Την τελευταία φορά που πέρασα Χριστούγεννα μακρυά από το σπίτι μου ήταν πριν έξι χρόνια στη Μαδρίτη. Πως θα περάσουν τα Χριστούγεννα μέσα σε ένα ψυχρό αστόλιστο στρατόπεδο; Η καλύτερη περίοδος του χρόνου με βρίσκει να πρωτοκολλώ έγγραφα και παρόλο που οι κλήσεις και τα μηνύματα φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά, τελικά αυτό που καταφέρνουν είναι να σε αφήνουν ακόμα πιο μελαγχολικό από ότι σε βρήκαν, παρέα πάντα με τα πρωτόκολλά σου. Αλλά είναι παρηγορητικό να ξέρεις ότι το να πρωτοκολλάς είναι πολύ χρήσιμο και κανένας ντόπιος εποπ δε μπορεί να σε αντικαταστήσει για λίγες μέρες γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολη δουλειά που μόνο εγώ μπορώ να κάνω. Σαρκασμός ήταν αυτό, στόκο. Πάλι καλά που συμπάσχουν κι άλλοι δέκα, και με χαβαλέ σβήνονται μέρες.

Δυόμιση μήνες στο στρατό και μερικές εξόδους μετά με βρίσκουν σε ένα ίντερνετ καφέ να προσπαθώ να περιγράψω όλες τις ανείπωτες σκέψεις που έχω κάνει τόσο καιρό. Η κωδική λέξη φυσικά είναι η “ανείπωτες”. Τρομερό αν σκεφτείς πως περιτριγυρίζομαι μονίμως από κόσμο.

Αλλά δεν θα μιλήσω για το στρατό τόσο όσο για οτιδήποτε άλλο. Μάλλον για αυτά που μου έχουν λείψει. Σήμερα ξύπνησα και ήθελα να γυρίσω πλευρό και να δω τη ζαργάνα αλλά αντ’αυτού είδα τα μαύρα σίδερα του κρεββατιού και έναν νεκρό κοριό από χτες. Ήθελα λέει να ξυπνήσουμε, να μου φτιάξει καφέ (έτσι, γιατί ο φαλλοκρατισμός καλά κρατεί), να βάλω μουσική χριστουγεννιάτικη και να περάσω ένα πρωινό όλο έρωτα και χρυσόσκονη. Παρόλα αυτά, ξύπνησα και καθάρισα τουαλέτες και μετά καθάρισα κάτι γραφεία. Μετά το ερωτικό πρωινό φαντάστηκα πως πήρα τη ζαργάνα και πήγαμε σε ένα ταβερνάκι και πίναμε κρασάκι, έπαιζε Χαρούλα και την θάμπωνα με τις θεωρίες που έχω αναπτύξει περί άμυνας και φιλοσοφίας. Στην πραγματικότητα κάθισα σε ένα πέτρινο παγκάκι κάτω από κάτι πεύκα και συνέχισα το βιβλίο “Ο δήμιος του έρωτα” μέχρι να φτάσει η ώρα να φάω στα εστιατόρια. Ήθελα λέει εκεί στο ταβερνάκι να σκάσει κι ο κοντός, να κάνουμε χαβαλέ και να συνεχίσουμε τη φιλοσοφία εκείνη που κάνεις μόνο όταν έχεις πιει τα κρασάκια σου. Και να νυχτώσει και να είμαστε όλοι ακόμα στο ταβερνάκι. Αλλά η νύχτα με βρίσκει σε ένα ίντερνετ καφέ να μιλάω κι ούτε καν να πλησιάζω (χρονικά, χωρικά ή ουσιαστικά) στα σενάρια που ενστικτωδώς πλην αφελώς σχεδίασα. Και έτσι οι μέρες περνούν στην Μυτιλήνη.

Δεν έχω παράπονο από χαβαλέ, ευτυχώς είμαι σε ένα μέρος που η διάθεση για χαβαλέ είναι ακόμη ακμαία. Σε ένα μήνα θα γυρίσω στη μόνιμη μονάδα όπου κυβερνά η μιζέρια, εκείνη που σε παρασέρνει, η μεταδοτικιά. Εκεί να δω τι θα κάνω. Προς το παρόν χαίρομαι τις 30 μέρες αφθονίας μου. Και τις μετράω μία μία, μέχρι τα Χριστούγεννα, σαν τη διαφήμιση των Τζάμπο. 49 μέρες για τα χριστούγεννα και ακούω μονίμως την μπίλι να τραγουδάει τον καιρό που περνάει.

Έπρεπε να συμβεί κάτι μεγάλο για να ξαναμπώ εδώ μέσα να γράψω.

Τους τελευταίους έξι μήνες δεν θα έλεγα πως έχουν γίνει πολλά. Λίγο διάβασμα το οποίο αποδίδει με τρομερά αργούς ρυθμούς. Η γκαντεμιά με τη σχολή θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Αν σκεφτείς ότι τον Σεπτέμβρη είχα ένα μάθημα και τη διπλωματική (3 μήνες δουλειά) και με τούτα και με κείνα τελικά  έφτασε αύγουστος χωρίς να έχω παρουσιάσει.. Οι ατυχίες συμπεριλαμβάνουν αλλαγή του κύκλου σπουδών, αλαζονεία και τυπικότητα εμπλεκόμενων καθηγητών και, το πιο τελευταίο ήταν που πέθανε ο πατέρας του υπέυθυνου καθηγητή της διπλωματικής στη φάση της διόρθωσης του τελικού κειμένου με αποτέλεσμα να έχουν περάσει δύο μήνες χωρίς να έχω λάβει ακόμα τις διορθώσεις. Τον Μάιο, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι όλα έχουν μπει στο δρόμο τους και μέσα στον Ιούνιο θα έχω τελειώσει μια για πάντα με την ακαδημαϊκή μου καριέρα, διέκοψα την αναβολή του στρατού. Μου είπαν εκεί ότι κατά πάσα πιθανότητα θα μπω τον Νοέμβρη καθώς έχασα την προθεσμία για τον αύγουστο. Το αποτέλεσμα; Μπαίνω σε 20 μέρες φανταράκι χωρίς να έχω τελειώσει την ακαδημαϊκή μου καριέρα, χωρίς να έχω χαρεί όπως θα ήθελα το καλοκαίρι μου, χωρίς να έχω κάνει τα μαγικά ερωτικά διήμερα που ονειρευόμουν τους προηγούμενους 9 μήνες και χωρίς να έχω προετοιμαστεί ψυχολογικά γενικότερα.

Όντας τρομακτικά ευφυής και συναισθηματικά νοήμων, σε αυτή τη διαδικασία της απώλειας πέρασα από τα στάδια της άρνησης και του θυμού κατ΄ευθείαν στο στάδιο του παζαρέματος νομίζω. Ας δω και λίγο τα θετικά σκέφτηκα. Γιατί υπάρχουν και θετικά, μικρού και μεγάλου βάρους, όπως το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου και πόσο άσχημο μπορεί να είναι κάτι όταν είναι στο χρώμα σου; Πέρα από αυτό, ίσως πράγματι τη χρειάζομαι αυτή την αλλαγή στη ζωή μου γιατί, πραγματικά είχα βαλτώσει τον τελευταίο μήνα. Και δεν λέω, η Ιταλία και η Ελβετία που πήγα τον Ιούλιο ήταν εξαιρετικοί προορισμοί, αλλά γυρνώντας εδώ βρήκα μία πόλη άδεια από παρέες που έκαναν πολλά παραπάνω από το να γεμίζουν ένα καλοκαίρι. Τις τελευταίες δέκα μέρες είμαι κλεισμένος σπίτι μου και βλέπω ξεχασμένες σειρές, η ζαργάνα έχει ένα ωράριο που δεν της αφήνει πολλά περιθώρια να με χώσει για τα καλά στη ζωή της και ο κοντός θα γυρίσει στα μέσα του μήνα. Οπότε.. Η βαλτωμένη ζωή μου χρειάζεται μία αλλαγή και ο στρατός ίσως να είναι αυτό που χρειάζομαι. Από την άλλη, ένας γνωστός μου μου είπε ότι ήταν ένα βήμα πριν την ψυχολογική στήριξη όταν υπηρετούσε γιατί είχε φτάσει λέει στα όριά του με τα ζώα που ήταν μαζί. Η λέξη ζώα λειτουργεί ως κατηγορούμενο στην πρόταση, όχι ως αντικείμενο, υποδεικνύοντας το πνευματικό επίπεδο της πλειοψηφίας που υπηρέτησαν πριν ενάμιση χρόνο στην Κω. Οπότε είναι ότι σου κάτσει λοιπόν. Ελπίζοντας για το καλύτερο για ΄μένα, εσύ αναγνώστη μου δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα εννοείται. Γιατί όσο δυσαρεστημένος και να είμαι από το περιβάλλον μου εγώ τη δουλεία μου θα την κάνω σωστά. Α, όλα κι όλα.

Ο στρατός θα μας φέρει πιο κοντά μάλλον ε;

ΥΓ: Στη φώτο έβαλα ένα χακί καπέλο για να ιλουστράρω το γεγονός ότι το χακί είναι το χρώμα μου.

Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν εδώ. Και θα έλεγα ψέμματα πως ήταν η δραστήρια ζωή μου που με κρατούσε μακρυά από το ανάρπαστο μπλογκ μου. Αλλά πέρασαν τέσσερις ολάκεροι μήνες και οι μεγαλειώδεις σκέψεις μου πρέπει να εντυπωθούν στο εικονικό χαρτί αν θέλω να αλλάξω τον κόσμο, εσάς δηλαδή, μιας κι έχετε τεράστια περιθώρια βελτίωσης.

Lets talk about jobs. Τα επαγγελματικά για τους Υδροχόους φαίνονται υποσχόμενα για το πρώτο εξάμηνο του 2011, ενώ είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι περισσότεροι άνδρες υδροχόοι θα μπουν στο στρατό μέσα στο 2ο εξάμηνο του 2011. Παλιοί γνώριμοι επιστρέφουν αμετανόητοι και ζήτουλες. Αλλά ως κλασικά υδροχοάκια θα αντιδράσετε σπασμωδικά και κυκλοθυμικά επιτρέποντάς τους επανείσοδο στη ζωή σας. Αν θέλετε τη γνώμη μου, θα κάνετε τραγικό λάθος! Μα καλά, το 2009 δεν σας έμαθε τίποτα; Αδιορθωτοι. Ποτέ δε λέμε ναι σε έκπτωτους αγγέλους, πότε θα το καταλάβω;

Τις προάλλες μιλούσα με τον αδερφό μου για δουλειές γιατί είναι στην πρώτη πρώτη φάση: όχι, δεν προσπαθεί να βρει δουλειά. Προσπαθεί να βρει την προϋπηρεσία για να βρει αργότερα δουλειά. Κοιτάζοντας λοιπόν τις αγγελίες και όντας μηχανικοί, ευχήθηκα να ήμουν ΚΟΠΕΛΑ ΕΜΦΑΝΙΣΙΜΗ αφού έτσι θα είχα άπειρες επιλογές καριέρας. Θα μπορούσα να γίνω σερβιτόρα, ταμείας, να δουλέψω σε τουριστικές επιχειρήσεις, σε κωλόμπαρα αλλά και ως babysitter. Έχω συνειδητοποιήσει πια πως, παρά τα πτυχία, τη δουλειά θα μου τη φάει η καριόλα η εμφανίσιμη.

Lets talk money, biatch. Οι υδροχόοι, όντας αμιγώς πνευματικοί άνθρωποι, δεν λογαριάζετε τα λεφτά. Θα έπρεπε, γιατί αργά ή γρήγορα θα τους χάσετε τους φίλους σας που τα λογαριάζουν.

Lets talk health. Μετά από δυόμιση χρόνια, που διαγνώστηκα λανθασμένα με έμφραγμα ενώ απλώς η καρδιά μου είναι περίπου 5-10 εκατοστά χαμηλότερα από τους θνητούς, επιστρέφω στον τομέα της υγείας να κάνω το τσεκάπ μου. Αυτή τη φορά θα το κάνω καλά. Άρχισα με οδοντίατρο, που είχα να πάω από τα 14 μου. Το αποτέλεσμα; Για τις προσεχείς μέρες μόνο γραπτώς θα επικοινωνώ, έχω κάνει 4 σφραγίσματα και μάλλον θα τερματίσω! Ακολουθεί καθαρισμός και, από ότι φαίνεται, μασέλα. Θα ακολουθήσει καρδιολόγος, παθολόγος (προληπτικοί οι λόγοι), αλλεργιολόγος, οφθαλμίατρος και νευροψυχίατρος. Ω ναι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω από τον τελευταίο.

Lets talk. What about? You. No thank you.

Κάτι που φαίνεται να με απασχολεί τον τελευταίο καιρό  είναι αν σημασία έχουν οι σκέψεις ή οι πράξεις. Μπορείς ας πούμε να κάνεις σκοτεινές σκέψεις αλλά όχι σκοτεινές πράξεις. Πράγματα που για ‘σένα είναι φυσιολογικά για τους άλλους είναι ίσως σοκαριστικά. Η αλήθεια είναι πως η συναισθηματική μου νοημοσύνη (μεταξύ άλλων) είναι σαφώς μεγαλύτερη των περισσότερων ανθρώπων κι έτσι έχω μεγαλύτερη επαφή με τα συναισθήματά μου (κάτι που συνεπάγεται πως έχω και συναισθήματα βλάκα). Η αλήθεια είναι πως κανείς δε μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις του, οπότε δε μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν που σκέφτηκε κάτι, μπορείς μόνο να τον κατηγορήσεις για κάτι που έκανε. Το λέει και ο Μάρκες, “οι άνθρωποι θα σε θυμούνται για τις πράξεις σου, όχι για τις σκέψεις σου”.  Δεδομένου αυτού, οι σκοτεινές σκέψεις είναι αναπόφευκτες, ας το δεχτούμε όλοι να τελειώνουμε.

Ας περάσουμε στη σημασία της -μία λέξη που δεν ξέρω μπαίνει εδώ ακριβώς!-. Είναι γνωστό της πάση πως είμαι εκδικητικός. Είναι γνωστό επειδή εγώ το έθεσα έτσι. Κάποιος που ακούει να λες πως είσαι εκδικητικός, περιμένει έναν άνθρωπο συμβατικά εκδικητικό με όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που συνοδεύουν την εκδίκηση. Έχει διαφορά όμως να είσαι εκδικητικός, δηλαδή να θες να πάρεις εκδίκηση, προσωπικά, και άλλο να ελπίζεις σε μία,”ηθική δικαίωση” ας το ονομάσω. Με λίγα λόγια, σου κάνει κάποιος μία μαλακία, και εσύ είσαι κιουρία και δεν του λες τίποτα και δεν ξεσπάς.. Ε! Δεν ελπίζεις ότι ο χρόνος θα σε δικαιώσει; (μία από τις σκοτεινές σκέψεις είναι αυτή).Συνδέοντας λοιπόν το θέμα των σκοτεινών σκέψεων και αυτού που αναλύω τώρα: όταν οι άλλοι πλέον σε έχουν στο μυαλό τους ως εκδικητικό και παράλληλα εκφράζεις μία σκοτεινή σου σκέψη, στο μυαλό τους τα δύο ταυτίζονται και καταλήγεις ώς ένας άνθρωπος με άσχημα χαρακτηριστικά, ή τουλάχιστον με τα περισσότερα άσχημα χαρακτηριστικά.

Το ότι αποζητάς εκδίκηση με την καρμική έννοια, δεν σε κάνει συμβατικά εκδικητικό, ότι δηλαδή θα προσπαθήσεις να εκδικηθείς τον άλλον, να τον πληγώσεις όπως σου έκανε. Ζητάς μία ηθική δικαίωση πως ο άνθρωπος που σου φέρθηκε σκάρτα κάποια στιγμή θα ζήσει κάτι αντίστοιχο, ή ότι θα μετανοήσει για τη συμπεριφορά του. Είναι μία φυσιολογική σκέψη από έναν πληγωμένο άνθρωπο να σκεφτεί έτσι, τουλάχιστον για έναν άνθρωπο που δεν είναι κινηματογραφικά δυνατός και μοιραίος για να ξεπερνάει καταστάσεις με ένα κλείσιμο του ματιού. Ελπίζω να κατάλαβες τον πολύπλοκο συνειρμό μου. Σου ανέλυσα τον πιο πρόσφατο προβληματισμό μου για να σε προβληματίσω. Εγώ το έλυσα κι αυτό, συνειδητοποιώντας πόσο υπέροχος άνθρωπος είμαι και σε επαφή με τα τσάκρα μου και το κέντρο μου. Αντλώ και εκπέμπω θετική ενέργεια, εκτός από τις φορές που δεν συμπαθώ κάποιον, δηλαδή το 80% των ανθρώπων που ξέρω. Γιατί, βλέπεις, η τεράστια συναισθηματική νοημοσύνη πάει πακέτο με το να καταλαβαίνεις και τα συναισθήματα του άλλου, και σπάνια ενθουσιάζομαι με αυτό που βλέπω. Ας είναι. Αρκετά είπα για τους άλλους. Από δω και περα θα μιλάω μόνο για μένα.

Ο κοντός πήρε πτυχίο, κάναμε καινούριες αισθησιακότατες γνωριμίες και η ζωή συνεχίζεται απρόβλεπτη όπως πάντα. Έτοιμος για το φθινόπωρο που ήδη μπήκε, κι έτοιμος για την επικείμενη ψυχολογική μου κατάπτωση λόγω γεγονοτων που θα αναλύσω σε μία, ελπίζω, φαντασμαγορική 4η σεζόν.

Συμβουλές:

Μέχρι πρότινος πίστευα ότι οι συμβουλές είναι το πλέον άχρηστο πράγμα όταν αφορά αισθηματικά ζητήματα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει ακολουθήσει τις συμβουλές που ακούει, ούτε καν τις δικές μου οι οποίες βασίζονται σε μαθηματικά πρότυπα και μοτίβα τα οποία είναι αλάνθαστα. Λένε ψέμματα οι αριθμοί; Δεν νομίζω. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι άχρηστες οι συμβουλές, αλλά υπάρχει μία μικρή αμφιβολία μετά από συζήτηση με τη ζαργάνα. Όταν κάποιος έρχεται λοιπόν και σου ζητάει συμβουλή σε ένα περίπλοκο αισθηματικό ζήτημα από ότι κατάλαβα υπάρχουν δύο τεινά: Α) Να του πεις την άποψή σου με βάση το δικό σου μυαλό, να του πεις τι να κάνει, τί χειρίζεται λάθος, πως θα καταφέρει κατά τη γνώμη σου να διεκδικήσει σωστά αυτό που θέλει. Β) Το λάθος τεινό.

Πλακίτσα. Το Β) είναι λέει να προσπαθήσεις να καταλάβεις τον τρόπο που σκέφτεται ο άλλος και να του πρότείνεις λύσεις οι οποίες ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του και την προσωπικότητά του. Αντίλογος: Γιατί να έρθει κάποιος να σε ρωτήσει κάτι το οποίο θα μπορούσε να σκεφτεί και μόνος του; Και αν τελικά του προτείνεις κάτι που δεν το έχει σκεφτεί μόνος του, μήπως είναι λίγο χαζούλης;

Λύθηκε λοιπόν κι αυτό. Οι συμβουλές, όπως απέδειξα, σε αισθηματικά ζητήματα δεν έχουν νόημα, παρά μόνο αν ακολουθείς αυτά που σε συμβουλεύω εγώ. Αναγνώστη, έχεις ένα πρόβλημα που σε ταλανίζει εδώ και 4 μέρες, από τότε που της μίλησες στην τουαλέτα του μπαρ ενώ είχες πιει τον άμπακο και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Νόμιζες ότι σε κεράτωσε και για να εκδικηθείς κεράτωσες κι εσύ, αλλά τελικά δεν σε κεράτωσε και δεν ξέρεις πως να τα μπαλώσεις; Ο θόγιας και οι πολίτιμοι συνεργάτες του θα σε καταπιέσουν να ακούσεις τη συμβουλή τους μέχρις ώτου τα μπαλώσεις.

Πίπολ:

Οι άνθρωποι είστε περίπλοκα όντα, με αρκετά χαμηλή νοημοσύνη για να καταλάβετε τί θέλετε εγκαίρως. Οπότε, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τους γύρω σας και κάντε μία εσωτερική αναζήτηση. Τί σας γεμίζει; Τί ζητάς από τους φίλους σου για παράδειγμα; Θέλεις να είναι έξυπνοι, για να μπορείς να πεις μια κουβέντα παραπάνω; Θέλεις να είναι καλοί για να μπορείς να στηρίζεσαι σε αυτούς; Θέλεις να έχουν λεφτά για να σου δίνουν; Αμάξι για να σε μεταφέρουν στη δουλειά σου; Αστείοι για να σε κάνουν να ξεχνιέσαι από τις αισθηματικές σου υποθέσεις που πρέπει να μπαλώσεις; Είναι καιρός να καταλάβεις ότι το μόνο απαραίτητο είναι να είναι καλά παιδιά, με νορμάλ νοημοσύνη. Αυτά.

Σχέσεις:

Έχεις μία σχέση η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα; Η λύση είναι μονάχα μία. Συζήτα το. Αν δεν θέλεις να το συζητήσεις για κάθε λογής δικαιολογία που έχεις στο μυαλό σου, τότε δεν είσαι έτοιμος για σχέση. Εάν το έχεις προσπαθήσει και δεν είδες φως, τότε η σχέση δεν είναι έτοιμη ή ο “έτσι” σου για τη σχέση αυτή. Να είσαι ειλικρινής και να έχεις υπομονή. Και να διεκδικείς. Αυτά.

Νομίζω ότι τώρα, αφού έβαλα τη ζωή σας σε τάξη, μπορώ να κοιμηθώ. Καλό βράδυ!

ΥΓ: Έτσι τα λέγαμε με τη ζαργάνα και την είχε συνεπάρει ο λόγος μου και η αυτοπραγμάτωσή μου που τα είχε χάσει, όταν ο κοντός μας τράβηξε φωτογραφία.

Ιούλιος 2003

Μετά από 6μιση μήνες ταραχώδους και παθιασμένης σχέσης μαθαίνω ότι το πουτανάκι με κεράτωσε. Βρε ουστ, τηλέφωνο και τέλος. Μετά από μία εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι θέλει πίσω το δαχτυλίδι που μου είχε κάνει δώρο γιατί ήταν λέει δώρο από τη μητέρα της.

Ιούλιος 2006

Φοιτητής. Τελειώνουν οι διακοπές στην Πρέβεζα, μία θυελλώδης σχέση βρίσκεται στο τέλος της και κατεβαίνουμε με κάτι πορτογαλίδες Χανιά. Οι πορτογαλίδες στην πραγματικότητα ήταν παρέα από εράσμους αλλά εσύ έχε στο μυαλό σου ότι τις γνωρίσαμε, τις συγκλονίσαμε και είπαν να μας ακολουθήσουν με τον κοντό στο μακρινό μας ταξίδι για την Κρήτη. Στο καράβι βρίσκεται και το αντικείμενο του πόθου μου η οποία δεν είχε καταλάβει καν ότι φερόταν σαν βλάκας και ήμουν στα όρια να την χωρίσω. Ας είναι. Περάσαμε 20 μέρες όλο τρέλα, κατά τις οποίες συνειδητοποίησα την απώλεια οποιασδήποτε συνεννόησης και επικοινωνίας. Προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Φλωρινιώτης είναι θεός. Αλλά είχε μεγάλα βυζιά οπότε βρισκόμουν σε δίλλημα. Μετά έφυγε και δεν την ξαναείδα. Τον ίδιο μήνα με πήρε τηλέφωνο η τύπισα του Ιουλίου 2003 να μου ζητήσει ένα λεύκωμα το οποίο λεει είχε ξεμείνει στα χέρια μου από την τρίτη λυκείου. Ξαναβρεθήκαμε να της το δώσω και όταν με είδε έπαθε κοκομπλόκο με τους κοιλιακούς μου και τα πρασινοκαφέ μου μάτια. Συγνώμη μου ζήτησε για την τότε συμπεριφορά της.. Ανώτερος εγώ, εννοείται λέω, περασμένα ξεχασμένα. Ποιος χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο τώρα, μπίατς;;;

Ιούλιος 2010

Κατεβαίνει η ζαργάνα μόνιμα, οπότε τέλος η απόσταση. Επιτέλους θα έχουμε χρόνο να κάνουμε αυτά που ποτέ δε μπορούσαμε, όπως να πηγαίνουμε στη λαϊκή και να μάθουμε ρούμπα, να είμαι μπροστά την ώρα που θα δοκιμάζει κινέζικο για πρώτη φορά και να βρούμε μία όμορφη κρητικιά για τρίο. Θα πάμε στη συναυλία της Αλεξίου και του Μαραβέγια.

Το πρόγραμμά μου καθημερινά περιλαμβάνει μπάνιο, όπου συνειδητοποιώ κάθε χρόνο και εντονότερα πως το τριχωτό πρότυπο άντρα εξαφανίζεται πανηγυρικά και ότι οι συζητήσεις μεταξύ αντρών είναι πια πολύ πιο ουσιαστικές. Εχθές, ενώ ένας 25-27 χρονών άλειφε με baby oil το άτριχο κορμί του (φουλ έξτρα άτριχο) με το μαγιώ ανεβασμένο στον αφαλό για να χτυπάει ο ήλιος τα πόδια του, έλεγε στο φίλο του: “Εμείς ρε συ στα δεκαοχτώ μας ήμασταν πολύ πιο προσγειωμένοι..”. Η νέα γενιά των αντρών, την οποία και εκπροσωπώ επάξια, εξελίσσεται λαμπρά.

Ενημερώθηκα για το νέο trend πως υπάρχει παγωτό με γεύση τζατζίκι και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια.

Τώρα τελευταία που άρχισα πάλι να κυκλοφορώ βλέπω πως δεν έχω χάσει το τατσ μου, μιας και παλιές και νέες γνωστές μού λένε πως περπατάω σαν μοντέλο, θα μπορούσαν να με αναγνωρίσουν από μακρυά, ότι έχουν ακόμα κρεμασμένη την αφίσα με μένα στο προσκεφάλι του κρεββατιού κι ότι όποτε τρώνε φράουλες με θυμούνται. Είναι όμορφο να ξέρεις ότι έχεις συγκινήσει μερικούς ανθρώπους.

Οι καινούριες μου θεωρίες περιλαμβάνουν πάρα πολύ την συναισθηματική νοημοσύνη και το πώς η έλλειψή της επηρεάζει τους πάντες. Είναι ακριβώς σαν την νοημοσύνη, όλοι νομίζουν πως έχουν υπεραρκετή, αλλά εσύ ως πιο ανεπτυγμένος θέλεις να τους τρίψεις το συνονθύλευμα συναισθημάτων σου στα μούτρα μπας και το καταλάβουν. Γενικά νομίζω πως έχω κλείσει τόσο ως άντρας όσο και ως άνθρωπος, οπότε από τούδε και στο εξής δεν θα γράφω για προβληματισμούς μου, μιας και τους έχω λύσει. Απλώς θα σας ανακοινώνω τρόπους αντιμετώπισης. Κάτι σαν τον προσωπικό σας γκουρού. Άντε πάλι τυχεροί!

Ιούλιος 2017

Το μπλογκ μου έχει μεταφραστεί σε 39 γλώσσες, θα έχει γίνει ταινία με τον στραφταλίζοντα Ρόμπερτ Πάτισον καθαρά λόγω ομοιότητας. Η ζαργάνα (μμμ… Νάταλι Πόρτμαν) θα είναι μονίμως στο σπίτι να μαγειρεύει και να καθαρίζει μη μπορώντας να καταλάβει πως, με ποιον τρόπο κατάφερε να τυλίξει ένα κελεπούρι σαν κι εμένα, τη στιγμή που εγώ την απατάω με την τύπισα του Ιουλίου 2003 (βλέπε φώτο).

Τις περισσότερες φορές πιστεύω πως είμαι υπερβολικά ώριμος και έξυπνος για την ηλικία μου.

Καταλαβαίνεις λοιπόν τη χαρά μου όταν διαψεύδομαι!

Καλό καλοκαίρι!

“Με ποιο τρόπο μπορεί να προβλεφθεί η αλλαγή στα πρότυπα;”

Δεν ξέραμε την απάντηση, οπότε ρωτήσαμε τον καθηγητή.

Απάντηση:

“Δε μπορεί να προβλεφθεί! Μπαζίνγκα!”

