Here comes the flood

Μετά από τόσο καιρό θα περίμενε κανείς πως θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά δεν έχω καμία όρεξη. Μάλλον φταίει ο Μάρτης. Ας είναι.. Τα πράγματα πηγαίνουν κατ’ευχήν. Τα μαθήματα πήγαν σχετικά καλά, η μαλακία που είχε γίνει με τη διπλωματική ευτυχώς με την κοντή το σώσαμε και μπορώ πλέον να προχωρήσω με την δική μου διπλωματική.. Με τη ζαργάνα πέρασα τέλεια στη Θεσσαλονίκη, πήγαμε σε διαφορετικά μέρη, κάναμε διαφορετικά πράγματα. Όλα καλά.

Σαφέστατα, υπάρχουν και μερικοί προβληματισμοί, κάτι λογικό αφού συναναστρέφομαι με ανθρώπους και όχι με ζώα. Μέσα σε τόσες μέρες μίλησα για πάρα πολλά και μακάρι να είχα όρεξη να σας τα πω, ειλικρινά τα φώτα μου σας είναι απαραίτητα αλλά όλα πιστεύω θα γίνουν εν καιρώ.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το εξής: μακάρι να μην ήμουν χαμηλού προφίλ. Να μπορούσα να περηφανευτώ, να ακούω καλά λόγια χωρίς να νιώθω άσχημα. Με πειράζει πάρα πολύ που δεν έχω σιγουριά σε ότι κάνω ενώ άλλοι, ελαφρώς ασχετότεροι, δείχνουν πως πατάνε στα πόδια τους. Όταν άλλοι παίρνουν επαίνους βάζοντας κτητικές αντωνυμίες “μου” μπροστά ενώ τα πράγματα έχουν γίνει απο πληθυντικό αριθμό ατόμων, θα ήθελα να διεκδικήσω κάτι. ΟΚ, ένας έπαινος είναι θα μου πεις, αλλά έχω αρρώστια, έίμαι ανώριμος, θέλω επιβεβαίωση, έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση, όπως θες πες το, θέλω κι εγώ. Θα ήθέλα να είμαι πιο ανταγωνιστικός, να θέλω να φαίνομαι κι όχι να περιμένω να φανώ. Να ανέχομαι μέχρι εκεί που με παίρνει. Μάλλον βασικά είμαι μαλθακός κι όχι χαμηλού προφίλ. Αλλά αυτό αλλάζει σίγουρα και η αλλαγή είναι ήδη σε εφαρμογή. “Μάλωνα” προχθές με ένα συμφοιτητή για ένα θέμα, για το οποίο ήταν κάθετος πως δεν ξέρω από ”από αυτόν τον τομέα” κι ότι είναι σίγουρος πως κάνω λάθος, παρόλο που αυτός δεν ήξερε να αιτιολογήσει το θέμα που είχε προκύψει. Τελικά είχα δίκιο, κι ήρθε ο ίδιος να μου το πει, αλλά σε ύφος: “Κάναμε λάθος τελικά, δεν ήταν αυτό που λέγαμε, ήταν το άλλο που δεν το είχαμε σκεφτεί”. Δεν είπα τίποτα κι απλώς άλλαξα θέμα. Γενικά όταν έχω να κάνω με τέτοιους ανθρώπους νιώθω πως δεν ακούγομαι, πως το μυαλό-ξυράφι μου δεν χρησιμεύει. Πνίγομαι, περιορίζομαι, χάνω την όρεξή μου.

Είναι ένα μόνο από τα σκηνικά των τελευταίων ημερών που αποδεικνύει το χαμηλό προφίλ/ μαλθακότητά μου. Και πως αντιμετωπίζεται; Κάποιος άλλος απλώς δε θα το επέτρεπε από την αρχή και τέρμα η ιστορία. Οπότε απλώς θα κάνω το μαλάκα μέχρι να τελειώσουν αυτές οι επαφές. Ταυτόχρονα, καθ’όλη τη διάρκεια θα μουτζώνω τον εαυτό μου και θα μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, και θα σκέφτομαι να ανοίξω το στοματάκι μου ή όχι, τελικά δεν θα το ανοίγω μέχρις ώτου ξεσπάσω και τα κάνω όλα λίμπα. Γιατί οκ, είμαι χαμηλού προφίλ αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας. Δεν είμαστε και μαλάκες.

