιοδοξία σου αναγνώστη μου, ζεις με ένα θαύμα της φύσης τα τελευταία 22 χρόνια (αν είχες γεννηθεί εννοείται). Μία μέρα σαν κι αυτή ήρθε στη ζωή μία ψυχή που έμελλε να συγκλονίσει τον γυναικείο πληθυσμό και να δημιουργήσει κόμπλεξ αυτοπεποίθησης στον αντρικό. Έχει χαρακτηριστεί ερωτεύσιμος, μεθυστικός, τρυφερός, άγριος, σέξυ, έξυπνος, αστείος, αλλά και μαλάκας, κάθαρμα, διπρόσωπο καθίκι και αγύριστο κεφάλι. Όλα αυτά μόνο από γυναίκες. Όπως καταλαβαίνεις αναγνώστη μου, μιλάμε τώρα για μία τρομερά αμφιλεγόμενη και ισχυρή προσωπικότητα!! Ηγέτης και δημοφιλής από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξής του.. Να φανταστείς, μιλούνια κατέφτανε ο κόσμος στο νοσοκομείο για να τον δει, μόλις λίγα λεπτά μετά τη γέννησή του.. Όλων οι πρώτες εντυπώσεις ήταν οι καλύτερες. Αλλά τόσο ισχυρή προσωπικότητα που ήταν, κατάφερε να διαψεύσει τους πάντες από τη στιγμή που μίλησε μέχρι και τα 15 του. Στριμμένο άντερο, γκρινιάρης ως παιδί, σπυριάρικος ψηλόλιγνος έφηβος, έζησε μία τραυματική εφηβεία. Αλλά αυτό τον βοήθησε να εκτιμήσει τα πιο απλά πράγματα στη ζωή, όπως πορνοπεριοδικά, τσιγάρα στα διαλλείματα, τον ήχο που κάνουν τα λάστιχα των γειτόνων όταν σκάνε, και άλλα τέτοια φιλοσοφικά… (από εδώ και πέρα στο α’ ενικό, μιας και μιλάω για ‘μένα)

Τη ζαργάνα τη γνώρισα στην 1η γυμνασίου, την επόμενη χρονιά ήρθε ο μοναδικός έρωτας της πολυτάραχης ζωής μου, τρία-τέσσερα χρόνια μετά άρχισα το κάπνισμα, ένα χρόνο μετά με κάρφωσε ο καθηγητής μου στον πατέρα μου που έκανε μερικές μέρες να μου μιλήσει. Οι γυναίκες ποτέ δε μου έλειψαν (σαφώς). Η απήχησή μου στο γυναικείο φύλο όλο και μεγάλωνε, ακολουθώντας αντιστρόφως ανάλογη πορεία στο αντρικό. Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες, ήμουν τρομερός γόης, και στα πρώτα χρόνια της ζωής μου με γούσταραν πάρα πολλές φίλες της μαμάς μου και της γιαγιάς μου. Αλλά εμένα μου άρεσαν οι μικρότερες τότε. Γι’ αυτό και τα έφτιαξα στην Τρίτη δημοτικού με τη Ρούλα, αλλά χωρίσαμε μετά από 2 διαλλείματα γιατί με είπε σκουλήκι κι εγώ αυτό δεν μπορούσα να το ανεχτώ. 

ΣΗΜΕΡΑ: Εξελίσσομαι σε ένα κατά κύριο λόγο καταθλιπτικό άτομο όταν μένω μόνος μου (κυρίχως λόγω μουσικής που μου αρέσει à norah Jones, billie holiday, jazz and blues), νιώθω συχνά αποσυνδεδεμένος από τον κόσμο, σαν τους μεγάλους καλλιτέχνες ένα πράμα. Είμαι τρομερά καλός φίλος για οποιονδήποτε, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει και το αντίθετο. Στην πορεία της ζωής μου συνειδητοποίησα ότι αξίζω σε πάρα πολύ λίγους. Είμαι παράξενος, κάτι που πολλοί πιστεύουν ότι οφείλεται στους ασύλληπτους συνειρμούς μου. Μεταδίδω την κακή μου διάθεση, για την καλή μου δεν ξέρω. Είμαι exceptional ως φίλος, very good ως φοιτητής, και απλά good ως γιος των γονιών μου, και συναρπαστική προσωπικότητα για το γυναικείο φύλο (γκχμ, γκχμ). Είμαι απόλυτος και αντικειμενικός ταυτόχρονα, όσο κι αν δεν θέλουν πολλοί να το πιστέψουν, σπάνια διαλλακτικός, τρομερά αφηρημένος (κάτι που το γαιδούρι λέει ανευθυνότητα. Μα πες ρε αναγνώστη, όταν ξεχνάς κινητό, λεφτά, κλειδιά, μυαλό και άλλα πολλά σε καφετέριες ή οπουδήποτε αλλού, αυτό σε κάνει αφηρημένο ή ανεύθυνο;). Τρομερός φαν του Χάρυ πότερ, των δύο ξένων και των Φιλαρακίων, το χιούμορ μου αναπτύσσεται ραγδαία. Είναι τόσο καλό, μα κανείς δεν το καταλαβαίνει. Μου αρέσει να περπατάω στη βροχή, να νιώθω το αλάτι της θάλασσας πάνω μου, τα ούζα με παρέα που γουστάρω (και ειδικά όταν τα πίνουμε λίγο πριν νυχτώσει), ο,τιδήποτε γίνεται με κινηματογραφικό τρόπο, το σεξ το πρωί, να κάνω σχέδια που δεν εξαρτώνται τόσο από ‘μένα, να με προκαλούν, μου αρέσει έτσι όπως έχω γίνει. Είμαι αγεωγράφητος και ανιστόρητος, και το αποδεικνύω όποτε βρω ευκαιρία (δεν είμαι περήφανος γι’ αυτό, απλώς τυχαίνει). ‘Εχω τρομερό κόλλημα με τις ημερομηνίες καθώς μπορώ να θυμηθώ τα πάντα, αγχώνομαι τρομερά και με το παραμικρό και αυτό φαίνεται σε κάτι σημαδάκια που βγάζω στο πρόσωπο, λέω ψέματα πολύ εύκολα. Δεν αντέχω να μη λέω την τελευταία κουβέντα, και δεν ξέρω πώς να αποβάλλω αυτό το τελευταίο στοιχείο. 