Τζίζους

ότι ξεκινάς μόνος σου, από την αρχή, απόλυτα μόνος σου. Η μοναξιά σε έχει καταφάει, δεν υπάρχει κανείς να ανταλλάξεις μία κουβέντα.Θες πολύ να βρεις έναν άνθρωπο να πεις το οτιδήποτε. Κάνεις την πρώτη απόπειρα να επικοινωνήσεις, από το πρώτο περιβάλλον που ξέρεις. Τη σχολή σου, το σχολείο σου, τη δουλειά σου. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεστε σκέψεις για το αντικείμενο της δουλειάς. Περνάει ο καιρός και η σχέση αυτή δεν εξελίσσεται. Έχεις πλέον έναν άνθρωπο με τον οποίο συζητάς, αλλά οι όροι της γνωριμίας σας έχουν αρχίσει να είναι ανεπαρκείς. Ψάχνεις κάτι παραπάνω, αλλά δεν το βρίσκεις σε αυτόν τον άνθρωπο. Ψάχνεις αλλού. Βγαίνεις με αυτόν, γνωρίζεις κόσμο, πολύ κόσμο. Μιλάς με πολλούς και από την καύλα σου κρατάς με πολλούς από αυτούς επαφή. Για πολύ καιρό βγαίνεις μαζί τους και περνάς καλά. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα συνειδητοποιείς ότι κάτι σου λείπει. ΟΚ, βγήκες από τη μοναξιά σου, μπορείς να μιλάς για την εργασία σου, μπορείς να κάνεις και τις πλάκες σου. Αλλά κάτι λείπει. Ψάχνεις για κάτι πιο ουσιαστικό, να καλύψεις κι αυτήν την τρύπα. Από όλους αυτούς που έχεις γνωρίσει από την χρονική στιγμή μηδέν αρκετοί είναι αυτοί που ξέρουν να σου πούνε κάτι παραπάνω από πολλά αστεία. Επικεντώνεσαι σε αυτούς. Το ένα φέρνει το άλλο και τελικά είσαι με μετρημένους ανθρώπους γύρω σου οι οποίοι νιώθεις πως σε γεμίζουν, σε καλύπτουν. Δένεσαι. Τα πράγματα δεν είναι όμως πάντα στο χέρι σου. Συμβαίνει η ζωή και τελικά είσαι με ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων γύρω σου. Ξυπνάς και βρίσκεσαι πάλι στην αρχή. Είσαι μόνος σου, από εκεί που ξεκίνησες. Που έχασες την μπάλα; Ή μήπως δεν την έχασες; Μήπως η μοναξιά είναι επιλογή σου;;;

Τον τελευταίο καιρό δεν θέλω να κάνω αυτά που θέλω να κάνω. Ανωριμάζω.

PS: If you are dyslexic, please press six nine six nine six nine…

Μετά από άπειρες εκκλήσεις φανατικών οπαδών αποφάσισα να ξαναγράψω. BAZINGA! Απλώς πρέπει να διαβάσω και ετσι παίρνω ακόμα μία μικρή αναβολή. Το θέμα της εργασίας μου είναι η ικανοποίηση ασθενών, αλλά ασθενών που δεν είναι ακόμα ασθενής. Tricky!

Πήγαμε στο χωριό μου και περάσαμε φίνα το προηγούμενο σαβββατοκύριακο! Ψήσαμε, παίξαμε λίγο με το σκύλο, τραγουδήσαμε, είπαμε και μια-δυο αποτυχημένες τρομακτικές ιστορίες.. Έχω καταλάβει ότι όσο μεγαλώνεις τόσο λιγότερες τρομακτικές ιστορίες μπορείς να σκεφτείς. Λυπηρό.

Εχθές πήγα σε μία γιορτή και ήταν εκεί η 12η πρώην μου. Με το αγόρι της. Σαφέστατα την έχω ξεπεράσει, δεν τίθεται τέτοιο θέμα καχύποπτε οπαδέ μου. Μου έκανε εντύπωση που για 3-4 ώρες κανείς δεν μπήκε στη διαδικασία να γνωριστεί ο νυν με τον πρώην. Όλοι μας ξέρανε όλους, αλλά εγώ κι αυτός όχι. Επίσης, κατέληξα στο ότι όταν έχεις πια χωρίσει και βρίσκεσαι μία φορά το χρόνο με τον άλλον λόγω κοινής παρέας, είναι τελείως ηλίθιο και απαξιωτικό να ανοίγεις ψιλή κουβεντούλα. Δηλαδή κυρία μου τί θέλεις να μάθεις; Ναι πήρα πτυχίο, ναι ομόρφυνα, ναι παραμένω έξυπνος και αστείος. Τώρα ας πούμε είμαστε φιλαράκια; Απλώς, συναισθηματικά καθυστερημένε αναγνώστη, το θεωρώ υποκρισία να κάνεις ερωτήσεις για τη ζωή μου όταν μπορείς να μάθεις για ‘μένα από αλλού. Αν θες να μιλήσουμε, καλύτερα να κάτσουμε να λέμε βλακείες και να γελάσουμε λίγο, παρά να μαθαίνουμε ο ένας για τη ζωή του άλλου. Μη με παρεξηγείς, δεν μπερδεύτηκα καθόλου συναισθηματικά με την συνάντηση.  Απλώς και οι δύο ξέρουμε ότι πιάνεις την κουβέντα για να φανείς πολιτισμένος στα μάτια σου. Μα δεν είναι ανάγκη. Τέτοιες κουβέντες με κάνουν να νιώθω πως δεν ήμασταν ποτέ μαζί, και δεν εννοώ πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε αναλόγως, αλλά ποιον κοροϊδεύεις;

Ας είναι. Πέρα από αυτά ήταν μία εξαιρετική βραδυά! Μίλησα πολύ, γέλασα πολύ, και τα σουβλάκια με κρεμμύδι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο για τα 6 γκομενάκια που μου κουνιόντουσαν χωρίς σταματημό. Και η ζαργάνα δεν χρειάζεται να το μάθει ποτέ. Μπαζίνγκα. Μέσα στην εβδομάδα έρχεται η ζαργάνα, και μέσα στην επόμενη έρχεται ο ιταλός συγκάτοικος από το εράσμους. Και στα τελη του μήνα μάλλον ανεβαίνω σαλόνικα για τελευταία φορά! Ο μήνας προβλέπεται υπέροχος!

ΥΓ: Καλό μας μήνα φανς!

ΥΓ2: Στη φωτογραφία είναι η πρώην μου που έλεγα στο ποστ. Μην την βλέπετε έτσι, δεν είχε ωραίο πρόσωπο.

..κι εκεί που χάζευα στον υπολογιστή, ξαφνικά.. ανακοπή! Σταματάει να αναπνέει, η οθόνη πάγωσε, μέχρι που χάθηκε η λάμψη από την οθόνη. Ο υπολογιστής είχε πεθάνει. Κι εγώ είχα χάσει τα πάντα. Φωτογραφίες, μουσικές, ταινίες και εργασίες. Η αυτοψία έδειξε πως ο σκληρός είχε καεί.

Πριν από λίγες μέρες, μετά από πολλές εβδομάδες αναμονής, ο υπολογιστής είναι ξανά στα χέρια μου, μετά από επιτυχή μεταμόσχευση σκληρού δίσκου. Το χειρότερο είναι πως καταλαβαίνω πως είναι διαφορετικός ο υπολογιστής. Μπορεί να φταίνε τα γουίντοους 7, μπορεί να φταίει το ότι είναι πιο καθαρός. Δεν ξέρω. Το συμπέρασμα είναι πως πρέπει να πάρω εξωτερικό σκληρό γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Από την τελευταία φορά που έγραψα μεσολάβησαν τα γεννέθλιά μου, στα οποία ντύθηκα άφρο μαν, περισσής αρρενωπότητας. Επίσης μεσολάβησε μία πολύ μέτρια εξεταστικη. Μεσολάβησε ένα μικρό ταξιδάκι στη Θεσσαλονικη. Και πολλές, πολλές θεωρίες.

Μία από αυτές την σκεφτόμουν πάνω από ένα μήνα, και τελικά κατάλαβα ότι ταυτίζεται με την διαδικασία της προβολής, έτσι νομίζω είναι ο όρος στην ψυχολογία. Δηλαδή δεν έκανα και κανένα μεγάλο breakthrough όπως ήλπιζα. Κάποιος άλλος το σκέφτηκε πριν από μένα. Ας είναι. Είναι πολλά τα συμπεράσματα που έβγαλα. Κυρίως για τους άλλους μιας κι εγώ είμαι πεπεισμένος ότι δεν προβάλλομαι πουθενά. Αλλά είναι άδικη η σύγκριση των άλλων μαζί μου, πάντα βγαίνουν χαμένοι, οπότε δεν το συνεχίζω. Έτσι, έβγαλα πολλά συμπεράσματα γι’ αυτούς που είναι γύρω μου. Παρόλα αυτά, όπως έλεγε και ο παππούς μου, όταν καταλαβαίνεις περισσότερα, λες λιγότερα και κάνεις υπομονή.

Η τελευταία μου θεωρία, που ακόμα δεν έχω μάθει με ποια πραγματική θεωρία της ψυχολογίας ταυτίζεται, αφορά στην άμυνα. Πολλά πράγματα που λέμε πως είναι άμυνα, δεν είναι άμυνα από τους άλλους αλλά από τον εαυτό μας. Και αντιστρόφως. Ο λογος που αμύνεται κάποιος είναι κατά κύριο λόγο να προστατευτεί από μία απογοήτευση, ή από μία απότομη προσγείωση. Κι όμως, αν παρατηρήσεις τους γύρω σου θα δεις πως πολλά πράγματα τα βάφτισαν άμυνα για να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους. Και το μόνο που μένει να κάνεις είναι να αναρωτηθείς για ποια πράγματα το κάνεις κι εσύ. Αν το κάνεις κι εσύ, φυγόπονε αναγνώστη. Μην βλέπεις εμένα που τα έχω καλά με τον εαυτό μου και δεν έχω καν περιθώρια βελτίωσης, έχω αγγίξει την τελειότητα. Όλοι μας το κάνετε αυτό με τις άμυνες. Και σε αυτή τη θεωρία μπορείς να καταλάβεις πολλά για τους άλλους.

Τώρα είναι εύλογο να ρωτήσεις γιατί θέλω να καταλάβω τους άλλους. Πρώτον γιατί είναι πολύ ενδιαφέρον, δεύτερον γιατί με κάνει να καταλαβαίνω κι εμένα. Όπως και να το κάνεις είμαι ένας τρομερά περίπλοκος άνθρωπος με εξαιρετικά μεγάλο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον. Ιτς ε γουίν γουίν σιτσουέισιον.

Το Σαββατοκύριακο θα πάω στο χωριό με την παρέα μου και θα ψήσουμε και θα είναι ωραία.  Ανυπομονώ! Θα παίξει πολύ Μάλαμας βέβαια. Πάντα εκπλήσσομαι όταν ακούγεται Μάλαμας και ταυτόχρονα περνάω καλά. Αλλά αν κάτσω να το σκεφτώ, τις περισσότερες φορές με Μάλαμα καλά έχω περάσει. Θα ειναι και ο Πάκο εκεί ο οποίος θα τρώει όλα τα μπριζολάκια, κι όταν δεν τα καταφέρνει θα παίρνει το βλέμμα της φωτογραφίας. Πως να του πεις όχι;

Τι είναι ισχυρότερο;

Να σε δένουν οι ίδιες εμπειρίες με τον άλλον ή να σας ενώνουν τα κοινά σας όνειρα;

Όταν σκέφτεσαι το θάνατο, τί σε τρομάζει περισσότερο;

Το παρελθόν που θα χάσεις; Ή το μέλλον που δε θα ζήσεις;

Πρέπει να ήμουν στο γυμνάσιο, θυμάμαι ένα μάθημα αγγλικών στο φροντιστήριο. Ρωτήσαμε τον άγγλο καθηγητή μας “what did you does before you cam here?”, κι αυτός μας είπε ότι ήταν χημικός μηχανικός. Κι εμείς δεν εντυπωσιαστήκαμε μιας και δεν καταλάβαμε τι εννοούσε. Και άρχισε να εξηγεί ότι είναι από τα πιο χρήσιμα επαγγέλματα μιας όλα, ΌΛΑ γύρω μας είναι χημεία. Και όπως πάντα, αντέδρασα ενστικτωδώς. “No, no i tell you” δεν είναι όλα χημεία. Τέτοιο επίπεδο αγγλικών πρέπει να είχα. Και συνέχιζε αυτός να εξηγεί ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και με το αθώο, αρρενωπό και, την ίδια στιγμή, ρομαντικό μυαλό μου τον ρώτησα “And what is love? Love is not chemistry.” αλλά με ενημέρωσε ότι ακόμα και η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που είχα και δεν είχα υπόψη μου ήταν χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου. Γύρισα devastated στο σπίτι μου, το είπα στον ρεαλιστή πατέρα μου με πολύ broken φωνή λέμε, και έμεινα να το σκέφτομαι. Το θυμήθηκα εχθές ενώ μιλούσα με τον καλαμποκά, και όταν του το είπα μου είπε ότι “ναι αλλά είναι άκυρο να το πάρεις στραβά. Και τα ηλεκτρόνια τρέχουν γύρω γύρω πολύ πολύ γρήγορα στη λάμπα, αλλά σε φωτίζει”.”Ναι αλλά αν νόμιζες για χρόνια ότι κι η λάμπα ήταν ήλιος, δε θα απογοητευόσουνα;”

ΥΓ: Παπακαλιάτης, το ξέρω, δεν πρέπει να μπαίνω σε αυτό το τρυπάκι.

Αν γυρίσω και σου πω:

“Είδα το pretty woman εχθές. Είσαι το πουτανάκι μου.”

δεν θα σκεφτείς ότι είμαι πολύ ρομαντικός;

Υστερόγραφο

Sleigh bells ring, are you listening?? Λιγότερο από μία εβδομάδα για 5 μέρες μερά τα Χριστούγεννα και όλα σιγά σιγά μπαίνουν στη θέση τους.. Είμαστε όλοι μαζί οικογενειακώς μετά από πολλές μέρες, η εγχείρηση της μαμαθόγια πήγε περίφημα. Την Τρίτη κατέφτασε η ζαργάνα κι έτσι τα Χριστούγεννα μπήκαν σε erotic mode. Από την άλλη πρέπει να εξαφανίσω τα ίχνη των κοντοπούτανων από το σπίτι που είχα τον τελευταίο καιρό να περνάω την ώρα μου για να μην τα βρει η ζαργάνα.

Πήγα από τα Jumbo (ή μήπως Jambo?) και πήρα στολίδια για το σπίτι. Έκπληξη στη ζαργάνα, έχω αντισταθεί 2 μήνες τώρα να στολίσω το σπίτι για να το στολίσουμε μαζί ακούγοντας το blue christmas από Elvis. Θέλω να πάρω και χαρτόνια και χρυσόσκονες για να φτιάξουμε κάρτες. Θέλω να φαίνεται σαν το εργοστάσο παιχνιδιών του άγιου βασίλη.. Τώρα στο σπίτι θα υπάρχουν 3 αγιοβασίληδες, διπλάσιοι χιονάνθρωποι, ένας πιγκουίνος της κόκα κόλα, και δύο τάρανδοι σε μαξιλάρια, κούπες, και στολίδια.. Αυτά χώρια από τα περυσινά στολίδια.. Και τέσσερις σειρές φωτάκια.. Σε 30 τετραγωνικά!! Ελπίζω να ντυθεί αγιοβασιλίτσα και να μου φέρει μία χιονόμπαλα με πιγουίνους για δώρο.

Δεν ξέρω αν το είπα σε άλλο ποστ, μάλλον όχι, αλλά πριν περίπου ένα μήνα έγινε η απονομή πτυχίων και ο κοντός με τους άλλους μου πήραν ένα πικάπ μετά από 6 χρόνια που τους έπρηζα.. Και η ζαργάνα μου έφερε 6 δίσκους. Και τώρα ακούγεται το the best is yet to come από Tony Bennett. Σαφέστατα το πνεύμα των χριστουγέννων είναι μέσα μου.

Τις προάλλες ξέμεινα σε ένα σπίτι με τρεις φίλες μου από το λύκειο και παίξαμε αναπτήρα. Ποιος πιστεύεις πως έχει κάνει τα πιο τρελά πράγματα στο κρεββάτι, γουστάρει να “δέρνει”, έχει κάνει σεξ σε ασανσέρ, φωνάζει πιο πολύ όταν έχει οργασμό; ήταν οι φορές που πήρα τον αναπτήρα.. Μετά κάναμε όλοι μαζί σεξ για να τις επιβεβαιώσω πως είχαν δίκιο που μου τον έδωσαν.

Τα φετινά χριστούγεννα από ό,τι βλέπω έχασαν καθε παιδικότητα. Λες και ξαφνικά όλοι αποφάσισαν μέσα σε ενα χρόνο πως είναι πολλοί απασχολημένοι για παρέα. Πάλι καλά που θα βρεθούμε πρωτοχρονιά..

Μία κοινωνική λειτουργός μου είπε πως η ζαργάνα είναι παιδικό μου απωθημένο (όχι ερωτικό, απλώς παιδικό) και ότι αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Κι εγώ της είπα ότι αφού είναι απωθημένο, δεν είναι καλό που εκπληρώνεται κι έτσι δεν θα παραμείνει απωθημένο; Αλλά μου είπε πως είναι κακό όπως και να ‘χει. Είναι καταδικασμένη αυτή η σχέση. Μετά υποννόησε πως είναι σίγουρη πως η σχέση αυτή δεν έχει πάθος αλλά είμαι πεπεισμένος πως το είπε επειδή με ήθελε απεγνωσμένα και δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει.

It’s four in the morning, the end of december, i’m writing to you just to see if you’re better. Αυτό αφιερώνω φέτος στον άγιο Βασίλη. Και αποφασίζω να κάνω τα ρεζολούσιονς της νέας χρονιάς. Αρχικά, θα σταματήσω να πιστεύω στον άη βασίλη. Πολύ με πίκρανε αυτή η σχέση.

Να μιλάω περισσότερο, να σκέφτομαι λιγότερο και να κάνω υπομονή. Οι δεύτερες σκέψεις μόνο πίσω με κράτησαν όπου τις έκανα.. Άσε που όντας εξυπνότερος από τους υπόλοιπους, μία και μοναδική σκέψη είναι αρκετή. Να πάρω απόφαση πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι μου αλλά και πως όλοι οι φίλοι μου δεν είναι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα απογοητεύομαι ούτε από τους ανθρώπους ούτε από τους φίλους μου. Δίνοντας έμφαση στο τελευταίο resolution, να σταματήσω να δίνω σε όλους ρόλο στις ονειροπολήσεις μου. Να μην προσαρμόζω τη ζωή μου βάσει των άλλων, να προσαρμόζω τους άλλους σε αυτήν. Να αποδεχτώ τον θάνατο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, σε κάθε τι. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Να συνεχίσω να πιστεύω στον άγιο βασίλη γιατί μάλλον θα χρειαστεί από κάπου να πιαστώ με τέτοια μυαλά. Να αρχίσω να βλέπω αλμοδοβαρ, κάτι που απέφευγα τόσα χρόνια με επιτυχία. Να μην αλλάξω τις προτεραιότητές μου. Αυτό μάλλον θα είναι από τα πιο δύσκολα μεγαλώνοντας. Να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να βοηθήσω επιτέλους στην παγκόσμια ειρήνη. Να προσπαθήσω να κατακτήσω το νόμπελ πρωτοεμφανιζόμενου, πέρυσι το έχασα παρά τρίχα.

Έφτιαξα ένα χριστουγεννιάτικο σιντί με τον κοντό και το έλιωσα τις τελευταίες δέκα μέρες. Και όλο μου το είναι μυρίζει κόκκινο κρασί από το χωριό. Το κλείσιμο του χρόνου με βρίσκει ήρεμο, να έχω καταλάβει τί θέλω. Αλλά ξέρω ότι αυτό γίνεται στο τέλος κάθε χρόνου. Κάποια μαλακία παίζεται στην αρχή ή στη μέση του χρόνου και έρχονται όλα πάνω κάτω. Κι είναι άξιο απορίας γιατί συμβαίνει αυτό. Νομίζω η οικογένεια, και η αποστασιοποίηση από μη σταθερούς ανθρώπους. Αδειάζει το μυαλό και καταλαβαίνεις τι σου γίνεται.

Καλή χρονιά σε όλους, εύχομαι όλοι να μάθουν τί θέλουν, κι όσοι ξέρουν εύχομαι να το βρουν, κι όσοι το έχουν εύχομαι λεφτά. Και υγεία σε όλους!!

ΥΓ: Ο τίτλος είναι γαμάτος.
ΥΓ2: Αν έχω κάποια αμφιβολία είναι για την εικόνα.

Είναι το δεύτερο μπουκάλι που κλέβω από την κάβα και τελειώνει κι αυτό. Και τα χριστουγενννιάτικα φωτάκια ανάβουν πάνω από το τζάκι. Και όσα τσιγάρα και να στρίψω δε μου φτάνουν. Έδωσα το σκύλο κι έχω ολόδικά μου 120 τετραγωνικά. Πάνε πολλά στραβά κι είναι όλα έξω από μένα. Ευτυχώς που είναι κι οι υποχρεώσεις και νιώθω πως κάτι κάνω. Πριν μία εβδομάδα πήρα το πτυχίο μου. Το κοινωνικό πρωτόκολλο σε τέτοιες περιπτώσεις υπαγορεύει κάποιες συμπεριφορές τις οποίες δεν υιοθέτησα και παρεξηγήθηκα. Παπάρια. Είμαι του συνειρμού σήμερα. Μακάρι να είχα πει στις δίδυμες ναι όταν μου πρότειναν μία νύχτα πάθους. Αντ’αυτού σκέφτομαι, κι έχω καταλάβει πως μόνο κακό κάνω στον εαυτό μου όταν σκέφτομαι. Ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα, ένα βήμα πίσω για ‘μένα. Έχω βάλει μουσική περίεργη και δεν κάνει να την ακούω μόνος μου.

Στατιστικές έρευνες δείχνουν ότι δε το συζητάω και πολύ. Δεν θέλω συζήτηση, ακρόαση θέλω. Να ενημερώσω, να φύγει από πάνω μου, να μοιραστεί. Και μετά την επιλέγω την μοναξιά για λόγους που δεν έχω καταλάβει. Και τώρα που ζω την προσωρινή μοναξιά που επέλεξα μπορώ περισσότερο να καταλάβω τί είναι αυτό που τελικά χρειάζομαι. Λίγες στιγμές κοινής σιωπής, από επιλογή κι αυτή η σιωπή. Αγκαλιές που ποτέ δεν έρχονται τη στιγμή που τις θέλω μάλλον επειδή δεν αφήνω περιθώρια ή επειδή αξιωματικά πλέον δε γίνεται. Γενικά δεν είναι οι κουβέντες που με βοηθάνε, μάλλον η έλλειψη αυτών. Αν υπήρχε κάποια λύση θα την είχα βρει. Δεν μιλάω για να βρω τη λύση. Μιλάω για να κάνω τον άλλον να καταλάβει, και να κάνει κάτι γι’αυτό αν μπορεί. Πάντα μπορεί. Και κάτι στραβώνει εκεί. Το ότι είμαι αυτοδημιούργητος, άψογος, πανέμορφος, δυναμικός  και έξυπνος δε σημαίνει πως τα καταφέρνω μια χαρά και μόνος μου. Κάποτε πίστευα πως αυτό είναι το ιδανικό σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει κάποιος. Τότε ήμουν αυτοδημιούργητος, άψογος, πανέμορφος, δυναμικός, έξυπνος αλλά ανώριμος. Το κακό μάλλον είναι ότι ποτέ, ούτε τότε ούτε τώρα ήμουν κοινωνικός. Κι οι ιστορίες με τα γκομενάκια που έχω πει κατά καιρούς δεν άρχισαν ποτέ από μένα, δεν ήμουν εγώ αυτός που έκανε την πρώτη κίνηση. Πάντα αυτές, με έβλεπαν κι ερχόντουσαν. Αν ήμουν κοινωνικός θα ήμουν μάλλον πιο κατανοητός.Το καλό είναι ότι τουλάχιστον μπορώ να μιλάω σε μένα. Το κακό είναι ότι πρέπει να ξεχαστώ και σήμερα και δε μπορώ.

Ο μόνος τρόπος να περάσει η νύχτα είναι να πω τελικά στις δίδυμες να έρθουν από ‘δω. Ευτυχώς που μου έγραψαν το νούμερό τους πίσω από μία φωτογραφία τους. Να ξεχαστώ λιγάκι. Και η ζαργάνα δε χρειάζεται να το μάθει ποτέ. Παθιάρικη νύχτα και σε ‘σας φανς.

ΥΓ: Η φωτογραφία αν σας θυμίζει κάτι είναι από μία γνωστή παραλία της Κρήτης. Τη σκάναρα και την ανέβασα.

Ενάμισης χρόνος απόστασης, και τη καριόλα ακόμα να τη συνηθίσω. Δεν πειράζει. The best is yet to come, Tony Benett. Με χριστουγεννιάτικη διάθεση όλα περνάνε γρηγορότερα!

Δεν είναι όλα όπως θα έπρεπε. Αλλιώς τα είχα φανταστεί. Ένα δίπλωμα στο χέρι, μία άδεια άσκησης, ένα μεταπτυχιακό που θα γίνεται για τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτά αλλιώς τα ζούσα στο μυαλό μου πριν τα αποκτήσω. Και τώρα κάθομαι στο κρεββάτι με ένα λάπτοπ που δεν είναι δικό μου, μία μπύρα στο κομοδίνο, ακριβώς δίπλα από το θερμόμετρο που δείχνει 38.

Μετά από ένα μήνα και κάτι έχω τελικά ελεύθερο χρόνο. Και επέλεξα να αρρωστήσω. Νομίζω χρειαζόμουν εδώ και 3-4 μήνες ένα καλό φορμάτ.

Κάθε χρόνο ο Σεπτέμβρης ήταν από τους καλύτερους μήνες μου. Ό,τι για τους άλλους είναι η αρχή του χρόνου εγώ το βρίσκω στο Σεπτέμβρη. Μία αισιοδοξία βλακώδης, στόχοι για την σεζόν που θα μπει και θα πρωταγωνιστήσω και φέτος. Κάθε χρόνο. Εκτός από φέτος. Η αναισθησία που εκ των πραγμάτων αποκτάς τις μέρες που τελειώνεις τη σχολή φεύγει, και τώρα δεν έχω ούτε καν αυτό. Ούτε καν το μούδιασμα. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων ή κάτι τέτοιο φαντάζομαι που όλα πάνε τόσο καλά, αυτό που κάνω είναι αχαριστία μπλα μπλα. Δεν είναι σαφώς το πτυχίο που με ρίχνει, σοβαρέψου βλαμμένε αναγνώστη. Ούτε τρέχει κάτι με τη ζαργάνα. Ούτε τσακώθηκα με κανέναν, κι η υγεία δεν έχει πρόβλημα. Και μπήκε φθινόπωρο.

Κάθε χρόνο ο Οκτώβρης ήταν από τους χειρότερους μήνες. Οι στόχοι που έκανα τον προηγούμενο μήνα εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου να πραγματοποιηθούν, μία μικρή απογοήτευση όλος ο μήνας. Έτσι και φέτος.

Έχω πάρει πολύ καιρό απόφαση ότι είμαι σχεδόν αντικοινωνικός. Απλώς είμαι πάρα πολύ όμορφος και συνήθως αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί.

Όταν ήμουν μικρός έπαιζα ένα παιχνίδι. Σχεδόν αρρωστημένο, σπασικλέ και δεν ξέρω ‘γω τί άλλο. Όταν έπρεπε να πάω κάπου, όπως ας πούμε στο περίπτερο της γειτονιάς, ή στο σούπερμάρκετ, μετρούσα βήματα. Μεγαλώνοντας έγιναν δύο πράγματα. Σε πρώτη φάση, άρχισα να μετράω μεγαλύτερες αποστάσεις, όπως απόσταση μέχρι το σχολείο, μέχρι το φροντιστήριο και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση πήρα κινητό με μουσική και ξεχνιόμουν. Που με φέρνει στο δεύτερο: Παρόλο που άκουγα μουσική, ενώ δηλαδή ήμουν απασχολημένος στο να μαθαίνω στίχους απ’έξω και να προσπαθώ να ταυτιστώ με ότι μαλακία έπαιζε ο love radio, όταν τελικά έβγαζα τα ακουστικά αυτόματα άρχιζα το μέτρημα σαν να μην είχα σταματήσει ποτέ. Έτσι, χωρίς να μετράω από την αρχή, με το που έβγαζα τα ακουστικά μου έλεγα από μέσα μου: “113, 114, 115…” μέχρι να φτάσω. Ακόμα το κάνω. Και συνειδητοποιώ ότι είναι ένα μόνιμο άγχος και αυτό. Αλλά όλη αυτή η παράγραφος είναι μία άχρηστη πληροφορία.

Παρόλα αυτά, σε ετούτο εδώ το μπλογκ όλα που γράφονται κρύβουν κάποιο νόημα. ΣΛΑΠ. Η παραπάνω παράγραφος υπάρχει για να μου δώσει πάσα στο εξής βαθυστόχαστο (αποτυχημένη προσπάθεια του συγγραφέος να γίνει δραματικός): Μετράω τον 5ο άνθρωπο που εγκαταλείπω επειδή είναι βλαμμένος. Κακή συμπεριφορά και τα λοιπά, μην τα ξαναλέμε. Κι όσο βλαμμένος και να είναι, εγώ πάντα επηρεάζομαι, σαν να μην το έχω ζήσει ποτέ. Όπως όταν αποχαιρετάω τη ζαργάνα. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζεις, το ζεις πάντα όπως την πρώτη φορά. Τελικά υπάρχουν μέρες που απλώς συνεχίζω τη ζωή μου μέχρι να συνεχίσω το μέτρημα από εκεί που είχα μείνει στους αποχαιρετισμούς, στους ανθρώπους, και άλλα τέτοια μελό. Γιατί πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είμαι και ευαίσθητος.

