Fingers Crossed

Image

Προ πτυχίου, συνήθιζα να πηγαίνω καφέ τα μεσημέρια.Ήταν μία αγαπημένη συνήθεια ανάμεσα στο μεσημεριανό ξύπνημα και το αλκοόλ τα βράδυα. Μερικές φορές μεσολαβούσε και διάβασμα. Μετά πτυχίου, όλες αυτές οι αγαπημένες συνήθειες έχουν αντικατασταθεί από απόρριψη. Αν και βρίσκουμε το βιογραφικό σας δυνατό, δεν μπορούμε να σας περάσουμε στην επόμενη φάση ή Λυπούμαστε βαθύτατα, αλλά άλλοι υποψήφιοι παρουσιάζουν προφίλ που καλύτερα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας. Ή Δυστυχώς δεν σας επιλέξαμε για τη θέση και δε μπορούμε να σας πούμε τους λόγους. Ή σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας στην εταιρεία μας αλλά το ενδιαφέρον δεν είναι αμοιβαίο. Ή, είστε βλάκας και δεν θα βρείτε ποτέ δουλειά. Χαχαχα, ηλίθιε υποψήφιε, όσο και να προσπαθείς δεν πρόκειται να σε πάρει ποτέ κανείς. Θα κρατήσουμε το βιογραφικό σου στη βάση δεδομένων μας για να το κοιτάμε και να γελάμε τις Δευτέρες. Που πας χωρίς προϋπηρεσία ρε Καραμήτροοο;;!!!;! Με εκτίμηση, ο υπεύθυνος προσλήψεων.

Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι άπειρος κι αυτό δε μπορώ να το διαχειριστώ. Οι πιο παραγωγικές μου περίοδοι ήταν όταν ήμουν πιεσμένος από παντού. Μπορεί να είχα ένα τέταρτο ελέυθερο χρόνο αλλά θα φρόντιζα να το γεμίσω με κάτι παραγωγικό. Τώρα δεν έχω καμία όρεξη. Περνάνε οι μέρες και βλέπω πως η ζωή μου δεν μου αρέσει. Ευτυχώς είναι μεταβατική φάση (και με αυτό ολοκληρώθηκε η αισιοδοξία μου αυτήν την περίοδο). Μαγική η ζαργάνα όπως πάντα, τα Χανιά πάντα πανέμορφα, αλλά τίποτα άλλο. Για να γεμίσω τη μέρα μου διαβάζω βιβλία σαν να μην υπάρχει αύριο. Βλέπω ταινίες που έχω ξαναδεί, κάνω σκέψεις που δεν έχω ξανακάνει. Με τον καιρό γίνομαι περισσότερο μισάνθρωπος, η υπομονή μου εξαντλείται με το παραμικρό.

Πριν μερικές μέρες μου έκαναν ένα ψυχολογικό τεστ στο οποίο βρήκαν ότι η σεξουαλική μου ζωή ζητά την προσοχή μου, ότι για κάποιο αρρωστημένο λόγο έχω συνδυάσει την παιδική μου ηλικία με την ζαργάνα μου, ότι η ζωή μου με εκνευρίζει κι ότι ευτυχώς που παραιτήθηκα από την τελευταία μου δουλειά αλλιώς θα χρειαζόμουν ψυχολόγο. 25% επιτυχία το τεστ. Μου είπαν και τον καφέ με 100% επιτυχία: «βλέπω δρόμο».

Βλέπω πολλούς εφιάλτες. Με πήρε η μάνα του κοντού να μου πει πως ο κοντός πέθανε. Όλη τη νύχτα έκλαιγα στο όνειρό μου. Ονειρεύτηκα ότι μου έκαναν δώρο ένα μωρό, κι εγώ το δέχτηκα. Με πήραν τηλέφωνο από μία δουλειά και μου είπαν ότι πέρασα όλες τις φάσεις επιτυχώς και, για να πάρω τη θέση, μένει μία μόνο εύκολη δοκιμασία: να κερδίσω μία παρτίδα μπιρίμπας. Τα φύλλα στη μοιρασιά ήταν χάλια, έχασα τη δουλειά. Σε ένα άλλο με έβαλαν να γράψω ένα διαγώνισμα θρησκευτικών ως στάδιο επιλογής υποψηφίων και έγραψα 13!! Κάτω από το μέσο όρο εννοείται, άρα κόπηκα πάλι. Ονειρεύτηκα ότι πήγα για καφέ με τα φιλαράκια, έπινα καφέ με τον Ρος και τη Φοίβη και μετά πήγαμε και οι 7 μας σε ταβέρνα. Ονειρεύτηκα ότι παντρεύτηκα τη ζαργάνα, η οποία είχε βάψει τα μαλλιά της πλατίνα και είχαμε ήδη 4 παιδιά. Ονειρεύτηκα ότι την απάτησα με την Σερίνα από το γκόσιπ γκερλ, σε ένα άλλο όνειρο. Ευτυχώς που δεν ξέρει ελληνικά ο Ίρβιν Γιαλομ…