Είμαι στο γραφείο και πρέπει να την κάνω, πρέπει να πάω σε μία γιορτή. Τώρα γιατί στην ίδια πρόταση μπαίνει το πρέπει να και το γιορτή δεν ξέρω. Δεν το περίμενα αυτό από μένα. Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως, όταν τα μέηλ σας που παρακαλούν για νέο ποστ φτάσουν τετραψήφιο αριθμό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο λοιπόν θα τα πούμε! Χαιρετώ!

ΥΓ: Από ότι βλέπω, ο Μάρτης ήταν ελάχιστα παραγωγικός για τους περισσότερους.. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

Σικ

Την περασμένη πέμπτη τελείωσα την εξεταστική, έδωσα το τελευταίο μου μάθημα και προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την πιο ερωτική εμπειρία της ζωής μου. Θα ανέβαινα στη ζαργάνα. ΤΗν Πέμπτη το βράδυ λοιπόν βγήκαμε για ούζα, ήταν ποολύ ωραία.. Την Παρασκευή ξύπνησα με πυρετό.. Μέχρι αυτή τη στιγμή είμαι άρρωστος.. Χτύπησα κάτι σαραντάρια, τα ρίγη ακόμα να σταματήσουν. Ο γιατρός απεφάνθη φαρρυγγίτιδα. Αυτό το πενταήμερο λοιπόν που είμαι ξάπλα, έχω παρατηρήσει ότι ο πυρετός ανεβαίνει όταν κάνω τσιγάρο, όταν κοιμάμαι, ή όταν μιλάω στο τηλέφωνο με τη ζαργάνα. Ας είναι. Απλώς περιμένω. Πρέπει να παίρνω κι εκείνη την αντιβίωση που ειλικρινά τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που πρέπει να πιω το χάπι, έχει το μέγεθος της μπάλας του τένις!! Χωρίς υπερβολές! Πάω να ξαπλώσω γιατί νιώθω ταν πυρετό να ανεβαίνει πάλι. Θα τα πούμε όταν (ή αν) μου περάσει η φαρρυγγίτιδά μου. Χαιρετώ φανς.

