Let’s talk

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ. Και θα έλεγα ψέμματα πως ήταν η δραστήρια ζωή μου που με κρατούσε μακρυά από το ανάρπαστο μπλογκ μου. Αλλά πέρασαν τέσσερις ολάκεροι μήνες και οι μεγαλειώδεις σκέψεις μου πρέπει να εντυπωθούν στο εικονικό χαρτί αν θέλω να αλλάξω τον κόσμο, εσάς δηλαδή, μιας κι έχετε τεράστια περιθώρια βελτίωσης.

Lets talk about jobs. Τα επαγγελματικά για τους Υδροχόους φαίνονται υποσχόμενα για το πρώτο εξάμηνο του 2011, ενώ είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι περισσότεροι άνδρες υδροχόοι θα μπουν στο στρατό μέσα στο 2ο εξάμηνο του 2011. Παλιοί γνώριμοι επιστρέφουν αμετανόητοι και ζήτουλες. Αλλά ως κλασικά υδροχοάκια θα αντιδράσετε σπασμωδικά και κυκλοθυμικά επιτρέποντάς τους επανείσοδο στη ζωή σας. Αν θέλετε τη γνώμη μου, θα κάνετε τραγικό λάθος! Μα καλά, το 2009 δεν σας έμαθε τίποτα; Αδιορθωτοι. Ποτέ δε λέμε ναι σε έκπτωτους αγγέλους, πότε θα το καταλάβω;

Τις προάλλες μιλούσα με τον αδερφό μου για δουλειές γιατί είναι στην πρώτη πρώτη φάση: όχι, δεν προσπαθεί να βρει δουλειά. Προσπαθεί να βρει την προϋπηρεσία για να βρει αργότερα δουλειά. Κοιτάζοντας λοιπόν τις αγγελίες και όντας μηχανικοί, ευχήθηκα να ήμουν ΚΟΠΕΛΑ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ αφού έτσι θα είχα άπειρες επιλογές καριέρας. Θα μπορούσα να γίνω σερβιτόρα, ταμείας, να δουλέψω σε τουριστικές επιχειρήσεις, σε κωλόμπαρα αλλά και ως babysitter. Έχω συνειδητοποιήσει πια πως, παρά τα πτυχία, τη δουλειά θα μου τη φάει η καριόλα η εμφανίσιμη.

Lets talk money, biatch. Οι υδροχόοι, όντας αμιγώς πνευματικοί άνθρωποι, δεν λογαριάζετε τα λεφτά. Θα έπρεπε, γιατί αργά ή γρήγορα θα τους χάσετε τους φίλους σας που τα λογαριάζουν.

Lets talk health. Μετά από δυόμιση χρόνια, που διαγνώστηκα λανθασμένα με έμφραγμα ενώ απλώς η καρδιά μου είναι περίπου 5-10 εκατοστά χαμηλότερα από τους θνητούς, επιστρέφω στον τομέα της υγείας να κάνω το τσεκάπ μου. Αυτή τη φορά θα το κάνω καλά. Άρχισα με οδοντίατρο, που είχα να πάω από τα 14 μου. Το αποτέλεσμα; Για τις προσεχείς μέρες μόνο γραπτώς θα επικοινωνώ, έχω κάνει 4 σφραγίσματα και μάλλον θα τερματίσω! Ακολουθεί καθαρισμός και, από ότι φαίνεται, μασέλα. Θα ακολουθήσει καρδιολόγος, παθολόγος (προληπτικοί οι λόγοι), αλλεργιολόγος, οφθαλμίατρος και νευροψυχίατρος. Ω ναι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω από τον τελευταίο.

Lets talk. What about? You. No thank you.