Όταν λέω ότι συνεχίζω τη ζωή μου, εννοώ ότι ζω χωρίς να σκέφτομαι ότι γίναν αυτά. Κάνω παύση στο μέτρημα μέχρι να ξαναρχίσω. Αλλά μερικές φορές απλώς σου σκάει. Η ζαργάνα είναι μακρυά, εκείνος είναι βλαμμένος. ξαφνικά όλα, η απόσταση, η φίλη, όλα όσα μπλόκαρες τώρα έρχονται ξανά. και θες να πιεις. Και μερικές φορές αυτό θεωρείται αχαριστία αγαπητέ, οπότε να προσέχεις πως εκφράζεσαι. Είναι κάποια πράγματα που οι άλλοι δεν θα μάθουν ποτέ.

Προφανώς, αυτό που δεν είμαι πια είναι αστείος. Όταν άρχισα να γράφω εδώ μέσα το έκανα με όρεξη, είχα αστεία να πω, να μιλήσω για γκόμενες που με κοιτάνε και τέτοια κουλά. Τώρα απλώς γράφω και φοβάμαι να μπω να διαβάσω γιατί μαυρίζει η ψυχή μου. Δεν είναι μόνο αυτά που γράφω, είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιώ το ταλέντο μου για να τα πω που συγκλονίζει. Πρέπει να ξέρεις που να σταματάς. Κι εγώ δεν ξέρω. Οπότε πάω για τρίτη σεζόν. Συλλεκτική.

Τώρα ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω. Κάθε τζούρα και χάνω ένα χτύπο, πρέπει να ξαπλώσω, να πιω τη μπυρίτσα μου με ένα δεύτερο τσιγάρο, αφού βάλω το καπέλο  μου τύπου 1930′s και φανταστώ ασπρόμαυρη σκηνοθεσία με το can’t lose what you never had από muddy waters. Γιατί πάνω απ’όλα είμαι το A-male ακόμα και άρρωστος.

ΥΓ: Μία μπύρα που κοστίζει 55 λεπτά είναι πάντα ένα ρίσκο.
ΥΓ2: Όχι, δεν είμαι ντίβα,  τα σχόλια θα τα απαντήσω κάποια στιγμή.

Είμαι ο Χόφμαν. Επιτέλους πήρα πτυχίο. Το μόνο που θέλω είναι να πίνω για πάντα με τους φίλους μου, να κοιμάμαι συνεχώς χωρίς ξυπνητήρια και οθόνες, και τη ζαργάνα να με ξελογιάζει διαρκώς. Ανακούφιση, ευτυχία, κι ένα μικρό κενό.

Εχθές έγραψα ένα ποστ περίπου 1500 λέξεις. Ήμουν μεθυσμένος. Έχω φτάσει στα όριά μου, και το κακό είναι πως την πληρώνει η ζαργάνα. Τώρα που θα κατέβει θα την κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή! Τί ταβέρνες με ζωντανή μουσική θες, τί ζεϊμπέκικα αφιερωμένα, σεξ σε δημόσιους χώρους, εκδρομές σ’όλη την Κρήτη. Και σαφώς οι ντελικάτοι κοιλιακοί μου. Αλλά αυτά δε χρειάζεται να το σχεδιάσω, θα μου βγει από μόνο του έτσι ερωτεύσιμος που είμαι.

Άλλο είναι το θέμα μου. Το θέμα που με απασχολεί το τελευταίο καπλ οβ ντέιζ είναι η εκδίκηση. Ω, ναι, μου μπήκε στο μυαλό και είναι η μόνη μου σκέψη. Είναι παραγωγική τουλάχιστον. Γιατί όχι απλώς έφτασα στα όριά μου, τα ξεπέρασα. Και για λίγο καιρό θα είμαι εκτός ορίων. Όχι πως θα καταφέρω να της δώσω να καταλάβει πως μόλις έφαγε delete.. Δεν θα το καταλάβει αυτό. Θα το κάνω για να νιώσω εγώ καλύτερα. Ναι, είμαι κακός άνθρωπος, και νιώθω καλά μόνο αν παίρνω εκδίκηση. Μπλα μπλα μπλα. Πόσο έξω να πέσεις με έναν άνθρωπο; Να το θέσω κι αλλιώς. Πόσες φορές να το πάθεις; Μετράω την τέταρτη. Και μου τη δίνει γιατί έξι χρόνια να πάνε φούντο δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αφού έτσι θέλει, θα το κάνω να γίνει με το χειρότερο τρόπο. Το βρήκαμε τώρα και το λέμε, είμαι δυναμική και δε μπορώ να αλλάξω, κι η δυναμικότητά μου αυτή δεν μου επιτρέπει να είσαι καλύτερος, οπότε πρέπει να σε μειώσω, ή να είμαι πάντα μπροστά. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι μπροστά, οπότε απλώς με μειώνει.

Πιέζομαι. Και όχι, δεν είμαι ο ανώτερος άνθρωπος για να “μη δίνω σημασία”. Και ναι, “η εκδίκηση είναι για ανθρώπους με μικρά και στενά μυαλά”. Αλλά.. έχει ειπωθεί ποτέ τίποτα για αυτούς που κάνουν τον άλλον να θέλει να πάρει εκδίκηση; Γι’αυτούς τους ανθρώπους έχω να πω πολλά. Είναι οι παρτάκηδες. Είναι αυτοί που σε ακούν για 5 λεπτά και τους ακούς για 3 μέρες. Αυτοί που τα μυαλά τους πήραν αέρα.  Αυτοί που όταν τους λες τι σε πειράζει πάνω τους το ρίχνουν σε ‘σένα. Αυτοί που σε καταπιέζουν από το πού θα πάτε για καφέ μέχρι το αν θα σε αφήσουν να πας διακοπές. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε να μην πας διακοπές στον φίλο σου γιατί δεν τους βολεύει. Αυτοί που τις επιτυχίες τους τις χρυσώνουν και τις δικές σου τις κοιτάνε υποτιμητικά. “Σιγά, και τί κατάφερες;”. Κι ακόμα χειρότερα, αυτοί που δεν χαίρονται με την επιτυχία σου, ούτε καν πλασματικά. Αυτοί που δέχονται τη βοήθειά σου αλλά τη δική τους δεν στην δίνουν.

Η μαλακία είναι ότι πολλές φορές αυτά δεν τα βλέπεις. Πρέπει απλώς να συνεργαστείτε για να τα δεις. Απλώς να είστε συμφοιτητές. Απλώς να είστε φίλοι για έξι χρόνια. Μιλάω για την κοντή. Που έχει όλα τα παραπάνω. Ναι, οκ, έχει και τα καλά της. Αλλά τί να τα κάνεις; Μια γυναίκα που δεν ξέρει τί της γίνεται, και νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο. Θα το αλλάξω αυτό. Θα συνεχίσει να νομίζει ότι έχει τον έλεγχο βέβαια, ούτε καν θα ταρακουνήσω τον τέλειο δυναμικό κόσμο της. Μα δεν θέλω αυτό ούτως ή άλλως. Ό,τι κάνει θα της κάνω. Και μετά θα έρθει η έκρηξη. Και μετά απλώς θα λέμε ένα γεια. Δεν είναι η πρώτη φορά, σκέφτομαι. Δεν μου αρέσει η εξέλιξη. Μήπως έκανα εγώ κανένα λάθος; Όχι, ήμουν για μία ακόμη φορά ερωτικός και αψεγάδιαστος. Ας είναι. Δεν θα ξέρει από που της ήρθε. Κι ανυπομονώ. Και μόνο που με έφτασε στο σημείο να σκεφτώ έτσι, το αξίζει και με το παραπάνω.

Κίσις

7 ώρες πριν πάω στη δουλειά, και χωρίς να έχω πιει αλκοόλ, συνειδητοποιώ πως και εγώ έχω το πρόβλημα. Τώρα το μόνο που μένει είναι να το σταματήσω. Ξέρει κανείς πώς να κόβει τις εμμονές μαχαίρι; Μακάρι να είχα πιει και να μπορούσα να πω μεγάλα λόγια. Τώρα μπορώ μόνο να σταματήσω εδώ. Σι για ιν α φιου δέις.

ΥΓ: Ρεαλιστικότατη φότο.

Το θέμα του ανταγωνισμού των προηγούμενων ποστ τελικά είχε καταλυτικό ρόλο. Απότομη προσγείωση. Ξύπνα μαλάκα, σύνελθε. Ευτυχώς. Το θέμα της Ισπανίας ακυρώθηκε. Για να είμαι ακριβής, το ακύρωσα εγώ ο ίδιος. Που να το φανταζόμουν.. Κρίμα που ήταν έτσι η κατάσταση, κρίμα που ήταν αυτά τα άτομα, κρίμα γενικά.

Μου αρέσει να ανοίγω τις μπύρες με τον αναπτήρα.

Ένα πράγμα που λίγοι μάλλον καταλαβαίνουν, είναι πόση σημασία έχει η αίσθηση του προσδιορισμού προσωπικότητας για κάποιον. Τι κάνει ο άνθρωπος για να νιώσει πως έχει προσωπικότητα, για να νιώσει πως τον προσέχουν. Θυμώνει επειδή κρίνει πως ένας άνθρωπος με προσωπικότητα σε αυτήν την περίπτωση θα θύμωνε. Ο καφές του είναι περίεργος, γιατί νιώθει πως μόνο ένας άνθρωπος με προσωπικότητα παίρνει τέτοιον καφέ. Είναι ηλίθιο οι άνθρωποι χωρίς προσωπικότητα να σου δημιουργούν προβλήματα. Είναι απίστευτο οι άνθρωποι με προσωπικότητα να μη σου δημιουργούν. Πόσο όμορφο είναι να συζητάς με ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό; Να τους λες ανοιχτά τί κάνουν λάθος και να λένε “ευχαριστώ που μου το είπες”, ενώ άλλοι προσπαθούν να σε βγάλουν και μαλάκα επειδή ως φίλος τους έπρεπε να έχεις δείξει κατανόηση. Πόσο όμορφη είναι μία καλή κουβέντα όταν έρχεται από τον φίλο σου; και πόσο εκνευριστική όταν έρχεται από κάποιον με βλαμμένη αυτοπεποίθηση πως σε ξέρει; Υπάρχει πιο εκνευριστικό συναίσθημα από αυτό που έχεις όταν σε αδικούν; Δεν υπάρχει. Πόσο αλαζονικό είναι να λες στα 23 σου πως δεν πρόκειται να αλλάξεις, “δέξου με όπως είμαι γιατί αυτή είμαι”; Πόσοι λέμε ότι είμαστε ανοιχτοί στην κριτική και πόσοι πραγματικά είμαστε; Σκέψου πως μετά από αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με σιγουριά πως είμαι κι εγώ ανοιχτός στην κριτική. Γιατί όταν παθιάζομαι πάνω στην κουβέντα νομίζουν ότι τσακώνομαι; Είμαι πράγματι παράξενος ή απλώς έτσι με κάνουν να νιώθω; Περισσότερο το 2ο νομίζω. Ξέρω πια πως όσοι λένε πως το σεξ δεν έχει τόση βαρύτητα σε μία σχέση είναι επειδή δεν έχουν ζήσει το εκπληκτικό σεξ. Διάβασα κάπου πως ” η λέξη σπουδαίο δεν πρέπει ποτέ να συνοδεύει το σεξ. Το σεξ, δεν είναι ποτέ σπουδαίο. Σπουδαίο είναι μόνο το σεξ που σε κάνει πιστό”. Είναι τόσο βολικό να το λέω σε αγνώστους αυτό. Πόσο σπαστικό είναι να πίνεις ζεστή μπύρα επειδή ξέχασες να τη βάλεις στο ψυγείο; Αυτό το λέω με σιγουριά, είναι ίσως το πιο σπαστικό πράγμα που μπορεί να μου συμβεί. Και μου συμβαίνει. Πόσο ωραίο είναι να ξέρεις πως όταν γυρίσεις σπίτι σε περιμένει η ζαργάνα σου; Ελπίζω κάποια στιγμή να το μάθω. Ελπίζω κάποια στιγμή να με μάθω κι εμένα.

Παρατηρώ πως μου αρέσει να κάνω εκπλήξεις παρά να μου κάνουν. Πως η έλλειψη προσωπικότητας σε έναν άνθρωπο με εκνευρίζει αφάνταστα. Πως οι καλές κουβέντες μεταξύ φίλων λέγονται στην πλάκα ή δεν λέγονται καθόλου. Πως το σεξ είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας, και πως όλοι οι αγάμητοι το έχουν καραμέλα πια πως το σεξ δε μετράει και τόσο. Πως η ζεστή μπύρα μου με νευριάζει όσο περνά η ώρα. Πως θα ήθελα η ζαργάνα να είναι εδώ. Ή να πίνω μπύρες με εκλεκτή παρέα. Ή να πίνω ζεστή μπύρα μόνος μου καπνίζοντας.Θα τα αναλύσω όλα εν καιρώ.

Είμαι καλά! Μετά από μήνες, νιώθω μία ελαφριά χαλάρωση, πως τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Πήρα αποφάσεις για διλλήματα που είχα (βασικά μάλλον είχε παρθεί η απόφαση από άλλους ερήμην μου, αλλά χρησιμοποιώ πρώτο ενικό για να νιώσω καλύτερα). Ας είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι πια διλλήματα, είναι πλέον γεγονότα. Η φάση στην οποία είχα μείνει στάσιμος τόόόόσους μήνες επιτέλους τελείωσε, προχωράω στην επόμενη φάση, με ηθικό ακμαιότατο και σώμα γυμνασμένο. Την Παρασκευή θα κάνω το πρώτο μου μπάνιο και πολύ χαίρομαι που θα ξανακούσω τα γυναικεία ξεφωνητά.. Καλή η μονογαμία, αλλά έβγαλα το κορμί μου πολύ απότομα από την προσφορά, και μου έλειψε η ζήτηση.. θα δοκιμάσω λοιπόν τη μέση λύση αυτό το καλοκαίρι: Λουκ μπατ ντου νοτ τατς!

Γύρω στο Μάρτιο είχα αρρωστήσει, κι είχα χάσει τέσσερα κιλά λόγω αρρώστιας, με αποτέλεσμα τα τζινάκια που είχα να μην αγκαλιάζουν πλέον καλαίσθητα την ντελικάτη-αρρενωπή μέση μου.. Πέρασαν οι μήνες και νόμιζα ότι τα κιλά δεν τα έπαιρνα, γιατί τα εξαίσια ρούχα μου δεν ήταν το ίδιο πάνω μου.. Προχθές ανακάλυψα ότι τα κιλά τα πήρα, απλώς σε ύψος.. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Τρομάζω.. Η διαχωριστική γραμμή του ντελικάτου από το καχεκτικό είναι πολύ λεπτή και φοβάμαι μην την ξεπεράσω.. Ευτυχώς οι αμέτρητοι κοιλιακοί μου είναι σταθερή αξία!

Τον τελευταίο καιρό που έφαγα τον ανταγωνισμό στη μάπα, έμαθα να τον χειρίζομαι.. Ή, για να το θέσω καλύτερα, έμαθα να μην τον χειρίζομαι. Απλώς αγνοώ τα περιστατικά, κι αφήνω τον ανταγωνιστή στην αυταρέσκειά του. Θα γίνει η κουβέντα εννοείται, θα.. γίνει βεβαίως βεβαίως.. Είναι απίστευτο το πόσο μαθαίνεις την ανθρώπινη φύση μέσα από τέτοια περιστατικά.. Κάθισα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κατέληξα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μεγάλο πράγμα η έλλειψη αυτή. Κάθε άνθρωπος έχει κι από μία, και εννοείται πως εξωτερικεύεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. Ένας τρόπος λοιπόν, όπως είδα κατά την εκτενή μου έρευνα στο τεράστιο δείγμα του ενός ανθρώπου, είναι πως προσπαθείς να πείσεις τους άλλους πως αξίζεις παραπάνω. Ο εγωιστής είναι εγωιστής επειδή δεν πιστεύει στον εαυτό του, και με τις πράξεις του προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αντίθετο, για να πειστεί κι ίδιος του. Ας είναι. Αυτός που καταλαβαίνει περισσότερα, λέει λιγότερα, και κάνει υπομονή.

Το ποστ το άρχισα πριν 6 ώρες και το συνεχίζω τώρα. Η κυκλοθυμία είναι μόνιμη κατάσταση πια. Θέλω να σταματήσει ο χρόνος. Είναι τόσα πολλά που θέλω να μιλήσω, νιώθω πως θα πνιγώ. Τώρα νιώθω πως πνίγομαι. Εϊναι δυνατόν; Ούτε να το φανταζόμουν πως θα έφτανα ποτέ σε αυτή τη θέση της επιλογής. Καρδιά και λογική και μαλακίες, που όταν τα άκουγα είχα τη λύση στο στόμα μου αμέσως και τώρα είμαι ακριβώς στη μέση. Ταξίδια, διπλωματικές, μεταπτυχιακά, σχέσεις, στρατός, έγιναν όλα ένα κουβάρι. Με τί μυαλό να πάρει κανείς αποφάσεις; Θέλω να συναντήσω τον εαυτό μου, δέκα χρόνια μεγαλύτερο και να μου πει τι επέλεξε. Και να μου πει τί να κάνω.  Ας είναι. Κυκλοθυμία. Πριν 6 ώρες έλεγα πως πήρα αποφάσεις, και τώρα λέω πως βρίσκομαι στη μέση. Να πόσο καλά είμαι.

Το μόνο θετικό που σκέφτομαι τώρα είναι προχθές το βράδυ που της τηλεφώνησα, κι αυτή το σήκωσε και είπε: “Τί καλά που με πήρες, ήθελα να σ’ακούσω”.

Θέλω να πιω και να χορέψω.

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που “ήξερε τί ήθελε” μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 “κι εγώ”. Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι “έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου”. Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί “παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου”. Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα “όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς”, να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, “σ’αγαπάω” να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

Πέρασε κι ο Απρίλης. Χωρίς να έχω τις άπειρες δουλειές νιώθω πως δεν έχω χρόνο για τίποτα. Όλο βιάζομαι και ποτέ δεν προλαβαίνω. Και δε λέω, εντάξει, πάλι καλά που δεν είμαι στάσιμος. Τώρα κάτι κάνω, δε βαριέμαι τουλάχιστον. Έπιασα δουλειά σ’εκείνο το ισπανικό μπαράκι. Το ανοίγω τα πρωινά, δουλεύω οχτάωρο. Στην αρχή που το σκεφτόμουν έλεγα ότι θα περνάω και γαμώ. Δεν έχει πολύ κόσμο, δε γίνεται να έχει πολύ κόσμο μιας και έχει 9 τραπέζια συνολικά. Και σκεφτόμουν πως τις ώρες που θα κάθομαι θα μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου, να με βαράει ο ήλιος έξω το πρωί, στο στενό του λιμανιού, με τον πρώτο καφέ της μέρας και τσιγάρο. Και δεν είχα πέσει πολύ έξω, αφού τελικά τις πρώτες εφτά μέρες δουλειάς διάβασα τέσσερα βιβλία. Αλλά έπαθα overdose. Και για λίγο καιρό δεν νομίζω να μπορώ να διαβάσω κάτι άλλο, πέρα από ζώδια και τεχνικές για ανάδειξη και διατήρηση κοιλιακών εν όψει του καλοκαιριού. Έκανα ένα τεστ στο φέισμπουκ, ποιος ήρωας παραμυθιού είσαι και μου βγήκε κοκκινοσκουφίτσα. Έκανα κι άλλα 1500 τεστ κι έπεσαν όλα μέσα. Ας πούμε το όνομα του άλλου μου μισού είναι βαγγέλης. Τι κουλό κι αυτό. Ασχολήθηκα πολύ με τη διπλωματική το Πάσχα, μιας και βρέθηκα επιτέλους μόνος μου στο γραφείο και μπόρεσα να οργανωθώ όπως ήθελα και όχι όπως μου επέτρεπαν. Αλλά κόλλησα πάλι σε ένα σημείο που μόλις σήμερα ξεκαθάρισα, αλλά πια είναι αργά γιατί επέστρεψαν οι άλλοι και πρέπει να μου γίνει ο κώλος “να” για να μπορέσω να δουλέψω όπως θέλω. Ας είναι. Έτσι έφυγε το Πάσχα.. Χωρίς παρέα, με τη δουλειά και τη διπλωματική. Και εννοείται με τη ζαργάνα. Αν κάποτε είχα συνδυάσει όλα μου τα παιδικά χρόνια με τη φίλη μου τη ζαργάνα, τώρα συνδυάζω τις φοιτητικές διακοπές (πάσχα χριστούγεννα) με τη σχέση μου τη ζαργάνα. Ευτυχώς. Τώρα που το έφερε η κουβέντα, ένα άλλο τεστ στο φέισμπουκ μου είπε πως η/ο αγαπημένη/ος μου θε με παντρευτεί! Και πάρα πολύ χάρηκα.

Το Πάσχα πήγα στο χωριό μου για ένα τριήμερο. Εκεί φυσικά ήταν και τα ξαδέρρφια μου. Τα δεύτερα ξαδέρφια μου, όταν ήμουν στην τρίτη ή τετάρτη δημοτικού μου έβγαλαν μία φήμη στο χωριό, και για τρία χρόνια συνολικά όλα τα άλλα παιδιά στο χωριό με φώναζαν “καρφί”. Γιατί ένα πάσχα είχαμε πάει όλοι στο διπλανό χωριό να παίξουμε μπάσκετ οι ομάδες των δύο χωριών, και εγώ με ένα άλλο παιδί μεγαλύτερό μου είχαμε μείνει έξω για αλλαγές. Και εκεί που ήμασταν μου είπε να ανοίξω το τσαντάκι του μεγαλύτερου της παρέας που εκείνη τη στιγμή έπαιζε μπάσκετ. Με τα πολλά το άνοιξα, και τί βρήκα μέσα; Τσιγάρα!!! Είχα τρομοκρατηθεί, μιας και οι δικοί μου από τριών χρονών μου το παρουσιάζανε ως έγκλημα.. Μόλις τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι, είπα στα παιδιά (ενώ ο μεγάλος της παρέας έλειπε) “ρε παιδιά, ο Δημήτρης καπνίζει”. Πως δεν έφαγα ξύλο… Μου χίμηξε ο ξάδερφός μου κι άρχισε να φωνάζει, και με τα πολλά για τρία χρόνια με φώναζαν στο χωριό καρφί, όταν ήταν μπροστά ο ξάδερφός μου. Η μάνα μου τράβηξε πολλά τότε.. Δε με πάιρνανε πια μαζί τους για παιχνίδια, “σιγά μην πάρουμε κι εσένα το καρφί”, κι άλλα τέτοια που τώρα ακούγονται αστεία.  Ας είναι. Η μάνα μου είχε κόψει το κάπνισμα τα τελευταία πέντε χρόνια γιατί είχε πάθει έμφραγμα. Κι ερχόμαστε στο φέτος. Εκεί που τρώγαμε και καθόμουν δίπλα στον ξάδερφό μου, βγάζω να στρίψω τσιγάρο, και με κοιτάει η μάνα μου με βλέμμα που λέει “αχ και να μπορούσα να κάνω κι εγώ”.. Το έπιασε το βλέμμα ο ξάδερφός μου, με ρώτησε, του είπα πως στη μάνα μου λείπει το τσιγάρο, και τί μου απάντησε ο αθεόφοβος; “Ναι το ξέρω ότι καπνίζει κρυφά.. Αφού σήμερα εμένα έστειλε να της πάρω τσιγάρα.” “Τι είπες;” τον ρώτησα, και μου ξαναείπε το ίδιο πράγμα.. “Εγώ αυτό δεν το ήξερα” του λέω. “Κάνε πως δεν το άκουσες” απάντησε. Ήταν ώρα για εκδίκηση σκέφτηκα αλλά όπως λέει κι ο μπαμπάς, είναι κακό να πράττεις εν θερμώ οπότε συγκρατήθηκα στιγμιαία..  Τα επόμενα δεν έχουν σημασία, ούτε του φώναξα, ούτε τον έβρισα (πολύ), ούτε τον έκανα ρεζίλι, μιας και θα ρεζίλευα και τη μάνα μου. Την έπιασα αργότερα και της μίλησα, με διαβεβαίωσε πως δεν κάνει πολλά τη μέρα, και τελικά έληξε η συζήτηση με την μάνα μου να νομίζει πως δε θα ανησυχώ. Σαν να είναι δεκαεφτά χρονών και να κρύβεται από την οικογένειά της. Ας είναι. Θα δείξει.. Δεν το ξέρει ούτε ο πατέρας μου ούτε ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου πήρε άδεια από το στρατό και ήρθε σπίτι για πέντε μέρες. Μόλις έφυγε. Θα μου λείψει, αν και δεν νομίζω να κατάλαβε κάτι τέτοιο μιας και ούτε εγώ κατάλαβα κάτι τέτοιο από μέρους του. Απλώς το ξέρω.

Η εξεταστική μου κανονικά θα ήταν κάπου στα μέσα Ιουλίου, παρόλο που μερικές φήμες έλεγαν πως ίσως να είναι αρχές Ιουνίου.. Έκλεισα αεροπορικά για θεσσαλονίκη πέντε με ενιά ιουνίου προχθές, και σήμερα έμαθα ότι η εξεταστική μου είναι μία με δεκαπέντε Ιουνίου. Πέτυχα διάνα! Έπρεπε να το είχα προβλέψει, έτσι συμβαίνουν αυτά με μένα.. Μην τα ξαναλέμε για τον μέρφυ..

Παρόλα αυτά, όλες τις προηγούμενες μέρες ήμουν αρκετά καλά. Σήμερα κάτι με έπιασε, ίσως επειδή έμαθα για την εξεταστική, ίσως γιατί αγχώθηκα για τη διπλωματική ή γιατί έφυγε ο αδερφός μου. Δεν έχει σημασία. Θα πάω να πάρω μοσχοφίλερο να κάτσω να πιω. Τώρα που είπα “να πιω” θυμήθηκα μία από εκείνες τις ¨σοβαρές¨ οικογενειακές συζητήσεις που έχουμε κάθε Πάσχα στο χωριό.. Κάθομαι με τον μπαμπά μπροστά από το τζάκι, εγώ διαβάζω βιβλίο και καπνίζω, ο μπαμπάς παίζει το μαντολίνο του. Τζάκι, βιβλίο, τσιγάρο, η σκηνοθεσία σηκώνει κρασάκι σκέφτηκα.. Οπότε σηκώνομαι και βάζω ένα ποτήρι κρασί.. Με βλέπει ο πατέρας μου, σταματάει να παίζει και μου λέει: “Μπορείς να αντέξεις μία μέρα χωρίς αλκοόλ;” χωρίς επιθετικότητα όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς ανησυχία εκδήλωνε το ύφος του.. Του λέω ναι, και με ρωτάει αν είμαι σίγουρος. Του απαντάω ναι γελώντας και μου λέει με απόλυτα σοβαρό ύφος ότι ο αλκοολισμός είναι μία εξάρτηση που την καταλαβαίνεις οταν είναι πια αργά. Έπεσα κάτω από τα γέλια.. Ο πατέρας μου νομίζει πως είμαι αλκοολικός, και σκέφτομαι να τον δουλέψω.. Ένα πρωί που θα φτιάχνει καφέ να τον ρωτήσω αν υπάρχει μπύρα στο ψυγείο, να τον δω να σοβαρεύει απότομα.

Το τριήμερο της πρωτομαγιάς έρχεται η ζαργάνα, θα περάσουμε ωραία. Να κάτι που έχω να περιμένω. Ο μάης. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας. Κάθε μήνα αυτό λέω βέβαια. Ας είναι. Όλα θα πάνε καλά νομίζω.

Μετά από τόσο καιρό θα περίμενε κανείς πως θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά δεν έχω καμία όρεξη. Μάλλον φταίει ο Μάρτης. Ας είναι.. Τα πράγματα πηγαίνουν κατ’ευχήν. Τα μαθήματα πήγαν σχετικά καλά, η μαλακία που είχε γίνει με τη διπλωματική ευτυχώς με την κοντή το σώσαμε και μπορώ πλέον να προχωρήσω με την δική μου διπλωματική.. Με τη ζαργάνα πέρασα τέλεια στη Θεσσαλονίκη, πήγαμε σε διαφορετικά μέρη, κάναμε διαφορετικά πράγματα. Όλα καλά.

