Not enough time

time20of20day

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. 🙂 Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που «ήξερε τί ήθελε» μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 «κι εγώ». Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι «έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου». Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί «παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου». Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα «όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς», να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, «σ’αγαπάω» να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

I think Murphy’s back

sm135no-trespassing-posters

Κι εκεί που νομίζεις πως η ζωή σου έχει πάρει τα πάνω της, πως τίποτα δεν μπορεί να στραβώσει πια, όλα έχουν μπει σε μία σειρά βρε αδερφέ, έρχεται ο μέρφυ του οποίου την -καταλυτική- ύπαρξη είχες αρχίσει να αγνοείς για να σου θυμίσει πως τα καλά της ζωής είναι παρωδικά. Γιατί «if anything just cannot go wrong, it will go wrong anyway».

Εχθές το βράδυ έφυγε η ζαργάνα, και σήμερα θα άρχιζα φουριόζος διάβασμα για εξεταστικές και διπλωματική.. Λέω εξεταστικές γιατί τώρα πια δίνουμε δύο εξεταστικές. Μία κανονική, που δίνουμε τα μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου, και για τους φοιτητές έκτου έτους και πάνω, υπάρχει και η εμβόλιμη κατά την οποία δίνουν τα μαθήματα του εαρινού εξαμήνου. Οπότε η εξεταστική περίοδος θα διαρκεί 3+2 εβδομάδες. Ή έτσι νόμιζα.. Λόγω καταλήψεων θα γίνουν και οι δύο εξεταστικές σε περίοδο μίας εξεταστικής.. Βασικά σε 3,5 εβδομάδες, αντί για 5. 

Σήμερα ανέβηκα στη σχολή για να κάνουμε μαζί με την κοντή τις διπλωματικές μας. Και οι δύο διπλωματικές βασίζονται σε ένα μοντέλο που μας έδωσε μία κοπέλα η οποία έχει πια παρουσιάσει, έχει πάρει πτυχίο και έχει φύγει από την πόλη. Εχθές μάθαμε ότι το μοντέλο που μας είχε δώσει ήταν το λάθος μοντέλο, ότι τώρα πια δεν μπορεί να μας δώσει το σωστό μοντέλο γιατί λέει έχει κάνει φορμάτ στον υπολογιστή της και έχουν διαγραφεί τα αρχεία της διπλωματικής της. Αυτό σημαίνει πως τρώω το καυλί. Τρώω το καυλί βεβαίως βεβαίως, αφού όλη η δουλειά των προηγούμενων δύο μηνών είναι λάθος. Πρέπει να κάνω ένα control+a, για να επιλέξω όλη τη δουλειά των δύο μηνών, και μετά να πατήσω to delete για να τη διαγράψω. Ένας αισιόδοξος άνθρωπος θα έλεγε πως πρέπει να αρχίσω από το μηδέν. Αλλά δεν είναι έτσι. Πρέπει να αρχίσω υπό του μηδέν, γιατί πρέπει να φτιάξουμε με την κοντή μόνοι μας το αρχικό μοντέλο, για να κάνουμε από την αρχή αυτά που σήμερα θα έπρεπε να τελειώνουν. Αποδιοργάνωση. Άγχος. Απελπισία για την Ισπανία που σήμερα την έχω στο μυαλό μου σαν ένα από τα τρελά όνειρα που έκανα όταν ήμουν μικρός κι αθώος. 🙂 Για να πάμε στην Ισπανία, πρέπει να φτιάξουμε το σωστό αρχικό μοντέλο, πρέπει να τρέξουμε γύρω στις 50 προσομοιώσεις, να δώσουμε την εξεταστική με επιτυχία, κι όλα αυτά μέχρι την 1η του Μάρτη.

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα αποφασισμένος, αισιόδοξος, και σήμερα… Βασικά, να το θέσω αλλιώς.. Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα. Σήμερα θα αργήσω. Αλλά η χρονιά ως τώρα ήταν απίθανη, οπότε θα προσποιηθώ πως όλα είναι τέλεια:

Που λέτε σήμερα ξύπνησα, πήγα στη σχολή και μετά από μία προσομοίωση κατάλαβα πως η διπλωματική τελείωσε!! Μετά, με πήραν από τη γραμματεία τηλέφωνο και μου είπαν πως δεν χρωστάω πια μαθήματα, κι ότι το πτυχίο μου είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω όποτε θέλω, σε ώρες καταστημάτων. Και μετά μπήκα στο ίντερνετ και έλαβα ένα μέηλ στο οποίο κάποια γραμματεία μου έλεγε πως με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό (με υποτροφία) στη Θεσσαλονίκη χωρίς να έχω κάνει αίτηση, απλώς με θυμόντουσαν από τότε που πήγα να ρωτήσω κάτι που ήθελα.

Οκ, ίσως να έχει λίγη δόση μυθοπλασίας το παραπάνω, αλλά θα γίνει. Κάποια στιγμή.

Τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία που τα βλέπει κανείς. Οι επόμενοι δύο μήνες θα έχουν λίγη πίεση, αλλά θα είναι υπέροχη η αίσθηση όταν τελειώσουν. Κι όλα θα έχουν γίνει στην ώρα τους. Απλώς από αύριο θα πρέπει να περιορίσω την ερωτική μου δραστηριότητα, και να επικεντρωθώ επιτέλους στις δυνατότητες του μυαλού μου. Το ξέρατε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιείτε μόνο το 2% του εγκεφάλου σας; Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι θα τα είχα ήδη παρατήσει νομίζω.. 😉 Καλή σας νύχτα φανς, θα τα ξαναπούμε σύντομα, αύριο-μεθαύριο, όταν τα παρατήσω! 🙂

ΥΓ1: Ή φωτογραφία είναι για την αίσθηση που έχω ότι αφού άρχισε η κατρακύλα, ακόμα και μία στιγμιαία αισιοδοξία θα έχει το τίμημά της.. 🙂
ΥΓ2: Προχθές γιόρταζαν οι Θόγιες, και παρόλο που δεν πήρα ούτε ένα δώρο, και που δεν έγινε ο χαμός που γίνεται τις άλλες χρονιές, πέρασα τρομερά! 😉 Ουζάκι, μικρή παρέα, ωραία συζήτηση. Και του χρόνου! Χρόνια πολλά σε όσους γιάννηδες λοιπόν! Χαιρετώ!