ΥΓ: Σικ=sick

Θέλω γάτα 27

Είμαι εγώ και είμαι μόνος μου. Τώρα. Γύρισα σπίτι μετά από κάπου που δεν ήθελα να πάω. Έπρεπε να πάω και πήγα. Και τώρα κάθομαι και κοιτάζω το πληκτρολόγιο. Περιμένω να μου πει τι θέλω να πω. Εγώ δε μπορώ. Έχω ένα πρόβλημα. Το έχω εντοπίσει, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, απλώς το έχω δεχτεί σαν κάτι δικό μου. Δεν έχει σταματήσει να με ενοχλεί. Απλώς όταν συμβαίνει κάτι είναι σαν να λέω στον εαυτό μου “τώρα θα με πιάσει πάλι η κατάθλιψή μου”. Δεν είναι πάντα κατάθλιψη. Εϊναι και ανασφάλεια, είναι και έλλειψη, είναι και νοσταλγία είναι και ανεκπλήρωτα όνειρα. Αλλά σήμερα είναι ένα από τα δύο πρώτα. Αυτά είναι πιο συχνά. Ο μαλακισμένος χαρακτήρας μου πολύ με χαλάει μερικές φορές. Πως αντιμετωπίζεις ανασφάλειες; Την έλλειψη ή τη νοσταλγία; Κάθομαι και κοιτάζω τον τοίχο, κάτι φωτογραφίες του αδερφού μου, κάτι φωτογραφίες δικές μου κάτι σημειώματά της που μου είχε αφήσει δίπλα στο κουτάκι του καφέ για να τα βρω όταν ξυπνήσω. Για πρώτη φορά ήθελα να πάω να τα πιω μόνος μου. Εννοείται πως δεν το έκανα, γιατί έτσι είμαι εγώ. Και εννοείται πως όλοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες, και τα άλλα που είπα, κι εννοείται πως δεν το δείχνουν, ακριβώς όπως κι εγώ. Δεν είμαι εγωιστής πια. Αλλά εγώ δεν βλέπω διαφορά. Θέλω να καπνίσω όλο το κόσμο. Να πιω όλο το κόσμο. Μα είμαι μόνος μου. Μα είμαι εγώ. Και τί κάνω γι’ αυτό; Απλώς γράφω. Τέλεια. Ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, μια κουβέντα. Τόσο μακρυά βρίσκομαι από το επόμενο βήμα. Από το να είμαι κι εγώ καλύτερα. Αν με ρωτούσε κανείς τί θελω; “Τί ζητάς” αν μου έλεγε; Θα ήξερα τί θα του απαντούσα; Ξέρω τι ζητάω τέτοιες στιγμές; Ανθρώπους. Γιατί; Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους ξεχνιέμαι. Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους μιλάω. Μάλλον το πρώτο. Αυτό κάνω. Ξεχνιέμαι μια ζωή, και μια ζωή σκέφτομαι κι αναλύω τα ίδια και τα ίδια. Γιατί και πως.. Και τελικά χάθηκα. Το “να περνάω καλά” είναι ηλίθιο σαν απάντηση; “Κόπηκες” είναι η απάντηση. Ξανά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Προβληματίζομαι γιατί εδώ και χρόνια με απασχολούν τα ίδια πράγματα. Ήμουν ωριμότερος για την ηλικία μου τότε ή μήπως ήμουν ανώριμος πάντα; Τί κάνω στη ζωή μου; Μήπως κυνηγάω ταμπέλες; Είμαι ο “καλός σ’αυτό που κάνει”; Είμαι ο “τύπος που σηκώνει το δούλεμα”, ο αστείος, ο αφηρημένος, ο έξυπνος, ο “αγύριστος κεφάλης”, ο “τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου”, ο αντικειμενικός, ο υποκειμενικός; Ο Γιάννης είμαι. Ξέρω ποιος είμαι; Καταλήξαμε. Είμαι αυτός “που δεν ξέρει ποιος είναι”. Ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ μαζί μου, ή μήπως ασχολούμαι με τα προβλήματα των άλλων επειδή τα δικά μου δεν μπορώ να τα μιλήσω; Έχω έναν φίλο και πολλούς γνωστούς. Έχω μία κοπέλα και πολλές άλλες απλώς μέσα στην πόλη. Με καθορίζουν; Αυτοί με καθορίζουν; Είμαι αυτός που είμαι γι’ αυτούς; Ή είμαι αυτός που είμαι και απλώς τυχαίνει να δένουμε μεταξύ μας; Τους αγαπώ. Εϊμαι εξαρτημένος όμως; Αυτό τουλάχιστον το ξέρω. Δεν είμαι. Παιχνίδια εντυπώσεων, ψυχολογικά τεστ με κάθε κουβέντα. Είμαι αληθινός όταν.. όταν τί; Νιώθω πως το μόνο που ξέρω για μένα είναι τα κόμπλεξ μου. Τί με κάνει αυτή η πληροφορία; Οκ, ξέρω κι άλλα για μένα τα οποία όμως είναι τελείως υποκειμενικά. Είμαι έξυπνος, περνάω καλά μαζί μου άρα είμαι ευχάριστος τύπος, χορεύω όμορφα, μαθαίνω εύκολα το οτιδήποτε. Αυτά και τα κόμπλεξ μου. Μη με δει κανείς να κλαίω, είναι αδυναμία. Μη ζητήσω βοήθεια, να τα βρω όλα μόνος μου. Μην πω τί νιώθω, θα είμαι σαν κομπάρσος χαζοαμερικάνικης εφηβικής ταινίας. Πάντα μου μένει κάτι απωθημένο. Πάντα θα πέσω για ύπνο και θα σκέφτομαι πως κάτι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Πλέον δε με νοιάζει πως με βλέπουν οι άλλοι. Να και κάτι που ξεπέρασα. Ξέρω τι με πειράζει.  Όταν έρχεται σε υποχρεώσεις είμαι τέλειος. Και λέω στον εαυτό μου πως καλά τα κατάφερα. Πάρτα μαλάκα.