‘Ηρθαν οι γιορτές και πέρασαν. Ήταν ομορφα, αν και δεν κατάλαβα πολλά ούτε φέτος. Οι φίλοι μου μου λένε πως έχω κλειστεί στον εαυτό μου και, ενώ διαφωνώ στιγμιαία, μάλλον έχουν δίκιο. Άρχισα να κάνω τα ρεζολούσιονς της νέας χρονιάς. Δεν ήταν πολλά, και το μόνο που υποδεικνύουν είναι ότι έχω αρχίσει να χάνω την γοητευτική μου παιδικότητα. Οπότε τι μένει; Μόνο μία στεγνή και ακαταμάχητη αρρενωπότητα. Περίπου πέντε πρωτοχρονιές τώρα, λέω πως φέτος θα αλλάξω την αναβλητικότητά μου. Θα το πω και φέτος, αρχίζοντας με το να πληρώνω την κλήση που λήγει σε μία εβδομάδα. Πρέπει να γίνω πιο θετικός άνθρωπος, όσο περνάνε τα χρόνια μιζεριάζω και δε μου αρέσει αυτό που πάω να γίνω. Να κάνω εκδρομές με τη ζαργάνα που λυσσάει κάθε σαββατοκύριακο. Αν έχει ένα ελάττωμα είναι αυτό, που θέλει εκδρομές κάθε εβδομάδα. Να αποβάλλω αυτό της το ελάττωμα ή να το αποκτήσω κι εγώ; Το δεύτερο, γιατί είπα πως θέλω να γίνω θετικός άνθρωπος. Ποιος θετικός άνθρωπος βαριέται τις εκδρομές; Να αρχίσω να γίνομαι τσιμπούρι σε νέο κόσμο μπας και με παίρνουν έξω μαζί τους γιατί, από τότε που έφυγε ο κοντός το αγαπημένο μου μπαράκι είναι το σπίτι μου. Να ελαττώσω το κάπνισμα γιατί θα αρχίσω να χρωστάω και στη γιαγιά μου. Η οποία παρεπιμπτόντως, μου έδωσε τριάντα ευρώ τα Χριστούγεννα τονίζοντας «ΔΕΝ έχω πληρωθεί», απλώς γιατί της αρέσει να δημιουργεί ενοχές. Από την άλλη, 26 χρονών μαντράχαλος και παίρνω ακόμα λεφτά από τη γιαγιά μου, μάλλον θα έπρεπε να νιώθω ενοχές. Να συνεχίσω να έχω φωτογένεια (φώτο).

Σε μερικές μέρες έχω τη γιορτή μου και λέω να κλείσω μία ταβέρνα για τους φίλους μου για το βράδυ, να τους πω να πάνε κι εγώ να κάτσω σπίτι. Με τριάντα ευρώ της γιαγιάς ούτε κολοκυθοκεφτέδες δεν παίρνω. Κατέβασα ένα καινούριο σήριαλ χτες το οποίο μου δημιούργησε έντονα την ιδέα πως η ζαργάνα θα πεθάνει. Μιλάμε για πολύ κλάμα στι 5 το πρωί. Καταλαβαίνω πως είναι κουλό, κι αυτό το άγχος θανάτου που έχω πρέπει να το κοιτάξω. Αλλά για να έρθω στα ίσα μου νομίζω πρέπει να βρω δουλειά. Οπότε όλοι εσείς που με διαβάζεις, ευχήσου τα καλύτερα για τον επαγγελματικό μου τομέα γιατί η καλή μου ψυχολογία θα βγαίνει και στο μπλογκ που τόσο σε συναρπάζει.

Καλή χρονιά!

Julyz

Ιούλιος 2003

Μετά από 6μιση μήνες ταραχώδους και παθιασμένης σχέσης μαθαίνω ότι το πουτανάκι με κεράτωσε. Βρε ουστ, τηλέφωνο και τέλος. Μετά από μία εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι θέλει πίσω το δαχτυλίδι που μου είχε κάνει δώρο γιατί ήταν λέει δώρο από τη μητέρα της.

Ιούλιος 2006

Φοιτητής. Τελειώνουν οι διακοπές στην Πρέβεζα, μία θυελλώδης σχέση βρίσκεται στο τέλος της και κατεβαίνουμε με κάτι πορτογαλίδες Χανιά. Οι πορτογαλίδες στην πραγματικότητα ήταν παρέα από εράσμους αλλά εσύ έχε στο μυαλό σου ότι τις γνωρίσαμε, τις συγκλονίσαμε και είπαν να μας ακολουθήσουν με τον κοντό στο μακρινό μας ταξίδι για την Κρήτη. Στο καράβι βρίσκεται και το αντικείμενο του πόθου μου η οποία δεν είχε καταλάβει καν ότι φερόταν σαν βλάκας και ήμουν στα όρια να την χωρίσω. Ας είναι. Περάσαμε 20 μέρες όλο τρέλα, κατά τις οποίες συνειδητοποίησα την απώλεια οποιασδήποτε συνεννόησης και επικοινωνίας. Προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Φλωρινιώτης είναι θεός. Αλλά είχε μεγάλα βυζιά οπότε βρισκόμουν σε δίλλημα. Μετά έφυγε και δεν την ξαναείδα. Τον ίδιο μήνα με πήρε τηλέφωνο η τύπισα του Ιουλίου 2003 να μου ζητήσει ένα λεύκωμα το οποίο λεει είχε ξεμείνει στα χέρια μου από την τρίτη λυκείου. Ξαναβρεθήκαμε να της το δώσω και όταν με είδε έπαθε κοκομπλόκο με τους κοιλιακούς μου και τα πρασινοκαφέ μου μάτια. Συγνώμη μου ζήτησε για την τότε συμπεριφορά της.. Ανώτερος εγώ, εννοείται λέω, περασμένα ξεχασμένα. Ποιος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο τώρα, μπίατς;;;

Ιούλιος 2010

Κατεβαίνει η ζαργάνα μόνιμα, οπότε τέλος η απόσταση. Επιτέλους θα έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που ποτέ δε μπορούσαμε, όπως να πηγαίνουμε στη λαϊκή και να μάθουμε ρούμπα, να είμαι μπροστά την ώρα που θα δοκιμάζει κινέζικο για πρώτη φορά και να βρούμε μία όμορφη κρητικιά για τρίο. Θα πάμε στη συναυλία της Αλεξίου και του Μαραβέγια.