Σαφέστατα, υπάρχουν και μερικοί προβληματισμοί, κάτι λογικό αφού συναναστρέφομαι με ανθρώπους και όχι με ζώα. Μέσα σε τόσες μέρες μίλησα για πάρα πολλά και μακάρι να είχα όρεξη να σας τα πω, ειλικρινά τα φώτα μου σας είναι απαραίτητα αλλά όλα πιστεύω θα γίνουν εν καιρώ.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το εξής: μακάρι να μην ήμουν χαμηλού προφίλ. Να μπορούσα να περηφανευτώ, να ακούω καλά λόγια χωρίς να νιώθω άσχημα. Με πειράζει πάρα πολύ που δεν έχω σιγουριά σε ότι κάνω ενώ άλλοι, ελαφρώς ασχετότεροι, δείχνουν πως πατάνε στα πόδια τους. Όταν άλλοι παίρνουν επαίνους βάζοντας κτητικές αντωνυμίες “μου” μπροστά ενώ τα πράγματα έχουν γίνει απο πληθυντικό αριθμό ατόμων, θα ήθελα να διεκδικήσω κάτι. ΟΚ, ένας έπαινος είναι θα μου πεις, αλλά έχω αρρώστια, έίμαι ανώριμος, θέλω επιβεβαίωση, έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση, όπως θες πες το, θέλω κι εγώ. Θα ήθέλα να είμαι πιο ανταγωνιστικός, να θέλω να φαίνομαι κι όχι να περιμένω να φανώ. Να ανέχομαι μέχρι εκεί που με παίρνει. Μάλλον βασικά είμαι μαλθακός κι όχι χαμηλού προφίλ. Αλλά αυτό αλλάζει σίγουρα και η αλλαγή είναι ήδη σε εφαρμογή. “Μάλωνα” προχθές με ένα συμφοιτητή για ένα θέμα, για το οποίο ήταν κάθετος πως δεν ξέρω από ”από αυτόν τον τομέα” κι ότι είναι σίγουρος πως κάνω λάθος, παρόλο που αυτός δεν ήξερε να αιτιολογήσει το θέμα που είχε προκύψει. Τελικά είχα δίκιο, κι ήρθε ο ίδιος να μου το πει, αλλά σε ύφος: “Κάναμε λάθος τελικά, δεν ήταν αυτό που λέγαμε, ήταν το άλλο που δεν το είχαμε σκεφτεί”. Δεν είπα τίποτα κι απλώς άλλαξα θέμα. Γενικά όταν έχω να κάνω με τέτοιους ανθρώπους νιώθω πως δεν ακούγομαι, πως το μυαλό-ξυράφι μου δεν χρησιμεύει. Πνίγομαι, περιορίζομαι, χάνω την όρεξή μου.

Είναι ένα μόνο από τα σκηνικά των τελευταίων ημερών που αποδεικνύει το χαμηλό προφίλ/ μαλθακότητά μου. Και πως αντιμετωπίζεται; Κάποιος άλλος απλώς δε θα το επέτρεπε από την αρχή και τέρμα η ιστορία. Οπότε απλώς θα κάνω το μαλάκα μέχρι να τελειώσουν αυτές οι επαφές. Ταυτόχρονα, καθ’όλη τη διάρκεια θα μουτζώνω τον εαυτό μου και θα μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, και θα σκέφτομαι να ανοίξω το στοματάκι μου ή όχι, τελικά δεν θα το ανοίγω μέχρις ώτου ξεσπάσω και τα κάνω όλα λίμπα. Γιατί οκ, είμαι χαμηλού προφίλ αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας. Δεν είμαστε και μαλάκες.

Είμαι στο γραφείο και πρέπει να την κάνω, πρέπει να πάω σε μία γιορτή. Τώρα γιατί στην ίδια πρόταση μπαίνει το πρέπει να και το γιορτή δεν ξέρω. Δεν το περίμενα αυτό από μένα. Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως, όταν τα μέηλ σας που παρακαλούν για νέο ποστ φτάσουν τετραψήφιο αριθμό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο λοιπόν θα τα πούμε! Χαιρετώ!

ΥΓ: Από ότι βλέπω, ο Μάρτης ήταν ελάχιστα παραγωγικός για τους περισσότερους.. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

ΥΓ: Σικ=sick

Είμαι εγώ και είμαι μόνος μου. Τώρα. Γύρισα σπίτι μετά από κάπου που δεν ήθελα να πάω. Έπρεπε να πάω και πήγα. Και τώρα κάθομαι και κοιτάζω το πληκτρολόγιο. Περιμένω να μου πει τι θέλω να πω. Εγώ δε μπορώ. Έχω ένα πρόβλημα. Το έχω εντοπίσει, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, απλώς το έχω δεχτεί σαν κάτι δικό μου. Δεν έχει σταματήσει να με ενοχλεί. Απλώς όταν συμβαίνει κάτι είναι σαν να λέω στον εαυτό μου “τώρα θα με πιάσει πάλι η κατάθλιψή μου”. Δεν είναι πάντα κατάθλιψη. Εϊναι και ανασφάλεια, είναι και έλλειψη, είναι και νοσταλγία είναι και ανεκπλήρωτα όνειρα. Αλλά σήμερα είναι ένα από τα δύο πρώτα. Αυτά είναι πιο συχνά. Ο μαλακισμένος χαρακτήρας μου πολύ με χαλάει μερικές φορές. Πως αντιμετωπίζεις ανασφάλειες; Την έλλειψη ή τη νοσταλγία; Κάθομαι και κοιτάζω τον τοίχο, κάτι φωτογραφίες του αδερφού μου, κάτι φωτογραφίες δικές μου κάτι σημειώματά της που μου είχε αφήσει δίπλα στο κουτάκι του καφέ για να τα βρω όταν ξυπνήσω. Για πρώτη φορά ήθελα να πάω να τα πιω μόνος μου. Εννοείται πως δεν το έκανα, γιατί έτσι είμαι εγώ. Και εννοείται πως όλοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες, και τα άλλα που είπα, κι εννοείται πως δεν το δείχνουν, ακριβώς όπως κι εγώ. Δεν είμαι εγωιστής πια. Αλλά εγώ δεν βλέπω διαφορά. Θέλω να καπνίσω όλο το κόσμο. Να πιω όλο το κόσμο. Μα είμαι μόνος μου. Μα είμαι εγώ. Και τί κάνω γι’ αυτό; Απλώς γράφω. Τέλεια. Ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, μια κουβέντα. Τόσο μακρυά βρίσκομαι από το επόμενο βήμα. Από το να είμαι κι εγώ καλύτερα. Αν με ρωτούσε κανείς τί θελω; “Τί ζητάς” αν μου έλεγε; Θα ήξερα τί θα του απαντούσα; Ξέρω τι ζητάω τέτοιες στιγμές; Ανθρώπους. Γιατί; Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους ξεχνιέμαι. Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους μιλάω. Μάλλον το πρώτο. Αυτό κάνω. Ξεχνιέμαι μια ζωή, και μια ζωή σκέφτομαι κι αναλύω τα ίδια και τα ίδια. Γιατί και πως.. Και τελικά χάθηκα. Το “να περνάω καλά” είναι ηλίθιο σαν απάντηση; “Κόπηκες” είναι η απάντηση. Ξανά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Προβληματίζομαι γιατί εδώ και χρόνια με απασχολούν τα ίδια πράγματα. Ήμουν ωριμότερος για την ηλικία μου τότε ή μήπως ήμουν ανώριμος πάντα; Τί κάνω στη ζωή μου; Μήπως κυνηγάω ταμπέλες; Είμαι ο “καλός σ’αυτό που κάνει”; Είμαι ο “τύπος που σηκώνει το δούλεμα”, ο αστείος, ο αφηρημένος, ο έξυπνος, ο “αγύριστος κεφάλης”, ο “τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου”, ο αντικειμενικός, ο υποκειμενικός; Ο Γιάννης είμαι. Ξέρω ποιος είμαι; Καταλήξαμε. Είμαι αυτός “που δεν ξέρει ποιος είναι”. Ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ μαζί μου, ή μήπως ασχολούμαι με τα προβλήματα των άλλων επειδή τα δικά μου δεν μπορώ να τα μιλήσω; Έχω έναν φίλο και πολλούς γνωστούς. Έχω μία κοπέλα και πολλές άλλες απλώς μέσα στην πόλη. Με καθορίζουν; Αυτοί με καθορίζουν; Είμαι αυτός που είμαι γι’ αυτούς; Ή είμαι αυτός που είμαι και απλώς τυχαίνει να δένουμε μεταξύ μας; Τους αγαπώ. Εϊμαι εξαρτημένος όμως; Αυτό τουλάχιστον το ξέρω. Δεν είμαι. Παιχνίδια εντυπώσεων, ψυχολογικά τεστ με κάθε κουβέντα. Είμαι αληθινός όταν.. όταν τί; Νιώθω πως το μόνο που ξέρω για μένα είναι τα κόμπλεξ μου. Τί με κάνει αυτή η πληροφορία; Οκ, ξέρω κι άλλα για μένα τα οποία όμως είναι τελείως υποκειμενικά. Είμαι έξυπνος, περνάω καλά μαζί μου άρα είμαι ευχάριστος τύπος, χορεύω όμορφα, μαθαίνω εύκολα το οτιδήποτε. Αυτά και τα κόμπλεξ μου. Μη με δει κανείς να κλαίω, είναι αδυναμία. Μη ζητήσω βοήθεια, να τα βρω όλα μόνος μου. Μην πω τί νιώθω, θα είμαι σαν κομπάρσος χαζοαμερικάνικης εφηβικής ταινίας. Πάντα μου μένει κάτι απωθημένο. Πάντα θα πέσω για ύπνο και θα σκέφτομαι πως κάτι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Πλέον δε με νοιάζει πως με βλέπουν οι άλλοι. Να και κάτι που ξεπέρασα. Ξέρω τι με πειράζει.  Όταν έρχεται σε υποχρεώσεις είμαι τέλειος. Και λέω στον εαυτό μου πως καλά τα κατάφερα. Πάρτα μαλάκα.

“Όταν ζω κάτι, σχεδόν πάντα μου θυμίζει κάτι που έχω διαβάσει. Δεν θα έπρεπε να γίνεται αντίθετα;” Έτσι πρέπει να το έλεγε στο you’ve got mail. Διαβάζω τόσους και τόσους δυναμικούς, που έχουν κι αυτοί μπλογκ σαν κι εμένα κι εσένα ίσως, και αδράττουν πάντα την ευκαιρία, και είναι έτσι κι είναι κι αλλιώς και λένε πάντα αυτό που πρέπει όταν πρέπει να το πούνε και δε χάνουν ευακιρίες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Ας είναι, δεν θα αναλύσω τον εαυτό κάποιων που δημοσιοποιούν μόνο γραπτώς. Δεν είμαι ο αρρενωπός, ο τύπος ο πολλά βαρύς, ο αστείος μέχρι δακρύων, ο κοινωνικός, ο απόλυτα ερωτικός, με το μοιράιο βλέμμα και το μπάσο γέλιο. Είμαι λίγο απ’ όλα, λιγότερο από μερικά, περισσότερο από άλλα.  Θέλω μια ζωή γεμάτη. Νιώθω πως δεν την κάνω αυτή τη ζωή. Κι οι άνθρωποι που μου γεμίζουν τη ζωή μου δεν είναι δικοί μου, έχουν τη δική τους ζωή, δε με έχουν ανάγκη, κι ούτε τους έχω εγώ. Απλώς με γεμίζουν. Απλώς τους αγαπώ. Απλώς είμαι καλά μαζί τους. Συνήθως είμαι καλά και μαζί μου, αλλά σήμερα δεν ξέρω τί έπαθα.

Ξέρω κάτι. Ξέρω πως η ζωή είναι πολλά μαζί. Είναι πότε καλή πότε αλλιώς. Σήμερα είναι “αλλιώς”. Ξέρω και γιατί. Γιατί σήμερα θέλω να με δουν. Να δουν εμένα. Στις κακές μου, όπως είμαι τώρα. Να με μάθουν. Να ξέρουν. Να μου βάλουν ταμπέλες. Να μη μου βάλουν. Δεν ξέρω. Εδώ είναι το άλλο μοιραίο του στυλ “δε μου αρέσουν οι ταμπέλες”. Αυτή τη φράση την έχω συνδέσει με μοιραίους δήθεν ανθρώπους. Οκ, μερικές φορές κολλάει. Ας είναι. Θέλω σήμερα που είμαι έτσι να μιλήσω, να τα πω, να με ακούσουν και να μου πουν πως τώρα με θέλουν πιο πολύ. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μου να δουν, και να τη γουστάρουν. Απλώς επειδή είμαι εγώ. Καθαρά υποκειμενικά. Αυτός είναι ο Γιάννης, και τον γουστάρουμε, άρα θα γουστάρουμε κι αυτό του. Αυτό φοβάμαι; Μήπως δεν το γουστάρουν; Γι’ αυτό δεν μιλάω; Ε τότε είμαι μαλάκας. Ένα βλαμμένο αγαπάνε κι αυτοί και δεν το ξέρουν. Αυτή η ταμπέλα ούτε εμένα μου αρέσει. Σίγουρα δεν είμαι “ο βλαμμένος”.

ΥΓ: Σύννεφο συγνώμη για τον τίτλο.. Σκέφτηκα πως θα έχει πλάκα. Εναλλακτικός τίτλος: Είμαι εγώ.

Καθήμενος στην υπέροχη στριφογυριστή μου καρέκλα, βάζω τη ζωή μου κάτω. Αν έπαιρνε κάποιος τη σημερινή μέρα ως μία μέση τιμή της ζωής μου θα κατέληγε πως το συναρτησιακό ολοκλήρωμα που με χαρακτηρίζει είναι ένα μίζερο, γκαντέμικο, αποτυχημένο ολοκλήρωμα. Ένα καταχρηστικό ολοκλήρωμα. Κόπηκα στο μάθημα. Από την άλλη, αν αυτός ο κάποιος έπαιρνε τα τελευταία πέντε χρόνια συνολικά, θα κατέληγε σε μία στοχαστική διαδικασία φουλ ερωτική και επιτυχημένη. Η οποία σαφώς έχει και το καταχρηστικό ολοκλήρωμα που ανέφερα πιο πάνω. Ο καθηγητής επιμένει να βλέπει σε μένα το πρώτο.

Ποια η σημασία και οι προεκτάσεις των γλωσσολογικών εννοιών του νεοθετικισμού; Ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης; Αυτές τις δύο ερωτήσεις έπρεπε να απαντήσω. Και τις απάντησα όσο καλύτερα μπορούσα. Αλλά ήταν αποφασισμένος να μου αποδείξει την άγνοιά μου σε θέματα φιλοσοφίας. Και το κατάφερε. Οπότε έχω καταλήξει στην ακόλουθη κατάταξη χειρότερων επαγγελμάτων:
α) Οι ταξιτζήδες. Είναι μακράν η χειρότερη φάρα.
β) Οι δικηγόροι. Οι αποτυχημένοι δικηγόροι νομίζω γίνονται ταξιτζήδες.
γ) Οι υπάλληλοι που βγάζουν εισητήρια στον ΟΣΕ. Ή αλλιώς, οι άνθρωποι που δε μπορούν να χαμογελάσουν, ή οι άνθρωποι με την πιο πολλή αρνητική ενέργεια.
δ) Ο καθηγητής μου

Ξύπνησα νωρίστατα, πήγα κράτησα σειρά, όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι που τσακώθηκα με τον άθλιο. Μεγάλη αποτυχία το σημερινό. Ναι οκ, βλακάκο αναγνώστη, ξέρω ότι υπάρχουν χειρότερα από το να κοπείς στο μάθημα λίγο πριν το πτυχίο, νομίζεις δεν το ξέρω; Από την άλλη όμως τί πρέπει να πάθω επιτέλους για να αρχίσω να γκρινιάζω;;; Ευχαριστώ. Τώρα που κόπηκα λοιπόν, και δεδομένου πως τα άλλα δύο μαθήματα θα πάνε καλά γιατί έχουν να κάνουν με τα καταχρηστικά ολοκληρώματα και τα άλλα της πρώτης παραγράφου, και όλοι καταλάβατε πόσο καλά τα έχω κατανοήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να κοπώ. Παρόλα αυτά, μία κρίση άγχους μεθαύριο θα είναι απολύτως αναμενόμενη. Γιατί φέτος πρέπει από το πουθενά να δημιουργούνται εμπόδια; Ακούω αισιόδοξα λόγια όλη μέρα σήμερα. Αλλά δε μπορώ να το χωνέψω. Μόνο να το χιουμορίσω λιγάκι αλλά κι αυτό αν δεν το νιώθεις καταλήγεις με μέση τιμή διάθεσης μηδέν. Γιατί τι είναι ευτυχία;
Ευτυχία=[ερωτευσιμότητα *αρρενωπότητα *χιούμορ *γοητεία *ευαισθησία *εξυπνάδα *επιτυχία]*διάθεση
Οπότε ενώ όλες οι τιμές μέσα στην αγκύλη έχουν μάξιμουμ αριθμούς, όταν η διάθεση είναι μηδέν ή υπό του μηδέν, τότε οι μονάδες ευτυχίας πέφτουν κατακόρυφα. Αλλά επειδή οι μεταβλητές μας είναι ανεξάρτητες, η διάθεση δεν επηρρεάζει την ερωτικότητα. Το κούρασα. Απλώς σήμερα ήθελα να δω μόνο αυτήν. Και τίποτα άλλο μετά. Οπότε λέω να πάω για ύπνο. Τι κοιμάμαι τί δεν κοιμάμαι το ίδιο που μου κάνει. Θα πιω μία μπύρα να γίνω ερωτικά ευάλωτος πάλι. Αλλά χωρίς αντίκρισμα αυτή τη φορά.

ΥΓ: Σήμερα κλείνω ένα χρόνο από το ατύχημα με τη γυναίκα και το αμάξι. Τα πράγματα είναι στάσιμα προς το παρόν.

Κάτι δεν πάει καλά. Το νιώθεις κι εσύ αναγνώστη; Κάτι δε στέκει. Οι μέρες περνάνε, μόνο αυτό συμβαίνει. Απλώς περνάνε. Ναι οκ, στα γεννέθλιά μου και μέχρι προχθές μια χαρά περνούσα. Από χθες άρχισε η κατρακύλα. Αύριο δίνω ένα μάθημα στην εξέταση του οποίου σκοπεύω να τσακωθώ με τον καθηγητή αν δε με περάσει. (τέτοιες στιγμές δικαιώνω τους φίλους μου που μου πήραν για τα γεννέθλια μου δώρο το βιβλίο: “Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα”.) Το Σάββατο δίνω το προτελευταίο μάθημα. Με έπιασε πάλι ο μαλακισμένος μυαλός μου. Κόλλησα με δύο τραγούδια των killers. Αυτά μόνο μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σήμερα έχω κλείσει εφτάωρο διαβάσματος, και ενώ δεν έχω κουραστεί, τα βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω, αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίστατα. Πέρυσι πήγα στην εξέταση γύρω στις δύο το μεσημέρι, και τελικά εξετάστηκα μία παρά, μετά τα μεσάνυχτα.. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω γύρω στις εξίμιση, να πάω από το σπίτι του καθηγητή, να τον ξυπνήσω, να είμαι σίγουρος πως θα εξεταστώ νωρίς νωρίς. Μυρίζεις κάτι; Κι εγώ. Το μυαλό μου είναι. Καίγεται. Πάλι ξέχασα να φάω εχθές, και σήμερα είμαι τρία κιλά ελαφρύτερος. Μέχρι να τα ξαναπάρω θα έχει πάει καλοκαίρι. Είδα με τη ζαργάνα την αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού του τζιμ κάρεϊ. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην την είχα δει ποτέ. Με έβαλε σε πολύ απαισιόδοξο τρόπο σκέψης. Παρόλο που έχει ωραίο τέλος. Θα την ξαναδώ ότ(αν) χωρίσω. Τον τελευταίο καιρό λιώνω στις σοκολάτες. Και αν κάτσω να σκεφτώ τί γεύσεις συνδυάζω θα τα ξεράσω όλα με τη μία. Πριν λίγο έφαγα ένα μεγάλο σακουλάκι πορτοκαλιά ντορίτος, και αμέσως μετά μία ίον αμυγδάλου, και αμέσως μετά ήπια κόκα κόλα, και τώρα τρώω σποράκια. Και για βραδυνό έχει κουνουπίδι. Μπλιαχ. Μάλλον θα παραγγείλω σουβλάκια. Έχω στο στόμα μου μία άθλια γεύση, αλλά πολύ πριν τον άκυρο συνδυασμό που ανέφερα. Τί τρέχει; Θα στρίψω τσιγάρο. Ψάχνω ψάχνω ψάχνω τον καπνό, και τελικά θυμάμαι πως τον καπνό τον τελείωσα χθες. Πρέπει να πάω να πάρω άλλον. Άσ’το για αργότερα σκέφτομαι. Αυτή η αλυσίδα σκέψεων έχει γίνει τουλάχιστον δεκαπέντε φορές σήμερα, κι ακόμα να πάω να πάρω καπνό. Αν νομίζεις πως αυτή τη στιγμή θα σταματήσω το ποστ εδώ για να πάω να πάρω καπνό έχεις δίκιο. Άντε πάρε κι ένα τραγούδι που άκουσα και φτιάχτηκα πάλι βραδυάτικο. Φιλιά από μένα αναγνώστη.

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει

Σήμερα γιορτάζει ο κόσμος όλος. Γιορτάζεις ακόμα κι εσύ αναγνώστη μου. Αχ ανίδεε αναγνώστη, το είδωλό σου (εγώ), έχει γεννέθλια σήμερα. Τα γεννέθλιά μου φέτος με βρήκαν να παίζω και το τελευταίο chip στο πόκερ του facebook. Είχα δύο άσσους στο χέρι, και σκάει κάτω ένας άσσος και δύο ριγάδες. Κοινώς, άσχετε, έκανα φουλ του άσσου με ρηγάδες. All in λοιπόν, κι όποιος θέλει ας μου πάει κόντρα.. Φαίνεται πως κάποιος ήθελε να μου πάει κόντρα, και όπως εγώ είχα δύο άσσους στο χέρι, αυτός είχε δύο ρηγάδες και κατέληξε να κάνει καρέ του ρήγα. Κι εγώ κατέληξα στο πάτωμα να χτυπιέμαι.

Τι να πω για τα 23 γεμάτα χρόνια μου; Να πω για τις γυναίκες; Από που να αρχίσω και να (μην) τελειώσω.. Δεν θα αναφέρω τις πάμπολλες ερωτικές μου επιτυχίες. Να μιλήσω για την ανιδιοτελή και τεράστια προσφορά μου στην επιστήμη; Όχι, θα το κάνουν οι εφημερίδες για μένα και αυτοί που θα μου δώσουν τα νόμπελ (νόμπελ πυρηνικής φυσικής, νόμπελ φυσικής ομορφιάς και αρρενωπότητας, όπως επίσης και το νόμπελ του πρωτοεμφανιζόμενου). Θα αναφερόμουν στο παρελθόν μου, αλλά αυτό το έκανα πέρυσι. Οπότε μάλλον δε μου μένει να κάνω τίποτα.

Σήμερα φτάνει στην πόλη η ζαργάνα με το αεροπλάνο. Απίστευτο το πως κατάφερε να βρει εισητήριο αφού κάθε στιγμή καταφτάνουν στην πόλη άνθρωποι από όλο το κόσμο γι’αυτή τη σημαντική μέρα. Θα έρθει λοιπόν, το βράδυ θα πάμε όλοι μαζί για ούζα. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Σκέφτομαι μόνο ότι είναι θέμα χρόνου να ανακηρυχθεί η σημερινή μέρα παγκόσμια αργία. Κάτι σαν την πρωτομαγιά. Φοβάμαι μην με πιάσει κατάθλιψη γαμώτη μου.

Α. Ο αδερφός μου μπήκε στρατό την περασμένη εβδομάδα. Η απουσία του είναι αισθητή, αλλά πέρα από αυτό δεν έχει αλλάξει κάτι.. Μόνο το γεγονός πως οτιδήποτε ήταν δικό του τώρα πια είναι δικό μου. Το αμάξι το οδηγώ για να πάω και απέναντι στο περίπτερο για τσιγάρα.. Τα ρούχα του σαφώς δείχνουν καλύτερα πάνω μου. Και το γραφείο του και ο υπολογιστής του πλέον κάνουν απόσβεση.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Η φώτο λέει πολλά. Αρσενικό με τα όλα του, με την τρέλα στο μάτι, τσαμπουκάς-καπνιστής-αλήτης με ευαισθησίες. Κι ένα περίεργο φούσκωμα μέσα από το πατελόνι..

εδώ!

Ευχαριστώ.

Με το που ξύπνησα, γύρισα το -σαν σμιλεμένο από αγγέλους- πρόσωπό μου και κοίταξα δίπλα μου στο κρεββάτι. Ήταν άδειο. Με απίστευτα ταχείς ρυθμούς άρχισα να σκέφτομαι και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων κατάλαβα. Πάντα, η πρώτη νύχτα που κοιμάμαι χωρίς μία ψηλή-ξανθιά/μελαχρινή-με-ωραίες-καμπύλες σημαίνει την αρχή της εξεταστικής περιόδου. Σημαίνει πως δεν πρέπει να έχω κάτι να με αποσπά από το διάβασμα, πως πρέπει να βάλω στην άκρη τη ζωή που κάνω καθημερινά τους 9 μήνες του χρόνου. Να σταματήσω να πίνω, να σταματήσω να κάνω τις γυναίκες να νιώθουν γυναίκες, να βλέπω τους φίλους μου λιγοτερο από όσο θέλω. Σημαίνει πως πρέπει να αρχίσω να διαβάζω.

Και αρχίζω να διαβάζω, παρόλο που το μάθημα το δίνω σε τρεις εβδομάδες. Θεωρητικά, τώρα θα έπρεπε να είμαι πάνω από ένα βιβλίο, όμως εγώ από το πρωί περιφέρω το απίστευτα γυμνασμένο κορμί μου στο σπίτι, από την κουζίνα μέχρι το υπνοδωμάτιο, και πάλι πίσω. Ευτυχώς η απόσταση της κουζίνας με το υπνοδωμάτιο είναι τρία μέτρα μιας και μένω σε γκαρσονιέρα, οπότε δεν είναι ότι μου βγαίνει κι ο πάτος στο περπάτημα.

Θα περίμενε κανείς ότι ένας άντρας με την δική μου αυτοκυριαρχία και αποφασιστικότητα δε θα έχανε το χρόνο του έτσι. Τη μια πάω να φτιάξω καφέ, μετά σκέφτομαι “ε, να μην πιω τον καφέ πρώτα να ανοίξει το μάτι πριν αρχίσω να διαβάζω;”, άσχετα αν αυτός ο καφές είναι ο τρίτος που πίνω από το πρωί. Μετά σκέφτομαι πως δε μπορώ να διαβάσω με ακατάστατο σπίτι, και αρχίζω να φτιάχνω το σπίτι. Και μετά κάθομαι, φτιάχνω ένα καφέ να χαλαρώσω για να μπορώ να συγκεντρωθώ πιο εύκολα όταν διαβάζω. Πίνω τον καφέ, και ανοίγω το βιβλίο. Το χέρι μου πάει ασυνείδητα στην κοιλιά μου, μέσα από την μπλούζα, πιάνω τους 4 από τους 19 κοιλιακούς μου και συνειδητοποιώ πως κολλάω. “Μα δε γίνεται να διαβάσω έτσι, δε μπορώ να συγκεντρωθώ” σκέφτομαι. Ανάβω θερμοσίφωνα, περιμένω να ζεσταθεί το νερό να κάνω μπάνιο. Παίρνω τους κοιλιακούς μου και πάμε για μπάνιο. Βγαίνω από το μπάνιο, μετά από 3-4 λεπτά είμαι στο γραφείο. Το βιβλίο είναι ήδη ανοιχτό από πριν. Αρχίζω να διαβάζω τις πρώτες σειρές ενώ τα δάχτυλά μου ασυναίσθητα χαιδεύουν τις απίστευτες γωνίες του προσώπου μου. Βρίσκω ένα σπυράκι. Αυτό ήταν. Με εκνευρίζει το σπυράκι. Μοναδικός μου σκοπός είναι να το σπάσω. Μετά από μία ώρα το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο από τσιμπήματα, έχει ψιλοξεφλουδίσει ανά τα σημεία. Κάθομαι στο γραφείο, αρχίζω να διαβάζω από την αρχή τις σειρές που διάβασα πριν. Χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο κοντός και μου προτείνει καφεδάκο. Εδώ μπαίνει η αυτοκυριαρχία/αποφασιστικότητα που είπα στην αρχή της παραγράφου. Του λέω όχι, απαντάει επιθετικά, κλείνω επιθετικά το τηλέφωνο. Παίρνω τη ζαργάνα να τη ρωτήσω πως πήγε η μέρα της, τί έκανε, και λοιπά. Η ώρα είναι 6 και 02 και εγώ είμαι στον τρίτο μου καφέ. Για ν’ανοίξει το μάτι εννοείται. Αυτό κάνω. Πίνω καφέδες, καπνίζω ολη μέρα μέχρι τώρα, για να “ανοίξει το μάτι”.

Όλα μια απόφαση είναι. Μια δύσκολη απόφαση. Θα φτιάξω ένα καφέ και μετά θα αρχίσω να διαβάζω. Έχω ήδη προχωρήσει αρκετά!!

ΥΓ: Η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι δική μου, είναι τρομερά ρεαλιστική. Αν αλλάξεις τα γυαλιά και τα κάνεις πιο ερωτικά, και αν αντί για αυτό το στυλό βάλεις ένα στυλό μπικ, τότε είσαι στο γραφείο μου!
ΥΓ2: Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως.
ΥΓ3: Δεν κάνεις λάθος υπέρλαμπρε αναγνώστη, ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το κείμενο.

Ξύπνησα, έτριψα με ερωτικό τρόπο τα υπέροχα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου, γύρισα να κοιτάξω δίπλα μου και βρήκα για άλλη μια φορά μια ξένη. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Εχθές ήπια πάρα πολύ. Βγήκα με τον κοντό, και ήπιαμε πάρα πολύ. Αλλά το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μεθύσω οπότε δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική η εξέλιξη της βραδυάς. Μετά από πολύ πολύ ούζο, πήγαμε για ρακόμελο κάπου αλλού. Ήμασταν ερωτικά ευάλωτοι, και σε συνδυασμό με την αρρενωπή-εκρηκτική εμφάνισή μας και το φλογερό ταπεραμέντο μας, όλα αυτά μαζί οδήγησαν μία παρέα 27 κοριτσιών να έρθουν και να μας πιάσουν την κουβέντα. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισαν να μετράνε τους κοιλιακούς μας, να χαϊδεύουν το μπράτσο μας, να μας λένε πόσο τους αρέσουν οι άντρες με το γένι 3ών ημερών (που να ήξεραν ότι το δικό μου δεν είναι τριών ημερών αλλά τριών εβδομάδων).. Πήρα τη μία σπίτι μου και ο κοντός πήρε 4.. Οι υπόλοιπες απλώς έμειναν να τσακώνονται.

