Φουρέιρα και ξερό ψωμί!

 

Ο στρατός αποτελεί το τρισμέγιστο κοινωνικό πείραμα. Είναι τόσες οι παρατηρήσεις που έχω κάνει που θα μπορούσα να γράψω σελίδες ικανες για έκδοση δύο βιβλίων: ένα επιστημονικό για την φθίνουσα πορεία του ανθρώπινου είδους κι ένα αυτοβιογραφικό για το πως σε αλλάζει μία τέτοια εμπειρία. Αλλά, εστιάζοντας στο κοινωνικό της υπόθεσης έχω να πω μερικά πράγματα σε σένα πανίβλακα αναγνώστη.

Η αυξημένη νοημοσύνη μου μου επιτρέπει να σκέφτομαι τα δικά μου αλλά να παρατηρώ ταυτόχρονα τους ανθρώπους γύρω μου. Η κατάσταση εδώ είναι όπως στις γειτονιές των γιαγιάδων μας, όπου αντί του «Τί μαγείρεψε η Μαρίκα σήμερα το μεσημέρι;» επικρατούν ερωτήματα του τύπου «πώς έχει αυτό το πόστο ο Χ;», και «γιατί να έχει έξοδο αυτός;» και τέτοια. Αρχικά, όταν παρουσιάστηκα, είχα την ευλογία να γνωρίσω ντόμπρα άτομα, με τα οποία υπήρχε μία αλληλεγγύη και μία έκδηλη επιθυμία να γνωριστείς με τον άλλον. Εδώ που έχω καταλήξει υπάρχει ένα αγνό συναίσθημα επίδειξης και κουτσομπολιού, όπως αυτό που έχει η Σμαρούλα από το χωριό όταν δημιουργεί το δαντελένιο αριστούργημά της με κίνητρο να νικήσει την ζηλιάρα και κουτσομπόλα γειτόνισα Κρινιώ από απέναντι. Αλλά αυτό που παρατηρώ και με ενοχλεί περισσότερο είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος για τον διπλανό σου. Κοιμόμαστε σε απόσταση <1 μέτρου, τρώμε τα ίδια σκατά στη μάπα, και δεν ξέρεις τίποτα για μένα, και ξέρω τα πάντα για σένα. Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να εκδηλώνω την ματαιόδοξη πλευρά μου. Θα περάσω ο σούπερσταρ από το στρατό και θα έχω αγγίξει μόνο μία ψυχή που λέει αυτός που είπε αυτήν την πρόταση. Έχω μάθει τόσα πράγματα για τους περισσότερους, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μάθει εμένα, πέρα από 1-2 φωτεινά αντιπαραδείγματα. Δεν είναι ότι έχω ανάγκη να με μάθουν, ούτε ότι μου αρέσει η εικόνα του μυστηριώδους φαντάρου. Πολλά κιλά εγωπάθειας στο στρατόπεδο, κι έχω αρχίσει να αποξενώνομαι σιγά σιγά. Μαθαίνω πως όταν πίνουν αναφέρουν το όνομά μου, και το συνοδεύουν με κακές λέξεις. Αυτό το έχω ξαναζήσει, για την ακρίβεια τα σχολικά μου χρόνια τα βίωσα σε τέτοιες συνθήκες και να που τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται.

117 μέρες από τις οποίες κατ’ ελάχιστον οι 44 είναι άδεια. Περνάει ο καιρός και μαζί του περνάει και ο κόσμος. Μου λείπουν οι άνθρωποί μου πολύ, θα ήθελα πολύ να μπορώ να τους λέω καθημερινά τις σκέψεις που κάνω αλλά είναι τόσο μαύρες που αποφασίζω να μην πάρω καν τηλέφωνο. Ο κόσμος έξω συνεχίζει τη ζωή του, η Ε. παντρεύτηκε χτες, σε κάποιους μήνες θα γεννήσει. Η Μ. μόλις χώρισε και σε κάποιους μήνες θα είναι σε ένα νέο ξεκίνημα. Ο θόγια είναι ακόμα σε συναισθηματική νάρκη και δε μπορεί να νιώσει τίποτα από όλα αυτά. Νιώθει μόνο πως σε μερικούς μήνες θα συνεχίσει να μη νιώθει τίποτα.

Από την άλλη, είναι άνθρωποι εδώ που με κάνουν να γελάω (εν αγνοία τους). Από τον στρατιώτη που με ρώτησε αν έχω μηχάνημα φαξ για να του στείλει ο πατέρας του 150 ευρώ (!!!?!?!?!?! WTF) μέχρι την εποπίνα που κάνει 3 ώρες διαλογισμό τη μέρα αλλά τώρα τελευταία έχει φάει «μπλοκαρίσματα ρε γαμώτη». Αλλά τί να σου κάνει ακόμα και η προφανής βλακεία; Κάποια στιγμή τη βαριέσαι κι αυτήν.