Το πρόγραμμά μου καθημερινά περιλαμβάνει μπάνιο, όπου συνειδητοποιώ κάθε χρόνο και εντονότερα πως το τριχωτό πρότυπο άντρα εξαφανίζεται πανηγυρικά και ότι οι συζητήσεις μεταξύ αντρών είναι πια πολύ πιο ουσιαστικές. Εχθές, ενώ ένας 25-27 χρονών άλειφε με baby oil το άτριχο κορμί του (φουλ έξτρα άτριχο) με το μαγιώ ανεβασμένο στον αφαλό για να χτυπάει ο ήλιος τα πόδια του, έλεγε στο φίλο του: «Εμείς ρε συ στα δεκαοχτώ μας ήμασταν πολύ πιο προσγειωμένοι..». Η νέα γενιά των αντρών, την οποία και εκπροσωπώ επάξια, εξελίσσεται λαμπρά.

Ενημερώθηκα για το νέο trend πως υπάρχει παγωτό με γεύση τζατζίκι και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία που άρχισα πάλι να κυκλοφορώ βλέπω πως δεν έχω χάσει το τατσ μου, μιας και παλιές και νέες γνωστές μού λένε πως περπατάω σαν μοντέλο, θα μπορούσαν να με αναγνωρίσουν από μακρυά, ότι έχουν ακόμα κρεμασμένη την αφίσα με μένα στο προσκεφάλι του κρεββατιού κι ότι όποτε τρώνε φράουλες με θυμούνται. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι έχεις συγκινήσει μερικούς ανθρώπους.

Οι καινούριες μου θεωρίες περιλαμβάνουν πάρα πολύ την συναισθηματική νοημοσύνη και το πώς η έλλειψή της επηρεάζει τους πάντες. Είναι ακριβώς σαν την νοημοσύνη, όλοι νομίζουν πως έχουν υπεραρκετή, αλλά εσύ ως πιο ανεπτυγμένος θέλεις να τους τρίψεις το συνονθύλευμα συναισθημάτων σου στα μούτρα μπας και το καταλάβουν. Γενικά νομίζω πως έχω κλείσει τόσο ως άντρας όσο και ως άνθρωπος, οπότε από τούδε και στο εξής δεν θα γράφω για προβληματισμούς μου, μιας και τους έχω λύσει. Απλώς θα σας ανακοινώνω τρόπους αντιμετώπισης. Κάτι σαν τον προσωπικό σας γκουρού. Άντε πάλι τυχεροί!

Ιούλιος 2017

Το μπλογκ μου έχει μεταφραστεί σε 39 γλώσσες, θα έχει γίνει ταινία με τον στραφταλίζοντα Ρόμπερτ Πάτισον καθαρά λόγω ομοιότητας. Η ζαργάνα (μμμ… Νάταλι Πόρτμαν) θα είναι μονίμως στο σπίτι να μαγειρεύει και να καθαρίζει μη μπορώντας να καταλάβει πως, με ποιον τρόπο κατάφερε να τυλίξει ένα κελεπούρι σαν κι εμένα, τη στιγμή που εγώ την απατάω με την τύπισα του Ιουλίου 2003 (βλέπε φώτο).

Αυτί η πρόταση έχει 3 λάθει

Sleigh bells ring, are you listening?? Λιγότερο από μία εβδομάδα για 5 μέρες μερά τα Χριστούγεννα και όλα σιγά σιγά μπαίνουν στη θέση τους.. Είμαστε όλοι μαζί οικογενειακώς μετά από πολλές μέρες, η εγχείρηση της μαμαθόγια πήγε περίφημα. Την Τρίτη κατέφτασε η ζαργάνα κι έτσι τα Χριστούγεννα μπήκαν σε erotic mode. Από την άλλη πρέπει να εξαφανίσω τα ίχνη των κοντοπούτανων από το σπίτι που είχα τον τελευταίο καιρό να περνάω την ώρα μου για να μην τα βρει η ζαργάνα.

Πήγα από τα Jumbo (ή μήπως Jambo?) και πήρα στολίδια για το σπίτι. Έκπληξη στη ζαργάνα, έχω αντισταθεί 2 μήνες τώρα να στολίσω το σπίτι για να το στολίσουμε μαζί ακούγοντας το blue christmas από Elvis. Θέλω να πάρω και χαρτόνια και χρυσόσκονες για να φτιάξουμε κάρτες. Θέλω να φαίνεται σαν το εργοστάσο παιχνιδιών του άγιου βασίλη.. Τώρα στο σπίτι θα υπάρχουν 3 αγιοβασίληδες, διπλάσιοι χιονάνθρωποι, ένας πιγκουίνος της κόκα κόλα, και δύο τάρανδοι σε μαξιλάρια, κούπες, και στολίδια.. Αυτά χώρια από τα περυσινά στολίδια.. Και τέσσερις σειρές φωτάκια.. Σε 30 τετραγωνικά!! 🙂 Ελπίζω να ντυθεί αγιοβασιλίτσα και να μου φέρει μία χιονόμπαλα με πιγουίνους για δώρο.

Δεν ξέρω αν το είπα σε άλλο ποστ, μάλλον όχι, αλλά πριν περίπου ένα μήνα έγινε η απονομή πτυχίων και ο κοντός με τους άλλους μου πήραν ένα πικάπ μετά από 6 χρόνια που τους έπρηζα.. Και η ζαργάνα μου έφερε 6 δίσκους. Και τώρα ακούγεται το the best is yet to come από Tony Bennett. Σαφέστατα το πνεύμα των χριστουγέννων είναι μέσα μου.