Αλλά δεν γράφω σήμερα για να αναλύσω τον ερωτικό μου βίο, ο οποίος φτάνει για να γεμίσει καθημερινά ποστ τριών χρόνων.. Όχι όχι, οι επιτυχίες μου στο αντίθετο φύλο δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Πριν μας διακόψουν οι 27 γυναίκες με τις αναλογίες 90-60-94, είχαμε ανοίξει ωραία συζήτηση. Γιατί πέρα από το εξαίσιο περιτύλιγμα έχουμε και περιεχόμενο. Αλλά ούτε αυτή η συζήτηση είναι το θέμα αυτού του ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα αυτού του ποστ. Απλώς ήθελα να γράψω.

Αν κάναμε τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήμασταν καλύτερα; Όλοι ελεύθεροι, κανείς καταπιεσμένος. Μάλλον χρειάζονται οι δεύτερες σκέψεις, για να κρατιούνται οι ισορροπίες. Πως καταλαβαίνεις ότι αυτά που κάνεις είναι επειδή θες και τα κάνεις κι όχι από κάποια άμυνα που έχεις; Φαντάζομαι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά, για μερικούς αυτά τα δύο ταυτίζονται. Τους ζηλεύω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φιλτράρουν τα πάντα κι άλλοι που δε φιλτράρουν τίποτα; Και γιατί υπάρχουν κι αυτοί στο ενδιάμεσο; Πόσοι είναι οι άνθρωποι που έχουν παρατηρήσει ότι πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Και το κάνουμε καλά.. Έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος έχει γεμίσει άτομα που θέλουν να αδράξουν τη μέρα, να πιάσουν τη ζωή απ’τα μαλλιά, απ’τα πόδια, απ’όπου να ‘ναι τέλος πάντων, που θέλουν να ζουν το κάθε λεπτό, αλλά ζουν άλλη ζωή. Στα λόγια είμαστε πράγματι όλοι καλοί, όπως λέει και ο κοντός. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να μην έχει όνειρα;; Όνειρα ζωής, όχι όνειρα ύπνου. (τώρα που το έφερε η κουβέντα ονειρεύτηκα χθες πως αγόρασα ένα σκουλαρίκι ενώ είχε κλείσει όμως η τρύπα στο αυτί, και προσπαθούσα να ανοίξω την τρύπα μόνος μου. Και τελικά αυτό που κατάφερα ήταν να λιώσω το αυτί μου, να το τρυπήσω, να φύγει κομμάτι, να τρέχει το αίμα νερό κι εγώ να πονάω και αν σφαδάζω αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζω να ανοίγω τη γαμωτρύπα. Ξύπνησα από τον πόνο (και καλά) και νόμιζα πως μπορώ να γευτώ το ίδιο μου το αίμα. Αλλά ευτυχώς συνήλθα γρήγορα) Έλεγα λοιπόν ότι είναι απίστευτα πολλοί αυτοί που δεν έχουν όνειρα για τη ζωή τους, δεν θέλουν κάτι από τη ζωή τους, κι όχι επειδή τα έχουν όλα και δε θέλουν κάτι παραπάνω.. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να ζουν τη ζωή και μπλα μπλα μπλα.. Αντιφατικοί. Επιφανειακοί ουσιαστικά, ουσιαστικοί φαινομενικά. Που το είχα διαβάσει να δεις.. “καλή η βιτρίνα σου, πολύ πάθος, χάλια η ουσία σου, πολύ λάθος”. Έτσι έλεγε νομίζω.

Αλλά η απογοήτευσή μου από τους ανθρώπους δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Γιατί πολύ απλά το θέμα αυτού του ποστ δεν υπάρχει. Μην αρχίσω για τον υπαρξισμό τώρα και τα κάνω όλα λίμπα.

Νομίζω αυτή η περίοδος είναι νεκρά. Νιώθω πως τίποτα δε με αφορά. Αυτά που με αφορούν είναι ή χιλιόμετρα μακρυά, ή ένα μήνα μακρυά. Από πότε σταμάτησε το πρόγραμμά μου να συμβαδίζει με των άλλων; Δύο μέρες τώρα δεν έχω πάει για καφέ με τα παιδιά. Πόσο χειρότερη να γίνει η ζωή μου;; Τί χειρότερο μπορεί να συμβεί;; Ένα που μου έρχεται είναι να μην πάω ούτε αύριο για καφέ με τα παιδιά. Αυτό θα είναι ότι χειρότερο θα μου έχει συμβεί. Το έχω κάψει, σαφώς κάνω πλάκα. Αλλά δεν το λες χιούμορ αυτό που είπα, ούτε καν μπλακ χιούμορ. Είναι κάτι σαν το χιούμορ του χάρη ρώμα, ή σαν το χιούμορ ενός φίλου μου που πήρε το βραβείο του αγάμητου 2008. Δεν τα έχουμε βγάλει ακόμα τα βραβεία, βγάλαμε μόνο τις υποψηφιότητες, αλλά για το συγκεκριμένο βραβείο μόνο αυτός είναι το φαβορί. Εγώ είμαι φαβορί για το φυτό 2008.. Τις άλλες χρονιές δεν το έπαιρνα γιατί ήταν 2 άλλοι που ήταν πιο φυτά απο ‘μένα. Αλλά το 2008 πήραν πτυχίο κι έτσι δε μετράνε για το βραβείο φέτος, που σημαίνει ότι το κερδίζω με την αξία μου. Εϊναι πολλά βραβεία, 67 στο πλήθος, κι ενώ πιστεύω πως θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι έστω και υποψήφιος σε αρκετά, με έχουν στην απ’έξω. Με γλεντάνε πρώτα και μετά με πετάνε σαν την τρίχα από το ζυμάρι, κατάλαβες; Θα τους ζητήσω να βάλουν βραβείο “Είδωλο 2008″ να έχω κι άλλο ένα σιγουράκι..

Αρκετά για σήμερα. Είναι που προσπαθώ να διαβάσω και δεν μπορώ από τον πονοκέφαλο του ποτού, έχει φύγει και η Μπρίτανυ να συναντήσει τις 26 φίλες της να τους πει για τις επιδόσεις-μου-που-σπάνε-κάθε-ρεκόρ, με τη ζαργάνα δε μίλησα ακόμα, και ο κοντός ξερνάει όλη μέρα σήμερα (περίμενε να φύγουν πρώτα τα γκομενάκια εννοείται) από το χτεσινοβραδυνό.  Άι φιλ λόουνλι. Είμαι πιο μόνος κι από την καλαμιά στον κάμπο. Λέω να δω λίγη τηλεόραση.

ΥΓ: Στη φώτο πάνω: Μόλις έχουμε βγει από το μαγαζί με τα ρακόμελα και θέλουμε να πάμε σπίτι μου για να την κάνω να νιώσει γυναίκα και τα λοιπά, οπότε βγαίνει η μπρίτανυ στο δρόμο για ταξί κι εγώ εν τω μεταξύ την τράβηξα μία ασπρόμαυρη φώτο στα γρήγορα με το κινητό μου. Ναι, αν σας φαίνεται γνώριμο το μέρος δεν κάνετε λάθος, είναι τα χανιά.
ΥΓ2: Τέτοιου είδους ποστ θα είναι πιο συχνά.. Εξεταστική, αλκοόλ.. Όλα οδηγούν σε κάψιμο κυττάρων.
ΥΓ3: Άντε να σκεφτείς τίτλο τώρα.

-Υπομονή ρε φίλε, θα έρθουν και καλύτερες μέρες..

-Κι αν λείπω;;

ΥΓ: Αυτοσαρκασμός. Ο μίστερ χάιντ είναι στα καλά του.

Αν η ψυχολογία μου ήταν άνθρωπος θα ήταν ο πιο κακός, ο πιο δύστροπος, ο πιο αντικοινωνικός, και χωρίς όρεξη να χιουμορίσει τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτές τις μέρες, αυτός ο άνθρωπος ζει μέσα μου. Πως τον αντέχω;; Έρχεται και φεύγει. Γιατί πάνω από όλα τα άλλα είναι κυρίως κυκλοθυμικός. Γαμώ.

Πως το έλεγε να δεις.. “Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον εαυτό μου να τα καταφέρνει”. Βολικότατο!! Κι εγώ αν κλείσω τα μάτια μου με βλέπω με πτυχίο, με την ζαργάνα-playmate 2009 να με αγκαλιάζει όλο πάθος.. Τί να λέει αυτό; ΟΚ, μην είμαι αχάριστος..Είμαι κατά το ήμισυ εκεί..

Θέλω να πάω Ισπανία, θέλω να μείνω με τη ζαργάνα.
Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά μου άσπρα. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Σήμερα άκουσα έναν συμφοιτητή μου να περιγράφει βουρκωμένος τη σχέση των γονιών του. Κηνυγιούνται μέσα στο σπίτι, λέει. Αλλά όχι για να τσακωθούν. Για… άλλους λόγους.. Κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι και τσιμπιούνται, γαργαλιούνται, γελάνε κι αγκαλιάζονται, μετά από 30 σχεδόν χρόνια γάμου. Τέτοια ακούς κι ελπίζεις, μαλάκα. Ε μαλάκα.  Και εντάξει, πες εγώ είμαι έτσι ερωτεύσιμος και ξεχωριστός, κάτι θα καταφέρω. Για τους υπόλοιπους φοβάμαι. Ας είναι.

Μόλις γύρισα από τσικουδιές. Για την ακρίβεια, δεν είμαι εγώ που μιλάω, είναι η τσικουδιά. Έβγαλε στόμα και φωνή, και έχει την πανέμορφη μορφή μου. Πήγα στο ισπανικό μπαράκι για τσικουδιές, μόνο με την κοντή γιατί ο κοντός “αρρώστησε” !! Την έχω φάει στη μάπα αυτήν την τελευταία εβδομάδα, όλο μαζί της είμαι. Και με κοιτάει σαν κολασμένη, με γδύνει με τα μάτια της. Αλλά πια ξέρω πως να το χειριστώ, τόσες και τόσες πέρασαν.

Όταν περνάς τόσες ώρες με κάποιον που ξέρεις χρόνια, δε μπορείς παρά να παρατηρήσεις σε ανατριχιαστικό επίπεδο αυτά που σου τη σπάνε πάνω του. Και μετά αρχίζεις να τον ψιρίζεις τον άλλον, και τελικά θες να τρέξεις όσο πιο μακρυά του γίνεται!! Και όταν τελικά απομονωθείς στον υπέροχο εαυτό σου, αναγνώστη μου, ξέρεις τί σκέφτεσαι; “Μα τί (άθλιος) φίλος υποτίθεται πως είμαι;; ” βουρκωμένος-σκεπτόμενος τις ηθικές αξίες του τύπου πως πρέπει να δέχεσαι τον άλλον όπως είναι κι άλλα τέτοια ξενέρωτα..

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι. Χτυπήστε παλαμάκια.

Σήμερα ξύπνησα και δεν μπορούσα να ανοίξω το ένα μου μάτι. Δεν το έχω ξαναδεί τόσο πρησμένο. Τώρα που είμαι μία ώρα ξύπνιος  ίσα που έχει ανοίξει. Εδώ κι έξι χρόνια όποτε αγχώνομαι βγάζω κάτι περίεργα σπυριά στο πρόσωπο σε χρυσαφί χρώμα (…), κι όταν δεν βγάζω τέτοια  πράγματα το σύμπτωμά μου είναι πρήξιμο του καλού μου ματιού, δηλαδή του δεξιού μου. Τις τελευταίες μέρες βλέπω πάλι άσχημα όνειρα. Τις προάλλες είδα πως ήμουν παιδεραστής. Ήμουν σε ένα μέρος με ένα παγκάκι, και είχα στην αγκαλιά μου ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι. Ήταν σε χωριό. Και είχα όρεξη να “κάνω” πράγματα στα παιδάκια. Αηδία. Συνεχίζω. Ήταν βράδυ, οπότε σκέφτομαι να κλείσω τα φώτα για να μη μας δει κανένας συγχωριανός, οπότε πατάω το διακόπτη και κλείνει το φως. Το αγοράκι όμως πάει και το ξανανάβει και μου λέει “μα εγώ θέλω να βλέπω”!!! Οπότε τα ξαναπαίρνω στην αγκαλιά μου και τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να αρχίσω, εμφανίζονται από το πουθενά καμιά τριανταριά συγχωριανοί έξαλλοι μαζί μου, και με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν. Εγώ παράτησα τα παιδιά, πέταξα μία κάπα που φορούσα στους συγχωριανούς (?!), και πήδηξα πίσω μου που ήταν γκρεμός. Αυτό. Πόσο άρρωστο όνειρο είναι αυτό;;; Θυμάμαι τα όνειρα που έβλεπα στην εξεταστική του Σεπτέμβρη, που ονειρευόμουν επί 3-4 νύχτες σερί πως ήμουν δολοφόνος μικρών παιδιών. Μου είχαν πει τότε πως τα παιδιά συμβόλιζαν τα μαθήματα, και το γεγονός ότι τα σκότωνα σήμαινε ότι θα τα περνούσα. Τώρα που μου έχουν μείνει 2 μαθήματα, μου λένε πάλι ότι τα δύο παιδάκια συμβολίζουν μαθήματα. Το θέμα είναι πως αντί να τα σκοτώνω (όπως το Σεπτέμβρη) τα γονιμοποιώ (!)!! Αυτό σημαίνει πως μετά την εξεταστική τα μαθήματα θα πολλαπλασιαστούν;;;;; Προχθές το βράδυ πάλι είδα στον ύπνο μου ότι στεκόμουν όρθιος, και σε κάποια φάση κάτι άρχισε να με “ενοχλεί” στο πόδι μου. Κοιτάζω κάτω και βλέπω έναν αρουραίο σε μέγεθος μπάλας του μπάσκετ να προσπαθεί να μου ξεσκίσει τη γάμπα με τα δόντια του. Άρχισα να χτυπάω τον αρουραίο με το χέρι μου, να φύγει από ‘κει γιατί δεν μου άρεσε να δαγκώνει το πόδι μου. Και μετά ξύνπησα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

Την επόμενη αβδομάδα έρχεται το φρίκουλο για την εξεταστική. Μετά τον Σεπτέμβρη ξενοίκιασε το σπίτι του και έφυγε στην Αθήνα. Οπότε επιστρέφει για την εξεταστική, και με τον κοντό τον περιμένουμε πως και πως. Θα γελάσουμε πάλι!Μέχρι το τέλος της εξεταστικής θα σταματήσω να ασχολούμαι με τη διπλωματική και θα αφοσιωθώ στα δύο μαθήματα, στο αγοράκι και στο κοριτσάκι. Θα τους αλλάξω τα φώτα. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Τις προάλλες πήγε η γιαγιά μου και είπε στη μάνα μου πως εγώ είπα στη γιαγιά μου να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι γιατί δεν τη θέλουμε κοντά μας. Παράνοια; Σχιζοφρένεια; Αλτσχάιμερ;; Όχι, τίποτα από τα παραπάνω. Απλώς έτσι είναι η γιαγιά μου.

Το ποστ αυτό το άρχισα από προχθές το βράδυ, όταν γύρισα από τις τσικουδιές. Το συνέχισα λίγο εχθές το βράδυ, και το τελειώνω σήμερα. Είμαι σε περίοδο αναβλητικότητας, ακόμα και τον καφέ που θα πάω τον αναβάλλω μισή ώρα. Σήμερα πρέπει να βάλω τάξη. Το δεξί μου μάτι-μπαλάκι του τένις παραμένει επιβλητικό. Έχω να ξυριστώ από παραμονή πρωτοχρονιάς, και θα περίμενε κανείς πως η κατάσταση θα έχει γίνει ανυπόφορη αλλά όχι. Είμαι (ι)σπανός και το εκμεταλλεύομαι. Αν μάθει κανείς από τους φίλους μου πως έχω να ξυριστώ κοντά τρεις εβδομάδες θα φάω γερό δούλεμα πάλι που δε βγάζω γένια. Προχθές πήγα στο μάθημα και απάντησα σε μία ερώτηση του καθηγητή. Λάθος. Απάντησα λάθος. Το ήξερα ότι θα απαντήσω λάθος. Κανείς δεν ήξερε τη σωστή απάντηση, κι ο καθηγητής δε μιλούσε, οπότε σκέφτομαι να την πετάξω τη μαλακία. Οπότε ο καθηγητής γυρνάει και μου λέει: “άλλη μία να πετάξεις κι έχεις φάει κόκκινη, θα φύγεις από ‘δω μέσα”.. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς!! Αυτό το μάθημα είναι το αγοράκι που είδα στο όνειρο. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Πρέπει να σταματήσω εδώ, να πάω να ανοίξω κανα βιβλίο γιατί στο τέλος θα την φάω την κόκκινη. Το καλό είναι ότι μπαίνουμε στο μήνα των υδροχόων. Ευτυχώς έχουν βγει πολύ ωραία τραγούδια. (το γάμησα στο συνειρμό)

Καλό σας διήμερο φανς, να περάσετε καλά και να βλέπετε καλά όνειρα.

ΥΓ1) Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός..
ΥΓ2) Και μην ξεχνιόμαστε. Κλείνω τα μάτια και μεβλέπω να τα καταφέρνω.

Σήμερα ξύπνησα 2 ώρες αργότερα από ότι έπρεπε. Ήθελα να πάω στο μάθημα αλλά δεν ξύπνησα. Ούτως ή άλλως θα ανέβαινα στη σχολή γιατί θέλω να διαορθώσω κάποια πράγματα στη διπλωματική. Οπότε πήγα στη στάση στις 11 και περίμενα το λεωφορείο, το οποίο τελικά εμφανίστηκε στις 11:37. Περίμενα εκνευρισμένος μέσα στο ψιλόβροχο το γαμωλεωφορείο για τόση ώρα και όταν τελικά ανέβηκα για να πάω στη σχολή, είδα μία κοπέλα από τη σχολή η οποία με ενημέρωσε ότι το ρολόι μου πάει είκοσι λεπτά πίσω. Και τελικά δεν πήγα στις 11 στη στάση, πήγα στις 10:40, οπότε είχα ήδη χάσει το λεωφορείο των δέκα και μισή και για 40 λεπτά περίμενα το επόμενο.

Εχθές μίλησα με τον καθηγητή μου ο οποίος μου είπε πως αν δεν έχω διορθώσει αυτά που πρέπει στη διπλωματική μέσα σε ένα-ενάμιση μήνα, θα πρέπει στις αρχές μάρτη να αλλάξω διπλωματική. Πήρα διπλωματική πέρυσι το Μάρτη, οπότε φαντάζομαι μετά από ένα χρόνο να πρέπει να την παρατήσω. Και όχι επειδή φταίω εγώ, αλλά εκείνο το ζώο που μου έδωσε λάθος μοντέλο για να δουλέψω στην αρχή. Παρόλο που με πεισμώνει όλο αυτό, να δουλέψω και να διορθώσω αυτά που πρέπει, αυτή τη στιγμή είμαι στο γραφείο και με πιάνει κατάθλιψη. Η Ισπανία ακυρώνεται έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, και εκτός αυτού βγαίνω και μαλάκας αφού διατυμπάνιζα το καλό μου προαίσθημα γι’ αυτήν την χρονιά, τόσο στα δικά μου ποστ όσο και στα σχόλια που άφηνα. Νιώθω αφελής. Ερωτικός, αλλά αφελής. Ας είναι.

Οπότε πώς προχωράμε; Μήπως να τα παρατήσω από τώρα και να ζητήσω καινούρια διπλωματική ή να το παλέψω όπως μου υπαγορεύει το ένστικτό μου; Αν τα παρατήσω, θα είναι σαν να λέω στον καθηγητή μου ότι δεν είμαι αρκετά καλός ώστε να φτάσω τη διπλωματική ως το τέρμα. Περισσότερο βέβαια με απασχολεί η άποψή μου για μένα, παρά του καθηγητή μου, αλλά σκέφτομαι πως αυτός θα με βαθμολογήσει στο τέλος οπότε αυτά μία αλυσίδα είναι τελικά.

Έχω στο γραφείο μου ένα πλαστικό ποτήρι καφέ, κι ένα μικρότερο με λίγο νερό μέσα που χρησιμοποιώ σαν τασάκι. Πριν λίγο παρατήρησα ότι για πολλή ώρα ρίχνω τη στάχτη στον καφέ μου αντί για το τασάκι. Λες να έπινα τόση ώρα καφέ με στάχτη, ή να το κατάλαβα εγκαίρως; Ταυτόχρονα έχω ανοίξει το πρόγραμμα για τη διπλωματική, και έχω μπροστά μου ανοιχτά τα βιβλία του μαθήματος που πρόκειται να δώσω στην εξεταστική. Προσπαθώ να διαβάσω, δεν καταλαβαίνω και πολύ, οπότε αγχώνομαι, μετά κοιτάζω για λίγο έξω στη βροχή, και προσπαθώ να ξαναδιαβάσω για να καταλάβω αλλά πια είναι αργά γιατί έχω αγχωθεί. Έχω την αίσθηση πως πρέπει να νικήσω τον εαυτό μου. Καταλαβαίνει κανείς; Το έχει καταφέρει κανείς; Φαντάζομαι ότι είναι σαν να προσπαθείς να κόψεις μία εξάρτηση, αλλά ευκολότερο. Πως νικάει κανείς τον εαυτό του;

Η βροχή έξω έγινε ξανά ψιλόβροχο, το πρόγραμμα προσομοίωσε κι έβγαλε αποτελέσματα, ο καφές εννοείται πως δεν πίνεται, και εγώ έγραψα αυτό το ποστ και ηρέμησα κάπως. Οπότε λέω να πάω να πάρω άλλο καφέ, και μετά να εξετάσω τα αποτελέσματα, και μετά να διαβάσω και να καταλάβω, χωρίς να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Και εννοείται πως με δύο τασάκια πια δεν θα την πατήσω όπως πριν. Θα προσέχω. Όλα οδηγούν στη νίκη μου σήμερα. Από αύριο πάλι. Να θυμάμαι να ξυπνήσω μόνο. Κι όλα θα πάνε καλά.

Κι εκεί που νομίζεις πως η ζωή σου έχει πάρει τα πάνω της, πως τίποτα δεν μπορεί να στραβώσει πια, όλα έχουν μπει σε μία σειρά βρε αδερφέ, έρχεται ο μέρφυ του οποίου την -καταλυτική- ύπαρξη είχες αρχίσει να αγνοείς για να σου θυμίσει πως τα καλά της ζωής είναι παρωδικά. Γιατί “if anything just cannot go wrong, it will go wrong anyway”.

Εχθές το βράδυ έφυγε η ζαργάνα, και σήμερα θα άρχιζα φουριόζος διάβασμα για εξεταστικές και διπλωματική.. Λέω εξεταστικές γιατί τώρα πια δίνουμε δύο εξεταστικές. Μία κανονική, που δίνουμε τα μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου, και για τους φοιτητές έκτου έτους και πάνω, υπάρχει και η εμβόλιμη κατά την οποία δίνουν τα μαθήματα του εαρινού εξαμήνου. Οπότε η εξεταστική περίοδος θα διαρκεί 3+2 εβδομάδες. Ή έτσι νόμιζα.. Λόγω καταλήψεων θα γίνουν και οι δύο εξεταστικές σε περίοδο μίας εξεταστικής.. Βασικά σε 3,5 εβδομάδες, αντί για 5. 

Σήμερα ανέβηκα στη σχολή για να κάνουμε μαζί με την κοντή τις διπλωματικές μας. Και οι δύο διπλωματικές βασίζονται σε ένα μοντέλο που μας έδωσε μία κοπέλα η οποία έχει πια παρουσιάσει, έχει πάρει πτυχίο και έχει φύγει από την πόλη. Εχθές μάθαμε ότι το μοντέλο που μας είχε δώσει ήταν το λάθος μοντέλο, ότι τώρα πια δεν μπορεί να μας δώσει το σωστό μοντέλο γιατί λέει έχει κάνει φορμάτ στον υπολογιστή της και έχουν διαγραφεί τα αρχεία της διπλωματικής της. Αυτό σημαίνει πως τρώω το καυλί. Τρώω το καυλί βεβαίως βεβαίως, αφού όλη η δουλειά των προηγούμενων δύο μηνών είναι λάθος. Πρέπει να κάνω ένα control+a, για να επιλέξω όλη τη δουλειά των δύο μηνών, και μετά να πατήσω to delete για να τη διαγράψω. Ένας αισιόδοξος άνθρωπος θα έλεγε πως πρέπει να αρχίσω από το μηδέν. Αλλά δεν είναι έτσι. Πρέπει να αρχίσω υπό του μηδέν, γιατί πρέπει να φτιάξουμε με την κοντή μόνοι μας το αρχικό μοντέλο, για να κάνουμε από την αρχή αυτά που σήμερα θα έπρεπε να τελειώνουν. Αποδιοργάνωση. Άγχος. Απελπισία για την Ισπανία που σήμερα την έχω στο μυαλό μου σαν ένα από τα τρελά όνειρα που έκανα όταν ήμουν μικρός κι αθώος. Για να πάμε στην Ισπανία, πρέπει να φτιάξουμε το σωστό αρχικό μοντέλο, πρέπει να τρέξουμε γύρω στις 50 προσομοιώσεις, να δώσουμε την εξεταστική με επιτυχία, κι όλα αυτά μέχρι την 1η του Μάρτη.

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα αποφασισμένος, αισιόδοξος, και σήμερα… Βασικά, να το θέσω αλλιώς.. Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα. Σήμερα θα αργήσω. Αλλά η χρονιά ως τώρα ήταν απίθανη, οπότε θα προσποιηθώ πως όλα είναι τέλεια:

Που λέτε σήμερα ξύπνησα, πήγα στη σχολή και μετά από μία προσομοίωση κατάλαβα πως η διπλωματική τελείωσε!! Μετά, με πήραν από τη γραμματεία τηλέφωνο και μου είπαν πως δεν χρωστάω πια μαθήματα, κι ότι το πτυχίο μου είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω όποτε θέλω, σε ώρες καταστημάτων. Και μετά μπήκα στο ίντερνετ και έλαβα ένα μέηλ στο οποίο κάποια γραμματεία μου έλεγε πως με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό (με υποτροφία) στη Θεσσαλονίκη χωρίς να έχω κάνει αίτηση, απλώς με θυμόντουσαν από τότε που πήγα να ρωτήσω κάτι που ήθελα.

Οκ, ίσως να έχει λίγη δόση μυθοπλασίας το παραπάνω, αλλά θα γίνει. Κάποια στιγμή.

Τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία που τα βλέπει κανείς. Οι επόμενοι δύο μήνες θα έχουν λίγη πίεση, αλλά θα είναι υπέροχη η αίσθηση όταν τελειώσουν. Κι όλα θα έχουν γίνει στην ώρα τους. Απλώς από αύριο θα πρέπει να περιορίσω την ερωτική μου δραστηριότητα, και να επικεντρωθώ επιτέλους στις δυνατότητες του μυαλού μου. Το ξέρατε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιείτε μόνο το 2% του εγκεφάλου σας; Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι θα τα είχα ήδη παρατήσει νομίζω.. Καλή σας νύχτα φανς, θα τα ξαναπούμε σύντομα, αύριο-μεθαύριο, όταν τα παρατήσω!

ΥΓ1: Ή φωτογραφία είναι για την αίσθηση που έχω ότι αφού άρχισε η κατρακύλα, ακόμα και μία στιγμιαία αισιοδοξία θα έχει το τίμημά της..
ΥΓ2: Προχθές γιόρταζαν οι Θόγιες, και παρόλο που δεν πήρα ούτε ένα δώρο, και που δεν έγινε ο χαμός που γίνεται τις άλλες χρονιές, πέρασα τρομερά! Ουζάκι, μικρή παρέα, ωραία συζήτηση. Και του χρόνου! Χρόνια πολλά σε όσους γιάννηδες λοιπόν! Χαιρετώ!