Δε μπότομ λάιν που λένε και στην Κρήτη γλυκέ μου αναγνώστη, είναι ότι δεν εκφράζομαι. Η ζαργάνα έχει δει αλλαγές σε μένα, είμαι πιο αμίλητος, είμαι πιο σκεπτικός λέει, αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι στον έλεγχό μου. Αυτά που ξέρω πως νιώθω, σταμάτησα πια να τα εκφράζω, αλλά και όταν τα εκφράζω είναι μια ξύλινη έκφραση που μόνο θυμίζει τον παθιασμένο μου εαυτό. Την ώρα που νιώθω, οι λέξεις δεν φτάνουν από το μυαλό στο στόμα, οπότε καταλήγω να δίνω τις ανέλπιστα ερωτικές απαντήσεις του τύπου «κι εγώ», «κι εμένα», «ε ναι, αφού το ξέρεις». Πόσο ακόμα θα αντέξει η ζαργάνα λοιπόν; Εν τω μεταξύ, όλο αυτό το καταπιεσμένο συναίσθημα με έχει κάνει υπερβολικά ευσυγκίνητο, τόσο που κλαίω κρυφά με λυγμούς με ένα λάθος τηλεφώνημα μίας γριούλας που λέει χρόνια πολλά στον χρηστάκη της στον τηλεφωνητή μου, μέχρι το σκυλάκι που πέθανε έξω από το θάλαμο, μέχρι το σπάνιο «μου λείπεις» που είπα αλλά ο αποδέκτης δεν αντιλήφθηκε την ένταση και την αυθεντικότητά του.

Το μόνο που μου μένει είναι η κλισέ διαγραφή υπηρετίσιμων ημερών, και η Φουρέιρα. Θα επιβιώσω.

Advertisements

Home Calling


Έπρεπε να συμβεί κάτι μεγάλο για να ξαναμπώ εδώ μέσα να γράψω.

Τους τελευταίους έξι μήνες δεν θα έλεγα πως έχουν γίνει πολλά. Λίγο διάβασμα το οποίο αποδίδει με τρομερά αργούς ρυθμούς. Η γκαντεμιά με τη σχολή θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Αν σκεφτείς ότι τον Σεπτέμβρη είχα ένα μάθημα και τη διπλωματική (3 μήνες δουλειά) και με τούτα και με κείνα τελικά  έφτασε αύγουστος χωρίς να έχω παρουσιάσει.. Οι ατυχίες συμπεριλαμβάνουν αλλαγή του κύκλου σπουδών, αλαζονεία και τυπικότητα εμπλεκόμενων καθηγητών και, το πιο τελευταίο ήταν που πέθανε ο πατέρας του υπέυθυνου καθηγητή της διπλωματικής στη φάση της διόρθωσης του τελικού κειμένου με αποτέλεσμα να έχουν περάσει δύο μήνες χωρίς να έχω λάβει ακόμα τις διορθώσεις. Τον Μάιο, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι όλα έχουν μπει στο δρόμο τους και μέσα στον Ιούνιο θα έχω τελειώσει μια για πάντα με την ακαδημαϊκή μου καριέρα, διέκοψα την αναβολή του στρατού. Μου είπαν εκεί ότι κατά πάσα πιθανότητα θα μπω τον Νοέμβρη καθώς έχασα την προθεσμία για τον αύγουστο. Το αποτέλεσμα; Μπαίνω σε 20 μέρες φανταράκι χωρίς να έχω τελειώσει την ακαδημαϊκή μου καριέρα, χωρίς να έχω χαρεί όπως θα ήθελα το καλοκαίρι μου, χωρίς να έχω κάνει τα μαγικά ερωτικά διήμερα που ονειρευόμουν τους προηγούμενους 9 μήνες και χωρίς να έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά γενικότερα.