Τις προάλλες ξέμεινα σε ένα σπίτι με τρεις φίλες μου από το λύκειο και παίξαμε αναπτήρα. Ποιος πιστεύεις πως έχει κάνει τα πιο τρελά πράγματα στο κρεββάτι, γουστάρει να «δέρνει», έχει κάνει σεξ σε ασανσέρ, φωνάζει πιο πολύ όταν έχει οργασμό; ήταν οι φορές που πήρα τον αναπτήρα.. Μετά κάναμε όλοι μαζί σεξ για να τις επιβεβαιώσω πως είχαν δίκιο που μου τον έδωσαν.

Τα φετινά χριστούγεννα από ό,τι βλέπω έχασαν καθε παιδικότητα. Λες και ξαφνικά όλοι αποφάσισαν μέσα σε ενα χρόνο πως είναι πολλοί απασχολημένοι για παρέα. Πάλι καλά που θα βρεθούμε πρωτοχρονιά..

Μία κοινωνική λειτουργός μου είπε πως η ζαργάνα είναι παιδικό μου απωθημένο (όχι ερωτικό, απλώς παιδικό) και ότι αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Κι εγώ της είπα ότι αφού είναι απωθημένο, δεν είναι καλό που εκπληρώνεται κι έτσι δεν θα παραμείνει απωθημένο; Αλλά μου είπε πως είναι κακό όπως και να ‘χει. Είναι καταδικασμένη αυτή η σχέση. Μετά υποννόησε πως είναι σίγουρη πως η σχέση αυτή δεν έχει πάθος αλλά είμαι πεπεισμένος πως το είπε επειδή με ήθελε απεγνωσμένα και δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει.

It’s four in the morning, the end of december, i’m writing to you just to see if you’re better. Αυτό αφιερώνω φέτος στον άγιο Βασίλη. Και αποφασίζω να κάνω τα ρεζολούσιονς της νέας χρονιάς. Αρχικά, θα σταματήσω να πιστεύω στον άη βασίλη. Πολύ με πίκρανε αυτή η σχέση.

Να μιλάω περισσότερο, να σκέφτομαι λιγότερο και να κάνω υπομονή. Οι δεύτερες σκέψεις μόνο πίσω με κράτησαν όπου τις έκανα.. Άσε που όντας εξυπνότερος από τους υπόλοιπους, μία και μοναδική σκέψη είναι αρκετή. Να πάρω απόφαση πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι μου αλλά και πως όλοι οι φίλοι μου δεν είναι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα απογοητεύομαι ούτε από τους ανθρώπους ούτε από τους φίλους μου. 🙂 Δίνοντας έμφαση στο τελευταίο resolution, να σταματήσω να δίνω σε όλους ρόλο στις ονειροπολήσεις μου. Να μην προσαρμόζω τη ζωή μου βάσει των άλλων, να προσαρμόζω τους άλλους σε αυτήν. Να αποδεχτώ τον θάνατο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, σε κάθε τι. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Να συνεχίσω να πιστεύω στον άγιο βασίλη γιατί μάλλον θα χρειαστεί από κάπου να πιαστώ με τέτοια μυαλά. Να αρχίσω να βλέπω αλμοδοβαρ, κάτι που απέφευγα τόσα χρόνια με επιτυχία. Να μην αλλάξω τις προτεραιότητές μου. Αυτό μάλλον θα είναι από τα πιο δύσκολα μεγαλώνοντας. Να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να βοηθήσω επιτέλους στην παγκόσμια ειρήνη. Να προσπαθήσω να κατακτήσω το νόμπελ πρωτοεμφανιζόμενου, πέρυσι το έχασα παρά τρίχα.

Έφτιαξα ένα χριστουγεννιάτικο σιντί με τον κοντό και το έλιωσα τις τελευταίες δέκα μέρες. Και όλο μου το είναι μυρίζει κόκκινο κρασί από το χωριό. Το κλείσιμο του χρόνου με βρίσκει ήρεμο, να έχω καταλάβει τί θέλω. Αλλά ξέρω ότι αυτό γίνεται στο τέλος κάθε χρόνου. Κάποια μαλακία παίζεται στην αρχή ή στη μέση του χρόνου και έρχονται όλα πάνω κάτω. Κι είναι άξιο απορίας γιατί συμβαίνει αυτό. Νομίζω η οικογένεια, και η αποστασιοποίηση από μη σταθερούς ανθρώπους. Αδειάζει το μυαλό και καταλαβαίνεις τι σου γίνεται.

Καλή χρονιά σε όλους, εύχομαι όλοι να μάθουν τί θέλουν, κι όσοι ξέρουν εύχομαι να το βρουν, κι όσοι το έχουν εύχομαι λεφτά. Και υγεία σε όλους!! 🙂

ΥΓ: Ο τίτλος είναι γαμάτος.
ΥΓ2: Αν έχω κάποια αμφιβολία είναι για την εικόνα.

Ενέργεια

a8400~African-Dance-Mkhumbane-Posters

Είμαι καλά! Μετά από μήνες, νιώθω μία ελαφριά χαλάρωση, πως τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Πήρα αποφάσεις για διλλήματα που είχα (βασικά μάλλον είχε παρθεί η απόφαση από άλλους ερήμην μου, αλλά χρησιμοποιώ πρώτο ενικό για να νιώσω καλύτερα). Ας είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι πια διλλήματα, είναι πλέον γεγονότα. Η φάση στην οποία είχα μείνει στάσιμος τόόόόσους μήνες επιτέλους τελείωσε, προχωράω στην επόμενη φάση, με ηθικό ακμαιότατο και σώμα γυμνασμένο. 🙂 Την Παρασκευή θα κάνω το πρώτο μου μπάνιο και πολύ χαίρομαι που θα ξανακούσω τα γυναικεία ξεφωνητά.. Καλή η μονογαμία, αλλά έβγαλα το κορμί μου πολύ απότομα από την προσφορά, και μου έλειψε η ζήτηση.. θα δοκιμάσω λοιπόν τη μέση λύση αυτό το καλοκαίρι: Λουκ μπατ ντου νοτ τατς!