Κάτι που φαίνεται να με απασχολεί τον τελευταίο καιρό  είναι αν σημασία έχουν οι σκέψεις ή οι πράξεις. Μπορείς ας πούμε να κάνεις σκοτεινές σκέψεις αλλά όχι σκοτεινές πράξεις. Πράγματα που για ‘σένα είναι φυσιολογικά για τους άλλους είναι ίσως σοκαριστικά. Η αλήθεια είναι πως η συναισθηματική μου νοημοσύνη (μεταξύ άλλων) είναι σαφώς μεγαλύτερη των περισσότερων ανθρώπων κι έτσι έχω μεγαλύτερη επαφή με τα συναισθήματά μου (κάτι που συνεπάγεται πως έχω και συναισθήματα βλάκα). Η αλήθεια είναι πως κανείς δε μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του, οπότε δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν που σκέφτηκε κάτι, μπορείς μόνο να τον κατηγορήσεις για κάτι που έκανε. Το λέει και ο Μάρκες, «οι άνθρωποι θα σε θυμούνται για τις πράξεις σου, όχι για τις σκέψεις σου».  Δεδομένου αυτού, οι σκοτεινές σκέψεις είναι αναπόφευκτες, ας το δεχτούμε όλοι να τελειώνουμε.

Ας περάσουμε στη σημασία της -μία λέξη που δεν ξέρω μπαίνει εδώ ακριβώς!-. Είναι γνωστό της πάση πως είμαι εκδικητικός. Είναι γνωστό επειδή εγώ το έθεσα έτσι. Κάποιος που ακούει να λες πως είσαι εκδικητικός, περιμένει έναν άνθρωπο συμβατικά εκδικητικό με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν την εκδίκηση. Έχει διαφορά όμως να είσαι εκδικητικός, δηλαδή να θες να πάρεις εκδίκηση, προσωπικά, και άλλο να ελπίζεις σε μία,»ηθική δικαίωση» ας το ονομάσω. Με λίγα λόγια, σου κάνει κάποιος μία μαλακία, και εσύ είσαι κιουρία και δεν του λες τίποτα και δεν ξεσπάς.. Ε! Δεν ελπίζεις ότι ο χρόνος θα σε δικαιώσει; (μία από τις σκοτεινές σκέψεις είναι αυτή).Συνδέοντας λοιπόν το θέμα των σκοτεινών σκέψεων και αυτού που αναλύω τώρα: όταν οι άλλοι πλέον σε έχουν στο μυαλό τους ως εκδικητικό και παράλληλα εκφράζεις μία σκοτεινή σου σκέψη, στο μυαλό τους τα δύο ταυτίζονται και καταλήγεις ώς ένας άνθρωπος με άσχημα χαρακτηριστικά, ή τουλάχιστον με τα περισσότερα άσχημα χαρακτηριστικά.

Το ότι αποζητάς εκδίκηση με την καρμική έννοια, δεν σε κάνει συμβατικά εκδικητικό, ότι δηλαδή θα προσπαθήσεις να εκδικηθείς τον άλλον, να τον πληγώσεις όπως σου έκανε. Ζητάς μία ηθική δικαίωση πως ο άνθρωπος που σου φέρθηκε σκάρτα κάποια στιγμή θα ζήσει κάτι αντίστοιχο, ή ότι θα μετανοήσει για τη συμπεριφορά του. Είναι μία φυσιολογική σκέψη από έναν πληγωμένο άνθρωπο να σκεφτεί έτσι, τουλάχιστον για έναν άνθρωπο που δεν είναι κινηματογραφικά δυνατός και μοιραίος για να ξεπερνάει καταστάσεις με ένα κλείσιμο του ματιού. Ελπίζω να κατάλαβες τον πολύπλοκο συνειρμό μου. Σου ανέλυσα τον πιο πρόσφατο προβληματισμό μου για να σε προβληματίσω. Εγώ το έλυσα κι αυτό, συνειδητοποιώντας πόσο υπέροχος άνθρωπος είμαι και σε επαφή με τα τσάκρα μου και το κέντρο μου. Αντλώ και εκπέμπω θετική ενέργεια, εκτός από τις φορές που δεν συμπαθώ κάποιον, δηλαδή το 80% των ανθρώπων που ξέρω. Γιατί, βλέπεις, η τεράστια συναισθηματική νοημοσύνη πάει πακέτο με το να καταλαβαίνεις και τα συναισθήματα του άλλου, και σπάνια ενθουσιάζομαι με αυτό που βλέπω. Ας είναι. Αρκετά είπα για τους άλλους. Από δω και περα θα μιλάω μόνο για μένα.