“Όταν ζω κάτι, σχεδόν πάντα μου θυμίζει κάτι που έχω διαβάσει. Δεν θα έπρεπε να γίνεται αντίθετα;” Έτσι πρέπει να το έλεγε στο you’ve got mail. Διαβάζω τόσους και τόσους δυναμικούς, που έχουν κι αυτοί μπλογκ σαν κι εμένα κι εσένα ίσως, και αδράττουν πάντα την ευκαιρία, και είναι έτσι κι είναι κι αλλιώς και λένε πάντα αυτό που πρέπει όταν πρέπει να το πούνε και δε χάνουν ευακιρίες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Ας είναι, δεν θα αναλύσω τον εαυτό κάποιων που δημοσιοποιούν μόνο γραπτώς. Δεν είμαι ο αρρενωπός, ο τύπος ο πολλά βαρύς, ο αστείος μέχρι δακρύων, ο κοινωνικός, ο απόλυτα ερωτικός, με το μοιράιο βλέμμα και το μπάσο γέλιο. Είμαι λίγο απ’ όλα, λιγότερο από μερικά, περισσότερο από άλλα.  Θέλω μια ζωή γεμάτη. Νιώθω πως δεν την κάνω αυτή τη ζωή. Κι οι άνθρωποι που μου γεμίζουν τη ζωή μου δεν είναι δικοί μου, έχουν τη δική τους ζωή, δε με έχουν ανάγκη, κι ούτε τους έχω εγώ. Απλώς με γεμίζουν. Απλώς τους αγαπώ. Απλώς είμαι καλά μαζί τους. Συνήθως είμαι καλά και μαζί μου, αλλά σήμερα δεν ξέρω τί έπαθα.

Ξέρω κάτι. Ξέρω πως η ζωή είναι πολλά μαζί. Είναι πότε καλή πότε αλλιώς. Σήμερα είναι “αλλιώς”. Ξέρω και γιατί. Γιατί σήμερα θέλω να με δουν. Να δουν εμένα. Στις κακές μου, όπως είμαι τώρα. Να με μάθουν. Να ξέρουν. Να μου βάλουν ταμπέλες. Να μη μου βάλουν. Δεν ξέρω. Εδώ είναι το άλλο μοιραίο του στυλ “δε μου αρέσουν οι ταμπέλες”. Αυτή τη φράση την έχω συνδέσει με μοιραίους δήθεν ανθρώπους. Οκ, μερικές φορές κολλάει. Ας είναι. Θέλω σήμερα που είμαι έτσι να μιλήσω, να τα πω, να με ακούσουν και να μου πουν πως τώρα με θέλουν πιο πολύ. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μου να δουν, και να τη γουστάρουν. Απλώς επειδή είμαι εγώ. Καθαρά υποκειμενικά. Αυτός είναι ο Γιάννης, και τον γουστάρουμε, άρα θα γουστάρουμε κι αυτό του. Αυτό φοβάμαι; Μήπως δεν το γουστάρουν; Γι’ αυτό δεν μιλάω; Ε τότε είμαι μαλάκας. Ένα βλαμμένο αγαπάνε κι αυτοί και δεν το ξέρουν. Αυτή η ταμπέλα ούτε εμένα μου αρέσει. Σίγουρα δεν είμαι “ο βλαμμένος”.

ΥΓ: Σύννεφο συγνώμη για τον τίτλο.. Σκέφτηκα πως θα έχει πλάκα. Εναλλακτικός τίτλος: Είμαι εγώ.

Blown away

Καθήμενος στην υπέροχη στριφογυριστή μου καρέκλα, βάζω τη ζωή μου κάτω. Αν έπαιρνε κάποιος τη σημερινή μέρα ως μία μέση τιμή της ζωής μου θα κατέληγε πως το συναρτησιακό ολοκλήρωμα που με χαρακτηρίζει είναι ένα μίζερο, γκαντέμικο, αποτυχημένο ολοκλήρωμα. Ένα καταχρηστικό ολοκλήρωμα. Κόπηκα στο μάθημα. Από την άλλη, αν αυτός ο κάποιος έπαιρνε τα τελευταία πέντε χρόνια συνολικά, θα κατέληγε σε μία στοχαστική διαδικασία φουλ ερωτική και επιτυχημένη. Η οποία σαφώς έχει και το καταχρηστικό ολοκλήρωμα που ανέφερα πιο πάνω. Ο καθηγητής επιμένει να βλέπει σε μένα το πρώτο.