Γύρω στο Μάρτιο είχα αρρωστήσει, κι είχα χάσει τέσσερα κιλά λόγω αρρώστιας, με αποτέλεσμα τα τζινάκια που είχα να μην αγκαλιάζουν πλέον καλαίσθητα την ντελικάτη-αρρενωπή μέση μου.. Πέρασαν οι μήνες και νόμιζα ότι τα κιλά δεν τα έπαιρνα, γιατί τα εξαίσια ρούχα μου δεν ήταν το ίδιο πάνω μου.. Προχθές ανακάλυψα ότι τα κιλά τα πήρα, απλώς σε ύψος.. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Τρομάζω.. Η διαχωριστική γραμμή του ντελικάτου από το καχεκτικό είναι πολύ λεπτή και φοβάμαι μην την ξεπεράσω.. Ευτυχώς οι αμέτρητοι κοιλιακοί μου είναι σταθερή αξία!

Τον τελευταίο καιρό που έφαγα τον ανταγωνισμό στη μάπα, έμαθα να τον χειρίζομαι.. Ή, για να το θέσω καλύτερα, έμαθα να μην τον χειρίζομαι. Απλώς αγνοώ τα περιστατικά, κι αφήνω τον ανταγωνιστή στην αυταρέσκειά του. Θα γίνει η κουβέντα εννοείται, θα.. γίνει βεβαίως βεβαίως.. Είναι απίστευτο το πόσο μαθαίνεις την ανθρώπινη φύση μέσα από τέτοια περιστατικά.. Κάθισα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κατέληξα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μεγάλο πράγμα η έλλειψη αυτή. Κάθε άνθρωπος έχει κι από μία, και εννοείται πως εξωτερικεύεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. Ένας τρόπος λοιπόν, όπως είδα κατά την εκτενή μου έρευνα στο τεράστιο δείγμα του ενός ανθρώπου, είναι πως προσπαθείς να πείσεις τους άλλους πως αξίζεις παραπάνω. Ο εγωιστής είναι εγωιστής επειδή δεν πιστεύει στον εαυτό του, και με τις πράξεις του προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αντίθετο, για να πειστεί κι ίδιος του. Ας είναι. Αυτός που καταλαβαίνει περισσότερα, λέει λιγότερα, και κάνει υπομονή.

Το ποστ το άρχισα πριν 6 ώρες και το συνεχίζω τώρα. Η κυκλοθυμία είναι μόνιμη κατάσταση πια. Θέλω να σταματήσει ο χρόνος. Είναι τόσα πολλά που θέλω να μιλήσω, νιώθω πως θα πνιγώ. Τώρα νιώθω πως πνίγομαι. Εϊναι δυνατόν; Ούτε να το φανταζόμουν πως θα έφτανα ποτέ σε αυτή τη θέση της επιλογής. Καρδιά και λογική και μαλακίες, που όταν τα άκουγα είχα τη λύση στο στόμα μου αμέσως και τώρα είμαι ακριβώς στη μέση. Ταξίδια, διπλωματικές, μεταπτυχιακά, σχέσεις, στρατός, έγιναν όλα ένα κουβάρι. Με τί μυαλό να πάρει κανείς αποφάσεις; Θέλω να συναντήσω τον εαυτό μου, δέκα χρόνια μεγαλύτερο και να μου πει τι επέλεξε. Και να μου πει τί να κάνω.  Ας είναι. Κυκλοθυμία. Πριν 6 ώρες έλεγα πως πήρα αποφάσεις, και τώρα λέω πως βρίσκομαι στη μέση. Να πόσο καλά είμαι.

Το μόνο θετικό που σκέφτομαι τώρα είναι προχθές το βράδυ που της τηλεφώνησα, κι αυτή το σήκωσε και είπε: «Τί καλά που με πήρες, ήθελα να σ’ακούσω».

Θέλω να πιω και να χορέψω.

Not enough time

time20of20day

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. 🙂 Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που «ήξερε τί ήθελε» μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 «κι εγώ». Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι «έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου». Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί «παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου». Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα «όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς», να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, «σ’αγαπάω» να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

New year’s resolutions

hn-75-c50-s-happy-new-year-posters

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου που συνειδητοποιείς πως φέρεσαι αλλιώτικα, πως δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Μπορεί να είναι στιγμές, μπορεί να είναι περίοδοι. Το 2008 ήταν μια τέτοια περίοδος. Πέρα από κάποιες καθημερινές εμπειρίες, όπως το να χτυπάς μία πεζή με το αμάξι σου και να σε σέρνει στα δικαστήρια λέγοντας πως επιθυμεί την ποινική σου δίωξη επειδή της προκάλεσες αγοραφοβικό σοκ, όπως το να τρακάρει ο αδερφός σου δύο φορές μέσα σε ένα τρίμηνο, όπως το να σου λένε στα 22 σου πως έχεις πάθει έμφραγμα και να τρως την ακρινοβολία επί 6 μήνες από εξετάσεις για να καταλάβεις τελικά ότι είσαι μια χαρά, πέρα από αυτά λοιπόν, το προηγούμενο έτος ήταν άκρως ερωτικό. Σε όλα τα υπόλοιπα που είπα πριν διατήρησα την ακλόνητη ψυχραιμία μου και το πανέξυπνο-και-εύστοχο-πάντα-χιούμορ μου σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν με άλλαξαν καθόλου, έμεινα ταπεινός και σέξυ. Αυτό που με έκανε να απορώ με τον εαυτό μου, αυτό που μου αναίρεσε τις κοσμοθεωρίες μου τις οποίες πάντα υπερασπιζόμουν με απολυτότητα, είναι μία σχέση. Μπορεί να φοβήθηκα στιγμιαία μην μπω φυλακή ή μην πληρώσω πολλές χιλιάδες αποζημίωση, μπορεί στιγμιαία να τρόμαξα πως θα πάθω κί άλλο έμφραγμα από στιγμή σε στιγμή, αλλά αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ήταν να μην χάσω μία σχέση. Κι αυτό είναι μία τεράστια αλλαγή, μιας και ποτέ δε χρειάστηκε εγώ να φοβάμαι για το τέλος μίας σχέσης, μόνο οι εκάστοτε-αμέτρητες ερωμένες μου φοβόντουσαν μία τέτοια εξέλιξη.. 🙂 Το 2008 λοιπόν ήταν μία χρονιά αυτογνωσίας θα μπορούσα να πω, ή επαναπροσδιορισμού των (σωστών) απόψεών μου.