Advertisements

Ready for the fall

Ο κοντός πήρε πτυχίο, κάναμε καινούριες αισθησιακότατες γνωριμίες και η ζωή συνεχίζεται απρόβλεπτη όπως πάντα. Έτοιμος για το φθινόπωρο που ήδη μπήκε, κι έτοιμος για την επικείμενη ψυχολογική μου κατάπτωση λόγω γεγονοτων που θα αναλύσω σε μία, ελπίζω, φαντασμαγορική 4η σεζόν.

Συμβουλές:

Μέχρι πρότινος πίστευα ότι οι συμβουλές είναι το πλέον άχρηστο πράγμα όταν αφορά αισθηματικά ζητήματα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει ακολουθήσει τις συμβουλές που ακούει, ούτε καν τις δικές μου οι οποίες βασίζονται σε μαθηματικά πρότυπα και μοτίβα τα οποία είναι αλάνθαστα. Λένε ψέμματα οι αριθμοί; Δεν νομίζω. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι άχρηστες οι συμβουλές, αλλά υπάρχει μία μικρή αμφιβολία μετά από συζήτηση με τη ζαργάνα. Όταν κάποιος έρχεται λοιπόν και σου ζητάει συμβουλή σε ένα περίπλοκο αισθηματικό ζήτημα από ότι κατάλαβα υπάρχουν δύο τεινά: Α) Να του πεις την άποψή σου με βάση το δικό σου μυαλό, να του πεις τι να κάνει, τί χειρίζεται λάθος, πως θα καταφέρει κατά τη γνώμη σου να διεκδικήσει σωστά αυτό που θέλει. Β) Το λάθος τεινό.

Πλακίτσα. Το Β) είναι λέει να προσπαθήσεις να καταλάβεις τον τρόπο που σκέφτεται ο άλλος και να του πρότείνεις λύσεις οι οποίες ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του και την προσωπικότητά του. Αντίλογος: Γιατί να έρθει κάποιος να σε ρωτήσει κάτι το οποίο θα μπορούσε να σκεφτεί και μόνος του; Και αν τελικά του προτείνεις κάτι που δεν το έχει σκεφτεί μόνος του, μήπως είναι λίγο χαζούλης;

Λύθηκε λοιπόν κι αυτό. Οι συμβουλές, όπως απέδειξα, σε αισθηματικά ζητήματα δεν έχουν νόημα, παρά μόνο αν ακολουθείς αυτά που σε συμβουλεύω εγώ. Αναγνώστη, έχεις ένα πρόβλημα που σε ταλανίζει εδώ και 4 μέρες, από τότε που της μίλησες στην τουαλέτα του μπαρ ενώ είχες πιει τον άμπακο και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Νόμιζες ότι σε κεράτωσε και για να εκδικηθείς κεράτωσες κι εσύ, αλλά τελικά δεν σε κεράτωσε και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Ο θόγιας και οι πολίτιμοι συνεργάτες του θα σε καταπιέσουν να ακούσεις τη συμβουλή τους μέχρις ώτου τα μπαλώσεις.