Γεννέθλιο ποστ

hb-00232-chappy-birthday-big-boy-pin-up-in-bathing-suit-posters

It’s been a long long long long time από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. Αλλά έτρεχα και δεν έφτανα.. Τώρα που έχω βγάλει φήμη και γένια, έχω γίνει ακαταμάχητος..!!! Με ζητάνε όλοι..

Θα πω τα γεγονότα χωρίς χρονολογική σειρά… γιατί δεν τη θυμάμαι! Τη μέρα που έγραψα τελευταία φορά στο πιο όμορφο μπλογκ που υπάρχει, στο δικό μου, ήρθε η ζαργάνα! Για τρεις μέρες, κρυφά από τους γονείς της, έμεινε σπίτι μου, περάσαμε ωραία και τα λοιπά.. Δεν θα σας πω για τα συναισθήματα που ζω, ούτε θα αναφερθώ στις ιστορικές σεξουαλικές μου επιδόσεις -που τυγχάνουν ολοκληρωτικής αποδοχής by the way. Ήταν Παρασκευή και ξαναέφυγε τη Δευτέρα γιατί είχε μία υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη, και μετά από 4 μέρες ξανακατέβηκε, αλλά αυτή τη φορά για τους γονείς της. Έμεινε από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη το βράδυ, δηλαδή 5 μέρες μαθηματικώς καθυστερημένε αναγνώστη.. 🙂 Από τις πέντε μέρες την είδα 20 ώρες. Το Σαββατοκύριακο εκείνο εγώ έπρεπε να είμαι στο Ηράκλειο για να δώσω εξετάσεις στα ισπανικά.

Που με φέρνει στο επόμενο θέμα. Έδωσα ισπανικά!!! Επιτέλους έφυγαν από τη μέση, δεν άντεχα άλλο τα μαθήματα, παρόλο που κι εκεί η απόδοσή μου είναι απλώς άφταστη από τους υπόλοιπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως πως πέρασα στις εξετάσεις. Με κόμπλαρε η καριόλα στα προφορικά, ήταν λίγο αγενούλα και είχα κι εγώ το άγχος μου.. Η απαράμιλλη ομορφιά μου σαν να μην υπήρχε, οι δύο εξετάστριες δε με κοίταξαν ούτε λίγο πονηρά. Με καταρρακωμένο ηθικό λοιπόν έδωσα προφορικά τα οποία θα μπορουσαν να έχουν πάει και καλύτερα.. Μαζί μου έδινε και η κοντή.. Η καριόλα αυτή που με εξέτασε δεν είναι η ίδια που εξέτασε την κοντή. Έτσι λοιπόν, ενώ εγώ μιλούσα για τους νέους του σήμερα και τις αντιπαραθέσεις τους με τους γονείς τους σήμερα, για τα πράγματα στα οποία διαφοροποιούνται από τους νέους του τότε, και τους λόγους που βρίσκω τους περισσότερους νέους επιφανειακούς, η κοντή μιλούσε για την πόλη από την οποία κατάγεται, για το τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, για τα όνειρά της για τη ζωή κι άλλα τέτοια ροζ!!! Έπρεπε κάτι να πάει στραβά.. Αλλά το αντιμετώπισα ως τζέντλεμαν. Απλώς έφυγα.

Και γύρισα στα Χανιά, για να προλάβω να δω τη ζαργάνα. Μέσα στις είκοσι ώρες που την είδα προσπάθησα να χωρέσω αμέτρητους οργασμούς, άπειρη κατάποση κρασιού, χορό μέχρι τελικής πτώσης, φιλοσοφικές συζητήσεις, και αμέτρητους πλήν ενός οργασμούς ξανά… Δεν πρόλαβα.. Μόνο τους οργασμούς κατάφερα να εκπληρώσω.. 🙂 Πλακίτσα.. Τη μέρα που βρεθήκαμε πήγαμε από το σπίτι του κοντού, στο οποίο είχε καταφτάσει ο Ιταλός συγκάτοικος εμένα και του κοντού στο εράσμους, για να ψήσουμε!!! Ήταν πανέμορφα! Κάναμε φιλοσοφικές συζητήσεις με τον χοντρό (ο ιταλός συγκάτοικος), ο οποίος θα φτάσει πολύ ψηλά κάποια μέρα στις πολιτικές εξελίξεις τις χώρας του! Κι όταν λέω τις χώρας του, δεν ξέρω τί ακριβώς εννοώ.. Γιατί είναι από την Ιταλία, αλλά μεγάλωσε και έζησε ως τώρα στην Ελβετία, στο ιταλικό κομμάτι της χώρας, μπορώντας έτσι να μιλάει άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, έμαθε ισπανικά και πορτογαλικά στο εράσμους, αγγλικά δεν ξέρει πολλά ακόμα αλλά μπορούμε να συννενοηθούμε.. Γενικά, η ζωή του είναι ένα σήριαλ.. Είχα μείνει στο μπάρμπεκιου. Barbacoa στα ισπανικά. (πήγα για καφέ και γύρισα, και έχω χάσει τον ειρμό μου. Ή μήπως τον ηρμό μου; Ας είναι, θα συνεχίσω χωρίς συνάφεια) Το προηγούμενο βράδυ είχαμε πάει σε κλαμπάκι, όπου ήταν καλά, έγινα και ρεζίλι.. Βγαίνοντας από το μαγαζί, είχε ένα μηχάνημα για να δεις ενδεικτικά πόσο θα δείχνει το αλκοτέστ που θα μου έκαναν δυνητικά εκείνο το βράδυ.. Είχε μία τρυπούλα εκεί, οπότε πλησίασα σε απόσταση αντίστοιχη αυτής που παίρνεις όταν πας να φιλήσεις τον άλλον, αλλά τελικά δεν τον φιλάς γιατί και καλά θες να τον προκαλέσεις να κάλύψει αυτός την τελευταία απόσταση, και άρχισα να φυσάω με όλη μου τη δύναμη μέσα στην τρύπα (με το συμπάθειο). Άρχισαν να γελάνε, και φαντάστηκα πως γελάνε με το γελοίο της φάσης, αφού κι εγώ ο ίδιος έβρισκα γελοίο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το μηχάνημα.. Τελικά γελούσαν επειδή εγώ ήμουν γελοίος, αφού υπήρχαν κάτι καλαμάκια που έπρεπε να πάρεις για να τα βάλεις στην τρύπα και να φυσηξεις μέσα στο καλαμάκι. Χριστέ μου ο στόκος.. Τέλος παρένθεσης. Μετά το μπάρμπεκιου καθίσαμε και πίναμε κρασιά, μέχρι την ώρα που η ζαργάνα έπρεπε να φύγει..