Ποια η σημασία και οι προεκτάσεις των γλωσσολογικών εννοιών του νεοθετικισμού; Ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης; Αυτές τις δύο ερωτήσεις έπρεπε να απαντήσω. Και τις απάντησα όσο καλύτερα μπορούσα. Αλλά ήταν αποφασισμένος να μου αποδείξει την άγνοιά μου σε θέματα φιλοσοφίας. Και το κατάφερε. Οπότε έχω καταλήξει στην ακόλουθη κατάταξη χειρότερων επαγγελμάτων:
α) Οι ταξιτζήδες. Είναι μακράν η χειρότερη φάρα.
β) Οι δικηγόροι. Οι αποτυχημένοι δικηγόροι νομίζω γίνονται ταξιτζήδες.
γ) Οι υπάλληλοι που βγάζουν εισητήρια στον ΟΣΕ. Ή αλλιώς, οι άνθρωποι που δε μπορούν να χαμογελάσουν, ή οι άνθρωποι με την πιο πολλή αρνητική ενέργεια.
δ) Ο καθηγητής μου

Ξύπνησα νωρίστατα, πήγα κράτησα σειρά, όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι που τσακώθηκα με τον άθλιο. Μεγάλη αποτυχία το σημερινό. Ναι οκ, βλακάκο αναγνώστη, ξέρω ότι υπάρχουν χειρότερα από το να κοπείς στο μάθημα λίγο πριν το πτυχίο, νομίζεις δεν το ξέρω; Από την άλλη όμως τί πρέπει να πάθω επιτέλους για να αρχίσω να γκρινιάζω;;; Ευχαριστώ. Τώρα που κόπηκα λοιπόν, και δεδομένου πως τα άλλα δύο μαθήματα θα πάνε καλά γιατί έχουν να κάνουν με τα καταχρηστικά ολοκληρώματα και τα άλλα της πρώτης παραγράφου, και όλοι καταλάβατε πόσο καλά τα έχω κατανοήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να κοπώ. Παρόλα αυτά, μία κρίση άγχους μεθαύριο θα είναι απολύτως αναμενόμενη. Γιατί φέτος πρέπει από το πουθενά να δημιουργούνται εμπόδια; Ακούω αισιόδοξα λόγια όλη μέρα σήμερα. Αλλά δε μπορώ να το χωνέψω. Μόνο να το χιουμορίσω λιγάκι αλλά κι αυτό αν δεν το νιώθεις καταλήγεις με μέση τιμή διάθεσης μηδέν. Γιατί τι είναι ευτυχία;
Ευτυχία=[ερωτευσιμότητα *αρρενωπότητα *χιούμορ *γοητεία *ευαισθησία *εξυπνάδα *επιτυχία]*διάθεση
Οπότε ενώ όλες οι τιμές μέσα στην αγκύλη έχουν μάξιμουμ αριθμούς, όταν η διάθεση είναι μηδέν ή υπό του μηδέν, τότε οι μονάδες ευτυχίας πέφτουν κατακόρυφα. Αλλά επειδή οι μεταβλητές μας είναι ανεξάρτητες, η διάθεση δεν επηρρεάζει την ερωτικότητα. Το κούρασα. Απλώς σήμερα ήθελα να δω μόνο αυτήν. Και τίποτα άλλο μετά. Οπότε λέω να πάω για ύπνο. Τι κοιμάμαι τί δεν κοιμάμαι το ίδιο που μου κάνει. Θα πιω μία μπύρα να γίνω ερωτικά ευάλωτος πάλι. Αλλά χωρίς αντίκρισμα αυτή τη φορά.

ΥΓ: Σήμερα κλείνω ένα χρόνο από το ατύχημα με τη γυναίκα και το αμάξι. Τα πράγματα είναι στάσιμα προς το παρόν.