Τραγικά Βιώματα:
1)     Όταν ήμουν 4ων, με χτύπησε αμάξι. Ήθελα να πάρω τσίχλες, αλλά δεν ήξερα πώς να περάσω απέναντι στο 
 δρόμο για να πάω στο περίπτερο, οπότε σκέφτομαι: «θα κλείσω τα μάτια, θα μετρήσω μέχρι το 3 και θα τρέξω». Αυτό έκανα, περνάω απέναντι, παίρνω τις τσίχλες μου, αλλά δεν τις έφαγα ποτέ γιατί δεν έφτασα ποτέ στο πεζοδρόμιο. Ήμουν στο νοσοκομείο για κανένα 10ήμερο.
2)     Όταν ήμουν 10 χρονών, ένας ανώμαλος άρχισε να τον παίζει μπροστά μου. ΣΟΚ.\
3)     Όλες αυτές οι φάσεις που εύχομαι να είχα τη δύναμη που είχα στο λύκειο να είμαι αόρατος και να περνάω απαρατήρητος, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να κοκκινίζω από την ντροπή μου με τις μαλακίες που είχα πετάξει δευτερόλεπτα πριν.

Οι πιο Ομορφες Στιγμές:
Είναι πάάάρα πολλές.. Δεν μπορώ να διαλέξω.. Όταν πήρα το αεροβόλο μου (εχμμ.. το χρησιμοποίησα για καλό σκοπό, μην ανησυχείτε), όταν προβλήματα υγείας έκλεισαν μία για πάντα, όταν πήγα εράσμους, 1 μήνας σχέσης με τον έρωτα που ανέφερα πιο πάνω, το πρώτο μου φιλί (πολύ κωμικό, θα το πω άλλη φορά!), όλες οι στιγμές με τη ζαργάνα μου, οι περισσότερες με το γαιδούρι. Και είναι κι άλλες πολλές!! 

Αγαπημένες Ατάκες:
1)     Η απάντησή μου είναι ίσως. Αυτό είναι οριστικό.
2)     Κι αν ΔΕΝ χτυπήσει το τηλέφωνο, θα είμαι εγώ.
3)     Στον τάφο μου να γράψετε πως είχα ένα ερωτικό καυγαδάκι με τον κόσμο.
4)     Οι εχθροί μαχαιρώνουν από πίσω, οι φίλοι από μπροστά.
5)     Πάντα λέω ψέμματα, θέλω να με πιστέψεις.

Αν η ζωή μου ήταν ταινία, μέχρι τα 18 μου θα ήταν ασπρόμαυρο με πολύ άγχος και σάουντρακ το ρέκβιεμ φορ ε ντριμ, μέχρι τα 30 μου μία αισθησιακή-αισθηματική-κωμωδία-θρίλερ με τρομερά εμφανίσιμο και συμποαθητικό πρωταγωνιστή, και μέχρι τα 127 μου θα ήταν οικογενειακή κωμωδία. Αυτά, είναι όσα πρέπει να ξέρετε για να χαρείτε μαζί μου τούτη την πολύ σημαντική μέρα για (όλους σας) μένα. ΟΚ, ίσως πολλά να μη θέλετε να τα ακούσετε.. Να μου ευχηθείτε πέρα από τα κλασικά, να γράψω καλά σήμερα, και κάτι άλλο.. πρωτότυπο!! Να με χαίρεστε φανς μου..!!! Καλά να ‘στε, και καλά να περνάμε όλοι μας!! 

ΥΓ: Μεγάλο το ποστ αυτό, αλλά είναι για ‘μένα, δε μπορούσα να με αφήσω παραπονεμένο. Και επίσης ξέρω ότι όλοι σας καιγόσασταν να μάθετε για ‘μένα, μου το δείχνετε στα άπειρα γράμματα που μου στέλνετε καθημερινά.
ΥΓ2: Εννοείται, πως σχεδόν όλα είναι δωσμένα με πολλή δόση χιούμορ, ακόμα κι αν δεν το εισπράξατε αυτό.. Πάντως, όχι, δεν είναι σοβαρά. Μην παρεξηγιόμαστε δηλαδή, όχι τίποτ’ άλλο…
ΥΓ3: Τα γεννέθλιά μου είναι σε 2 μέρες, στις 13 του μήνα, αλλά επειδή μάλλον δεν θα προλάβω να μπω να κάνω ποστ, τα γράφω τώρα.. Να περνάτε καλά!!!!