Όντας τρομακτικά ευφυής και συναισθηματικά νοήμων, σε αυτή τη διαδικασία της απώλειας πέρασα από τα στάδια της άρνησης και του θυμού κατ΄ευθείαν στο στάδιο του παζαρέματος νομίζω. Ας δω και λίγο τα θετικά σκέφτηκα. Γιατί υπάρχουν και θετικά, μικρού και μεγάλου βάρους, όπως το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου και πόσο άσχημο μπορεί να είναι κάτι όταν είναι στο χρώμα σου; Πέρα από αυτό, ίσως πράγματι τη χρειάζομαι αυτή την αλλαγή στη ζωή μου γιατί, πραγματικά είχα βαλτώσει τον τελευταίο μήνα. Και δεν λέω, η Ιταλία και η Ελβετία που πήγα τον Ιούλιο ήταν εξαιρετικοί προορισμοί, αλλά γυρνώντας εδώ βρήκα μία πόλη άδεια από παρέες που έκαναν πολλά παραπάνω από το να γεμίζουν ένα καλοκαίρι. Τις τελευταίες δέκα μέρες είμαι κλεισμένος σπίτι μου και βλέπω ξεχασμένες σειρές, η ζαργάνα έχει ένα ωράριο που δεν της αφήνει πολλά περιθώρια να με χώσει για τα καλά στη ζωή της και ο κοντός θα γυρίσει στα μέσα του μήνα. Οπότε.. Η βαλτωμένη ζωή μου χρειάζεται μία αλλαγή και ο στρατός ίσως να είναι αυτό που χρειάζομαι. Από την άλλη, ένας γνωστός μου μου είπε ότι ήταν ένα βήμα πριν την ψυχολογική στήριξη όταν υπηρετούσε γιατί είχε φτάσει λέει στα όριά του με τα ζώα που ήταν μαζί. Η λέξη ζώα λειτουργεί ως κατηγορούμενο στην πρόταση, όχι ως αντικείμενο, υποδεικνύοντας το πνευματικό επίπεδο της πλειοψηφίας που υπηρέτησαν πριν ενάμιση χρόνο στην Κω. Οπότε είναι ότι σου κάτσει λοιπόν. Ελπίζοντας για το καλύτερο για ΄μένα, εσύ αναγνώστη μου δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα εννοείται. Γιατί όσο δυσαρεστημένος και να είμαι από το περιβάλλον μου εγώ τη δουλεία μου θα την κάνω σωστά. Α, όλα κι όλα.

Ο στρατός θα μας φέρει πιο κοντά μάλλον ε;

ΥΓ: Στη φώτο έβαλα ένα χακί καπέλο για να ιλουστράρω το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου.

Let’s talk

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ. Και θα έλεγα ψέμματα πως ήταν η δραστήρια ζωή μου που με κρατούσε μακρυά από το ανάρπαστο μπλογκ μου. Αλλά πέρασαν τέσσερις ολάκεροι μήνες και οι μεγαλειώδεις σκέψεις μου πρέπει να εντυπωθούν στο εικονικό χαρτί αν θέλω να αλλάξω τον κόσμο, εσάς δηλαδή, μιας κι έχετε τεράστια περιθώρια βελτίωσης.

Lets talk about jobs. Τα επαγγελματικά για τους Υδροχόους φαίνονται υποσχόμενα για το πρώτο εξάμηνο του 2011, ενώ είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι περισσότεροι άνδρες υδροχόοι θα μπουν στο στρατό μέσα στο 2ο εξάμηνο του 2011. Παλιοί γνώριμοι επιστρέφουν αμετανόητοι και ζήτουλες. Αλλά ως κλασικά υδροχοάκια θα αντιδράσετε σπασμωδικά και κυκλοθυμικά επιτρέποντάς τους επανείσοδο στη ζωή σας. Αν θέλετε τη γνώμη μου, θα κάνετε τραγικό λάθος! Μα καλά, το 2009 δεν σας έμαθε τίποτα; Αδιορθωτοι. Ποτέ δε λέμε ναι σε έκπτωτους αγγέλους, πότε θα το καταλάβω;

Τις προάλλες μιλούσα με τον αδερφό μου για δουλειές γιατί είναι στην πρώτη πρώτη φάση: όχι, δεν προσπαθεί να βρει δουλειά. Προσπαθεί να βρει την προϋπηρεσία για να βρει αργότερα δουλειά. Κοιτάζοντας λοιπόν τις αγγελίες και όντας μηχανικοί, ευχήθηκα να ήμουν ΚΟΠΕΛΑ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ αφού έτσι θα είχα άπειρες επιλογές καριέρας. Θα μπορούσα να γίνω σερβιτόρα, ταμείας, να δουλέψω σε τουριστικές επιχειρήσεις, σε κωλόμπαρα αλλά και ως babysitter. Έχω συνειδητοποιήσει πια πως, παρά τα πτυχία, τη δουλειά θα μου τη φάει η καριόλα η εμφανίσιμη.

Lets talk money, biatch. Οι υδροχόοι, όντας αμιγώς πνευματικοί άνθρωποι, δεν λογαριάζετε τα λεφτά. Θα έπρεπε, γιατί αργά ή γρήγορα θα τους χάσετε τους φίλους σας που τα λογαριάζουν.