Έστω ότι εδώ υπάρχει τίτλος

Κάτι δεν πάει καλά. Το νιώθεις κι εσύ αναγνώστη; Κάτι δε στέκει. Οι μέρες περνάνε, μόνο αυτό συμβαίνει. Απλώς περνάνε. Ναι οκ, στα γεννέθλιά μου και μέχρι προχθές μια χαρά περνούσα. Από χθες άρχισε η κατρακύλα. Αύριο δίνω ένα μάθημα στην εξέταση του οποίου σκοπεύω να τσακωθώ με τον καθηγητή αν δε με περάσει. (τέτοιες στιγμές δικαιώνω τους φίλους μου που μου πήραν για τα γεννέθλια μου δώρο το βιβλίο: “Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα”.) Το Σάββατο δίνω το προτελευταίο μάθημα. Με έπιασε πάλι ο μαλακισμένος μυαλός μου. Κόλλησα με δύο τραγούδια των killers. Αυτά μόνο μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σήμερα έχω κλείσει εφτάωρο διαβάσματος, και ενώ δεν έχω κουραστεί, τα βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω, αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίστατα. Πέρυσι πήγα στην εξέταση γύρω στις δύο το μεσημέρι, και τελικά εξετάστηκα μία παρά, μετά τα μεσάνυχτα.. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω γύρω στις εξίμιση, να πάω από το σπίτι του καθηγητή, να τον ξυπνήσω, να είμαι σίγουρος πως θα εξεταστώ νωρίς νωρίς. Μυρίζεις κάτι; Κι εγώ. Το μυαλό μου είναι. Καίγεται. Πάλι ξέχασα να φάω εχθές, και σήμερα είμαι τρία κιλά ελαφρύτερος. Μέχρι να τα ξαναπάρω θα έχει πάει καλοκαίρι. Είδα με τη ζαργάνα την αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού του τζιμ κάρεϊ. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην την είχα δει ποτέ. Με έβαλε σε πολύ απαισιόδοξο τρόπο σκέψης. Παρόλο που έχει ωραίο τέλος. Θα την ξαναδώ ότ(αν) χωρίσω. Τον τελευταίο καιρό λιώνω στις σοκολάτες. Και αν κάτσω να σκεφτώ τί γεύσεις συνδυάζω θα τα ξεράσω όλα με τη μία. Πριν λίγο έφαγα ένα μεγάλο σακουλάκι πορτοκαλιά ντορίτος, και αμέσως μετά μία ίον αμυγδάλου, και αμέσως μετά ήπια κόκα κόλα, και τώρα τρώω σποράκια. Και για βραδυνό έχει κουνουπίδι. Μπλιαχ. Μάλλον θα παραγγείλω σουβλάκια. Έχω στο στόμα μου μία άθλια γεύση, αλλά πολύ πριν τον άκυρο συνδυασμό που ανέφερα. Τί τρέχει; Θα στρίψω τσιγάρο. Ψάχνω ψάχνω ψάχνω τον καπνό, και τελικά θυμάμαι πως τον καπνό τον τελείωσα χθες. Πρέπει να πάω να πάρω άλλον. Άσ’το για αργότερα σκέφτομαι. Αυτή η αλυσίδα σκέψεων έχει γίνει τουλάχιστον δεκαπέντε φορές σήμερα, κι ακόμα να πάω να πάρω καπνό. Αν νομίζεις πως αυτή τη στιγμή θα σταματήσω το ποστ εδώ για να πάω να πάρω καπνό έχεις δίκιο. Άντε πάρε κι ένα τραγούδι που άκουσα και φτιάχτηκα πάλι βραδυάτικο. Φιλιά από μένα αναγνώστη.

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει

23

Σήμερα γιορτάζει ο κόσμος όλος. Γιορτάζεις ακόμα κι εσύ αναγνώστη μου. Αχ ανίδεε αναγνώστη, το είδωλό σου (εγώ), έχει γεννέθλια σήμερα. Τα γεννέθλιά μου φέτος με βρήκαν να παίζω και το τελευταίο chip στο πόκερ του facebook. Είχα δύο άσσους στο χέρι, και σκάει κάτω ένας άσσος και δύο ριγάδες. Κοινώς, άσχετε, έκανα φουλ του άσσου με ρηγάδες. All in λοιπόν, κι όποιος θέλει ας μου πάει κόντρα.. Φαίνεται πως κάποιος ήθελε να μου πάει κόντρα, και όπως εγώ είχα δύο άσσους στο χέρι, αυτός είχε δύο ρηγάδες και κατέληξε να κάνει καρέ του ρήγα. Κι εγώ κατέληξα στο πάτωμα να χτυπιέμαι.