Πίπολ:

Οι άνθρωποι είστε περίπλοκα όντα, με αρκετά χαμηλή νοημοσύνη για να καταλάβετε τί θέλετε εγκαίρως. Οπότε, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τους γύρω σας και κάντε μία εσωτερική αναζήτηση. Τί σας γεμίζει; Τί ζητάς από τους φίλους σου για παράδειγμα; Θέλεις να είναι έξυπνοι, για να μπορείς να πεις μια κουβέντα παραπάνω; Θέλεις να είναι καλοί για να μπορείς να στηρίζεσαι σε αυτούς; Θέλεις να έχουν λεφτά για να σου δίνουν; Αμάξι για να σε μεταφέρουν στη δουλειά σου; Αστείοι για να σε κάνουν να ξεχνιέσαι από τις αισθηματικές σου υποθέσεις που πρέπει να μπαλώσεις; Είναι καιρός να καταλάβεις ότι το μόνο απαραίτητο είναι να είναι καλά παιδιά, με νορμάλ νοημοσύνη. Αυτά.

Σχέσεις:

Έχεις μία σχέση η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα; Η λύση είναι μονάχα μία. Συζήτα το. Αν δεν θέλεις να το συζητήσεις για κάθε λογής δικαιολογία που έχεις στο μυαλό σου, τότε δεν είσαι έτοιμος για σχέση. Εάν το έχεις προσπαθήσει και δεν είδες φως, τότε η σχέση δεν είναι έτοιμη ή ο «έτσι» σου για τη σχέση αυτή. Να είσαι ειλικρινής και να έχεις υπομονή. Και να διεκδικείς. Αυτά.

Νομίζω ότι τώρα, αφού έβαλα τη ζωή σας σε τάξη, μπορώ να κοιμηθώ. Καλό βράδυ!

ΥΓ: Έτσι τα λέγαμε με τη ζαργάνα και την είχε συνεπάρει ο λόγος μου και η αυτοπραγμάτωσή μου που τα είχε χάσει, όταν ο κοντός μας τράβηξε φωτογραφία.

 

 

Julyz

Ιούλιος 2003

Μετά από 6μιση μήνες ταραχώδους και παθιασμένης σχέσης μαθαίνω ότι το πουτανάκι με κεράτωσε. Βρε ουστ, τηλέφωνο και τέλος. Μετά από μία εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι θέλει πίσω το δαχτυλίδι που μου είχε κάνει δώρο γιατί ήταν λέει δώρο από τη μητέρα της.

Ιούλιος 2006

Φοιτητής. Τελειώνουν οι διακοπές στην Πρέβεζα, μία θυελλώδης σχέση βρίσκεται στο τέλος της και κατεβαίνουμε με κάτι πορτογαλίδες Χανιά. Οι πορτογαλίδες στην πραγματικότητα ήταν παρέα από εράσμους αλλά εσύ έχε στο μυαλό σου ότι τις γνωρίσαμε, τις συγκλονίσαμε και είπαν να μας ακολουθήσουν με τον κοντό στο μακρινό μας ταξίδι για την Κρήτη. Στο καράβι βρίσκεται και το αντικείμενο του πόθου μου η οποία δεν είχε καταλάβει καν ότι φερόταν σαν βλάκας και ήμουν στα όρια να την χωρίσω. Ας είναι. Περάσαμε 20 μέρες όλο τρέλα, κατά τις οποίες συνειδητοποίησα την απώλεια οποιασδήποτε συνεννόησης και επικοινωνίας. Προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Φλωρινιώτης είναι θεός. Αλλά είχε μεγάλα βυζιά οπότε βρισκόμουν σε δίλλημα. Μετά έφυγε και δεν την ξαναείδα. Τον ίδιο μήνα με πήρε τηλέφωνο η τύπισα του Ιουλίου 2003 να μου ζητήσει ένα λεύκωμα το οποίο λεει είχε ξεμείνει στα χέρια μου από την τρίτη λυκείου. Ξαναβρεθήκαμε να της το δώσω και όταν με είδε έπαθε κοκομπλόκο με τους κοιλιακούς μου και τα πρασινοκαφέ μου μάτια. Συγνώμη μου ζήτησε για την τότε συμπεριφορά της.. Ανώτερος εγώ, εννοείται λέω, περασμένα ξεχασμένα. Ποιος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο τώρα, μπίατς;;;