Lets talk health. Μετά από δυόμιση χρόνια, που διαγνώστηκα λανθασμένα με έμφραγμα ενώ απλώς η καρδιά μου είναι περίπου 5-10 εκατοστά χαμηλότερα από τους θνητούς, επιστρέφω στον τομέα της υγείας να κάνω το τσεκάπ μου. Αυτή τη φορά θα το κάνω καλά. Άρχισα με οδοντίατρο, που είχα να πάω από τα 14 μου. Το αποτέλεσμα; Για τις προσεχείς μέρες μόνο γραπτώς θα επικοινωνώ, έχω κάνει 4 σφραγίσματα και μάλλον θα τερματίσω! Ακολουθεί καθαρισμός και, από ότι φαίνεται, μασέλα. Θα ακολουθήσει καρδιολόγος, παθολόγος (προληπτικοί οι λόγοι), αλλεργιολόγος, οφθαλμίατρος και νευροψυχίατρος. Ω ναι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω από τον τελευταίο.

Lets talk. What about? You. No thank you.

Κάτι που φαίνεται να με απασχολεί τον τελευταίο καιρό  είναι αν σημασία έχουν οι σκέψεις ή οι πράξεις. Μπορείς ας πούμε να κάνεις σκοτεινές σκέψεις αλλά όχι σκοτεινές πράξεις. Πράγματα που για ‘σένα είναι φυσιολογικά για τους άλλους είναι ίσως σοκαριστικά. Η αλήθεια είναι πως η συναισθηματική μου νοημοσύνη (μεταξύ άλλων) είναι σαφώς μεγαλύτερη των περισσότερων ανθρώπων κι έτσι έχω μεγαλύτερη επαφή με τα συναισθήματά μου (κάτι που συνεπάγεται πως έχω και συναισθήματα βλάκα). Η αλήθεια είναι πως κανείς δε μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του, οπότε δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν που σκέφτηκε κάτι, μπορείς μόνο να τον κατηγορήσεις για κάτι που έκανε. Το λέει και ο Μάρκες, «οι άνθρωποι θα σε θυμούνται για τις πράξεις σου, όχι για τις σκέψεις σου».  Δεδομένου αυτού, οι σκοτεινές σκέψεις είναι αναπόφευκτες, ας το δεχτούμε όλοι να τελειώνουμε.

Ας περάσουμε στη σημασία της -μία λέξη που δεν ξέρω μπαίνει εδώ ακριβώς!-. Είναι γνωστό της πάση πως είμαι εκδικητικός. Είναι γνωστό επειδή εγώ το έθεσα έτσι. Κάποιος που ακούει να λες πως είσαι εκδικητικός, περιμένει έναν άνθρωπο συμβατικά εκδικητικό με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν την εκδίκηση. Έχει διαφορά όμως να είσαι εκδικητικός, δηλαδή να θες να πάρεις εκδίκηση, προσωπικά, και άλλο να ελπίζεις σε μία,»ηθική δικαίωση» ας το ονομάσω. Με λίγα λόγια, σου κάνει κάποιος μία μαλακία, και εσύ είσαι κιουρία και δεν του λες τίποτα και δεν ξεσπάς.. Ε! Δεν ελπίζεις ότι ο χρόνος θα σε δικαιώσει; (μία από τις σκοτεινές σκέψεις είναι αυτή).Συνδέοντας λοιπόν το θέμα των σκοτεινών σκέψεων και αυτού που αναλύω τώρα: όταν οι άλλοι πλέον σε έχουν στο μυαλό τους ως εκδικητικό και παράλληλα εκφράζεις μία σκοτεινή σου σκέψη, στο μυαλό τους τα δύο ταυτίζονται και καταλήγεις ώς ένας άνθρωπος με άσχημα χαρακτηριστικά, ή τουλάχιστον με τα περισσότερα άσχημα χαρακτηριστικά.

Το ότι αποζητάς εκδίκηση με την καρμική έννοια, δεν σε κάνει συμβατικά εκδικητικό, ότι δηλαδή θα προσπαθήσεις να εκδικηθείς τον άλλον, να τον πληγώσεις όπως σου έκανε. Ζητάς μία ηθική δικαίωση πως ο άνθρωπος που σου φέρθηκε σκάρτα κάποια στιγμή θα ζήσει κάτι αντίστοιχο, ή ότι θα μετανοήσει για τη συμπεριφορά του. Είναι μία φυσιολογική σκέψη από έναν πληγωμένο άνθρωπο να σκεφτεί έτσι, τουλάχιστον για έναν άνθρωπο που δεν είναι κινηματογραφικά δυνατός και μοιραίος για να ξεπερνάει καταστάσεις με ένα κλείσιμο του ματιού. Ελπίζω να κατάλαβες τον πολύπλοκο συνειρμό μου. Σου ανέλυσα τον πιο πρόσφατο προβληματισμό μου για να σε προβληματίσω. Εγώ το έλυσα κι αυτό, συνειδητοποιώντας πόσο υπέροχος άνθρωπος είμαι και σε επαφή με τα τσάκρα μου και το κέντρο μου. Αντλώ και εκπέμπω θετική ενέργεια, εκτός από τις φορές που δεν συμπαθώ κάποιον, δηλαδή το 80% των ανθρώπων που ξέρω. Γιατί, βλέπεις, η τεράστια συναισθηματική νοημοσύνη πάει πακέτο με το να καταλαβαίνεις και τα συναισθήματα του άλλου, και σπάνια ενθουσιάζομαι με αυτό που βλέπω. Ας είναι. Αρκετά είπα για τους άλλους. Από δω και περα θα μιλάω μόνο για μένα.