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου που συνειδητοποιείς πως φέρεσαι αλλιώτικα, πως δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Μπορεί να είναι στιγμές, μπορεί να είναι περίοδοι. Το 2008 ήταν μια τέτοια περίοδος. Πέρα από κάποιες καθημερινές εμπειρίες, όπως το να χτυπάς μία πεζή με το αμάξι σου και να σε σέρνει στα δικαστήρια λέγοντας πως επιθυμεί την ποινική σου δίωξη επειδή της προκάλεσες αγοραφοβικό σοκ, όπως το να τρακάρει ο αδερφός σου δύο φορές μέσα σε ένα τρίμηνο, όπως το να σου λένε στα 22 σου πως έχεις πάθει έμφραγμα και να τρως την ακρινοβολία επί 6 μήνες από εξετάσεις για να καταλάβεις τελικά ότι είσαι μια χαρά, πέρα από αυτά λοιπόν, το προηγούμενο έτος ήταν άκρως ερωτικό. Σε όλα τα υπόλοιπα που είπα πριν διατήρησα την ακλόνητη ψυχραιμία μου και το πανέξυπνο-και-εύστοχο-πάντα-χιούμορ μου σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν με άλλαξαν καθόλου, έμεινα ταπεινός και σέξυ. Αυτό που με έκανε να απορώ με τον εαυτό μου, αυτό που μου αναίρεσε τις κοσμοθεωρίες μου τις οποίες πάντα υπερασπιζόμουν με απολυτότητα, είναι μία σχέση. Μπορεί να φοβήθηκα στιγμιαία μην μπω φυλακή ή μην πληρώσω πολλές χιλιάδες αποζημίωση, μπορεί στιγμιαία να τρόμαξα πως θα πάθω κί άλλο έμφραγμα από στιγμή σε στιγμή, αλλά αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ήταν να μην χάσω μία σχέση. Κι αυτό είναι μία τεράστια αλλαγή, μιας και ποτέ δε χρειάστηκε εγώ να φοβάμαι για το τέλος μίας σχέσης, μόνο οι εκάστοτε-αμέτρητες ερωμένες μου φοβόντουσαν μία τέτοια εξέλιξη.. Το 2008 λοιπόν ήταν μία χρονιά αυτογνωσίας θα μπορούσα να πω, ή επαναπροσδιορισμού των (σωστών) απόψεών μου.

Συνολικά, ο προηγούμενος χρόνος έφυγε με τις καλύτερες συνθήκες, παρά τους εφτά πρώτους μήνες που ήταν η μία πατάτα μετά την άλλη. Μία πολύ καλή σχέση και κάποια εξέλιξη στη σχολή, έτσι έκλεισε το 2008. Και ήρθε τώρα το 2009 που, αν πιστέψω πως ο χρόνος πάει έτσι όπως μπαίνει καταλήγω σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη περίπτωση είναι ότι θα είμαι όλη τη χρονιά στα μπουζούκια τραγουδώντας ρεφραίν από άγνωστα μέχρι εχτές λαϊκά τραγούδια και στη συνέχεια θα κάνω άφθονο σεξ. Η δεύτερη περίπτωση είναι ότι θα είναι πανομοιότυπη χρονία με την προηγούμενη μιας και το 2008 μπήκε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Αλλά επειδή δε μου αρέσουν οι δύο προοπτικές, θα τις ξορκίσω με new year’s resolutions.

Αρχικά, αποφάσισα να παραμείνω 100% αρσενικό, ερωτικός, σέξυ, γοητευτικός, ευαίσθητος και έξυπνος, με χαμόγελο που καίει καρδιές. Αλλά αυτό και να ήθελα να το αλλάξω δε θα μπορούσα, αφού αυτά είναι κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου. Αποφασίζω ενώπιον όλων σας πως μέχρι τις 31 Δεκέμβρη του ’09 θα έχω βάλει τουλάχιστον πέντε κιλά, χωρίς βέβαια να εξαφανιστούν οι κοιλιακοί μου. Ακόμα, αποφάσισα πως αυτή η χρονιά θα είναι γεμάτη από πραγματοποίηση ονείρων, σε αντίθεση με την προηγούμενη που ήταν μόνο γεμάτη ονειροπολήσεις που δεν έστεκαν. Φέτος, θέλω να πάω στην Ισπανία για τρεις μήνες, θέλω να πάρω πτυχίο, και θέλω να περάσω σε ένα μεταπτυχιακό. Φέτος θα βάλω τα δυνατά μου για να περιορίσω την αφηρημάδα μου, για να ξεκουρασω και τον κοντό που με κυνηγάει συνέχεια από πίσω φωνάζωντας πως ξέχασα το κινητό μου στην καφετέρια, ή τα κλειδιά μου στη λέσχη, ή το φλασάκι μου στο σπίτι του.. Θα προσπαθώ να γράφω πιο συχνά, γιατί τους τελευταίους μήνες όλο λόγια ήμουν και τίποτα πιο πέρα, και μάλλον απογοήτευσα το μοναδικό κοινό μου. Οπότε αποφασίζω μπροστά σας πως δεν θα σας αφήσω να ξεροσταλιάζετε για ένα ποστ άλλο πια, γιατί θα γράφω συχνότερα.

Από όσους έχω ακούσει, το 2008 ήταν μάλλον σκατόχρονος.. Βασικά όλοι αυτό μου έχουν πει εκτός από τη ζαργάνα, αλλά ποιος την αδικεί.. Αφού το 2008 της έφερε εμένα μόνο ευτυχισμένη θα μπορούσε να είναι.. Αλλά θα μιλήσω για εμάς τους υπόλοιπους, που είναι κάπως ανακουφισμένοι που έφυγε (αν και έχω περισσότερο την αίσθηση πως αλλάζει ο χρόνος κάθε σεπτέμβρη παρά κάθε πρωτοχρονιά. Ας είναι.).. Ελπίζω να είναι καλύτερη χρονιά, αν και μία σιγουριά την έχω γιατί ο Λεφάκης λέει τα καλύτερα για τα περισσότερα ζώδια.. Εύχομαι να είναι γεμάτη γέλιο, να πραγματοποιηθούν τα όνειρα για όποιους τα κάνουν, και να κάνουν όνειρα όσοι δεν έκαναν πέρσι, λιγότερες τραγωδίες σε όλα τα επίπεδα, διεθνή-οικογενειακά-προσωπικά-υποσύνείδητα, και τέλος, εύχομαι να φέρει το 2009 την αναίρεση της αγιοποίησης του Άγιου Βασίλη.. “ένα μπρελόκ για τον Γιαννάκη” είπε ο Άη Βασίλης για ‘μένα φέτος, και θα περίμενε κανείς πως τέτοιο χαρακτήρα που έδειξα όλο το 2008 θα μου έφερνε πράμα καλύτερο. Ας είναι.

Χαιρετώ παίδες, καλή χρονιά να ‘χομε, χωρίς βάσανα και κυρίως, χωρίς τραγούδια της Μπεζαντάκου. Σας φιλώ!

It’s been a long long long long time από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. Αλλά έτρεχα και δεν έφτανα.. Τώρα που έχω βγάλει φήμη και γένια, έχω γίνει ακαταμάχητος..!!! Με ζητάνε όλοι..

Θα πω τα γεγονότα χωρίς χρονολογική σειρά… γιατί δεν τη θυμάμαι! Τη μέρα που έγραψα τελευταία φορά στο πιο όμορφο μπλογκ που υπάρχει, στο δικό μου, ήρθε η ζαργάνα! Για τρεις μέρες, κρυφά από τους γονείς της, έμεινε σπίτι μου, περάσαμε ωραία και τα λοιπά.. Δεν θα σας πω για τα συναισθήματα που ζω, ούτε θα αναφερθώ στις ιστορικές σεξουαλικές μου επιδόσεις -που τυγχάνουν ολοκληρωτικής αποδοχής by the way. Ήταν Παρασκευή και ξαναέφυγε τη Δευτέρα γιατί είχε μία υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη, και μετά από 4 μέρες ξανακατέβηκε, αλλά αυτή τη φορά για τους γονείς της. Έμεινε από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη το βράδυ, δηλαδή 5 μέρες μαθηματικώς καθυστερημένε αναγνώστη.. Από τις πέντε μέρες την είδα 20 ώρες. Το Σαββατοκύριακο εκείνο εγώ έπρεπε να είμαι στο Ηράκλειο για να δώσω εξετάσεις στα ισπανικά.

Που με φέρνει στο επόμενο θέμα. Έδωσα ισπανικά!!! Επιτέλους έφυγαν από τη μέση, δεν άντεχα άλλο τα μαθήματα, παρόλο που κι εκεί η απόδοσή μου είναι απλώς άφταστη από τους υπόλοιπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως πως πέρασα στις εξετάσεις. Με κόμπλαρε η καριόλα στα προφορικά, ήταν λίγο αγενούλα και είχα κι εγώ το άγχος μου.. Η απαράμιλλη ομορφιά μου σαν να μην υπήρχε, οι δύο εξετάστριες δε με κοίταξαν ούτε λίγο πονηρά. Με καταρρακωμένο ηθικό λοιπόν έδωσα προφορικά τα οποία θα μπορουσαν να έχουν πάει και καλύτερα.. Μαζί μου έδινε και η κοντή.. Η καριόλα αυτή που με εξέτασε δεν είναι η ίδια που εξέτασε την κοντή. Έτσι λοιπόν, ενώ εγώ μιλούσα για τους νέους του σήμερα και τις αντιπαραθέσεις τους με τους γονείς τους σήμερα, για τα πράγματα στα οποία διαφοροποιούνται από τους νέους του τότε, και τους λόγους που βρίσκω τους περισσότερους νέους επιφανειακούς, η κοντή μιλούσε για την πόλη από την οποία κατάγεται, για το τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, για τα όνειρά της για τη ζωή κι άλλα τέτοια ροζ!!! Έπρεπε κάτι να πάει στραβά.. Αλλά το αντιμετώπισα ως τζέντλεμαν. Απλώς έφυγα.

Και γύρισα στα Χανιά, για να προλάβω να δω τη ζαργάνα. Μέσα στις είκοσι ώρες που την είδα προσπάθησα να χωρέσω αμέτρητους οργασμούς, άπειρη κατάποση κρασιού, χορό μέχρι τελικής πτώσης, φιλοσοφικές συζητήσεις, και αμέτρητους πλήν ενός οργασμούς ξανά… Δεν πρόλαβα.. Μόνο τους οργασμούς κατάφερα να εκπληρώσω.. Πλακίτσα.. Τη μέρα που βρεθήκαμε πήγαμε από το σπίτι του κοντού, στο οποίο είχε καταφτάσει ο Ιταλός συγκάτοικος εμένα και του κοντού στο εράσμους, για να ψήσουμε!!! Ήταν πανέμορφα! Κάναμε φιλοσοφικές συζητήσεις με τον χοντρό (ο ιταλός συγκάτοικος), ο οποίος θα φτάσει πολύ ψηλά κάποια μέρα στις πολιτικές εξελίξεις τις χώρας του! Κι όταν λέω τις χώρας του, δεν ξέρω τί ακριβώς εννοώ.. Γιατί είναι από την Ιταλία, αλλά μεγάλωσε και έζησε ως τώρα στην Ελβετία, στο ιταλικό κομμάτι της χώρας, μπορώντας έτσι να μιλάει άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, έμαθε ισπανικά και πορτογαλικά στο εράσμους, αγγλικά δεν ξέρει πολλά ακόμα αλλά μπορούμε να συννενοηθούμε.. Γενικά, η ζωή του είναι ένα σήριαλ.. Είχα μείνει στο μπάρμπεκιου. Barbacoa στα ισπανικά. (πήγα για καφέ και γύρισα, και έχω χάσει τον ειρμό μου. Ή μήπως τον ηρμό μου; Ας είναι, θα συνεχίσω χωρίς συνάφεια) Το προηγούμενο βράδυ είχαμε πάει σε κλαμπάκι, όπου ήταν καλά, έγινα και ρεζίλι.. Βγαίνοντας από το μαγαζί, είχε ένα μηχάνημα για να δεις ενδεικτικά πόσο θα δείχνει το αλκοτέστ που θα μου έκαναν δυνητικά εκείνο το βράδυ.. Είχε μία τρυπούλα εκεί, οπότε πλησίασα σε απόσταση αντίστοιχη αυτής που παίρνεις όταν πας να φιλήσεις τον άλλον, αλλά τελικά δεν τον φιλάς γιατί και καλά θες να τον προκαλέσεις να κάλύψει αυτός την τελευταία απόσταση, και άρχισα να φυσάω με όλη μου τη δύναμη μέσα στην τρύπα (με το συμπάθειο). Άρχισαν να γελάνε, και φαντάστηκα πως γελάνε με το γελοίο της φάσης, αφού κι εγώ ο ίδιος έβρισκα γελοίο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το μηχάνημα.. Τελικά γελούσαν επειδή εγώ ήμουν γελοίος, αφού υπήρχαν κάτι καλαμάκια που έπρεπε να πάρεις για να τα βάλεις στην τρύπα και να φυσηξεις μέσα στο καλαμάκι. Χριστέ μου ο στόκος.. Τέλος παρένθεσης. Μετά το μπάρμπεκιου καθίσαμε και πίναμε κρασιά, μέχρι την ώρα που η ζαργάνα έπρεπε να φύγει..

Το άλλο θέμα που με απασχόλησε αυτήν την εβδομάδα, είναι το εξής.. Ένιωσα να με μειώνουν από ανταγωνισμό, και δε μου άρεσε καθόλου… Από τη μία γιατί ήταν κοντη-νός άνθρωπος, και δεύτερον γιατί όλη μου τη ζωή ήμουν στην κορυφή και όπως ξέρετε, στην κορυφή δεν υπάρχει ανταγωνισμός.. Είσαι ο μόνος καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος. Πλακίτσα.. Απλώς, μου τη δίνει, μου τη δίνει να με μειώνουν. Αν είσαι καλύτερος, δείξ’το, μη μου το λες!!! Ας είναι. Αρκετά με απασχόλησε η αρνητική επίδραση της υπεροχής μου στους άλλους.. :-Ρ

Όσον αφορά στη διπλωματική, πλάκωσε πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Φλεβάρη, αλλά είμαι αισιόδοξος. Αν αναλογιστώ βέβαια και τις ικανότητές μου, τότε πια σιγουρεύομαι πως αποκλείεται να τα βγάλω πέρα. … Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, και επειδή το θέλω πολύ, όλο το σύμπαν θα συνομωτίσει.. Θέλω να ανεβώ και Θεσσαλονίκη στα μέσα του μήνα, και παρόλο που επ’ουδενί δεν έχω το χρόνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανέβω να τη δω. Κι ας μην προλάβω. Θα προλάβω να τη δω τουλάχιστον! Περνάω καλά, ήρεμα, και δαπανηρά τον τελευταίο καιρό, οπότε πρέπει να κάτσω λίγο μέσα, να μη βγαίνω τα βράδυα, το πολύ-πολύ να πηγαίνω στου κοντού για μπύρα. Θα βγω μία προτελευταία φορά αύριο.

Συνειδητοποίησα πως οι μέρες με τον κοντό είναι μετρημένες πια.. Σε δύο εβδομάδες φεύγω για Θεσσαλονίκη, κι αυτός για Πράγα, οπότε μετά έρχονται Χριστούγεννα, μετά τα Χριστούγεννα είναι η εξεταστική, και μετά είναι η εμβόλιμη εξεταστική, και μετά φεύγω για Ισπανία, και μετά είναι καλοκαίρι όπου ο κοντός πάντα κάθεται λίγο καιρό εδώ, και μετά αν πάνε όλα καλά θα είμαι κάπου εκτός Κρήτης για μεταπτυχιακό. Οπότε, οι μέρες αφθονίας μου με τον κοντό είναι μετρημένες, κι αυτό με έβαλε λιγάκι σε σκέψεις. Οπότε αποφάσισα να είναι ο νονός του παιδιού μου (όταν έρθει η ώρα λέμε), έτσι, για να έχουμε λόγο να βρισκόμαστε.

Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσα εδώ, γιατί έχω βάλει στον εαυτό μου το όριο των 1000ων λέξεων μέχρι να σταματήσω να γράφω ποστ, για να μην κουράζω τους πανέξυπνους και απαιτητικούς αναγνώστες μου, αλλά σήμερα πρόκειται για εξαίρεση. Έκλεισε χρόνο το υπερδημοφιλές μπλογκ μου (χαστούκι παρακαλώ), κι είμαι χαρούμενος. Να κάνω ευχή; Απλώς να συνεχίσω να γράφω. Συνηθίζω ότι ξεκινάω να το παρατάω, όπως συλλογές από τράπουλες ας πούμε που μου μπήκε μία φορά στο μυαλό, ή να ξεκινήσω να καλλιεργώ τοεκπληκτικό ταλέντο μου στη ζωγραφική, ή ακόμα και στο τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα παράτησα στη μέση.. Αλλά το να καλλιεργήσω το υπέροχο ταλέντο μου στη γραφή δεν το παράτησα, και νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σχόλια θα το είχα παρατήσει κι αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα σας σκέφτομαι, και όταν έρθει πια το νόμπελ θα σας το αφιερώσω. Γιατί συμβάλλατε! Τα φιλιά μου!

ΥΓ1: Η πρώτη φωτογραφία είναι μία από όλες εσάς που θυμηθήκατε τα πρώτα γεννέθλια του μπλογκ.. Όποια και να είσαι, σε ευχαριστώ..
ΥΓ2: Η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μου αρέσει και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στο ποστ. Οπότε την έβαλα εκεί.
ΥΓ3: Παρόλο που δε μου αρέσουν οι πολλές φωτογραφίες σε ένα ποστ, βάζω και μία τρίτη. Η οποία είναι για τα γεννέθλια του θόγια!! Μπορεί να μεγαλώνω, αλλά μην ανησυχείς αναγνώστη μου, η ανωριμότητα, η παιδικότητα, η σπιρτάδα και η ερωτική αρρενωπότητα που με διακρίνουν δεν θα αλλάξουν.. Σμουτς.

Χαιρετώ και σήμερα!!! Αυτή η εβδομάδα είναι ολίγον τί επειδοσιακή, αλλά με ‘μένα αυτό είναι συνήθες φαινόμενο. Πήγα στον καθηγητή μου τη Δευτέρα και μου πρότεινε να κάνω κάτι, με τη βοήθεια ενός ακόμα καθηγητή, για να συνεχίσω τη διπλωματική. Αυτό το κάτι, του το είχα προτείνει τον Ιούλιο και μου είχε πει πως δεν ήταν καλή ιδέα. Την Δευτέρα λοιπόν έμαθα πως έχασα τέσσερις μήνες, και τους τέσσερις αυτούς μήνες εγώ έκανα πράγματα τα οποία μου έπαιρναν μία εβδομάδα. Ας είναι. Τουλάχιστον τώρα ξέρω τί πρέπει να κάνω, και εξαρτάται από μένα πότε θα τελειώσω. Ελπίζω μόνο να έχω τελειώσει μέχρι το Φλεβάρη.

Η ζαργάνα πριν περίπου ένα μήνα έδωσε εξετάσεις για 2 μεταπτυχιακά, ένα στη Θεσσαλονίκη και άλλο ένα στην Κομοτηνή. Μετά από συζητήσεις, με είχε πείσει ότι είναι στόκος κι ότι δεν έγραψε καλά. Κι έτσι, παρόλο που πιστεύω πως με ότι καταπιάνεται τα καταφέρνει, άρχισα κι εγώ να κάνω σχέδια. Γιατί, σε περίπτωση που δεν περνούσε στα μεταπτυχιακά θα ερχόταν εδώ και θα έκανε άσκηση για ενάμιση χρόνο. Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα, και τελικά την πήραν και στα δύο μεταπτυχιακά. Από περίπου 100 άτομα παίρνουν τα 20 νομίζω, και μέσα σε αυτούς ήταν κι αυτή. Τη μέρα της ορκομωσίας της, αμέσως μετά την τελετή, είχε φύγει με αμάξι από τη Θεσσαλονίκη στις 12:00 για την Κομοτηνή, γιατί στις 4 το μεσημέρι έγραφε. Είχε κωλοαγχωθεί! Και τελικά σήμερα μάθαμε ότι άξιζε τον κόπο. Αλλά πέρα από αυτά, εννοείται ότι μόνο περήφανος μπορώ να είμαι που απέδειξε σε όλους μας πως έχει IQ!! Απλώς, και ντρέπομαι λιγάκι που το λέω, ψιλοστεναχωρήθηκα που δε θα πραγματοποιηθούν τα σχέδια που κάναμε. Φτου κακά στο στόμα μου. Η ειρωνεία είναι πως πάντα υπερασπιζόμουν το ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να σκέφτονται (και ότι η θέση τους είναι πίσω από την κουζίνα, μην τα ξαναλέμε), και πήγα και τα ‘φτιαξα με τη διάνοια που έχει φωτογραφική μνήμη. Έτσι είναι αυτά όμως. Πέρα από την πλάκα, την παραδέχομαι. Ό,τι βάλει στόχο το καταφέρνει η κωλόφαρδη!

Τις προάλλες, ορμώμενοι από ένα σκηνικό που παίχτηκε με ένα γνωστό μας, συζητούσα με τον κοντό κι άλλον έναν το θέμα: “Όταν χωρίζεις, υπάρχει σωστό και λάθος;”, με την έννοια, μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου; Γιατί, ο πρώην πήγε και έπιασε την κοπελιά μπροστά στον νυν και της είπε κάτι που θα μπορούσε να είναι αιτία για καυγά. Η άποψή μου είναι πως ήταν λάθος κίνηση, κατακριτέα για την ακρίβεια. Οι άλλοι δύο διαφωνούσαν καθέτως. Εξηγούσα πως, οκ, να εκφραστείς, αλλά αν αυτό σημαίνει πως περιορίζεις τον άλλον, να μην το κάνεις. Η απάντηση που πήρα ήταν πως: “Και τι; Να περιοριστείς εσύ για να μην περιοριστεί ο άλλος;;; Ε όχι! Να τον περιορίσεις!”. Έλεγα πως ουσιαστικά μία τέτοια κίνηση δείχνει ότι τον άλλον δεν τον σέβεσαι καθόλου, και δεν θυμάμαι τί μου απάντησαν. Μετά τους είπα να μπουν λίγο στη θέση του νυν (γιατί αυτοί ταυτίζονταν με τον πρώην, ο οποίος είναι της παρέας), να δώ αν θα τους άρεσε. Και μου είπαν ότι όταν έχεις πιει, και κρατάς τόσα πράγματα μέσα σου, απλώς δε μπορείς να ελέγξεις  τί κάνεις. Ναι είναι λάθος, αλλά πρέπει να δώσω ελαφρυντικά, μου είπαν. Η ισχυρή μου προσωπικότητα δεν μου επιτρέπει να δίνω ελαφρυντικά: ή είσαι καθαρός, ή σε ρίχνω στα λιοντάρια. Σοβαρά τώρα, δύο πράγματα θέλω να θίξω: Πρώτον, υπάρχει τελικά όριο στο πως εκφράζεσαι όταν χωρίζεις, ή είμαι παράλογος; Δεδομένου όμως πως είμαι ένα αρκετά λογικό άτομο, καταλήγουμε στο ότι υπάρχουν όρια. Δεύτερον, επιμένουμε να ταυτιζόμαστε με την περίπτωση που νιώθουμε πιο πολύ οικεία. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Ή ταυτίζομαι επειδή ο άλλος είναι φίλος μου (τί, με τον ξένο άνθρωπο θα ταυτιστώ;;; ), ή ταυτίζομαι επειδή ξέρω πώς είναι να χωρίζεις. Γιατί κανείς όμως δεν ταυτίστηκε με τον νυν, ή με την κοπελα;;; Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε πώς ένιωσε η κοπέλα όταν βρέθηκε στο ίδιο μέρος με νυν και πρώην (οι οποίοι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσαν την ύπαρξη ο ενός του άλλου);;; Φαντάζεσαι να κάθεται μια χαρά με τον νυν, και να έρχεται ο πρώην και να της λέει “σήμερα είσαι μαζί μου” ή κάτι παρεμφερές, με τον νυν να ακούει;;; ΊΣως να ταυτίζομαι περισσότερο με αυτήν, γιατί όπως σαφώς γνωρίζετε έχω έρθει πολλές φορές σε δύσκολη θέση με όλες αυτές τις γυναίκες που με διεκδικούσαν στο παρελθόν. Όπως μία φορά στην παραλία που κυλιόντουσαν μέσα στις λάσπες.. Πολύ άβολη κατάσταση, ούτε στον εχθρό μου. Επανέρχομαι. Καταλαβαίνω πως όταν χωρίζεις, και την βλέπεις μετά με άλλον, τρελλαίνεσαι. Αλλά μεταφορικά. Μην το γαμήσουμε κιόλας. Γιατί αν αρχίσουμε να το γαμάμε, ποια είναι η γραμμή που διαχωρίζει το “ψάχνω-καυγά-με-τον-νυν-επειδή-έχω-πιει” από το “γράφω-στους-τοίχους-πως-είσαι-πουτάνα-επειδή-έχω-πιει”; Γιατί, η μόνη αλήθεια μέσα σε όλα αυτά είναι πως αυτός είχε πιει.
Άκουσα βέβαια και μία άλλη άποψη, από τελείως διαφορετική οπτική: “Είναι ωραίο που υπάρχουν τέτοια άτομα, που ξεφτυλίζονται για τον έρωτά τους, γιατί αυτό δείχνει την επιρροή του έρωτα πάνω τους, δείχνει πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ερωτεύονται και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Και στην τελική, αν αυτήν την κίνηση την έβλεπες ποτέ σε ταινία, είναι σίγουρο πως θα σου άρεσε κι εσένα, για τους λόγους που σου είπα”. Καλά, αυτό με την ταινία ήταν ακυρίλα, συμφωνούμε όλοι σε αυτό νομίζω. Εδώ έχω δει ταινία που κάποιος αυτοκτονούσε λόγω έρωτα και μου άρεσε, αυτό δε σημαίνει πως θα μου άρεσε και στην πραγματικότητα. Ακόμα κι εσύ το βρίσκεις παράλογο, σαχλέ μου αναγνώστη. Pull yourself together (Wo)man!! Και για το πρώτο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Πρέπει δηλαδή να ξεφτυλιστεί ο άλλος για να επιβεβαιώσεις εσύ την ύπαρξη του έρωτος, ερωτώ. Και έχω δίκιο, το ξέρεις.
Αυτή ήταν μία σφαιρική παρουσίαση του θέματος. Οπού όλοι καταλαβαίνουμε πως το απόλυτο δίκιο το είχα -ο ένας και μοναδικός- εγώ.

Κατά τα άλλα, νέκρα. Πράμα. Nada. Nothing. لاشيء (“τίποτα” στα αραβικά), 没什么 (“τίποτα” στα κινέζικα). Κάτι άκυρες σκέψεις μόνο. Να κάνω τατουάζ ή να μην κάνω; Να βάλω σκουλαρίκι στο φρύδι ή να επιμείνω στην φυσική μου ομορφιά και αρρενωπότητα; Να πάω εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή να μείνω κοντά σας; Να βγάλω το σκύλο βόλτα τώρα ή μετά; Γενικά, πράγματα που μας απασχολούν όλους λίγο-πολύ. Α! Τώρα θυμήθηκα κάτι άλλο. Πέρυσι τα Χριστούγεννα είχα στολίσει το σπίτι μου Χριστουγεννιάτικα. Και μου πήρε τόσο πολλή ώρα, που αποφάσισα να μην το ξεστολίσω καθόλου έτσι ώστε του χρόνου τα Χριστούγεννα (δηλαδή φέτος) να μην χρειάζεται να το ξαναστολίσω. Κι έτσι έκανα. Το σπίτι κατά τη διάρκεια του Πάσχα, του καλοκαιριού, και μέχρι τώρα, έχει κρεμασμένα φωτάκια, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από κόκκινη κορδέλα κολλημένο στη ντουλάπα, κεράκια σε διάφορες θέσεις, κλπ. Μιλώντας λοιπόν με τη ζαργάνα, μου είπε να το ξεστολίσω για να το στολίσουμε μαζί. Τί της λες τώρα; Ήμουν ήρεμος και ερωτικός όταν της έλεγα “ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;; ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΗΛΙΘΙΑ;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΜΑ!”. Πλακίτσα. Συμφώνησα πρόσχαρα (ήρεμα και ερωτικά, ίσως και λίγο παιχνιδιάρικα). Έχω ήδη μετανιώσει. Ας είναι.

Αυτά. That’s all. ése es todo. أنّ كلّ (“αυτά” στα αραβικά). 那是全部 (“αυτά” στα κινέζικα). Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως ελπίζω!!! Χαιρετώ!

ΥΓ: Η -άσχετη- φωτογραφία είναι επειδή σήμερα θέλω να χορέψω. Πολύ.

Έλειψα πολύ καιρό από δω μέσα πάλι.. Ελπίζω σε καλύτερες μέρες, που θα έχω έναν δικό μου υπολογιστή με ίντερνετ..

Τον καιρό που πέρασε πήγα στη Θεσσαλονίκη όπως σας είχα πει!! Ήταν όσο καλά φανταζόμουν!! Η μαλακία είναι ότι επειδή μονίμως ονειροπολώ, πάντα φαντάζομαι την πιο τέλεια εκδοχή που μπορεί να μου συμβεί οπότε σπάνια περνάω καλύτερα από ότι φαντάζομαι πως θα περάσω. Τέλος συνειρμού και συνεχίζω. 2 άτομα σε ένα ράντζο για έναν, δύο ισπανοί στα διπλανά δωμάτια, πανέμορφη παρέα και μία φωτογραφική γυρίσαμε από τις ταβέρνες στα ουζερί, κι από τα ουζερί στα μπαράκια, (και ίσως μετά σε ένα ακόμη μπαράκι,) και μετά σπίτι γιατί ημασταν λιώμα. Μακάρι να μπορούσατε να το αντέξετε, αλλά δε σας βρίσκω έτοιμους για να κάνω upload φωτογραφίες.. Τις τελευταίες μέρες βγαίναμε συνέχεια με τον κοντό, τη ζαργάνα και τη φίλη της. Βράχνιασμα, έλλειψη ύπνου, χρήματα υπό του μηδέν κυριολεκτικά (…), έτσι ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη να κατεβούμε Κρήτη. 29 Οκτωβρίου το πρωί ήμασταν στα ΚΤΕΛ, πήραμε ταξί και μας πήραν 7 ευρώ για μία διαδρομή 3ών ευρώ.. Ας είναι. Που να του σκάσει το λάστιχο του πούστη. Οι πρώτες μέρες που ακολούθησαν με βρήκαν άρρωστο, με πονόλαιμο και καλή διάθεση (?)! Οι επόμενες με βρήκαν μόνο με πονόλαιμο, και οι μέρες που περνάνε τώρα με βρίσκουν μόνο χωρίς λεφτά!!! Με τον πονόλαιμο και τα σχετικά, έχασα περίπου τρία κιλά πάλι ρε γαμώτη, χάλασε επομένως η αρμονία του σώματός μου και πήρα όρκο πως μέχρι να τα ξαναπάρω δε βγαίνω από το σπίτι.