Ιούλιος 2010

Κατεβαίνει η ζαργάνα μόνιμα, οπότε τέλος η απόσταση. Επιτέλους θα έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που ποτέ δε μπορούσαμε, όπως να πηγαίνουμε στη λαϊκή και να μάθουμε ρούμπα, να είμαι μπροστά την ώρα που θα δοκιμάζει κινέζικο για πρώτη φορά και να βρούμε μία όμορφη κρητικιά για τρίο. Θα πάμε στη συναυλία της Αλεξίου και του Μαραβέγια.

Το πρόγραμμά μου καθημερινά περιλαμβάνει μπάνιο, όπου συνειδητοποιώ κάθε χρόνο και εντονότερα πως το τριχωτό πρότυπο άντρα εξαφανίζεται πανηγυρικά και ότι οι συζητήσεις μεταξύ αντρών είναι πια πολύ πιο ουσιαστικές. Εχθές, ενώ ένας 25-27 χρονών άλειφε με baby oil το άτριχο κορμί του (φουλ έξτρα άτριχο) με το μαγιώ ανεβασμένο στον αφαλό για να χτυπάει ο ήλιος τα πόδια του, έλεγε στο φίλο του: «Εμείς ρε συ στα δεκαοχτώ μας ήμασταν πολύ πιο προσγειωμένοι..». Η νέα γενιά των αντρών, την οποία και εκπροσωπώ επάξια, εξελίσσεται λαμπρά.

Ενημερώθηκα για το νέο trend πως υπάρχει παγωτό με γεύση τζατζίκι και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία που άρχισα πάλι να κυκλοφορώ βλέπω πως δεν έχω χάσει το τατσ μου, μιας και παλιές και νέες γνωστές μού λένε πως περπατάω σαν μοντέλο, θα μπορούσαν να με αναγνωρίσουν από μακρυά, ότι έχουν ακόμα κρεμασμένη την αφίσα με μένα στο προσκεφάλι του κρεββατιού κι ότι όποτε τρώνε φράουλες με θυμούνται. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι έχεις συγκινήσει μερικούς ανθρώπους.

Οι καινούριες μου θεωρίες περιλαμβάνουν πάρα πολύ την συναισθηματική νοημοσύνη και το πώς η έλλειψή της επηρεάζει τους πάντες. Είναι ακριβώς σαν την νοημοσύνη, όλοι νομίζουν πως έχουν υπεραρκετή, αλλά εσύ ως πιο ανεπτυγμένος θέλεις να τους τρίψεις το συνονθύλευμα συναισθημάτων σου στα μούτρα μπας και το καταλάβουν. Γενικά νομίζω πως έχω κλείσει τόσο ως άντρας όσο και ως άνθρωπος, οπότε από τούδε και στο εξής δεν θα γράφω για προβληματισμούς μου, μιας και τους έχω λύσει. Απλώς θα σας ανακοινώνω τρόπους αντιμετώπισης. Κάτι σαν τον προσωπικό σας γκουρού. Άντε πάλι τυχεροί!

Ιούλιος 2017

Το μπλογκ μου έχει μεταφραστεί σε 39 γλώσσες, θα έχει γίνει ταινία με τον στραφταλίζοντα Ρόμπερτ Πάτισον καθαρά λόγω ομοιότητας. Η ζαργάνα (μμμ… Νάταλι Πόρτμαν) θα είναι μονίμως στο σπίτι να μαγειρεύει και να καθαρίζει μη μπορώντας να καταλάβει πως, με ποιον τρόπο κατάφερε να τυλίξει ένα κελεπούρι σαν κι εμένα, τη στιγμή που εγώ την απατάω με την τύπισα του Ιουλίου 2003 (βλέπε φώτο).