Το άλλο θέμα που με απασχόλησε αυτήν την εβδομάδα, είναι το εξής.. Ένιωσα να με μειώνουν από ανταγωνισμό, και δε μου άρεσε καθόλου… Από τη μία γιατί ήταν κοντη-νός άνθρωπος, και δεύτερον γιατί όλη μου τη ζωή ήμουν στην κορυφή και όπως ξέρετε, στην κορυφή δεν υπάρχει ανταγωνισμός.. Είσαι ο μόνος καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος. 😉 Πλακίτσα.. Απλώς, μου τη δίνει, μου τη δίνει να με μειώνουν. Αν είσαι καλύτερος, δείξ’το, μη μου το λες!!! Ας είναι. Αρκετά με απασχόλησε η αρνητική επίδραση της υπεροχής μου στους άλλους.. :-Ρ

r9595lend-me-your-ear-posters

Όσον αφορά στη διπλωματική, πλάκωσε πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Φλεβάρη, αλλά είμαι αισιόδοξος. Αν αναλογιστώ βέβαια και τις ικανότητές μου, τότε πια σιγουρεύομαι πως αποκλείεται να τα βγάλω πέρα. 🙂 … Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, και επειδή το θέλω πολύ, όλο το σύμπαν θα συνομωτίσει.. Θέλω να ανεβώ και Θεσσαλονίκη στα μέσα του μήνα, και παρόλο που επ’ουδενί δεν έχω το χρόνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανέβω να τη δω. Κι ας μην προλάβω. Θα προλάβω να τη δω τουλάχιστον! Περνάω καλά, ήρεμα, και δαπανηρά τον τελευταίο καιρό, οπότε πρέπει να κάτσω λίγο μέσα, να μη βγαίνω τα βράδυα, το πολύ-πολύ να πηγαίνω στου κοντού για μπύρα. Θα βγω μία προτελευταία φορά αύριο.

Συνειδητοποίησα πως οι μέρες με τον κοντό είναι μετρημένες πια.. Σε δύο εβδομάδες φεύγω για Θεσσαλονίκη, κι αυτός για Πράγα, οπότε μετά έρχονται Χριστούγεννα, μετά τα Χριστούγεννα είναι η εξεταστική, και μετά είναι η εμβόλιμη εξεταστική, και μετά φεύγω για Ισπανία, και μετά είναι καλοκαίρι όπου ο κοντός πάντα κάθεται λίγο καιρό εδώ, και μετά αν πάνε όλα καλά θα είμαι κάπου εκτός Κρήτης για μεταπτυχιακό. Οπότε, οι μέρες αφθονίας μου με τον κοντό είναι μετρημένες, κι αυτό με έβαλε λιγάκι σε σκέψεις. Οπότε αποφάσισα να είναι ο νονός του παιδιού μου (όταν έρθει η ώρα λέμε), έτσι, για να έχουμε λόγο να βρισκόμαστε. 🙂

Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσα εδώ, γιατί έχω βάλει στον εαυτό μου το όριο των 1000ων λέξεων μέχρι να σταματήσω να γράφω ποστ, για να μην κουράζω τους πανέξυπνους και απαιτητικούς αναγνώστες μου, αλλά σήμερα πρόκειται για εξαίρεση. Έκλεισε χρόνο το υπερδημοφιλές μπλογκ μου (χαστούκι παρακαλώ), κι είμαι χαρούμενος. Να κάνω ευχή; Απλώς να συνεχίσω να γράφω. Συνηθίζω ότι ξεκινάω να το παρατάω, όπως συλλογές από τράπουλες ας πούμε που μου μπήκε μία φορά στο μυαλό, ή να ξεκινήσω να καλλιεργώ τοεκπληκτικό ταλέντο μου στη ζωγραφική, ή ακόμα και στο τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα παράτησα στη μέση.. 😉 Αλλά το να καλλιεργήσω το υπέροχο ταλέντο μου στη γραφή δεν το παράτησα, και νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σχόλια θα το είχα παρατήσει κι αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα σας σκέφτομαι, και όταν έρθει πια το νόμπελ θα σας το αφιερώσω. Γιατί συμβάλλατε! Τα φιλιά μου!

ΥΓ1: Η πρώτη φωτογραφία είναι μία από όλες εσάς που θυμηθήκατε τα πρώτα γεννέθλια του μπλογκ.. Όποια και να είσαι, σε ευχαριστώ.. 🙂
ΥΓ2: Η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μου αρέσει και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στο ποστ. Οπότε την έβαλα εκεί.
ΥΓ3: Παρόλο που δε μου αρέσουν οι πολλές φωτογραφίες σε ένα ποστ, βάζω και μία τρίτη. Η οποία είναι για τα γεννέθλια του θόγια!! Μπορεί να μεγαλώνω, αλλά μην ανησυχείς αναγνώστη μου, η ανωριμότητα, η παιδικότητα, η σπιρτάδα και η ερωτική αρρενωπότητα που με διακρίνουν δεν θα αλλάξουν.. Σμουτς.

m83you-are-only-young-once-ogden-nash-posters

4ο ή 5ο ποστ χωρίς τίτλο

logo.gif

Πέρασε καιρός.. Και να πεις ότι έγινε κάτι συγκλονιστικό.. Όχι. Απλώς έδινα εξετάσεις. Χάσαμε και δύο μέρες λόγω καταλήψεων, οπότε η εξεταστική μεταφέρθηκε, μπήκαν στο πρόγραμμα και κάτι προφορικές εξετάσεις που είχα ξεχάσει, κι έτσι αντί να τελειώσω 2 του μήνα θα τελειώσω 8 του μηνός!9-10 μέρες ακόμα!!!