Ready for the fall

Ο κοντός πήρε πτυχίο, κάναμε καινούριες αισθησιακότατες γνωριμίες και η ζωή συνεχίζεται απρόβλεπτη όπως πάντα. Έτοιμος για το φθινόπωρο που ήδη μπήκε, κι έτοιμος για την επικείμενη ψυχολογική μου κατάπτωση λόγω γεγονοτων που θα αναλύσω σε μία, ελπίζω, φαντασμαγορική 4η σεζόν.

Συμβουλές:

Μέχρι πρότινος πίστευα ότι οι συμβουλές είναι το πλέον άχρηστο πράγμα όταν αφορά αισθηματικά ζητήματα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει ακολουθήσει τις συμβουλές που ακούει, ούτε καν τις δικές μου οι οποίες βασίζονται σε μαθηματικά πρότυπα και μοτίβα τα οποία είναι αλάνθαστα. Λένε ψέμματα οι αριθμοί; Δεν νομίζω. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι άχρηστες οι συμβουλές, αλλά υπάρχει μία μικρή αμφιβολία μετά από συζήτηση με τη ζαργάνα. Όταν κάποιος έρχεται λοιπόν και σου ζητάει συμβουλή σε ένα περίπλοκο αισθηματικό ζήτημα από ότι κατάλαβα υπάρχουν δύο τεινά: Α) Να του πεις την άποψή σου με βάση το δικό σου μυαλό, να του πεις τι να κάνει, τί χειρίζεται λάθος, πως θα καταφέρει κατά τη γνώμη σου να διεκδικήσει σωστά αυτό που θέλει. Β) Το λάθος τεινό.

Πλακίτσα. Το Β) είναι λέει να προσπαθήσεις να καταλάβεις τον τρόπο που σκέφτεται ο άλλος και να του πρότείνεις λύσεις οι οποίες ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του και την προσωπικότητά του. Αντίλογος: Γιατί να έρθει κάποιος να σε ρωτήσει κάτι το οποίο θα μπορούσε να σκεφτεί και μόνος του; Και αν τελικά του προτείνεις κάτι που δεν το έχει σκεφτεί μόνος του, μήπως είναι λίγο χαζούλης;

Λύθηκε λοιπόν κι αυτό. Οι συμβουλές, όπως απέδειξα, σε αισθηματικά ζητήματα δεν έχουν νόημα, παρά μόνο αν ακολουθείς αυτά που σε συμβουλεύω εγώ. Αναγνώστη, έχεις ένα πρόβλημα που σε ταλανίζει εδώ και 4 μέρες, από τότε που της μίλησες στην τουαλέτα του μπαρ ενώ είχες πιει τον άμπακο και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Νόμιζες ότι σε κεράτωσε και για να εκδικηθείς κεράτωσες κι εσύ, αλλά τελικά δεν σε κεράτωσε και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Ο θόγιας και οι πολίτιμοι συνεργάτες του θα σε καταπιέσουν να ακούσεις τη συμβουλή τους μέχρις ώτου τα μπαλώσεις.

Πίπολ:

Οι άνθρωποι είστε περίπλοκα όντα, με αρκετά χαμηλή νοημοσύνη για να καταλάβετε τί θέλετε εγκαίρως. Οπότε, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τους γύρω σας και κάντε μία εσωτερική αναζήτηση. Τί σας γεμίζει; Τί ζητάς από τους φίλους σου για παράδειγμα; Θέλεις να είναι έξυπνοι, για να μπορείς να πεις μια κουβέντα παραπάνω; Θέλεις να είναι καλοί για να μπορείς να στηρίζεσαι σε αυτούς; Θέλεις να έχουν λεφτά για να σου δίνουν; Αμάξι για να σε μεταφέρουν στη δουλειά σου; Αστείοι για να σε κάνουν να ξεχνιέσαι από τις αισθηματικές σου υποθέσεις που πρέπει να μπαλώσεις; Είναι καιρός να καταλάβεις ότι το μόνο απαραίτητο είναι να είναι καλά παιδιά, με νορμάλ νοημοσύνη. Αυτά.