You Don’t Want to Know

Τι είναι ισχυρότερο;

Να σε δένουν οι ίδιες εμπειρίες με τον άλλον ή να σας ενώνουν τα κοινά σας όνειρα;

Όταν σκέφτεσαι το θάνατο, τί σε τρομάζει περισσότερο;

Το παρελθόν που θα χάσεις; Ή το μέλλον που δε θα ζήσεις;

Dismantle the sun

Πρέπει να ήμουν στο γυμνάσιο, θυμάμαι ένα μάθημα αγγλικών στο φροντιστήριο. Ρωτήσαμε τον άγγλο καθηγητή μας «what did you does before you cam here?», κι αυτός μας είπε ότι ήταν χημικός μηχανικός. Κι εμείς δεν εντυπωσιαστήκαμε μιας και δεν καταλάβαμε τι εννοούσε. Και άρχισε να εξηγεί ότι είναι από τα πιο χρήσιμα επαγγέλματα μιας όλα, ΌΛΑ γύρω μας είναι χημεία. Και όπως πάντα, αντέδρασα ενστικτωδώς. «No, no i tell you» δεν είναι όλα χημεία. Τέτοιο επίπεδο αγγλικών πρέπει να είχα. Και συνέχιζε αυτός να εξηγεί ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και με το αθώο, αρρενωπό και, την ίδια στιγμή, ρομαντικό μυαλό μου τον ρώτησα «And what is love? Love is not chemistry.» αλλά με ενημέρωσε ότι ακόμα και η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που είχα και δεν είχα υπόψη μου ήταν χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου. Γύρισα devastated στο σπίτι μου, το είπα στον ρεαλιστή πατέρα μου με πολύ broken φωνή λέμε, και έμεινα να το σκέφτομαι. Το θυμήθηκα εχθές ενώ μιλούσα με τον καλαμποκά, και όταν του το είπα μου είπε ότι «ναι αλλά είναι άκυρο να το πάρεις στραβά. Και τα ηλεκτρόνια τρέχουν γύρω γύρω πολύ πολύ γρήγορα στη λάμπα, αλλά σε φωτίζει».»Ναι αλλά αν νόμιζες για χρόνια ότι κι η λάμπα ήταν ήλιος, δε θα απογοητευόσουνα;»

ΥΓ: Παπακαλιάτης, το ξέρω, δεν πρέπει να μπαίνω σε αυτό το τρυπάκι.

Not enough time

time20of20day

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. 🙂 Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που «ήξερε τί ήθελε» μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 «κι εγώ». Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι «έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου». Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί «παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου». Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα «όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς», να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, «σ’αγαπάω» να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

Άντε να σκεφτείς τίτλο

40231times-square-new-york-c-1995-posters

Ξύπνησα, έτριψα με ερωτικό τρόπο τα υπέροχα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου, γύρισα να κοιτάξω δίπλα μου και βρήκα για άλλη μια φορά μια ξένη. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Εχθές ήπια πάρα πολύ. Βγήκα με τον κοντό, και ήπιαμε πάρα πολύ. Αλλά το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μεθύσω οπότε δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική η εξέλιξη της βραδυάς. Μετά από πολύ πολύ ούζο, πήγαμε για ρακόμελο κάπου αλλού. Ήμασταν ερωτικά ευάλωτοι, και σε συνδυασμό με την αρρενωπή-εκρηκτική εμφάνισή μας και το φλογερό ταπεραμέντο μας, όλα αυτά μαζί οδήγησαν μία παρέα 27 κοριτσιών να έρθουν και να μας πιάσουν την κουβέντα. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισαν να μετράνε τους κοιλιακούς μας, να χαϊδεύουν το μπράτσο μας, να μας λένε πόσο τους αρέσουν οι άντρες με το γένι 3ών ημερών (που να ήξεραν ότι το δικό μου δεν είναι τριών ημερών αλλά τριών εβδομάδων).. Πήρα τη μία σπίτι μου και ο κοντός πήρε 4.. Οι υπόλοιπες απλώς έμειναν να τσακώνονται.