Το θέμα ξέρεις ποιο είναι αγαπητέ οπαδέ μου; Ό,τι προσπάθησα πολύ να απαντήσω στα υπέροχα σχόλιά σου. Αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι από τις πιο ευνοικές.. για οτιδήποτε!!! Αφού να φανταστείς, ακόμα και όταν βρήκα τελικά χρόνο, το πληκτρολόγιο του αδερφού μου δε δούλευε γιατί ο αδερφός μου, όντας ένα βήμα μπροστά από την τεχνολογία, πίστευε πως το ασύρματο πληκτρολόγιο θα δουλεύει και χωρίς μπαταρίες! Τί να πεις; Εν τω μεταξύ, έχουν αρχίσει να καταφτάνουν και οι τουρίστες, και πως να βρεις χρόνο; Τώρα ειδικά που έχω κουρέψει και το μαλλί οι μπρουτάλ γωνίες του προσώπου μου γίνονται ακόμα πιο έντονες, και οι ομοιότητές μου με τον μπραντ είναι πλέον αμέτρητες, οι τουρίστριες γίνονται τσιμπούρια. Είναι και οι εξαιρέσεις που μου έτυχαν βέβαια στη φώτο.. Πώς να πεις όχι;

Θα σας πω την αλήθεια. Δεν είμαι στα καλά μου αυτές τις μέρες. Από τη μία η ζαργάνα δε μας τα λέει καλά, και δε μπορώ να το αφήσω έτσι αυτό γιατί είμαι και θεριακλής και θα γίνουμε κώλος στο τέλος (μπαρντόν). Τα τελευταία τηλεφωνήματα μόνο εκνευρισμό αφήνουν παρά ανυπομονησία, παίζουμε ένα παιχνίδι που προς το παρόν (ήρθε η μέρα που το λέω κι αυτό) το παίζω χωρίς να το θέλω και το χ-ά-ν-ω, αλλά θα τα γυρίσω στο 90 και θα γίνει χαμός. Εννοείται πως είναι εγωισμός αυτό, αλλά μην τα ξαναλέμε. Αν επιμένεις να βλέπεις άλλη εικόνα για ‘μένα από αυτήν που σου δείχνω, τότε δε μπορώ παρά να σου στερήσω την εικόνα που σου πρόσφερα. Μα καλά, πόσο γαμάτος μπορεί να είμαι; Πόσο ακέραιος χαρακτήρας είμαι επιτέλους;;; 😉

Το άλλο θέμα που μου γάμησε τη διάθεση με αναστάτωσε, είναι η Ισπανία. Τελικά δε θα φύγω το Σεπτέμβρη. Καταλαβαίνετε τί σημαίνει αυτό;;;; Άλλος ένας χειμώνας εδώ, δηλαδή ένα τρίμηνο-τετράμηνο του οποίου τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτα από ελιές. Και δε λέω, η δουλειά κάνει τους άντρες. Αλλά δε τις μπορώ τις ελιές. Το θέμα ποιο είναι; Εγώ και η κοντή σχεδιάζαμε να φύγουμε το Σεπτέμβρη, ήταν όλα έτοιμα. Για να φύγουμε, έπρεπε να έχουμε τελειώσει κάποια πραγματα μέχρι το Σεπτέμβρη. Αυτό σημαίνει να περάσουμε περίπου 5 μαθήματα ο καθένας, και επίσης να έχουμε τελειώσει το πρακτικό κομμάτι της διπλωματικής μας. Αλλά με ενάμιση μήνα που έχουμε κενό το καλοκαίρι πρέπει να μας γίνει ο κώλος ΝΑ να πιεστούμε πολύ και ίσως να μην τα καταφέρουμε στο τέλος. Οπότε αποφασίσαμε να το πάμε πιο χαλαρά. Θα φύγουμε το Φλεβάρη, για να τελειώσουμε αυτά που πρέπει χωρίς να πιεστούμε. Αυτά. Απλώς βγήκα τελείως από το πρόγραμμά μου και μου τη σπάει όταν συμβαίνει αυτό.

Προχθές πήγα για ούζα. Όλη η παρέα ήταν εκεί. Από τα δέκα περίπου άτομα, οι 2 με 4 θα τελειώσουν στην ώρα τους τη σχολή, και από αυτούς ο ένας έχει ήδη κλείσει για μεταπτυχιακό. Αυτός ο ένας φεύγει μόνιμα από την πόλη και πάει Ελβετία τέλη Αυγούστου!!! Το ήξερα μα το συνειδητοποίησα προχθές!! Δεν ξέρω, πολύ με τρόμαξε η σκέψη. Αρχίζουμε να φεύγουμε ένας ένας; Αυτό ήταν λοιπόν;;;

Από 5 του μήνα πιάνω δουλειά!!! Ναι ναι, πέρα από μπρουτάλ και ευαίσθητος, θα είμαι ΚΑΙ σερβιτόρος!!! Θα έχω όλο το πακέτο μιλάμε!!! 😉 Αύριο θα πάω δοκιμαστικά, αλλά ποιος μπορεί να μου πει όχι εμένα;;;

Δε νιώθω καλά με το ποστ. Κάτι δεν πάει καλά. Το σταματώ εδώ, πρέπει να πάω να διαβάσω άλλωστε. Την Τετάρτη δίνω ένα μάθημα και την Παρασκευή άλλα 2!! Α!!! Πέρασα τον προγραμματισμό!!! Επιτέλους!!! 🙂 Λοιπόν, σας χαιρετώ!!!