Συνολικά, ο προηγούμενος χρόνος έφυγε με τις καλύτερες συνθήκες, παρά τους εφτά πρώτους μήνες που ήταν η μία πατάτα μετά την άλλη. Μία πολύ καλή σχέση και κάποια εξέλιξη στη σχολή, έτσι έκλεισε το 2008. Και ήρθε τώρα το 2009 που, αν πιστέψω πως ο χρόνος πάει έτσι όπως μπαίνει καταλήγω σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη περίπτωση είναι ότι θα είμαι όλη τη χρονιά στα μπουζούκια τραγουδώντας ρεφραίν από άγνωστα μέχρι εχτές λαϊκά τραγούδια και στη συνέχεια θα κάνω άφθονο σεξ. Η δεύτερη περίπτωση είναι ότι θα είναι πανομοιότυπη χρονία με την προηγούμενη μιας και το 2008 μπήκε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Αλλά επειδή δε μου αρέσουν οι δύο προοπτικές, θα τις ξορκίσω με new year’s resolutions.

Αρχικά, αποφάσισα να παραμείνω 100% αρσενικό, ερωτικός, σέξυ, γοητευτικός, ευαίσθητος και έξυπνος, με χαμόγελο που καίει καρδιές. Αλλά αυτό και να ήθελα να το αλλάξω δε θα μπορούσα, αφού αυτά είναι κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου. Αποφασίζω ενώπιον όλων σας πως μέχρι τις 31 Δεκέμβρη του ’09 θα έχω βάλει τουλάχιστον πέντε κιλά, χωρίς βέβαια να εξαφανιστούν οι κοιλιακοί μου. Ακόμα, αποφάσισα πως αυτή η χρονιά θα είναι γεμάτη από πραγματοποίηση ονείρων, σε αντίθεση με την προηγούμενη που ήταν μόνο γεμάτη ονειροπολήσεις που δεν έστεκαν. Φέτος, θέλω να πάω στην Ισπανία για τρεις μήνες, θέλω να πάρω πτυχίο, και θέλω να περάσω σε ένα μεταπτυχιακό. Φέτος θα βάλω τα δυνατά μου για να περιορίσω την αφηρημάδα μου, για να ξεκουρασω και τον κοντό που με κυνηγάει συνέχεια από πίσω φωνάζωντας πως ξέχασα το κινητό μου στην καφετέρια, ή τα κλειδιά μου στη λέσχη, ή το φλασάκι μου στο σπίτι του.. Θα προσπαθώ να γράφω πιο συχνά, γιατί τους τελευταίους μήνες όλο λόγια ήμουν και τίποτα πιο πέρα, και μάλλον απογοήτευσα το μοναδικό κοινό μου. Οπότε αποφασίζω μπροστά σας πως δεν θα σας αφήσω να ξεροσταλιάζετε για ένα ποστ άλλο πια, γιατί θα γράφω συχνότερα.

Από όσους έχω ακούσει, το 2008 ήταν μάλλον σκατόχρονος.. Βασικά όλοι αυτό μου έχουν πει εκτός από τη ζαργάνα, αλλά ποιος την αδικεί.. Αφού το 2008 της έφερε εμένα μόνο ευτυχισμένη θα μπορούσε να είναι.. Αλλά θα μιλήσω για εμάς τους υπόλοιπους, που είναι κάπως ανακουφισμένοι που έφυγε (αν και έχω περισσότερο την αίσθηση πως αλλάζει ο χρόνος κάθε σεπτέμβρη παρά κάθε πρωτοχρονιά. Ας είναι.).. Ελπίζω να είναι καλύτερη χρονιά, αν και μία σιγουριά την έχω γιατί ο Λεφάκης λέει τα καλύτερα για τα περισσότερα ζώδια.. 🙂 Εύχομαι να είναι γεμάτη γέλιο, να πραγματοποιηθούν τα όνειρα για όποιους τα κάνουν, και να κάνουν όνειρα όσοι δεν έκαναν πέρσι, λιγότερες τραγωδίες σε όλα τα επίπεδα, διεθνή-οικογενειακά-προσωπικά-υποσύνείδητα, και τέλος, εύχομαι να φέρει το 2009 την αναίρεση της αγιοποίησης του Άγιου Βασίλη.. 🙂 «ένα μπρελόκ για τον Γιαννάκη» είπε ο Άη Βασίλης για ‘μένα φέτος, και θα περίμενε κανείς πως τέτοιο χαρακτήρα που έδειξα όλο το 2008 θα μου έφερνε πράμα καλύτερο. Ας είναι.

Χαιρετώ παίδες, καλή χρονιά να ‘χομε, χωρίς βάσανα και κυρίως, χωρίς τραγούδια της Μπεζαντάκου. Σας φιλώ!

Γεννέθλιο ποστ

hb-00232-chappy-birthday-big-boy-pin-up-in-bathing-suit-posters

It’s been a long long long long time από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. Αλλά έτρεχα και δεν έφτανα.. Τώρα που έχω βγάλει φήμη και γένια, έχω γίνει ακαταμάχητος..!!! Με ζητάνε όλοι..