Σχέσεις:

Έχεις μία σχέση η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα; Η λύση είναι μονάχα μία. Συζήτα το. Αν δεν θέλεις να το συζητήσεις για κάθε λογής δικαιολογία που έχεις στο μυαλό σου, τότε δεν είσαι έτοιμος για σχέση. Εάν το έχεις προσπαθήσει και δεν είδες φως, τότε η σχέση δεν είναι έτοιμη ή ο «έτσι» σου για τη σχέση αυτή. Να είσαι ειλικρινής και να έχεις υπομονή. Και να διεκδικείς. Αυτά.

Νομίζω ότι τώρα, αφού έβαλα τη ζωή σας σε τάξη, μπορώ να κοιμηθώ. Καλό βράδυ!

ΥΓ: Έτσι τα λέγαμε με τη ζαργάνα και την είχε συνεπάρει ο λόγος μου και η αυτοπραγμάτωσή μου που τα είχε χάσει, όταν ο κοντός μας τράβηξε φωτογραφία.

 

 

Julyz

Ιούλιος 2003

Μετά από 6μιση μήνες ταραχώδους και παθιασμένης σχέσης μαθαίνω ότι το πουτανάκι με κεράτωσε. Βρε ουστ, τηλέφωνο και τέλος. Μετά από μία εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι θέλει πίσω το δαχτυλίδι που μου είχε κάνει δώρο γιατί ήταν λέει δώρο από τη μητέρα της.

Ιούλιος 2006

Φοιτητής. Τελειώνουν οι διακοπές στην Πρέβεζα, μία θυελλώδης σχέση βρίσκεται στο τέλος της και κατεβαίνουμε με κάτι πορτογαλίδες Χανιά. Οι πορτογαλίδες στην πραγματικότητα ήταν παρέα από εράσμους αλλά εσύ έχε στο μυαλό σου ότι τις γνωρίσαμε, τις συγκλονίσαμε και είπαν να μας ακολουθήσουν με τον κοντό στο μακρινό μας ταξίδι για την Κρήτη. Στο καράβι βρίσκεται και το αντικείμενο του πόθου μου η οποία δεν είχε καταλάβει καν ότι φερόταν σαν βλάκας και ήμουν στα όρια να την χωρίσω. Ας είναι. Περάσαμε 20 μέρες όλο τρέλα, κατά τις οποίες συνειδητοποίησα την απώλεια οποιασδήποτε συνεννόησης και επικοινωνίας. Προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Φλωρινιώτης είναι θεός. Αλλά είχε μεγάλα βυζιά οπότε βρισκόμουν σε δίλλημα. Μετά έφυγε και δεν την ξαναείδα. Τον ίδιο μήνα με πήρε τηλέφωνο η τύπισα του Ιουλίου 2003 να μου ζητήσει ένα λεύκωμα το οποίο λεει είχε ξεμείνει στα χέρια μου από την τρίτη λυκείου. Ξαναβρεθήκαμε να της το δώσω και όταν με είδε έπαθε κοκομπλόκο με τους κοιλιακούς μου και τα πρασινοκαφέ μου μάτια. Συγνώμη μου ζήτησε για την τότε συμπεριφορά της.. Ανώτερος εγώ, εννοείται λέω, περασμένα ξεχασμένα. Ποιος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο τώρα, μπίατς;;;

Ιούλιος 2010

Κατεβαίνει η ζαργάνα μόνιμα, οπότε τέλος η απόσταση. Επιτέλους θα έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που ποτέ δε μπορούσαμε, όπως να πηγαίνουμε στη λαϊκή και να μάθουμε ρούμπα, να είμαι μπροστά την ώρα που θα δοκιμάζει κινέζικο για πρώτη φορά και να βρούμε μία όμορφη κρητικιά για τρίο. Θα πάμε στη συναυλία της Αλεξίου και του Μαραβέγια.

Το πρόγραμμά μου καθημερινά περιλαμβάνει μπάνιο, όπου συνειδητοποιώ κάθε χρόνο και εντονότερα πως το τριχωτό πρότυπο άντρα εξαφανίζεται πανηγυρικά και ότι οι συζητήσεις μεταξύ αντρών είναι πια πολύ πιο ουσιαστικές. Εχθές, ενώ ένας 25-27 χρονών άλειφε με baby oil το άτριχο κορμί του (φουλ έξτρα άτριχο) με το μαγιώ ανεβασμένο στον αφαλό για να χτυπάει ο ήλιος τα πόδια του, έλεγε στο φίλο του: «Εμείς ρε συ στα δεκαοχτώ μας ήμασταν πολύ πιο προσγειωμένοι..». Η νέα γενιά των αντρών, την οποία και εκπροσωπώ επάξια, εξελίσσεται λαμπρά.