ΥΓ: Στη φωτογραφία πάνω είμαι με δύο τουρίστριες που γνώρισα στη γιορτή της μουσικής. Η δεξιά είναι κουβανή (Μόνικα) και η άλλη είναι Ιταλίδα (Κιάρα).  Είναι μεγάλη ιστορία, θα σας την διηγηθώ την επόμενη φορά!!! Αν δεν έχει προκύψει κάτι άλλο εννοείται!!!
ΥΓ: Καλό Ιούλιο, αν δε τα ξαναπούμε μέχρι τότε!! Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

Decisiones el Viernes

Σήμερα ανέβηκα στη σχολή, παρακολούθησα ένα σεμινάριο που πάρα πολύ μου άρεσε, και έκανα ένα update του καθηγητή για το πού βρίσκομαι στη διπλωματική. Ευτυχώς, δεν απογοητεύτηκε!!! Χαλάλι οι ώρες μου μακρυά σας.. 😉 Το διάβασμα αποδίδει!! Με καθησύχασε κιόλας, με είδε αγχωμένο κι αυτός, τρόμαξε (δε με ξέρει καλά, αλλιώς θα γνώριζε για τα σημάδια στη μούρη μου) και είπε να με ενθαρρύνει λιγάκι!! Μια χαρά λοιπόν..!!!

Έκανα πάλι auto-στοπ για να κατέβω στο κέντρο (ντεν εκω αυτοκίνητο καρντιά μου), και μπήκα σε ένα αμάξι το οποίο το οδηγούσε ένας αλβανός, κι ο συνοδηγός ήταν επίσης της ίδιας εθνικότητος! Οπότε, καθώς προχωρούσαμε με το αμάξι, σε κάποια φάση πετάγεται ένα μηχανάκι από το αντίθετο ρεύμα για να στρίψει σε ένα στενό, ευτυχώς ήμασταν αρκετά μέτρα μακρυά του και το μοιραίο απετράπην (μα πως μιλάω έτσι επιτέλους;)! Το αστείο της υπόθεσης είναι άλλο: ο οδηγός, αλβανικής καταγωγής (κόβω το κεφάλι μου) ξαναλέω, γυρνάει και λέει με ξενική προφορά: «Α καλά!!! Αυτός  αλμπανός ήταν σίγκουρα!!!»!! Ρίχνω κάτι γέλια, και αμέσως σκέφτομαι μήπως το πάρει στραβά που γελάω! Κοιτάω από τον καθρέφτη, και γελούσε κι αυτός!! Και λέω, κοίτα να δεις!!! Ο αλβανός να κράζει τη χώρα του!!! Μου έκανε τρελή εντύπωση!!! Αλλά τελικά, σαν πως εμείς δεν κάνουμε τα ίδια;;; Τέλος πάντων!!

Τελικά, με αφήνει κάπου στο κέντρο, και ξεκινάω να πάω να βρω τους άλλους που είχαν ήδη κάτσει για καφέ. Είχε τρομερό ήλιο σήμερα, και αρκετοί κρατούσαν ομπρέλα για τον ήλιο.. Αλλά φυσούσε και πολύ!!! Προχωρώντας, βλέπω από μακρυά μία κοπέλα να κρατάει μία ομπρέλα για τον ήλιο, και να είναι πανύψηλη και σαν τα κρύα τα νερά (η κοπέλα, όχι η ομπρέλα)!!! Με τον αέρα λοιπόν, είχε ένα μικρό ατυχηματάκι, και αμέσως έβγαλα το κινητό που τραβάει φωτογραφίες με 3.009.865 Megapixel και την τράβηξα φωτογραφία καθώς προσπαθούσε να κατεβάσει τη φούστα της και να φτιάξει και την ομπρέλα που την είχε χαλάσει ο αέρας!!! (Σαφέστατα, λέω μαλακίες και απλώς ήθελα να βάλω τη φωτογραφία γιατί μου άρεσε πολύ! Αλλά θα συνεχίσω το πλασματικό-αλλά-εν-δυνάμει-πραγματικό σενάριο.) Πάω να τη βοηθήσω, αυτή με βλέπει να πηγαίνω προς το μέρος της (φανταστείτε το σε αργή κίνηση).. Χάνει τον κόσμο, ξεχνάει ομπρέλες και φούστες, και καθόταν εκεί, όρθια και μισόγυμνη (πλέον) και με κοίταζε. Φτάνω δίπλα της, και μου λέει με τα σιρόπια να στάζουν: «Μα καλά, πως είναι έτσι η μούρη σου;;;;;»!!! Μένω λίγο μαλάκας, αλλά όντας τρομερά ετοιμόλογος, της είπα: «Ε;». 😉 Και μετά έφυγε.

Σήμερα πάλι με έπιασε η θετική μου ενέργεια όπως καταλαβαίνετε!!! Αφού όλο μαλακίες γράφω πάλι σήμερα!! Μου αρέσει να γράφω όταν είμαι έτσι.. Αποφάσισα τις Παρασκευές να τα βλέπω όλα θετικά. Εξού και η μεσσαία φωτογραφία, την οποία την βάζω επειδή με εκφράζει. Και από εδώ και πέρα θα με εκφράζει κάθε παρασκευή.