Τι να πω για τα 23 γεμάτα χρόνια μου; Να πω για τις γυναίκες; Από που να αρχίσω και να (μην) τελειώσω.. Δεν θα αναφέρω τις πάμπολλες ερωτικές μου επιτυχίες. Να μιλήσω για την ανιδιοτελή και τεράστια προσφορά μου στην επιστήμη; Όχι, θα το κάνουν οι εφημερίδες για μένα και αυτοί που θα μου δώσουν τα νόμπελ (νόμπελ πυρηνικής φυσικής, νόμπελ φυσικής ομορφιάς και αρρενωπότητας, όπως επίσης και το νόμπελ του πρωτοεμφανιζόμενου). Θα αναφερόμουν στο παρελθόν μου, αλλά αυτό το έκανα πέρυσι. Οπότε μάλλον δε μου μένει να κάνω τίποτα.

Σήμερα φτάνει στην πόλη η ζαργάνα με το αεροπλάνο. Απίστευτο το πως κατάφερε να βρει εισητήριο αφού κάθε στιγμή καταφτάνουν στην πόλη άνθρωποι από όλο το κόσμο γι’αυτή τη σημαντική μέρα. Θα έρθει λοιπόν, το βράδυ θα πάμε όλοι μαζί για ούζα. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Σκέφτομαι μόνο ότι είναι θέμα χρόνου να ανακηρυχθεί η σημερινή μέρα παγκόσμια αργία. Κάτι σαν την πρωτομαγιά. Φοβάμαι μην με πιάσει κατάθλιψη γαμώτη μου.

Α. Ο αδερφός μου μπήκε στρατό την περασμένη εβδομάδα. Η απουσία του είναι αισθητή, αλλά πέρα από αυτό δεν έχει αλλάξει κάτι.. Μόνο το γεγονός πως οτιδήποτε ήταν δικό του τώρα πια είναι δικό μου. Το αμάξι το οδηγώ για να πάω και απέναντι στο περίπτερο για τσιγάρα.. Τα ρούχα του σαφώς δείχνουν καλύτερα πάνω μου. Και το γραφείο του και ο υπολογιστής του πλέον κάνουν απόσβεση.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Η φώτο λέει πολλά. Αρσενικό με τα όλα του, με την τρέλα στο μάτι, τσαμπουκάς-καπνιστής-αλήτης με ευαισθησίες. Κι ένα περίεργο φούσκωμα μέσα από το πατελόνι..

Ειδήσεις

Οι εξελίξεις στο χώρο μας είναι πολλές, αλλά είναι καλύτερο να τις μάθετε από πρώτο χέρι:

εδώ!

Ευχαριστώ.

Σοκολάτα

Με το που ξύπνησα, γύρισα το -σαν σμιλεμένο από αγγέλους- πρόσωπό μου και κοίταξα δίπλα μου στο κρεββάτι. Ήταν άδειο. Με απίστευτα ταχείς ρυθμούς άρχισα να σκέφτομαι και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων κατάλαβα. Πάντα, η πρώτη νύχτα που κοιμάμαι χωρίς μία ψηλή-ξανθιά/μελαχρινή-με-ωραίες-καμπύλες σημαίνει την αρχή της εξεταστικής περιόδου. Σημαίνει πως δεν πρέπει να έχω κάτι να με αποσπά από το διάβασμα, πως πρέπει να βάλω στην άκρη τη ζωή που κάνω καθημερινά τους 9 μήνες του χρόνου. Να σταματήσω να πίνω, να σταματήσω να κάνω τις γυναίκες να νιώθουν γυναίκες, να βλέπω τους φίλους μου λιγοτερο από όσο θέλω. Σημαίνει πως πρέπει να αρχίσω να διαβάζω.