Αλλά δεν γράφω σήμερα για να αναλύσω τον ερωτικό μου βίο, ο οποίος φτάνει για να γεμίσει καθημερινά ποστ τριών χρόνων.. Όχι όχι, οι επιτυχίες μου στο αντίθετο φύλο δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Πριν μας διακόψουν οι 27 γυναίκες με τις αναλογίες 90-60-94, είχαμε ανοίξει ωραία συζήτηση. Γιατί πέρα από το εξαίσιο περιτύλιγμα έχουμε και περιεχόμενο. Αλλά ούτε αυτή η συζήτηση είναι το θέμα αυτού του ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα αυτού του ποστ. Απλώς ήθελα να γράψω.

Αν κάναμε τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήμασταν καλύτερα; Όλοι ελεύθεροι, κανείς καταπιεσμένος. Μάλλον χρειάζονται οι δεύτερες σκέψεις, για να κρατιούνται οι ισορροπίες. Πως καταλαβαίνεις ότι αυτά που κάνεις είναι επειδή θες και τα κάνεις κι όχι από κάποια άμυνα που έχεις; Φαντάζομαι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά, για μερικούς αυτά τα δύο ταυτίζονται. Τους ζηλεύω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φιλτράρουν τα πάντα κι άλλοι που δε φιλτράρουν τίποτα; Και γιατί υπάρχουν κι αυτοί στο ενδιάμεσο; Πόσοι είναι οι άνθρωποι που έχουν παρατηρήσει ότι πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Και το κάνουμε καλά.. Έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος έχει γεμίσει άτομα που θέλουν να αδράξουν τη μέρα, να πιάσουν τη ζωή απ’τα μαλλιά, απ’τα πόδια, απ’όπου να ‘ναι τέλος πάντων, που θέλουν να ζουν το κάθε λεπτό, αλλά ζουν άλλη ζωή. Στα λόγια είμαστε πράγματι όλοι καλοί, όπως λέει και ο κοντός. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να μην έχει όνειρα;; Όνειρα ζωής, όχι όνειρα ύπνου. (τώρα που το έφερε η κουβέντα ονειρεύτηκα χθες πως αγόρασα ένα σκουλαρίκι ενώ είχε κλείσει όμως η τρύπα στο αυτί, και προσπαθούσα να ανοίξω την τρύπα μόνος μου. Και τελικά αυτό που κατάφερα ήταν να λιώσω το αυτί μου, να το τρυπήσω, να φύγει κομμάτι, να τρέχει το αίμα νερό κι εγώ να πονάω και αν σφαδάζω αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζω να ανοίγω τη γαμωτρύπα. Ξύπνησα από τον πόνο (και καλά) και νόμιζα πως μπορώ να γευτώ το ίδιο μου το αίμα. Αλλά ευτυχώς συνήλθα γρήγορα) Έλεγα λοιπόν ότι είναι απίστευτα πολλοί αυτοί που δεν έχουν όνειρα για τη ζωή τους, δεν θέλουν κάτι από τη ζωή τους, κι όχι επειδή τα έχουν όλα και δε θέλουν κάτι παραπάνω.. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να ζουν τη ζωή και μπλα μπλα μπλα.. Αντιφατικοί. Επιφανειακοί ουσιαστικά, ουσιαστικοί φαινομενικά. Που το είχα διαβάσει να δεις.. «καλή η βιτρίνα σου, πολύ πάθος, χάλια η ουσία σου, πολύ λάθος». Έτσι έλεγε νομίζω.

Αλλά η απογοήτευσή μου από τους ανθρώπους δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Γιατί πολύ απλά το θέμα αυτού του ποστ δεν υπάρχει. Μην αρχίσω για τον υπαρξισμό τώρα και τα κάνω όλα λίμπα.