Τέλος, εννοείται πως υπάρχει κάτι να με χαλάει σε όλο αυτό το χαζοχαρούμενο κλίμα μου. Αλλά αποφάσισα επίσης τις Παρασκευές να μη δίνω σημασία. Μήπως είμαι παράξενος;;; Μήπως έχουν δίκιο όσοι μου το λένε;; Γιατί λες κάποιον παράξενο; Με τι κριτήρια μπαίνει αυτή η ταμπέλα;; Όταν κάνει κάποιος κάτι που δεν κάνει όλος ο κόσμος; Μάλλον ναι, τότε λέμε πως αυτός έχει παραξενιά. Ας πούμε εγώ δεν μπορώ να αφήσω την οδοντόκρεμα με το καπάκι ανοιχτό. Κι όχι μόνο αυτό. Την οδοντόκρεμα την πιέζω πάντα από πάνω προς τα κάτω, και τρελαίνομαι όταν ο άλλος την πιέζει από τη μέση!!! Τσακωμοί και τσακωμοί γι’ αυτό στο εράσμους με τον κοντό!!! Ρε μην την πιέζεις να του λέω, ρε τράβα γαμήσου να μου λέει. 😉 Εντάξει, όχι τόσο τραβηγμένο, αλλά κάπως έτσι. Έλεγα λοιπόν, ότι ο παράξενος ξέρει τις παραξενιές του, με την ίδια έννοια που ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει τα κύρια ελαττώματά του!! Το θέμα είναι πως μερικές φορές θα με πουν παράξενο χωρίς να ισχύει (είμαι υποκειμενικά αντικειμενικός). Οπότε, τα βάζω κάτω και λέω, ρε μπας και έχουν δίκιο;;; Και καταλήγω να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου! Και τελικά με πείθουν πως είμαι παράξενος! Αλλά εγώ αποφάσισα τις Παρασκευές να χαίρομαι τούτη την παραξενιά μου. Μου θυμίζει λίγο Φοίβη απο τα «Φιλαράκια», που σημαίνει πως είμαι απλώς αξιαγάπητος. 😉

Έγινα κουραστικός ή ακόμα;;; Όχι; Θες κι άλλο; Λυπάμαι μα η έμπνευση τελείωσε.. Από αύριο πάλι, ή ίσως και αργότερα..  Αλλά αποφάσισα τις Παρασκευές να μην ξαναείμαι κουραστικός. Αυτά είχα να πω..! Να είστε καλά όλοι, να έχετε ένα τρομερό Σαββατοκύριακο!!!

ΥΓ1: Σε 20 μέρες θα πίνω καφέ κάπου στην Ιταλία.. Ίζντ ιτ γουόντερφουλ;;;
ΥΓ2: Και σε 5 μήνες στην Ισπανία!! Νο esta maravilloso??? Estoy muy alegre!!! Buen fιn de semana chicas y chicos!!! Besos!
YΓ3: Ο τίτλος σημαίνει: Αποφάσεις την Παρασκευή, είναι στα ισπανικά!!! 🙂

Turn off the f*****g computer!

 

internet_addict.jpg

Πήγα για καφέ, πήγα για μάθημα και εργαστήριο, ξαναπήγα για καφέ!!! Τέλεια μέρα και σήμερα, και πόσο γουστάρω τον Απρίλη!!!;;! Πάρα πολύ!!! Ο μάης ήταν πάντα από τους χειρότερους μήνες, μιας και πάντα ήταν ο μήνας που άρχιζαν οι εξετάσεις και οι εξεταστικές.. Αλλά είμαστε ακόμα στον Απρίλη, και μπήκε πολύ δυναμικά, και είμαι χαρούμενος!!! Σκέφτομαι πως σε ένα μήνα θα πάω Ιταλία, και χαίρομαι κι άλλο.. Με αγχώνει (τι έκπληξη..) το οικονομικό βέβαια, γιατί μόλις χθες έμαθα πως τα λεφτά της υποτροφίας θα μπουν 9 του Μάη, και αυτό σημαίνει πως δεν θα έχω δεκάρα για το ταξίδι!!! Δεν πειράζει, θα το παίξω παιδί του μπαμπά (στον μπαμπά μου) για να μου δώσει την 300άρα να κάνω τη δουλειά μου.. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο..! Στην τελική, θα του τα δώσω πίσω μόλις πάρω την υποτροφία!

Πέρα από την Ιταλία, άρχισα χθες το βράδυ να σκέφτομαι και την Ισπανία (ναι, πάλι, ποτέ δεν είναι αρκετά τα όνειρα!!), και με πιάνει το γνώριμο συναίσθημα: «Λες να κάτσει καμιά στραβή και να μην πάω;» και να κάνω μαύρες σκέψεις.. Αλλά όλα θα πάνε καλά, πρέπει να πάνε καλά!!! Θα είμαι στην Ισπανία, θα συγκατοικώ με την κοντή σε ένα τριαράκι, θα έχουμε το αμαξάκι μας, τη δουλίτσα μας.. Μια χαρά!!! Θα πιάσει ο καθένας το γκομενάκι του, ως απίστευτοι γκρίκ λάβερς και οι δύο, και θα ξυπνάμε μέσα στο βράδυ για νερό, και θα γίνεται ο ακόλουθος διάλογος:
-Τι λέει ο Πέδρο;
-Κοιμάται.. Πω πω, δεν τον αντέχω άλλο ρε γαμώτο, δεν κάνει τίποτα όλη μέρα και μου σπάει τα νεύρα!!! Εσύ; Τι λέει με την Μαριμάρ;
-Γάμησέ τα.. Δεν έχει θυληκότητα ρε, δεν είναι για ‘μένα!!
Και τα πρωινά θα την ξυπνάω (γιατί θα αγχώνομαι μην αργήσουμε), και θα πίνουμε εσπρεσσάκι για να ξεκινήσει η μέρα, θα κάνουμε μαζί το πρωινό τσιγάρο και θα φέυγει ο καθένας για τη δουλειά του.. Και όταν φτάνουμε θα μιλάμε με όλους ισπανικά, άπταιστα ισπανικά, και όλοι θα μένουν μαλάκες όταν ακούνε ότι είμαστε γκρέκος!!! Και τα Σαββατοκύριακα θα παίρνουμε το αμάξι και θα πηγαίνουμε Σεβίλλη, Γρανάδα, Χαέν και άλλες νότιες και ερωτικές πόλεις για να συγκινήσουμε νότιους και ερωτικούς ντόπιους (κατά προτίμηση θυληκές αιθέριες υπάρξεις με κινηματογραφική θυληκότητα που θα ακούνε το όνομα Γουαδελούπη και όταν τους λέω πως είμαι έλληνας θα πέφτουν στα γόνατα – βάλτε ότι θέλετα στο νου σας)… Υπομονή 6 μήνες!!! 5,5 μήνες για την ακρίβεια!!!