Θα πω τα γεγονότα χωρίς χρονολογική σειρά… γιατί δεν τη θυμάμαι! Τη μέρα που έγραψα τελευταία φορά στο πιο όμορφο μπλογκ που υπάρχει, στο δικό μου, ήρθε η ζαργάνα! Για τρεις μέρες, κρυφά από τους γονείς της, έμεινε σπίτι μου, περάσαμε ωραία και τα λοιπά.. Δεν θα σας πω για τα συναισθήματα που ζω, ούτε θα αναφερθώ στις ιστορικές σεξουαλικές μου επιδόσεις -που τυγχάνουν ολοκληρωτικής αποδοχής by the way. Ήταν Παρασκευή και ξαναέφυγε τη Δευτέρα γιατί είχε μία υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη, και μετά από 4 μέρες ξανακατέβηκε, αλλά αυτή τη φορά για τους γονείς της. Έμεινε από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη το βράδυ, δηλαδή 5 μέρες μαθηματικώς καθυστερημένε αναγνώστη.. 🙂 Από τις πέντε μέρες την είδα 20 ώρες. Το Σαββατοκύριακο εκείνο εγώ έπρεπε να είμαι στο Ηράκλειο για να δώσω εξετάσεις στα ισπανικά.

Που με φέρνει στο επόμενο θέμα. Έδωσα ισπανικά!!! Επιτέλους έφυγαν από τη μέση, δεν άντεχα άλλο τα μαθήματα, παρόλο που κι εκεί η απόδοσή μου είναι απλώς άφταστη από τους υπόλοιπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως πως πέρασα στις εξετάσεις. Με κόμπλαρε η καριόλα στα προφορικά, ήταν λίγο αγενούλα και είχα κι εγώ το άγχος μου.. Η απαράμιλλη ομορφιά μου σαν να μην υπήρχε, οι δύο εξετάστριες δε με κοίταξαν ούτε λίγο πονηρά. Με καταρρακωμένο ηθικό λοιπόν έδωσα προφορικά τα οποία θα μπορουσαν να έχουν πάει και καλύτερα.. Μαζί μου έδινε και η κοντή.. Η καριόλα αυτή που με εξέτασε δεν είναι η ίδια που εξέτασε την κοντή. Έτσι λοιπόν, ενώ εγώ μιλούσα για τους νέους του σήμερα και τις αντιπαραθέσεις τους με τους γονείς τους σήμερα, για τα πράγματα στα οποία διαφοροποιούνται από τους νέους του τότε, και τους λόγους που βρίσκω τους περισσότερους νέους επιφανειακούς, η κοντή μιλούσε για την πόλη από την οποία κατάγεται, για το τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, για τα όνειρά της για τη ζωή κι άλλα τέτοια ροζ!!! Έπρεπε κάτι να πάει στραβά.. Αλλά το αντιμετώπισα ως τζέντλεμαν. Απλώς έφυγα.

Και γύρισα στα Χανιά, για να προλάβω να δω τη ζαργάνα. Μέσα στις είκοσι ώρες που την είδα προσπάθησα να χωρέσω αμέτρητους οργασμούς, άπειρη κατάποση κρασιού, χορό μέχρι τελικής πτώσης, φιλοσοφικές συζητήσεις, και αμέτρητους πλήν ενός οργασμούς ξανά… Δεν πρόλαβα.. Μόνο τους οργασμούς κατάφερα να εκπληρώσω.. 🙂 Πλακίτσα.. Τη μέρα που βρεθήκαμε πήγαμε από το σπίτι του κοντού, στο οποίο είχε καταφτάσει ο Ιταλός συγκάτοικος εμένα και του κοντού στο εράσμους, για να ψήσουμε!!! Ήταν πανέμορφα! Κάναμε φιλοσοφικές συζητήσεις με τον χοντρό (ο ιταλός συγκάτοικος), ο οποίος θα φτάσει πολύ ψηλά κάποια μέρα στις πολιτικές εξελίξεις τις χώρας του! Κι όταν λέω τις χώρας του, δεν ξέρω τί ακριβώς εννοώ.. Γιατί είναι από την Ιταλία, αλλά μεγάλωσε και έζησε ως τώρα στην Ελβετία, στο ιταλικό κομμάτι της χώρας, μπορώντας έτσι να μιλάει άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, έμαθε ισπανικά και πορτογαλικά στο εράσμους, αγγλικά δεν ξέρει πολλά ακόμα αλλά μπορούμε να συννενοηθούμε.. Γενικά, η ζωή του είναι ένα σήριαλ.. Είχα μείνει στο μπάρμπεκιου. Barbacoa στα ισπανικά. (πήγα για καφέ και γύρισα, και έχω χάσει τον ειρμό μου. Ή μήπως τον ηρμό μου; Ας είναι, θα συνεχίσω χωρίς συνάφεια) Το προηγούμενο βράδυ είχαμε πάει σε κλαμπάκι, όπου ήταν καλά, έγινα και ρεζίλι.. Βγαίνοντας από το μαγαζί, είχε ένα μηχάνημα για να δεις ενδεικτικά πόσο θα δείχνει το αλκοτέστ που θα μου έκαναν δυνητικά εκείνο το βράδυ.. Είχε μία τρυπούλα εκεί, οπότε πλησίασα σε απόσταση αντίστοιχη αυτής που παίρνεις όταν πας να φιλήσεις τον άλλον, αλλά τελικά δεν τον φιλάς γιατί και καλά θες να τον προκαλέσεις να κάλύψει αυτός την τελευταία απόσταση, και άρχισα να φυσάω με όλη μου τη δύναμη μέσα στην τρύπα (με το συμπάθειο). Άρχισαν να γελάνε, και φαντάστηκα πως γελάνε με το γελοίο της φάσης, αφού κι εγώ ο ίδιος έβρισκα γελοίο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το μηχάνημα.. Τελικά γελούσαν επειδή εγώ ήμουν γελοίος, αφού υπήρχαν κάτι καλαμάκια που έπρεπε να πάρεις για να τα βάλεις στην τρύπα και να φυσηξεις μέσα στο καλαμάκι. Χριστέ μου ο στόκος.. Τέλος παρένθεσης. Μετά το μπάρμπεκιου καθίσαμε και πίναμε κρασιά, μέχρι την ώρα που η ζαργάνα έπρεπε να φύγει..