Ενημερώθηκα για το νέο trend πως υπάρχει παγωτό με γεύση τζατζίκι και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία που άρχισα πάλι να κυκλοφορώ βλέπω πως δεν έχω χάσει το τατσ μου, μιας και παλιές και νέες γνωστές μού λένε πως περπατάω σαν μοντέλο, θα μπορούσαν να με αναγνωρίσουν από μακρυά, ότι έχουν ακόμα κρεμασμένη την αφίσα με μένα στο προσκεφάλι του κρεββατιού κι ότι όποτε τρώνε φράουλες με θυμούνται. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι έχεις συγκινήσει μερικούς ανθρώπους.

Οι καινούριες μου θεωρίες περιλαμβάνουν πάρα πολύ την συναισθηματική νοημοσύνη και το πώς η έλλειψή της επηρεάζει τους πάντες. Είναι ακριβώς σαν την νοημοσύνη, όλοι νομίζουν πως έχουν υπεραρκετή, αλλά εσύ ως πιο ανεπτυγμένος θέλεις να τους τρίψεις το συνονθύλευμα συναισθημάτων σου στα μούτρα μπας και το καταλάβουν. Γενικά νομίζω πως έχω κλείσει τόσο ως άντρας όσο και ως άνθρωπος, οπότε από τούδε και στο εξής δεν θα γράφω για προβληματισμούς μου, μιας και τους έχω λύσει. Απλώς θα σας ανακοινώνω τρόπους αντιμετώπισης. Κάτι σαν τον προσωπικό σας γκουρού. Άντε πάλι τυχεροί!

Ιούλιος 2017

Το μπλογκ μου έχει μεταφραστεί σε 39 γλώσσες, θα έχει γίνει ταινία με τον στραφταλίζοντα Ρόμπερτ Πάτισον καθαρά λόγω ομοιότητας. Η ζαργάνα (μμμ… Νάταλι Πόρτμαν) θα είναι μονίμως στο σπίτι να μαγειρεύει και να καθαρίζει μη μπορώντας να καταλάβει πως, με ποιον τρόπο κατάφερε να τυλίξει ένα κελεπούρι σαν κι εμένα, τη στιγμή που εγώ την απατάω με την τύπισα του Ιουλίου 2003 (βλέπε φώτο).

No title. Again.

..κι εκεί που χάζευα στον υπολογιστή, ξαφνικά.. ανακοπή! Σταματάει να αναπνέει, η οθόνη πάγωσε, μέχρι που χάθηκε η λάμψη από την οθόνη. Ο υπολογιστής είχε πεθάνει. Κι εγώ είχα χάσει τα πάντα. Φωτογραφίες, μουσικές, ταινίες και εργασίες. Η αυτοψία έδειξε πως ο σκληρός είχε καεί.

Πριν από λίγες μέρες, μετά από πολλές εβδομάδες αναμονής, ο υπολογιστής είναι ξανά στα χέρια μου, μετά από επιτυχή μεταμόσχευση σκληρού δίσκου. Το χειρότερο είναι πως καταλαβαίνω πως είναι διαφορετικός ο υπολογιστής. Μπορεί να φταίνε τα γουίντοους 7, μπορεί να φταίει το ότι είναι πιο καθαρός. Δεν ξέρω. Το συμπέρασμα είναι πως πρέπει να πάρω εξωτερικό σκληρό γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Από την τελευταία φορά που έγραψα μεσολάβησαν τα γεννέθλιά μου, στα οποία ντύθηκα άφρο μαν, περισσής αρρενωπότητας. Επίσης μεσολάβησε μία πολύ μέτρια εξεταστικη. Μεσολάβησε ένα μικρό ταξιδάκι στη Θεσσαλονικη. Και πολλές, πολλές θεωρίες.

Μία από αυτές την σκεφτόμουν πάνω από ένα μήνα, και τελικά κατάλαβα ότι ταυτίζεται με την διαδικασία της προβολής, έτσι νομίζω είναι ο όρος στην ψυχολογία. Δηλαδή δεν έκανα και κανένα μεγάλο breakthrough όπως ήλπιζα. Κάποιος άλλος το σκέφτηκε πριν από μένα. Ας είναι. Είναι πολλά τα συμπεράσματα που έβγαλα. Κυρίως για τους άλλους μιας κι εγώ είμαι πεπεισμένος ότι δεν προβάλλομαι πουθενά. Αλλά είναι άδικη η σύγκριση των άλλων μαζί μου, πάντα βγαίνουν χαμένοι, οπότε δεν το συνεχίζω. Έτσι, έβγαλα πολλά συμπεράσματα γι’ αυτούς που είναι γύρω μου. Παρόλα αυτά, όπως έλεγε και ο παππούς μου, όταν καταλαβαίνεις περισσότερα, λες λιγότερα και κάνεις υπομονή.