Έβγαλα και άλλα συμπεράσματα για τους ανθρώπους σήμερα!! Αλλά δε θα αναλύσω, θα πω μόνο μία φράση που αντικατοπτρίζει το απόσταγμα των (μεγαλειωδών πάντα) σκέψεων που έκανα: «Η λογική είναι η πιο καλά μοιρασμένη ιδιότητα στον κόσμο. Όλοι νομίζουν πως έχουν αρκετή και κανείς δεν νομίζει πως έχει ανάγκη περισσότερη». Δεν θα εμβαθύνω άλλο, δε θέλω να βαρύνω το ταξιδιάρικο κλίμα που με τόσο κόπο διαμόρφωσα.

Εδώ είναι ο επίλογος, όπου θα δικαιολογήσω τον τίτλο.
Μία ενημέρωση για τους αναγνώστες. Όταν πέρασα στην πόλη μου έπαθα κατάθλιψη, γιατί ήθελα να μείνω μόνος μου. Με τα πολλά, μετά από 2 χρόνια, φτιάξαμε μία γκαρσονιερούλα στη θέση του γκαράζ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως μένω μόνος μου, ενώ στην ουσία μένω κάτω από το οικογενειακό μου. Στο σπίτι μου, παρόλο που έχω υπολογιστή, δεν έχω ίντερνετ, ενώ στο οικογενειακό, ο αδερφός μου έχει ίντερνετ.
Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες έδωσα το σπίτι μου στον αδερφό μου (και μένω εγώ στο δωμάτιό του) γιατί τον έχει επισκεφτεί η κοπέλα του, και του κάνω την καλή για είναι πιο άνετα τα παιδιά. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι τεράστιο!!! Είμαι σε ένα δωμάτιο με ίντερνετ, και η έλξη που μου ασκεί είναι απίστευτη!!! Πρέπει να κάτσω να διαβάσω κι εγώ κάθομαι με τις ώρες και διαβάζω μπλογκς και ψάχνω στο ίντερνετ!!! Πρέπει να βρω τη δύναμη να κλείσω τον υπολογιστή!!! Αλλά απαιτεί τόση δύναμη χαρακτήρα που ειλικρινά δεν πιστεύω πως έχω.. Έχω παγιδευτεί!!!! Χρειάζομαι το ίντερνετ για κάτι μεταφραστικά πράγματα που θέλω, και αντί να κάνω τη δουλειά μου, κάθομαι και αυξάνω τις επισκέψεις στα μπλογκς σας!!!! Χρειάζομαι βοήθεια ειδικού, είναι διαπιστωμένο πλέον!!! Αν μπορείτε να με κάνετε μπλοκ, να μην μπαίνω δηλαδή στα μπλογκ σας, θα το εκτιμούσα ιδιαιτέρως!!! Ή βρείτε μου μία λύση!!! Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που ανακάλυψα το ταλέντο μου στο γράψιμο!! Τώρα το μόνο που κάνω είναι να καλλιεργώ αυτό το λογοτεχνικό μου ταλέντο (ασχολίαστο να πάει σας παρακαλώ αυτό το τελευταίο), αντί να γεμίζω το τεραστίων διαστάσεων μυαλό μου με γνώσεις πάνω σε μεθόδους βελτίωσης των θερμικών επιδόσεων των κτιρίων!!! Πρέπει να διαβάσω για αυτές τις μεθόδους!!! Κι εγώ διαβάζω για το πως περνάνε οι μέρες κάποιων ανθρώπων που ουσιαστικά δεν ξέρω! Είμαι σοβαρά γιατρέ;;; So, someone please turn off this fucking computer ’cause it’s drugging me down..!!!

Αυτά είχα να πω και για σήμερα!!! Αλλά, αναλογιζόμενοι την τελευταία παράγραφο, μπορείτε να καταλάβετε πως θα κάθομαι όλη μέρα και θα διαβάζω ότι μπλογκ βρεθεί στο δρόμο μου! 😉 Ας είναι.. Η διάθεση παραμένει ακμαία, αυτό είναι θετικό.. Κλείνω εδώ, πρέπει να διαβάσω 52 ακόμα σελίδες στα αγγλικά που έπρεπε να είχαν διαβαστεί 1,5 εβδομάδα τώρα.. Θα πετάξω κάτι σημάδια πάλι από το άγχος μου.. Θα βρεθώ με τον υπεύθυνο καθηγητή αύριο και τι θα του πω;;;; «Συγνώμη, αποφάσισα να αλλάξω κατεύθυνση στην διπλωματική.. Το θέμα των μπλογκ με συγκινεί περισσότερο από τον τομέα σας..»/»Συγνώμη, αλλά αυτά που μου δώσατε δε λέω, καλά ήταν.. Αλλά δε συγκρίνονται με το Top Post της 29 του Μάρτη»! Χριστέ μου! Λοιπόν, κλείνω εδώ να στρωθώ λιγάκι!!! Γύρω στις 12 το βράδυ θα ενημερώσω με ένα σχόλιο σε αυτό το ποστ σε ποιο στάδιο βρίσκομαι!!! Να ‘στε καλά, να περάσετε ένα όμορφο βράδυ!!! Α ρε και να ε’ιχα χρόνο για καμιά ρακί ή κανά ρακόμελο το βράδυ… Τέλοσπάντων!!! Καλό σας βράδυ!!!

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι, δυστυχώς, πολύ ρεαλιστική.. 🙂
ΥΓ1,5: Ποιος πιστεύει πως η Ματούλα που έλεγα σε προηγούμενο ποστ (με παράλληλη παράθεση φωτογραφίας) είναι πραγματικό πρόσωπο στη ζωή μου; Θέλω ειλικρινή απάντηση!
ΥΓ2: Γαμώ τη σχολή γαμώ!!!
ΥΓ3: Φαντάσου να μην είχα και καλή διάθεση!!!! Χαχα!! Καλή σας νύχτα!

Κοντός Νο1

 

 

gn0249bottom-shelf-posters.jpg

Ο φίλος μου ο κοντός.. Τι να πω.. ΟΚ, μερικοί ίσως να θυμάστε ότι το δέσιμο ήρθε όταν πήγαμε εράσμους. Πιο πριν λέγαμε μόνο μία καλημέρα, κανένα αστείο σε καφέδες λόγω κοινής παρέας, και τέτοια.. Αυτό το ποστ αναφέρεται σε μία ιστορία από το εράσμους.