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχει πάλι μία μικρή σκιά που αχνοφαίνεται και πιστεύω πως ήρθε η ώρα για στρουθοκαμηλισμό!!! Τί λέτε κι εσείς;;; Έτσι μπράβο!! Υπέρλαμπρα! Θα τα δούμε όλα όταν φτάσει η ώρα τους! Και κάτι τελείως άσχετο. Γιατί σε όλες τις ταινίες όταν συμβαίνει κάτι συνταρακτικό στον πρωταγωνιστή (ακριβώς έξω από την πόρτα του σπιτιού του) αυτός με το που μπαίνει σπίτι του, ακουμπάει με την πλάτη στην εξώπορτα;;; Το κάνει αυτό κανείς σας; Ακόμα, προχθές είδα τη μπάμπω (την χοντρή που είναι στο αηδία-μίνι-μάρκετ της γειτονιάς) ντυμένη ντομινάτριξ και από τότε δε μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου, δε μπορώ να φάω, έχω χάσει και τον ύπνο μου.  Η άθλια να πούμε, με το κολλητό μάυρο δερμάτινο!

Τώρα θυμήθηκα κάτι από τη Θεσσαλονίκη: Περπατούσαμε μπροστά εγώ και η ζαργάνα, πίσω το άλτερ-έγκο (η φίλη της ζαργάνας) και ο κοντός. Έτσι όπως προχωρούσαμε, πιάνει το (εκπαιδευμένο) μάτι μου ένα αμάξι με ανοικτό παράθυρο οδηγού, η θέση του οδηγού κενή και στη θέση του συνοδηγού να κάθεται ένας άντρας και από πάνω του μία γυναίκα. Ναι, υπήρχε τριβή. Η ζαργάνα όμως δεν είχε πάρει χαμπάρι, και πλησίασε  το στύλο που ήταν ακριβώς δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού για να διαβάσει κάτι:” Εδώ είναι το σπίτι του Θεού” ή κάτι τέτοιο έγραφε μία αφίσα. Πρέπει να είχε πιει λιγάκι η ζαργάνα, και άρχιζε να φωνάζει στους άλλους δύο να πάνε να διαβάσουν. Κι ήταν μαζεμένοι οι τρεις τους έξω από το αμάξι μέσα στο οποίο οι άλλοι 2 μέχρι πριν φασωνόντουσαν, εγώ είχα σκάσει στα γέλια κι οι άλλοι γελούσαν με το “σπίτι του Θεού” χωρίς να έχουν καταλάβει.. μετά από 3-4 βήματα πιάνω τη ζαργάνα και της λέω τί γίνεται, και μου λέει: “Σοβαρά μιλάς!!!?!??!?!???!?! Κάτω ακριβώς από το σπίτι του Θεού;”.. Ξέρω πως ίσως να μην ακούγεται αστείο αλλά εγώ το θυμάμαι με χαμόγελο και ίσως κι ένα δάκρυ νοσταλγίας. ΣΛΑΠ! (η κατάλληλη στιγμή για το χαστούκι μου)

Το έχασα το τατς μου.. Αυτό ήταν. Πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω πριν να είναι αργά.. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα!! Μέχρι τότε, θα σκεφτώ κάτι εξυπνότερο να γράψω! Χαιρετώ!

Ξέρω πως πλέον γράφω σπανιότερα από ότι συνήθιζα, αλλά ο χρόνος είναι λίγος και τα πράγματα που έχω στο μυαλό μου είναι πολλά για να χωρέσουν σ’αυτό το χρόνο.. Πήγα Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, στο Ωνάσειο, για να δω τί γίνεται τελικά με την καρδούλα μου.. Με εξέπληξε η οργάνωση, πρώτη φορά το ραντεβού έγινε την ώρα που ήταν κανονισμένο και όχι με καθυστέρηση τριών ωρών.. Οι γιατροί είναι λίγο ακριβοθώρητοι βέβαια, αλλά δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις με τίποτα ότι κωλοβαράνε. Τουλάχιστον όσον αφορά στην περίπτωσή μου. Τέλος πάντων. Μετά από μαγνητική καρδιάς, ακτινογραφίες θώρακος, εξετάσεις αίματος, αξονικές καρδιάς, εξέταση όψιμων δυναμικών (?), καρδιογραφήματα έγχρωμα, ασπρόμαυρα, τρίπλεξ και ότι άλλο υπάρχει, ακόμα η άποψη των γιατρών ήταν πως έχω πάθει έμφραγμα.. Τελικά, αποκλείστηκε κι αυτή η επιλογή. Το “πρόβλημά” μου είναι ότι η καρδιά μου είναι χαμηλότερα από ότι θα έπρεπε, χαμηλότερα από ότι είναι στους περισσότερους ανθρώπους. Επίσης, έχει διαφορετικό σχήμα. Είναι σταγονοειδής! Αν ο γιατρός δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα και μου κάνει καρδιογράφημα, βάζοντας τα patch στις κανονικές θέσεις που τα βάζει για όλους, το καρδιογράφημά μου θα εμφανίζεται προβληματικό. Γνωρίζοντας όμως τα παραπάνω, αν βάλει σε διαφορετικές θέσεις τα patch, δηλαδή πιο χαμηλά από ότι συνήθως και σε άλλη διάταξη, το καρδιογράφημά μου είναι τελείως φυσιολογικό. Οπότε, μετά από 6 μήνες εξετάσεων.. είμαι φυσιολογικός!!! Αν και δε μου αρέσει αυτή η λέξη, χαίρομαι που σε αυτό το θέμα με χαρακτηρίζει!!

Μετά από το θέμα της καρδιάς, εννοείται πως όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Με τη ζαργάνα τα πράγματα παραμένουν στάσιμα στο ζενίθ (οξύμωρο να χρησιμοποιείς τις δύο λέξεις στάσιμα και ζενίθ στην ίδια πρόταση, αλλά και πάλι χαίρομαι που μπορώ να το κάνω)! Τις μέρες που πέρασαν βγήκαν αρκετά αποτελέσματα από την εξεταστική, μένει ένα ακόμη μάθημα να βγει για την ακρίβεια, και το αποτέλεσμα είναι πως μπαίνω αισίως στο 6ο έτος με 2 ή 3 μαθήματα. Και υγιέστατος! Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο και μαζί του έφερε κάτι Κυριακές που με μελαγχολούν. Ας είναι.

Στην πόλη που βρίσκομαι, με αυτά και μ’αυτά, κατέληξα μάλλον να τη συμπαθώ και να την εκτιμήσω περισσότερο. Περνάω καλύτερα όταν βγαίνω έξω. Εχθές πάλι πέρασα πολύ όμορφα! Πήγαμε για ούζα, ήπιαμε πολύ από ότι ακούγεται σήμερα και από την γνώριμη ζαλάδα της επόμενης μέρας. Μετά πήγαμε 7 άτομα στο σπίτι του κοντού και πάιξαμε αναπτήρα, 2 κοπέλες που μου γνώρισαν εχθές και 5 μαντράχαλοι. Πήρα τρεις φορές τον αναπτήρα στα χέρια μου, για τις εξής ερωτήσεις: “Ποιος πιστεύεις πως τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε μία από τις δύο κοπέλες), “Ποιος πιστεύεις πως έχει να πηδήξει πάνω από 6 μήνες;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε η ίδια κοπέλα), “Ποιος πιστέυεις πως το έχει κάνει στο πιο περίεργο μέρος;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε ένας από την παρέα). Μάλλον η κοπέλα δε με συμπαθεί.. Τέλος πάντων, είναι θέμα χρόνου να τη βάλω κάτω κι αυτήν και να της πετάξω τα μάτια όξω. Όχι που θα την αφήσω να πιστεύει κάτι τέτοιο και να αρχίσει να σπιλώνει τη φήμη μου ως ένα από τα πιο ενεργά σεξουαλικώς αρσενικά της πόλης-χώρας. Πολλές καφρίλες θα μπορούσαν να πεταχτούν εχθές αλλά όλοι θέσαμε τον πήχη σε νορμάλ επίπεδα..

Σήμερα έχω μελαγχολήσει. Έχω πράγματα να κάνω και λίγο χρόνο. Κάνω πράγματα που θέλω μόνο, και τα άλλα μένουν πίσω. Ο εαυτός του “πρέπει” δε μου λείπει καθόλου, αν και είναι ακόμη εδώ και με αγχώνει. Ας είναι. Ας καταπιεστεί λίγο. Η συνείδηση είναι καθαρή, πόσο καιρό είχε να είναι καθαρή; Δε με νοιάζει. Σε 5 μέρες ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη, κι αν αυτό κάνει τη διπλωματική να μένει πίσω ποσώς με ενδιαφέρει από ότι βλέπω. Μη νομίζετε πως με ξέρω, τώρα με ανακαλύπτω κι εγώ. Δε νόμιζα ότι θα μπορούσα να επιλέξω ποτέ τέτοιες τακτικές, να αναβάλλω τα πρέπει μου, ίσως παλιότερα να κατάφερνα να τα συνδυάσω με πολύ άγχος παρεμβαλλόμενο. Τώρα ίσως ξαναγίνει αυτό, αλλά προτεραιότητα δίνω αλλού, κι αυτό είναι πρωτοφανές για ‘μένα. Θα ζοριστώ άλλη στιγμή για αυτά που πρέπει να γίνουν, απλώς παλιά με άγχωναν οι διωρίες. Απλώς και μόνο στο άκουσμά τους αγχωνόμουν. Τώρα το φαινόμενο περιορίζεται! Πάντα μου την έδινε το δίλημμα. Και πάντα επέλεγα της συνείδησης τη λύση. Τώρα που μιλάω για αυτά, μου φαίνεται πως άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο πράμα το ένστικτο. Θα νιώθω καλύτερα αν έχω τη συνείδησή μου καθαρή, παρόλο που το ένστικτο μου λέει πως θα περάσω καλύτερα αλλιώς. Με καταλαβαίνει κανείς; Έχω πολύ καιρό να μιλήσω σοβαρά μαζί μου κι έχω χάσει το touch μου!! Αυτό είναι κάτι “μεταξύ μου” που είπε κι ο κοντός τις προάλλες και πολύ μου άρεσε!! Έχω καιρό να με εξετάσω με μικροσκόπια και τέτοιες παπαριές. Καλό είναι να γίνεται αλλά όταν γίνεται σε καθημερινή βάση κουράζει, περιορίζει και σκλαβώνει τελικά. Αυτό βλέπω εγώ. Ψυχοπλακωτικά πράγματα για σήμερα, αλλά έχω μελαγχολήσει σήμερα που είναι κυριακή και βρέχει. Καλό είναι να ειπώνονται κι αυτά. Σήμερα θέλω να ξαναπάω για ούζα, να πιω πάλι πολύ, να γελάω και να περνάω τέλεια, και να σκέφτομαι πάλι πως αν ήταν μαζί μου η ζαργάνα θα περνούσε κι αυτή τέλεια, να κοιμηθώ αργά, να ξυπνήσω αργά, κι αύριο να μην κάνω τίποτα. Αλλά τόσες μέρες αυτό το πρόγραμμα ακολουθώ κι αύριο που πρέπει να δω τον καθηγητή μου θα του πω: “Μηδενική πρόοδος, στάσιμος στην ανάγνωση τις τελευταίες 3 εβδομάδες”. Γι’αυτό πρέπει σήμερα να κάτσω κανά πεντάωρο να το προχωρήσω το θέμα. Νιώθω πως βρήκα τις ισορροπίες μου. Ίσως πάλι να νιώθω καλά επειδή είμαι συνεχώς σε εργρήγορση, αλλάζω περιβάλλοντα ανά βδομάδα κι αυτή η αίσθηση αλλαγής εμένα με τρελλαίνει. Μπορεί να είναι μόνο αυτό κι όλα αυτά που λέω περί συνειδητοποίησης και επιλογών ανάμεσα σε “θέλω” και “πρέπει” να είναι πίτσες μπλε. Αλλά τα νιώθω τώρα, τα πιστεύω. Και έχω την αίσθηση ότι με αυτά που γράφω βγάζω προς τα έξω πως δεν είμαι καλά, ενώ πραγματικά περνάω μία από τις καλύτερες φάσεις μου. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Βασικά δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τί βγάζω προς τα έξω, αλλά αφού τώρα το ανέφερα θα συνεχίσω. Το ότι σκέφτομαι δε με κάνει προβληματισμένο, ούτε ότι δεν περνάω καλά. Απλώς είμαι ένας πανέξυπνος-ερωτικός νέος (που δεν τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα!! το σκέφτηκα πάλι και συγχύστηκα!) που περνάει καλά και στον ελεύθερο χρόνο του σήμερα αποφάσισε να γράψει. Και να φανταστείς πως δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω πολλά. Μου αρέσει να γράφω, αλλά νιώθω πως δεν είμαι σε φάση να γράψω αυτά που θέλω να γράψω. Μπήκα στη λογική ότι “ποιος θα καταλάβει τώρα τί θέλω να πω;”, αλλά ειλικρινά δεν πρέπει να με νοιάζει. Για ‘μένα γράφω. Ελπίζω να μην είναι προσβλητικό αυτό, μην το πάρει κανείς έτσι.

Μάλλον το γάμησα πάλι στους συνειρμούς, αλλά μπαίνει χειμώνας σιγά σιγά και τέτοιου είδους ποστ θα είναι συχνότερα. Ο καιρός πάντα με βάζει σε σκέψεις. Μαλακία, ε; Είχα πολύ καιρό να γράψω, να γράψω γι’ αυτά που σκέφτομαι, και ειλικρινά νιώθω καλύτερα τώρα! Θα άνοιγα μία τέτοια συζήτηση με τον κοντό, αλλά πρώτον ντρέπομαι να ανοιξω τέτοια συζήτηση νηφάλιος, και δεύτερον δεν θέλω να μιλάω συνέχεια για ‘μένα, δεν με αφήνω.. κι εδώ μπορώ να το κάνω. Από τον επόμενο μήνα θα μπορώ να γράφω συχνότερα, μιας και δεν έχω τίποτα προγραμματισμένα ταξίδια (αν και θα’θελα)!!   Ελπίζω να είστε όλοι καλά φανς μου, και να με συγχωρείτε για το σκεπτικό ποστ, αλλά δε θα ήμουν ίνδαλμα αν δεν είχα αυτό το “κάτι” που δεν έχουν οι άλλοι. Χαιρετώ, θα τα ξαναπούμε ελπίζω σύντομα!

Η εξεταστική τελείωσε, πήγε ανέλπιστα και ταυτοχρόνως αναμενόμενα καλά… Κι αν κάθομαι αυτή τη στιγμή να γράψω ανέμελος το ποστ μου, είναι επειδή η υψηλής ποιότητας νοημοσύνη μου με βοήθησε να περάσω μαθήματα.. Τη μέρα που τελείωσε η εξεταστική πήγα Θεσσαλονίκη!! Ήρθε η ζαργάνα μου και με πήρε από τα τραίνα, και με το που φτάσαμε σπίτι είδα το σκύλο μου!!! Τον ονομάσαμε Πάκο, είναι παιχνιδιάρης, επιθετικός και τρελός γαμιάς.. Πηδάει, δαγκώνει και γλύφει ότι βρει μπροστά του.. Θέλω να πιστεύω πως θα ηρεμήσει.. Από την άλλη, ίσως με βλέπει ανταγωνιστικά.. Έλεγα λοιπόν ότι ήμουν Θεσσαλονίκη! Έκατσα περίπου πέντε μέρες, κάτι που θα κατάλαβαν όλοι όσοι ήταν στην πόλη.. Μαζί μου έφερα και την αύρα μου, έκανα την πόλη μαγική!! Αυτή η πόλη είναι τέλεια..!!

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου, με την καλή έννοια(?). Με πήραν τα ζουμιά τη μέρα που έφευγα, πού ξανακούστηκε!! “Κλαίνε μωρέ οι άντρες;;;” σαν να ακούω τον μπρουτάλ θείο μου να μου λέει πριν πολλά χρόνια και ντρέπομαι.. Τώρα ίσως να μπορώ να καταλάβω στο ελάχιστο τα μιλούνια γυναικών που αποχαιρετούσα την εποχή πρό ζαργάνας.. Και καλά εγώ, βούρκωσα, έτρεξε και ένα δάκρυ, λίγα πράγματα και σιωπηλά!!! Όλες αυτές όμως ξεσπούσαν σε λυγμούς.. Φαντάσου πώς νιώθανε! Τί να πείς.. Το θέμα μου είναι άλλο όμως. Αναρωτιέμαι αν σταματά ποτέ η αμφιβολία και η ανασφάλεια. Μερικές φορές ακόμη κι εγώ είμαι ανασφαλής, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο.. Δεν είναι πολύ κρίμα που δε μπορώ να έχω τουλάχιστον μία σοβαροφάνεια για να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί; Μακάρι να μπορούσα να σοβαρευτώ και να γράψω με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε τέτοιους συλλογισμούς.. Αλλά δε μπορώ τώρα.

Γυρνώντας εδώ, με περίμεναν ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή, καμία παρέα σχεδόν.. Ούτε για ένα καφέ δε μπορώ να πάω, όλοι έχουν φύγει.. Την Κυριακή ταξιδεύω για Αθήνα, θα πάω Ωνάσειο να δω τί θα γίνει.. Θα τη βγάλω τη χρονιά; Δε θα τη βγάλω; Να ξέρω κι εγώ τί με περιμένει.. Είμαι και καφρούλης λιγάκι.. Το φρίκουλο μου πέταξε προχθές: “Καλά ρε μαλάκα.. Τώρα που πεθαίνεις πήρες σκύλο;;”!!! Είναι κι αυτός καφρούλης.. Η ζαργάνα δε μπορεί να ακούει τέτοια.. Τέλος πάντων.. Την Κυριακή λοιπόν πάω Αθήνα, και σε 2 εβδομάδες πάω ξανά Θεσσαλονίκη!! Ωραίος μήνας αυτός!! Έβαλα ένα τραγουδάκι-βίντεο, και δεν ξέρω αν παίζει.. Είμαι άσχετος ρε γαμώτο, και κανείς δε μου έχει πει πώς να βάζω τραγούδια τόσες φορές που έχω ρωτήσει.. Θα μπορούσα να έχω φτιάξει μία γαμάτη πλέιλιστ τόσο καιρό. Τέλος πάντων.. θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω με λιγότερη βαρεμάρα από μεριάς μου..

Η φωτογραφία που ακολουθεί.. Είμαι εγώ και η ζαργάνα στο τραίνο, όταν την αποχαιρετούσα την περασμένη Κυριακή.. Ήταν πολύ κινηματογραφικά, όλοι χειροκροτούσαν.. Όσο για τις ενδυματολογικε΄ς επιλογές, τα καπέλα πάντα μου άρεσαν, δίνουν στυλ, αν και πιστεύω πως η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη ακόμα για καπέλα.. Όπως και να ΄χει, έβαλα ένα γιατί γούσταρα. Γούστο μου καπέλο μου, κι άμα γουστάρω με φτερό άμα λάχει (αλκυόνη παπαδάκη). Χαιρετώ, καλά να περνάτε και καλό Οκτώβρη!

ΥΓ: Ο τίτλος είναι αυτός που είναι επειδή γράφω βλακείες.
ΥΓ2: Το τραγουδάκι-βίντεο δεν έπαιζε και το έβγαλα.. Κάτι δεν πάει καλά με τις οδηγίες, γιατί τις ακολουθώ κατά γράμμα και πάλι αποτυγχάνω.. Στούρνος..

Οι μέρες περνάνε ευτυχώς αργά δυστυχώς!!! Έδωσα μάθημα την Τρίτη και έγραψα, όχι με τη συμβατική έννοια της έννοιας.. Εννοώ πως δεν παρέδωσα λευκή, γιατί κάτι έγραψα, αλλά μάλλον πάλι τρύπα στο γραπτό έκανα!!! Τέλοσπάντων, δεν πτοούμαι, δεν περίμενα να το περάσω ιν δε φέρστ πλέις!! Σήμερα έδινα το πρωί ένα μάθημα που οι άλλοι το έχουν περάσει.. Αν ο καθηγητής έχει χιούμορ θα με περάσει.. Αν είναι στριμμένος θα με στείλει πειθαρχικό!!!

Ένα θέμα ήθελε να φτιάξεις κώδικα για μία ιστοσελίδα που θα δίνει στοιχεία για ένα αυτοκίνητο. Έγραψα:
Όνομα: Μπούλης
Κυβισμός: Δεν θυμάμαι
Ιπποδύναμη: Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές επιτέλους;;;

Ένα άλλο θέμα ήθελε κώδικα για μία ιστοσελίδα στην οποία ο χρήστης γράφει σε μία φόρμα έναν λατινικό χαρακτήρα και ο κώδικας παίρνει τον χαρακτήρα και τον στέλνει μέηλ κάπου. Έπρεπε να φτιάξεις την φόρμα λοιπόν, και να βάλεις ένα κουμπάκι που λέει submit από κάτω.. Εγώ έφτιαξα ένα κουμπάκι που λέει: “Άντε τελείωνε γιατί έχω και δουλειές!”.. Και σε ένα άλλο θέμα ήθελε κώδικα για μία ιστοσελίδα που γράφεις το βιογραφικό σου…
Όνομα: Γιαννούκος
Ηλικία: 22,7
Γλώσσες: …
Πτυχίο: Κομμωτικής
Διακρίσεις: Άπειρες αλλά κυρίως στο χώρο του μόντελινγκ
Other: Πλάκα κάνω.. ΜΟΝΟ στο χώρο του μόντελινγκ..

Οπότε καταλαβαίνετε πως διακυβεύεται το πτυχίο μου.. Αλλά ο καθηγητής είναι ψιλοαφασία, σε κάποια φάση έκανε παρομοίωση ενός μόντεμ με ένα παπούτσι.. Γενικά έχω ηρεμήσει κάπως.. Πριν μερικές μέρες με έπιασαν τρελές ταχυκαρδίες και μου πήγε λίγο “να” αλλά το ξεπέρασα – μα πόσο έντονη προσωπικότητα μπορεί να είμαι; Τέλος πάντων.  Η μέρα μου ξεκίνησε επεισοδιακά σήμερα.. Ξυπνάω, σηκώνω το μυώδες κορμί μου από σατέν μαύρο σεντόνι που έχω συνηθίσει να κοιμάμαι (φανταστείτε το σε ασπρόμαυρη εικόνα..), κάθομαι με τα πόδια λυγισμένα στο πάτωμα και τις γροθιές μου να ακουμπάνε στο κρεββάτι, αναρωτώμενος (όπως κάθε πρωί) γιατί στον πούτσο καπνίζω τα βράδυα και τα πρωινά δε μπορώ να αναπνεύσω από την κάπνα.. Σηκώνομαι, προχωράω προς την κουζίνα (η εικόνα μετατρέπεται σε κανονική, παύει το ασπρόμαυρο), ανοίγω την πόρτα του ψυγείου και παίρνω μία αμίτα πορτοκάλι. Ξεβιδώνω το καπάκι, αρχίζω να πίνω σαν να μην υπάρχει αύριο, και μόλις τελειώνω, γυρίζω και κοιτάω την κάμερα χαμογελώντας αφοπλιστικά: “ΑMITA!!! MOY ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ!!”!!  Πλακίτσα.. Αφού πίνω, έτσι όπως σκύβω να κάνω τα 1500 πους-απς που κάνω κάθε πρωί, το μάτι μου πέφτει σε ένα φάκελο κάτω από την πόρτα. “Η πρώην σου, πάντα δική σου” με 27 τελείες για να δηλώσουν ότι υπάρχει υποννοούμενο.. Ανοίγω το φάκελο, και πράγματι, ήταν η πρώην μου σε μία φωτογραφία που την τράβηξα την ώρα που χωρίζαμε κι είχε πέσει κάτω και χτυπιότανε.. Τί να πεις.. Όπως και να το κάνουμε, εγώ είμαι αλλού τώρα, δε μπορώ να ασχολούμαι με τις άλλες.. Και δε θέλω κιόλας (εκτός αν αυτό αφαιρεί κάτι από την μπρουτάλ και αρρενωπή γοητεία που ασκώ ως ζωώδες αρσενικό)..

Περιμένω να περάσουν οι μέρες! Μου φαίνεται ότι το κάνω συχνά αυτό.. Μήπως θα έπρεπε να με βάλει σε σκέψεις;;; Θα το σκεφτώ κι αυτό μόλις περάσουν μερικές μέρες.. Ο επόμενος μήνας είναι μέσα στις μετακινήσεις.. Θεσσαλονίκη, μετά Αθήνα, μετά πάλι Θεσσαλονίκη.. Τέλειος μήνας! Θέλω όταν πάω πάνω να έχει συννεφιά, αλλά να μη βρέχει, να παίρνω το σκύλο μαζί με τη ζαργάνα να τον πηγαίνουμε βόλτα και να κρατάμε καφέ στο χέρι, από κείνους που έχουν καπάκι και μία τρυπούλα που πάρα πολύ μου αρέσουν! Και θα κάνουμε βόλτες, θα γελάμε, και θα γυρίσουμε μία τέλεια οικογενειακή κωμωδία έτσι όπως το σκέφτομαι.. Κι είναι αυτά τα σάουντρακ από το σούπερ σίριαλ που με κάνουν να ανυπομονώ να γίνουν δικα μου σάουντρακ!!! Οι άλλοι τρεις γράφουν στις δύο κάτι που σημαίνει πως ο καθημερινός καφές μεταφέρεται κατά ένα τρίωρο περίπου.. Και είναι μία αλλαγή που δεν έχω συνηθίσει!! Τί θα κάμω εγώ τόσες ώρες;;; Που θα είμαι;; Που θα περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα;;; Να εργασιοθεραπευτώ; Δεν ξέρω δεν ξέρω..  Μάλλον θα διαβάσω.. Πρέπει να σας αφήσω.. Λέω να πάω να φτιάξω τον πρώτο μου νες για αυτό το φθινόπωρο!!! Καλή σας μέρα, χαιρετώ!!!

ΥΓ: Την πρώην την λένε Σούζυ, έτσι για να ικανοποιήσω την -σιχαμερή κατά τα άλλα- περιέργειά σου αναγνώστη.
ΥΓ: Αν αργήσω πολύ να ξαναγράψω θα είναι επειδή με πήγαν πειθαρχικό λόγω ανάρμοστης έκφρασης στο γραπτό μου, και θα φάω 20 μέρες φυλακή. Θα μου αφαιρεθεί και η φοιτητική μου ιδιότητα.

]]> http://thogias.wordpress.com/2008/09/18/%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%b8%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ba%cf%8c/feed/ 8 thogias 1400-14789nude-reclining-posters http://thogias.wordpress.com/2008/09/10/744-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b6%cf%89/ http://thogias.wordpress.com/2008/09/10/744-%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b6%cf%89/#comments Wed, 10 Sep 2008 14:25:30 +0000 thogias http://thogias.wordpress.com/?p=313 ]]>

Οι μέρες που πέρασαν δεν ήταν από τις καλύτερες.. Έπρεπε να αντιμετωπίσω το γεγονός πως δεν είμαι αρκετός. Εννοείται πως αν δεν είμαι εγώ αρκετός, ούτε το 99% του πληθυσμού είναι αρκετό, αλλά αυτό δεν παρηγορεί την πληγωμένη μου περηφάνια. Διαβάζεις, διαβάζεις, και διαβάζεις λίγο ακόμα και καταφέρνεις μία τρύπα στο γραπτό!!! Η λογική του φρίκουλου είναι πια πιο κοντά στα δεδομένα μου: “Ρε μαλάκα, όταν διαβάζεις, αγχώνεσαι γιατί δεν ξέρεις τί θα γίνει.. Θα περάσεις, δε θα περάσεις.. Γι’αυτό κι εγώ προτιμώ να μη διαβάζω για να ξέρω τί θα γίνει.”. Κατάλαβες; Αν δεν προσπαθήσεις, δεν θα απογοητευτείς κιόλας!!! Εννοείται πως έβγαλα σημάδι πάλι στο μέγεθος εικοσάλεπτου.. Κι ενώ όλοι οι άλλοι συνεχίζουν να επικροτούν την υπεροχή μου, κατέληξα -ποιος; εγώ!- να αναρωτιέμαι!! Ο δράκουλας θα μου πιει το αίμα μέχρι να με περάσει.