Και αρχίζω να διαβάζω, παρόλο που το μάθημα το δίνω σε τρεις εβδομάδες. Θεωρητικά, τώρα θα έπρεπε να είμαι πάνω από ένα βιβλίο, όμως εγώ από το πρωί περιφέρω το απίστευτα γυμνασμένο κορμί μου στο σπίτι, από την κουζίνα μέχρι το υπνοδωμάτιο, και πάλι πίσω. Ευτυχώς η απόσταση της κουζίνας με το υπνοδωμάτιο είναι τρία μέτρα μιας και μένω σε γκαρσονιέρα, οπότε δεν είναι ότι μου βγαίνει κι ο πάτος στο περπάτημα.

Θα περίμενε κανείς ότι ένας άντρας με την δική μου αυτοκυριαρχία και αποφασιστικότητα δε θα έχανε το χρόνο του έτσι. Τη μια πάω να φτιάξω καφέ, μετά σκέφτομαι “ε, να μην πιω τον καφέ πρώτα να ανοίξει το μάτι πριν αρχίσω να διαβάζω;”, άσχετα αν αυτός ο καφές είναι ο τρίτος που πίνω από το πρωί. Μετά σκέφτομαι πως δε μπορώ να διαβάσω με ακατάστατο σπίτι, και αρχίζω να φτιάχνω το σπίτι. Και μετά κάθομαι, φτιάχνω ένα καφέ να χαλαρώσω για να μπορώ να συγκεντρωθώ πιο εύκολα όταν διαβάζω. Πίνω τον καφέ, και ανοίγω το βιβλίο. Το χέρι μου πάει ασυνείδητα στην κοιλιά μου, μέσα από την μπλούζα, πιάνω τους 4 από τους 19 κοιλιακούς μου και συνειδητοποιώ πως κολλάω. “Μα δε γίνεται να διαβάσω έτσι, δε μπορώ να συγκεντρωθώ” σκέφτομαι. Ανάβω θερμοσίφωνα, περιμένω να ζεσταθεί το νερό να κάνω μπάνιο. Παίρνω τους κοιλιακούς μου και πάμε για μπάνιο. Βγαίνω από το μπάνιο, μετά από 3-4 λεπτά είμαι στο γραφείο. Το βιβλίο είναι ήδη ανοιχτό από πριν. Αρχίζω να διαβάζω τις πρώτες σειρές ενώ τα δάχτυλά μου ασυναίσθητα χαιδεύουν τις απίστευτες γωνίες του προσώπου μου. Βρίσκω ένα σπυράκι. Αυτό ήταν. Με εκνευρίζει το σπυράκι. Μοναδικός μου σκοπός είναι να το σπάσω. Μετά από μία ώρα το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο από τσιμπήματα, έχει ψιλοξεφλουδίσει ανά τα σημεία. Κάθομαι στο γραφείο, αρχίζω να διαβάζω από την αρχή τις σειρές που διάβασα πριν. Χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο κοντός και μου προτείνει καφεδάκο. Εδώ μπαίνει η αυτοκυριαρχία/αποφασιστικότητα που είπα στην αρχή της παραγράφου. Του λέω όχι, απαντάει επιθετικά, κλείνω επιθετικά το τηλέφωνο. Παίρνω τη ζαργάνα να τη ρωτήσω πως πήγε η μέρα της, τί έκανε, και λοιπά. Η ώρα είναι 6 και 02 και εγώ είμαι στον τρίτο μου καφέ. Για ν’ανοίξει το μάτι εννοείται. Αυτό κάνω. Πίνω καφέδες, καπνίζω ολη μέρα μέχρι τώρα, για να “ανοίξει το μάτι”.

Όλα μια απόφαση είναι. Μια δύσκολη απόφαση. Θα φτιάξω ένα καφέ και μετά θα αρχίσω να διαβάζω. Έχω ήδη προχωρήσει αρκετά!!

ΥΓ: Η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι δική μου, είναι τρομερά ρεαλιστική. Αν αλλάξεις τα γυαλιά και τα κάνεις πιο ερωτικά, και αν αντί για αυτό το στυλό βάλεις ένα στυλό μπικ, τότε είσαι στο γραφείο μου!
ΥΓ2: Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως.
ΥΓ3: Δεν κάνεις λάθος υπέρλαμπρε αναγνώστη, ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το κείμενο.