Νομίζω αυτή η περίοδος είναι νεκρά. Νιώθω πως τίποτα δε με αφορά. Αυτά που με αφορούν είναι ή χιλιόμετρα μακρυά, ή ένα μήνα μακρυά. Από πότε σταμάτησε το πρόγραμμά μου να συμβαδίζει με των άλλων; Δύο μέρες τώρα δεν έχω πάει για καφέ με τα παιδιά. Πόσο χειρότερη να γίνει η ζωή μου;; Τί χειρότερο μπορεί να συμβεί;; Ένα που μου έρχεται είναι να μην πάω ούτε αύριο για καφέ με τα παιδιά. Αυτό θα είναι ότι χειρότερο θα μου έχει συμβεί. Το έχω κάψει, σαφώς κάνω πλάκα. Αλλά δεν το λες χιούμορ αυτό που είπα, ούτε καν μπλακ χιούμορ. Είναι κάτι σαν το χιούμορ του χάρη ρώμα, ή σαν το χιούμορ ενός φίλου μου που πήρε το βραβείο του αγάμητου 2008. Δεν τα έχουμε βγάλει ακόμα τα βραβεία, βγάλαμε μόνο τις υποψηφιότητες, αλλά για το συγκεκριμένο βραβείο μόνο αυτός είναι το φαβορί. Εγώ είμαι φαβορί για το φυτό 2008.. Τις άλλες χρονιές δεν το έπαιρνα γιατί ήταν 2 άλλοι που ήταν πιο φυτά απο ‘μένα. Αλλά το 2008 πήραν πτυχίο κι έτσι δε μετράνε για το βραβείο φέτος, που σημαίνει ότι το κερδίζω με την αξία μου. Εϊναι πολλά βραβεία, 67 στο πλήθος, κι ενώ πιστεύω πως θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι έστω και υποψήφιος σε αρκετά, με έχουν στην απ’έξω. Με γλεντάνε πρώτα και μετά με πετάνε σαν την τρίχα από το ζυμάρι, κατάλαβες; Θα τους ζητήσω να βάλουν βραβείο «Είδωλο 2008» να έχω κι άλλο ένα σιγουράκι..

Αρκετά για σήμερα. Είναι που προσπαθώ να διαβάσω και δεν μπορώ από τον πονοκέφαλο του ποτού, έχει φύγει και η Μπρίτανυ να συναντήσει τις 26 φίλες της να τους πει για τις επιδόσεις-μου-που-σπάνε-κάθε-ρεκόρ, με τη ζαργάνα δε μίλησα ακόμα, και ο κοντός ξερνάει όλη μέρα σήμερα (περίμενε να φύγουν πρώτα τα γκομενάκια εννοείται) από το χτεσινοβραδυνό.  Άι φιλ λόουνλι. Είμαι πιο μόνος κι από την καλαμιά στον κάμπο. Λέω να δω λίγη τηλεόραση.

ΥΓ: Στη φώτο πάνω: Μόλις έχουμε βγει από το μαγαζί με τα ρακόμελα και θέλουμε να πάμε σπίτι μου για να την κάνω να νιώσει γυναίκα και τα λοιπά, οπότε βγαίνει η μπρίτανυ στο δρόμο για ταξί κι εγώ εν τω μεταξύ την τράβηξα μία ασπρόμαυρη φώτο στα γρήγορα με το κινητό μου. Ναι, αν σας φαίνεται γνώριμο το μέρος δεν κάνετε λάθος, είναι τα χανιά.
ΥΓ2: Τέτοιου είδους ποστ θα είναι πιο συχνά.. Εξεταστική, αλκοόλ.. Όλα οδηγούν σε κάψιμο κυττάρων.
ΥΓ3: Άντε να σκεφτείς τίτλο τώρα.