Στο εράσμους (Λισσαβώνα, Πορτογαλία και όχι Ισπανία όπως πολλοί ανίδεοι πιστεύουν) πήγαμε 4 άτομα. Εγώ, ο κοντός, η κοντή και η πολύ κοντή. Οι τρεις πρώτοι είμαστε στο ίδιο έτος, στο ίδιο τμήμα στο Πολυτεχνείο, ενώ η πολύ κοντή είναι 2 έτη μεγαλύτερη. Εγώ και ο κοντός συγκατοικούσαμε σε ένα δωμάτιο στις εστίες διαστάσεων 3,5*5 μέτρα, και οι κοπέλες αντίστοιχα. Αυτό που γινόταν κάθε Δευτέρα στις εστίες ήταν ότι έπρεπε να ξυπνήσουμε νωρίς και να βγάλουμε τα σεντόνια, να τα χώσουμε μέσα στις μαξιλαροθήκες, και να τα βγάλουμε έξω από την πόρτα. Το μεσημέρι που γυρνούσαμε θα βρίσκαμε στο κρεββάτι διπλωμένα φρεσκοπλυμένα σεντόνια και μαξιλαροθήκες.

Μετά από 2 μήνες διαμονής, εγώ και ο κοντός πλέον διατηρούσαμε σχέση ο καθένας μας με μία πορτογαλίδα ο καθένας. Και οι δύο μένανε στις εστίες, ενώ καμία δεν έμενε μόνη της. Εννοώ πως καμία δεν είχε δικό της δωμάτιο, και οι δύο είχαν συγκάτοικο, οπότε όταν ήθελε ο κοντός να κοιμηθεί με την δικιά του, εγώ έφευγα από το δωμάτιο, και αντίστοιχα όταν ήθελα εγώ να κοιμηθώ με τη δικιά μου, αυτός έφευγε από το δωμάτιο.

Κάποια μέρα λοιπόν, ήθελε να κοιμηθεί αυτός με τη δικιά του. Την επόμενη μέρα το πρωί έπρεπε να βγάλουμε τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες έξω από την πόρτα. Το επόμενο πρωί λοιπόν, εγώ ξενυχτισμένος, πάω στο δωμάτιο, και αυτός είχε κανονίσει να πάει κάπου με την πολύ κοντή. Οπότε μου λέει: «Ρε, μπορείς σήμερα να βγάλεις και τα δικά μου έξω, γιατί πρέπει να φύγω;». Του λέω ΟΚ, οπότε φεύγει ο κοντός. Όταν έφυγε, άρχισα να μαζεύω τα δικά του. Όταν πήγα να βγάλω τη μαξιλαροθήκη, παρατήρησα πως σε ένα σημείο στη μαξιλαροθήκη είχε πέσει κάτι ρευστό και διαφανές, το οποίο είχε ξεραθεί. Το ξύνω λίγο, και το μυαλό μου πήγε κάπου διεστραμμένα και πρόστυχα (βρε σα τι μοιάζει, βρε σα τι μοιάζει;;;). Με τα πολλά, βγάζω τη μαξιλαροθήκη και τα βγάζω όλα έξω από την πόρτα και φεύγω.

Αργότερα την ίδια μέρα, οι τέσσερίς μας ήμασταν στο λεωφορείο για να κατέβουμε στο κέντρο. Του λέω: » Ρε, να σου πω λίγο.» καθώς τον τραβούσα από τις κοπέλες να μην ακούσουν.
– Τι έγινε με την Α. χθες ρε μαλάκα;
– Τι έγινε; (λέει γελώντας)
– Έλα ρε μαλάκα λέγε, τι σου έκανε η τύπισα;;;; (χαμόγελο κι εγώ)
– Τι λες ρε μαλάκα;;;
Του εξηγώ τι είδα στη μαξιλαροθήκη, και μου λέει:
– Κερί ήταν!!
– Ρε άσ’ τις μαλακίες και πες μου, με ντρέπεσαι;
– ‘Οχι ρε μαλάκα, αλήθεια σου λέω, κερί ήταν!!!

Και τελικά ήταν πράγματι κερί. Παίζανε με τα κεριά, και έπεσε λιωμένο κερί πάνω στη μαξιλαροθήκη! Θα ρωτήσεις, καλά, ήταν με την γκόμενα και έπαιζε με τα κεριά;;; Αλλά ναι, ο κοντός είναι παιχνιδιάρης και κάνει κάτι τέτοια. Από την άλλη, θα ρωτήσεις, «καλά! Τον πίστεψες;;» Ναι, είναι ειλικρινής τύπος ο κοντός! Και έμεινε από τότε, και όποτε αναφερόμαστε σε κεριά σκάμε στα γέλια. Ξέρω πως ίσως να είναι ηλίθια ιστορία, αλλά για ‘μένα είναι όλα τα λεφτά!

Εν καιρώ θα αναφέρομαι σε διάφορα ευτράπελα από το εράσμους.. Εξού και το Νο1 στον τίτλο!Σημαίνουν πολλά, και οι φωτογραφίες ακόμα περισσότερα! Δυστυχώς σε αυτόν τον υπολογιστή δεν έχω φωτογραφία να βάλω, αλλά την επόμενη φορά θα βάλω μία με τον κοντό σε ηλίθια πόζα.. Έχει βγει πάρα πολλές τέτοιες!!! 😉

ΥΓ1: Δεν υπάρχει φωτογραφία που να αντικατοπτρίζει την κωμικότητα της κατάστασης, οπότε έβαλα μία άσχετη!!! Αυτή η άσχετη βέβαια, εκφράζει τόσο εμένα όσο και τον κοντό… 😉
ΥΓ2: Αυτό το σκεφτόμουν σήμερα καθώς γύριζα για το σπίτι από ούζα, μας είχε βγάλει η πολύ κοντή για τα γεννέθλιά της, να τη χαιρόμαστε!!!
ΥΓ3: Μόνο που το θυμήθηκα γελάω!! 😉