Το άλλο θέμα που με απασχόλησε αυτήν την εβδομάδα, είναι το εξής.. Ένιωσα να με μειώνουν από ανταγωνισμό, και δε μου άρεσε καθόλου… Από τη μία γιατί ήταν κοντη-νός άνθρωπος, και δεύτερον γιατί όλη μου τη ζωή ήμουν στην κορυφή και όπως ξέρετε, στην κορυφή δεν υπάρχει ανταγωνισμός.. Είσαι ο μόνος καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος. 😉 Πλακίτσα.. Απλώς, μου τη δίνει, μου τη δίνει να με μειώνουν. Αν είσαι καλύτερος, δείξ’το, μη μου το λες!!! Ας είναι. Αρκετά με απασχόλησε η αρνητική επίδραση της υπεροχής μου στους άλλους.. :-Ρ

r9595lend-me-your-ear-posters

Όσον αφορά στη διπλωματική, πλάκωσε πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Φλεβάρη, αλλά είμαι αισιόδοξος. Αν αναλογιστώ βέβαια και τις ικανότητές μου, τότε πια σιγουρεύομαι πως αποκλείεται να τα βγάλω πέρα. 🙂 … Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, και επειδή το θέλω πολύ, όλο το σύμπαν θα συνομωτίσει.. Θέλω να ανεβώ και Θεσσαλονίκη στα μέσα του μήνα, και παρόλο που επ’ουδενί δεν έχω το χρόνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανέβω να τη δω. Κι ας μην προλάβω. Θα προλάβω να τη δω τουλάχιστον! Περνάω καλά, ήρεμα, και δαπανηρά τον τελευταίο καιρό, οπότε πρέπει να κάτσω λίγο μέσα, να μη βγαίνω τα βράδυα, το πολύ-πολύ να πηγαίνω στου κοντού για μπύρα. Θα βγω μία προτελευταία φορά αύριο.

Συνειδητοποίησα πως οι μέρες με τον κοντό είναι μετρημένες πια.. Σε δύο εβδομάδες φεύγω για Θεσσαλονίκη, κι αυτός για Πράγα, οπότε μετά έρχονται Χριστούγεννα, μετά τα Χριστούγεννα είναι η εξεταστική, και μετά είναι η εμβόλιμη εξεταστική, και μετά φεύγω για Ισπανία, και μετά είναι καλοκαίρι όπου ο κοντός πάντα κάθεται λίγο καιρό εδώ, και μετά αν πάνε όλα καλά θα είμαι κάπου εκτός Κρήτης για μεταπτυχιακό. Οπότε, οι μέρες αφθονίας μου με τον κοντό είναι μετρημένες, κι αυτό με έβαλε λιγάκι σε σκέψεις. Οπότε αποφάσισα να είναι ο νονός του παιδιού μου (όταν έρθει η ώρα λέμε), έτσι, για να έχουμε λόγο να βρισκόμαστε. 🙂

Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσα εδώ, γιατί έχω βάλει στον εαυτό μου το όριο των 1000ων λέξεων μέχρι να σταματήσω να γράφω ποστ, για να μην κουράζω τους πανέξυπνους και απαιτητικούς αναγνώστες μου, αλλά σήμερα πρόκειται για εξαίρεση. Έκλεισε χρόνο το υπερδημοφιλές μπλογκ μου (χαστούκι παρακαλώ), κι είμαι χαρούμενος. Να κάνω ευχή; Απλώς να συνεχίσω να γράφω. Συνηθίζω ότι ξεκινάω να το παρατάω, όπως συλλογές από τράπουλες ας πούμε που μου μπήκε μία φορά στο μυαλό, ή να ξεκινήσω να καλλιεργώ τοεκπληκτικό ταλέντο μου στη ζωγραφική, ή ακόμα και στο τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα παράτησα στη μέση.. 😉 Αλλά το να καλλιεργήσω το υπέροχο ταλέντο μου στη γραφή δεν το παράτησα, και νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σχόλια θα το είχα παρατήσει κι αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα σας σκέφτομαι, και όταν έρθει πια το νόμπελ θα σας το αφιερώσω. Γιατί συμβάλλατε! Τα φιλιά μου!

ΥΓ1: Η πρώτη φωτογραφία είναι μία από όλες εσάς που θυμηθήκατε τα πρώτα γεννέθλια του μπλογκ.. Όποια και να είσαι, σε ευχαριστώ.. 🙂
ΥΓ2: Η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μου αρέσει και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στο ποστ. Οπότε την έβαλα εκεί.
ΥΓ3: Παρόλο που δε μου αρέσουν οι πολλές φωτογραφίες σε ένα ποστ, βάζω και μία τρίτη. Η οποία είναι για τα γεννέθλια του θόγια!! Μπορεί να μεγαλώνω, αλλά μην ανησυχείς αναγνώστη μου, η ανωριμότητα, η παιδικότητα, η σπιρτάδα και η ερωτική αρρενωπότητα που με διακρίνουν δεν θα αλλάξουν.. Σμουτς.

m83you-are-only-young-once-ogden-nash-posters