Η τελευταία μου θεωρία, που ακόμα δεν έχω μάθει με ποια πραγματική θεωρία της ψυχολογίας ταυτίζεται, αφορά στην άμυνα. Πολλά πράγματα που λέμε πως είναι άμυνα, δεν είναι άμυνα από τους άλλους αλλά από τον εαυτό μας. Και αντιστρόφως. Ο λογος που αμύνεται κάποιος είναι κατά κύριο λόγο να προστατευτεί από μία απογοήτευση, ή από μία απότομη προσγείωση. Κι όμως, αν παρατηρήσεις τους γύρω σου θα δεις πως πολλά πράγματα τα βάφτισαν άμυνα για να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους. Και το μόνο που μένει να κάνεις είναι να αναρωτηθείς για ποια πράγματα το κάνεις κι εσύ. Αν το κάνεις κι εσύ, φυγόπονε αναγνώστη. Μην βλέπεις εμένα που τα έχω καλά με τον εαυτό μου και δεν έχω καν περιθώρια βελτίωσης, έχω αγγίξει την τελειότητα. Όλοι μας το κάνετε αυτό με τις άμυνες. Και σε αυτή τη θεωρία μπορείς να καταλάβεις πολλά για τους άλλους.

Τώρα είναι εύλογο να ρωτήσεις γιατί θέλω να καταλάβω τους άλλους. Πρώτον γιατί είναι πολύ ενδιαφέρον, δεύτερον γιατί με κάνει να καταλαβαίνω κι εμένα. Όπως και να το κάνεις είμαι ένας τρομερά περίπλοκος άνθρωπος με εξαιρετικά μεγάλο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον. Ιτς ε γουίν γουίν σιτσουέισιον.

Το Σαββατοκύριακο θα πάω στο χωριό με την παρέα μου και θα ψήσουμε και θα είναι ωραία.  Ανυπομονώ! Θα παίξει πολύ Μάλαμας βέβαια. Πάντα εκπλήσσομαι όταν ακούγεται Μάλαμας και ταυτόχρονα περνάω καλά. Αλλά αν κάτσω να το σκεφτώ, τις περισσότερες φορές με Μάλαμα καλά έχω περάσει. Θα ειναι και ο Πάκο εκεί ο οποίος θα τρώει όλα τα μπριζολάκια, κι όταν δεν τα καταφέρνει θα παίρνει το βλέμμα της φωτογραφίας. Πως να του πεις όχι;

Dismantle the sun

Πρέπει να ήμουν στο γυμνάσιο, θυμάμαι ένα μάθημα αγγλικών στο φροντιστήριο. Ρωτήσαμε τον άγγλο καθηγητή μας «what did you does before you cam here?», κι αυτός μας είπε ότι ήταν χημικός μηχανικός. Κι εμείς δεν εντυπωσιαστήκαμε μιας και δεν καταλάβαμε τι εννοούσε. Και άρχισε να εξηγεί ότι είναι από τα πιο χρήσιμα επαγγέλματα μιας όλα, ΌΛΑ γύρω μας είναι χημεία. Και όπως πάντα, αντέδρασα ενστικτωδώς. «No, no i tell you» δεν είναι όλα χημεία. Τέτοιο επίπεδο αγγλικών πρέπει να είχα. Και συνέχιζε αυτός να εξηγεί ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και με το αθώο, αρρενωπό και, την ίδια στιγμή, ρομαντικό μυαλό μου τον ρώτησα «And what is love? Love is not chemistry.» αλλά με ενημέρωσε ότι ακόμα και η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που είχα και δεν είχα υπόψη μου ήταν χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου. Γύρισα devastated στο σπίτι μου, το είπα στον ρεαλιστή πατέρα μου με πολύ broken φωνή λέμε, και έμεινα να το σκέφτομαι. Το θυμήθηκα εχθές ενώ μιλούσα με τον καλαμποκά, και όταν του το είπα μου είπε ότι «ναι αλλά είναι άκυρο να το πάρεις στραβά. Και τα ηλεκτρόνια τρέχουν γύρω γύρω πολύ πολύ γρήγορα στη λάμπα, αλλά σε φωτίζει».»Ναι αλλά αν νόμιζες για χρόνια ότι κι η λάμπα ήταν ήλιος, δε θα απογοητευόσουνα;»

ΥΓ: Παπακαλιάτης, το ξέρω, δεν πρέπει να μπαίνω σε αυτό το τρυπάκι.