Οι σημειώσεις για το επόμενο μάθημα που δίνω έχουν φωτοτυπηθεί, είναι ακόμα με το λάστιχο από το φωτοτυπάδικο δεμένες, έχουν ξαπλώσει στο γραφείο και με κοιτάνε. Με κοιτάνε σαν να μου μιλάνε: “Είσαι τόσο άχρηστος που όσο και να μας διαβάσεις δε θα μας καταλάβεις!!! Τόσο άχρηστος, που και να μας καταλάβεις, σιγά μην περάσεις!!! Γενικά είσαι άχρηστος!! Μόνο ωραίους κοιλιακούς έχεις, κι ένα αφοπλιστικό χαμόγελο!”.. Σαν να τις ακούω να μου μιλάνε.. Με τί διάθεση να αρχίσω να διαβάζω τις ομιλούσες σημειώσεις λοιπόν; Πιστεύω πως αυτό που θα έπρεπε να με απασχολεί είναι η σχιζοφρένειά μου βέβαια, αλλά τα μεγάλα μυαλά ανέκαθεν είχαν μία δόση διαστροφής.. Έτσι κι εγώ..

-Δεν περνάς ρε μαλάκα, μην το σκέφτεσαι!!!
-Ναι, αλλά με λίγη τύχη, με λίγη καλή θέληση από τον καθηγητή, και με λίγο λάδωμα, έχω ελπίδες!!!
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Έχεις δίκιο. Αλλά αν…
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Καλά, θα σταματήσω να το σκέφτομαι και θα συγκεντρωθώ για το επόμενο μάθημα.
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Τί δηλαδή, επειδή κόπηκα σε ένα μάθημα να  κάψω την εξεταστική;
-Αφού σκατά θα τα πας και στα επόμενα! Είσαι στούρνος!!! Πανέμορφος, αλλά στούρνος!!!
-Να σκάσεις!!!
-Εσύ να σκάσεις!!!
-Είσαι βλάκας!!!
-Εσύ είσαι!!!
-Όχι, εσύ!

Ο αισιόδοξος και απαισιόδοξος εαυτός μου μαλώνουν πάλι.. Κι εκεί που κάθομαι βουρκωμένος, σκεπτόμενος πως έχω μόνο πανέμορφο περιτύλιγμα αλλά είμαι τούβλο, μεσολαβεί ένα τηλεφώνημα κατά το οποίο μαθαίνω πως θα πάρω σκύλο!!!! Και ναι, είναι γεγονός!!! Θα πάρω ένα κόκερ σπάνιελ, σαν αυτό της φωτογραφίας!!! Ακριβώς σαν αυτό της φωτογραφίας!!! Α-κ-ρ-ι-β-ώ-ς!!! Τοσο ίδιο, που αυτός που θα μου το δώσει μου είπε πως, ο σκύλος είχε μία φορά ένα ατύχημα κατά την εκπαίδευσή του, όταν πήγαινε να φέρει μία εφημερίδα στο αφεντικό του.. Δυστυχώς, θα πρέπει να μείνει για πάντα με την εφημερίδα στο στόμα.. Πλακίτσα.. Θα πάρω λοιπόν ένα σπάνιελ 4ων μηνών!!! Τέλεια;;; Η ζαργάνα έχει ένα σπάνιελ στο φοιτητικό της σπίτι και είναι όλα τα λεφτά! Στις 24 του μήνα θα είναι δικό μου!!! Έχω ήδη καταλήξει σε δύο ονόματα: Παχώμιος, ή Αριστομένης! Α, ξέχασα να πω πως το σκυλί είναι κορίτσι.. Με έχει πιάσει η βλακεία μου.. Γενικά, εσείς να ξέρετε πως θα πάρω σκύλο. Αυτό είναι η αλήθεια, όλα τα άλλα είναι η βλακεία μου ντυμένη με λέξεις.

Γενικά δεν έχω νέα. Διαβάζω πολύ, μιλάω πολύ με τη ζαργάνα στο τηλέφωνο, δουλεύω μία στο τόσο για να έχω τη στοιχειώδη κοινωνικότητα που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος, πίνω ούζο τα βράδυα μόνος μου στο σπίτι, διαβάζω πολύ, βλέπω τηλεόραση όσο μπορώ για να μη χάνω τις εξελίξεις (του Grey’s anatomy), πίνω πολύ καφέ και δε μπορώ να κοιμηθώ εύκολα, έχω την τηλεόραση κολλημένη στο mega  για να βλέπω το τρέηλερ από τη σειρά L.A.P.D. γιατί είναι πολύ αστείο, αφήνω τις γυναίκες να με κοιτάνε χωρίς να με απολαμβάνουν.. Τώρα πια που δεν είμαι διαθέσιμος θα περάσουν δύσκολα οι καημένες.. Τέλοσπάντων.. Θα το ξεπεράσουν. Όλα είναι στο μυαλό. Αλλά τι ξέρω κι εγώ.. Σαν πως εγώ δεν είμαι στόκος που είπαμε; Τι ήθελα και το ξαναθυμήθηκα; Έτσι μου ‘ρχεται να τα παρατήσω όλα και να γίνω μοντέλο.

Την επόμενη τρίτη δίνω το μάθημα με τις ομιλούσες σημειώσεις. Πρέπει να φανώ δυνατός και να σταματήσω να τις ακούω. Πρέπει να ξεκόψω και από το φρίκουλο, είναι κακή επιρροή, πειρασμός θα έλεγα (έλα αηδίες!! Μόνο προστυχιές στο μυαλό σου, σατράπη)!! Για τη λογική του μιλάω! Πρέπει να φύγω.. Με φωνάζουν οι σημειώσεις.. Καλό απόγευμα, καλά διαβάσματα στους φοιτητές, και πολλά λεφτά για λάδωμα εύχομαι! Το ωραίο σώμα και το αφοπλιστικό χαμόγελο δεν φτάνουν.. Ακούστε και ΄μένα.. Χριστέ μου το έχω κάψει.. Χαιρετώ!

ΥΓ: 725 λέξεις
ΥΓ2: Συν αυτές που είναι σε αυτό το υστερόγραφο, μας κάνουν 735. Λάθος, 737. Όχι όχι, 740. Γαμώτο, το έχασα πάλι! 744! Χαιρετώ!

Σήμερα.. Έκανα κλασικό πρόγραμμα εξεταστικής.. Πήγα για καφέ το πρωί, αποθεώθηκα από φίλους και ερωμένες, έκατσα και διάβασα γύρω στο πεντάωρο, πήγα ισπανικά και μετά για τσικουδιές!!! Υπό τη μουσική υπόκρουση ενός κομματιού που με στιγμάτισε σήμερα, δεν ξέρω πού θα καταλήξω. Δεν ξέρω καν αν θα αρχίσω από κάπου. Απλώς γράφω κι όπου μας βγάλει!!

Υπάρχουν μερικά νέα, τα οποία χαρακτηρίζονται από την αναμενόμενη ανησυχία που θα έπρεπε να φέρουν στη ζωή μου.. Μίλησα με το ωνάσειο πριν 2 μέρες, και μου είπαν ότι οι γιατροί στο Ηράκλειο έκαναν λάθος, κι ότι τελικά δεν έχω αυτό που μου είχαν πει ότι έχω.. θα πρέπει να ανεβώ Αθήνα για περαιτέρω εξετάσεις για να καταλάβουμε τί ακριβώς τρέχει.. Ας είναι.. Εγώ μπήκα σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας, ότι δηλαδή θα χρειαστώ μεταμόσχευση καρδιάς, και την ώρα που θα περιμένω στο νοσοκομείο θα δέχομαι κάρτες, ανθοδέσμες και εσώρουχα με αφιερώσεις από όλες (κατά προτίμηση για τα εσώρουχα και τις ανθοδέσμες) και όλους εσάς… Αν εξαιρέσεις τη μετασμόσχευση, καθημερινές καταστάσεις..

Μερικές φορές νιώθεις πως δεν έχεις περιθώρια λάθους, ούτε περιθώρια καθυστέρησης. Σε βρίσκουν υπερβολικό, σε βρίσκεις υπερβολικό, κι όμως συνεχίζεις να το κάνεις. Η αυθυποβολή έχει χάσει το νόημά της, δεν υφίσταται πια ως έννοια, όπως και τα όρια πλέον δεν υπάρχουν. Αν ήταν η τελευταία μου μέρα σήμερα πώς θα την περνούσα;

Με το φρίκουλο και τον κοντό σήμερα κοροιδεύαμε έναν καθηγητή που κατά τη γνώμη μας μοιάζει με το δράκουλα. Δίνουμε το μάθημά του την επόμενη εβδομάδα, και αρχίσαμε να μιλάμε γι’αυτόν και πετάχτηκαν πάλι τρομερές ατάκες… Επειδή είναι ο δράκουλας, αντί για πάσο θα μας ζητάει εξετάσεις αίματος, θα μας λέει να κάτσουμε φέρετρο παρά φέρετρο αντί για θέση παρά θέση, θα μας απειλεί ότι αν δεν περάσουμε το μάθημα θα μας πιει το αίμα ή αντίστοιχα ότι για να περάσουμε το μάθημα θα πρέπει να φτύσουμε αίμα.. Είχε πολύ γέλιο!!! Γενικά μου αρέσουν αυτές οι μέρες, παρόλο που θέλω να φύγουν.. Αυτό είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο με τα όνειρα που βλέπω πάλι τις τελευταίες νύχτες.. Βασικά είναι ένα όνειρο, το οποίο επαναλαμβάνεται νύχτα παρά νύχτα (τρεις νύχτες έχω δει το ίδιο όνειρο)! Στο όνειρο λοιπόν, είμαι ένας δολοφόνος. Με βλέπω με ένα όπλο στο χέρι, γνωρίζοντας ότι έχω δολοφονήσει αρκετά παιδιά, και με το όπλο είμαι έτοιμος να σκοτώσω ένα ακόμη παιδί. Κατάξανθο, με μπουκλάκια! Ακουμπάω το όπλο στο μέτωπό του, και ετοιμάζομαι να το σκοτώσω, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις, αλλά με σιγουριά! Αλλά ποτέ δεν την πρόλαβα τη σκηνή του πυροβολισμού.. Ή θα ξυπνήσω, ή θα αλλάξει το όνειρο, δεν καταλαβαίνω τί ακριβώς γίνεται.. Το θέμα είναι πως είμαι δολοφόνος παιδιών. Μπορεί κανείς να το εξηγήσει; Τί συμβολίζει το όπλο, τί συμβολίζει το παιδί, καί τί συμβολίζει η εκρηκτική μου αρρενωπότητα (οκ, το τελευταίο ήταν σάλτσα);

Προχθές τσακώθηκα με μία γριά στη δουλειά. Δεν έχω ξαναφερθεί έτσι σε πελάτη.. Το εκρηκτικό μου ταπεραμέντο εξωτερικεύθηκε και δεν πρόλαβα να το συγκρατήσω.. Μετά από μία ακολουθία από άθλιες συμπεριφορές της γριάς, ήμουν έτοιμος να αφήσω δύο πιάτα στο τραπέζι τους. Οπότε, έτσι όπως αφήνω το ένα πιάτο, η γριά φοβήθηκε (χωρίς λόγο, το τονίζω) πως θα έριχνα το μπεκρή μεζέ πάνω της! Και γυρίζει και μου φωνάζει: “Σκατά τα έκανες πάλι!!!!!”.. Τρελάθηκα!!!! Ποιος με είδε και δε με φοβήθηκε.. Παίρνω το πιάτο με τα καλαμαράκια, το κρατάω 15 εκατοστά πάνω από το τραπέζι τους, και το αφήνω να σκάσει στο τραπέζι τους. Τα μισά καλαμαράκια πετάχτηκαν στο τραπέζι, την ώρα που φώναζα: “Δεν ΘΑ ΤΑ πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ καλΆ!!!!!”. Μετά είπα του αφεντικού να αναλάβει το τραπέζι. Μου αφήσανε 2 ευρώ τιπς!!! καλοί άνθρωποι…

Δεν έχω να πω κάτι άλλο.. Ό,τι άσχετο μου ήρθε σας το είπα νομίζω.. Θα συμπληρώσω την επόμενη φορά.. Γενικά, θα αφεθώ στη μελωδία του κομματιού που μου έχει πάρει μυαλό (Bryn Christopher-The Quest) μέχρι να με πάρει ο ύπνος.. Μου αρέσει το φθινόπωρο.. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση που έχω τα φθινοπωρινά πρωινά, που έχει πιάσει λίγη ψύχρα και σέρνω το σεντόνι πάνω στους υπέροχους κοιλιακούς μου!! Πέρα από την πλάκα, είναι από τα καλύτερά μου! Να κρυώνω και να σκεπάζομαι.. Όχι πως συμβαίνει ακόμα, αφού έχουμε 600 βαθμούς γαμώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου γαμώ, αλλά θέμα χρόνου είναι.. Τί βλακεία κι αυτή!! Το βαρέθηκα το καλοκαίρι! Από αυτή τη στιγμή ανακυρήσσω το  φθινόπωρο ως την αγαπημένη μου εποχή. (μαλακίες λέω, απλώς μου άρεσε η φωτογραφία και έψαχνα δικαιολογία για να τη βάλω. Όπως και να ‘χει, το φθινόπωρο και το καλοκαίρι είναι τα καλύτερα.) Καλό σας βράδυ!

ΥΓ: Το Grey’s anatomy είναι το σήριαλ που ρωτήσατε στο προηγούμενο ποστ.. Άντε να βγει κι ο πέμπτος κύκλος!

Πέρασε σχεδόν μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα και ήδη νιώθω μέσα μου τους τελευταίους από όλους εσάς να με εγκαταλείπετε..!! Ας είναι.. Εγώ θα ξεκινήσω και δεύτερη σεζόν, και ελπίζω να πάει καλύτερα από την προηγούμενη!!!

Από την τελευταία φορά που έγραψα, γενικά πέρασα πολύ καλά!!! Δεν έκανα πολλά μπάνια (παθέτικ), δούλεψα αρκετά, ασχολήθηκα με τη διπλωματική… Αλλά όποτε είχα ελεύθερο χρόνο ήταν άκρως ερωτικά!!! Μετράω κάποιες μέρες που έφυγε να πάει Θεσσαλονίκη. Και εγώ έχω αρχίσει εξεταστική.. Ελπίζω να πηγαίνει αναμενόμενα..

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω το πρώτο επειδόσιο της δεύτερης σεζόν, μα δεν ξέρω.. Summer is not here anymore! Αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.. Καινούρια αρχή! Και παρόλο που δεν έχω αλλάξει καθόλου, παρόλο που είμαι εξίσου ακαταμάχητος και αρρενωπός με πριν, ενώ οι κατακτήσεις μου ξεπερνούν τον πληθυσμό της πόλης που ζω, δεν βρίσκω κάτι να πω.. Α! Τρύπησα το αυτί μου!!! Πλέον αγγίζω την τελειότητα, έτσι;;;

Η δεύτερη σεζόν θα έπρεπε να αρχίζει με κάτι ιντριγκαδόρικο.. Κάτι που θα βάζει τον πρωταγωνιστή (εμένα δηλαδή) σε ένα δίλλημα, κάτι που θα τον βασανίζει.. Κι η αλήθεια είναι ότι έχω μπει σε δίλλημα.. Μήπως να παρατήσω τη ζαργάνα και να αφοσιωθώ στο πτυχίο μου;;; Μήπως με αποσπά;;; Έγινε μία συζήτηση πρόσφατα με ένα σοφό άνθρωπο, και με έβαλε σε σκέψεις.. Μίλησα με τη γιαγιά μου!! Σοφή γυναίκα.. Ακούστε να δείτε τί μου είπε η αθεόφοβη..
“Γ: Όλα τα εγγόνια των φιλενάδων μου παίρνουν το πτυχίο τους, κι εσύ ασχολείσαι με αυτήν. Κοίτα να πάρεις το πτυχίο σου και σταμάτα να ασχολείσαι με την ψωλή σου!”
Αυτή είναι η γιαγιά μου!!! Γενικά σας είχα προειδοποιήσει ότι δεν είναι και τόσο καλός άνθρωπος..

Μπήκε το φθινόπωρο, και πάντα ήταν η καλύτερη περίοδος για να τα βάλω κάτω, να κάνω μια καινούρια αρχή, νέους στόχους. Όχι πως έπεφτα ποτέ μέσα, αλλά γενικά για μένα ήταν πάντα η εποχή που ένιωθα πως έπαιρνα τη ζωή στα χέρια μου. Την καινούρια αρχή την έκανα νωρίτερα φέτος, οι στόχοι για φέτος έχουν μπει ενάμιση χρόνο τώρα, και μου φαίνεται πως είμαι πιο κοντά από ποτέ στην εκπλήρωσή τους. Πέρα από στόχους φέτος, έχω και κάποια όνειρα. Δεν “πολυπατάνε”, αλλά αν “πατούσαν” δεν θα τα έλεγα όνειρα. Κι αυτά στόχοι θα ήταν. Οπότε, πέρα από το να πάρω πτυχίο το Φλεβάρη και να φύγω για την Ισπανία, θέλω κι άλλα τώρα που όμως δεν είναι στο χέρι μου τόσο, όσο στων άλλων! Βολικό θα ήταν τα όνειρά σου να ήταν μόνο στο χέρι σου!!! Ας είναι.. Προχωράμε κι ό,τι κάτσει!

Είμαι ήρεμος (και σέξυ, μην τα ξαναλέμε)! Και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή δεν έχω κάτι άλλο να πω, θα τα ξαναπούμε σύντομα! Χαιρετώ!!

ΥΓ: Ένεκα της δεύτερης σεζόν, άλλαξα το φόντο πάλι.. Το άλλο δε μου άρεσε τελικά!! Παραείναι φωτεινό για μένα..
ΥΓ2: Έχω κολλήσει με ένα σήριαλ.. Εξού και οι βλακείες που λέω για δεύτερη σεζόν..
ΥΓ3: Συμπληρώνω 100 ποστ σήμερα!

Χαιρετώ καλοκαιρινά!!! Τί κάνουμε; Ελπίζω καλά! Εγώ πολύ καλά!!! Ο μέρφυ τελικά δεν πέθανε, διακοπές πήγε μόνο, και μάλιστα εκεί που πήγα κι εγώ!!! Αλλά έμαθα να ζω μαζί του νομίζω πια.. Ας τα πάρω από την αρχή..

Πριν μιάμιση εβδομάδα πήγα στον καθηγητή για την διπλωματική, να δω πώς θα προχωρήσει τελικά αυτό το δύσβατο έργο που έχω επωμιστεί λόγω μεγάλης πνευματικής ικανότητας αλλά και χαρισματικής εμφάνισης: Ενεργειακή απόδοση κτιρίων. Εντάξει, το θέμα είναι καλό, αλλά πρέπει να μου βγει ο πάτος ρε γαμώτη! Φοβάμαι να πηγαίνω στο γραφείο του καθηγητή.. Κάθε φορά πηγαίνω με την αίσθηση πως θα προχωρήσει στο πρακτικό κομμάτι η διπλωματική, αλλά κάθε φορά αναβάλλεται.. Την τελευταία φορά λοιπόν, είχα ετοιμαστεί, τα είχα κάνει όλα, είχα μερικές απορίες σε ένα πρόγραμμα μόνο, αλλά τίποτα σημαντικό (έτσι σκέφτηκα). Οπότε, πήγα στο γραφείο του, του έκανα απορίες, και ως απάντηση: Πήρα ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα που έλαβε μέρος σε 4 χώρες της Ευρώπης (κι η Ελλάδα μέσα), και μου είπε να το φτιάξω με μαθηματικό προγραμματισμό. Ακούγεται πολύ δύσκολο. Δε θα σας πω ψέμματα. Πρέπει να είναι δύσκολο. Αλλά μετά από μιάμιση εβδομάδα τώρα ετοιμάζομαι να την ξαναπιάσω.. και τα μεγάλα κεφάλια χρειάζονται ξεκούραση..

Την προηγούμενη Παρασκευή πήγα σε μία ταβέρνα με τη ζαργάνα και την παρέα της. Είδα πολλούς γνωστούς εκεί!! ΉΤαν κι ο μέρφυ εκεί!!! Ναι, ναι!! Δεν έδωσα σημασία, θα κάνω πως δεν τον βλέπω λέω, αλλά τελικά το Σαββατοκύριακο ήμουν ταύλα στο κρεββάτι από τροφική δηλητηρίαση.. 38,5 πυρετό, ζαλάδα, λαπάς, πρησμένα μάτια και στομάχι, και γενικά ένα από τα πιο ερωτικά σαββατοκύριακα.. Την Τετάρτη πήγα ένα διήμερο με τη ζαργάνα κάπου νότια.. Τέλεια, όλα τέλεια!! Αλλά ήρθε κι ο Μέρφυ μαζί μας!!! Αλλά δεν πτοήθηκα.. Διήμερο διακοπές πήγαμε, οπότε πόσο άσχημα να πάνε τα πράγματα;;; Πήγαμε το βράδυ σε ένα μπαράκι όλα τα λεφτά, μας κερνούσανε σφηνάκια έτσι αγαπημένα που μας είδαν, μια χαρά κεφάλι κάναμε!!! Ο μέρφυ καραδοκούσε!!! Όλη την επόμενη μέρα η ζαργάνα ήταν ταύλα στο κρεββάτι από τροφική δηλητηρίαση!!! Σαν να πήγαμε ας πούμε ένα διήμερο για να αρρωστήσει και μετά να γυρίσουμε πίσω!!! Τα πράγματα ίσως να είναι λίγο πιο σοβαρά βέβαια, μιας και ακόμα δεν έχει συνέλθει πλήρως, και υποπτευόμαστε γαστρεντερίτιδα.. Ας είναι.. Αρκετά και με αυτά τα ρομαντικά!!!

Το τελευταίο τριήμερο και για δύο μέρες ακόμα η ζωή μου είναι σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι!!! Έχω πήξει στο μεροκάματο ο λεβέντης, και τί άλλο να κάνω που μου έκοψαν το κινητό και πρέπει να το πληρώσω!!! Γκαντ νταμ!!!! Καλά πάει πάντως, αύριο θα μπορώ να ξοφλήσω! Πριν μερικές μέρες πήγα σινεμά και είδα το Μαμμα μία!!! Πάρα πολύ μου άρεσε!!! Για μιούζικαλ μπορώ να πω πως μου άρεσε πολύ, είχε την ιδανική ποσότητα κανονικών διαλόγων και τραγουδιών. Δεν ήταν από εκείνα που έλεγαν μέχρι και καλημέρα τραγουδιστά (βλέπε φάντασμα της όπερας, χριστέ μου, είχαν σπάσει τα νεύρα μου)!!!! Βρήκα κι ένα τέλειο τραγουδάκι που το ακούω κάθε μέρα στο δρόμο προς τη δουλειά, Bullets από Tunng! Πολύ καλό!

Γενικά περνάω καλά!! Ανε τό’ξερα πως θα γινόταν αυτό με τη ζαργάνα δεν θα είχα πιάσει δουλειά βέβαια, πολύ χάσιμο χρόνου ρε γαμώτο, αλλά δεν πειράζει.. Και τα λεφτά χρειάζονται τελικά..!! Μακάρι να είχα χρόνο για περισσότερες διακοπές! Ας είναι!! Ήθελα να πάω πάλι προς Πρέβεζα (άσχετο), αλλά δεν πειράζει! Από του χρόνου!!!

Η φωτογραφία είναι από το μέρος που πήγα διακοπές!!! Στο τέλος του δρόμου είναι θάλασσα, και πίσω από τη φωτογραφία, πάλι θάλασσα έχει!!! Δυτική και ανατολική ακτή, σε απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια!! Τέλεια!! Μπορεί να μην αντικατοπτρίζεται η τελειότητα αυτή στην φωτογραφία, αλλά εμένα μ’αρέσει!! Θα έβαζα και μία με εμένα, με το αληθινό-αψεγάδιαστο πρόσωπό μου, αλλά δεν είστε έτοιμοι ακόμα, δεν θα το αντέχατε!!!! Πρέπει να το κλείσω εδώ, θα τα ξαναπούμε όσο πιο σύντομα γίνεται!!! Καλό Αύγουστο!!!

ΥΓ: Είναι από τις φορές που καταλαβαίνω πως έχει έρθει το καλοκαίρι, και το ζω όπως πρέπει!!! Είχε χρόνια να συμβεί αυτό!! Κι είναι τόσο τέλειο αυτό το καλοκαίρι!

Μετά από τόσες μέρες με ικανοποίηση μπορώ να πω ότι ΚΑΙ αυτό το γκομενάκι έπεσε στα δίχτυα της ερωτευσιμότητάς μου. Αναμενόμενο για όλους εσάς που γνωρίζετε την επιρροή μου στις γυναίκες, αλλά να σας πω την αλήθεια μου εμένα μου πήγε λίγο “να” (δεξιά παλάμη σφιγμένη σε γροθιά και κινούμενη από αριστερά προς τα δεξιά). Λύθηκαν οι αμφιβολίες και πάρα πολύ χαίρομαι. Τη βδομάδα που πέρασε έκανα εκδρομές, μου βγήκε ο πάτος στη δουλειά, διάβασα μέχρι αηδίας, κολύμπησα μέχρι να μουλιάσω και τραγούδησα μέχρι να βραχνιάσω!!! Αποτέλεσμα; Μου λείπει ύπνος. Για να τα κάνω όλα αυτά κοιμόμουν 3 με 4 ώρες και τώρα έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!!

Η διπλωματική παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, νιώθω ότι πλέον είναι άνω των ικανοτήτηων μου, των γνώσεών μου και της υπεραναλυτικής σκέψης μου!!!! Αλλά δεν πτοούμαι, θα πάρει κι αυτό το δρόμο του! Είμαι καλά, δε ζητάω πράμα άλλο. Ίσως λίγη τσικουδιά. Ή ούζο. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να φοβάμαι την εξάρτηση από το ποτό. Μου κάνουν κύρηγμα για κύρωση του ήπατος αυτές τις μέρες αλλά η κρητική μου καταγωγή θα τους διαψεύσει όλους. Μπορεί να τρεκλίζω τα βράδυα, μπορεί να κάνω σαρδάμ και να φτιάχνω κεφάλι, αλλά απλώς είμαι ο πρώτος της παρέας αφού μετά το κύρηγμα όλοι έχουν τα ίδια συμπτώματα..!! Από τα καλύτερα καλοκαίρια, παρά τα άσχημα που συνέβησαν μέχρι τώρα! Μπορεί να είναι και εγωιστικό βέβαια αυτό, αλλά τί να κάνω..;

Εχθές είδα 2 περίεργα όνειρα. Στο πρώτο ο πατέρας μου μου έδωσε το μηνιάτικο στο χέρι, και ανάμεσα στα χαρτονομίσματα λέει, ήταν κάτι γράμματα που μου είχε γράψει ανά καιρούς. Υποτίθεται ότι εγώ στο παρελθόν του είχα στείλει μηνύματα (με κινητό) στα οποία δεν έπαιρνα ποτέ απάντηση, και τα γράμματα που είδα στο όνειρό μου ήταν λέει οι απαντήσεις που ποτέ δεν έλαβα. Αντί να μου στέλνει απάντηση με μήνυμα, καθόταν και έγραφε στο χαρτί σελίδες ολόκληρες! Και μου τα έδωσε μαζεμένα. Δεν έχω ιδέα τί μπορεί να σημαίνει αυτό.. Στο δεύτερο όνειρο ένας συμμαθητής από το δημοτικό (τον οπόιο έχω να δω από τότε) τα έριχνε στη ζαργάνα, εγώ ζήλεψα και τον έπιασα να του μιλήσω, αυτός νευρίασε και αρχίσαμε να παίζουμε ξύλο. Εγώ του έριχνα, αυτός μου έριχνε μπουνιές τις οποίες ως αίλουρος απέφευγα με μαεστρία (και αρρενωπότητα σαφώς).. Αυτό νομίζω μπορώ να το εξηγήσω.

Προχθές στη δουλειά έριξα το δίσκο για πρώτη φορά. Με σκούντησε ένα μικρό και ο δίσκος (που ήταν γεμάτος από κανάτες κρασί, λεμονάδες, καραφάκια ούζου και πολλά πολλά ποτήρια) άρχισε να μπαλατζάρει. Φανταστείτε το σε αργή κίνηση παρακαλώ. Να φωνάζω “όχι ρε πούστη μου” το μικρό να στέκεται από κάτω, να με πιάνει το πατρικό ένστικτο και για να μην σκοτώσω το μικρό που με σκούντησε με το δίσκο, γέρνω το δίσκο προς το μέρος μου. Όλα, ΌΛΑ όμως, χύθηκαν επάνω μου. Από το (μαρμάρινο) στέρνο μου μέχρι και την αρρενωπή πατούσα μου ήμουν βουτηγμένος στο αλκοόλ!!! Αυτή τη σκηνή την είχα φανταστεί στο παρελθόν με τρεις γκόμενες να με λούζουν με κρασί και να το πίνουν από πάνω μου, και όχι να με σπρώχνει ένα μικρό και να τα λούζομαι όλα μόνος μου!!! Αίσχος!! Στα μαγαζιά γινόταν της πουτάνας κι ένας μαλάκας σερβιτόρος καθόταν στη μέση του δρόμου ολόγρος από κρασί, λεμονάδες και ούζα, με πολλά ποτήρια σπασμένα γύρω από τα πόδια του, ενώ από το διπλανό σκυλόμπαρο ακουγόταν το “I’m begging you for mercy” for god’s sake!!! Μετά τη δουλειά που πήγα να βρω τη ζαργάνα σε ένα μπαράκι έφαγα ΤΟ δούλεμα, αλλά ανταμείφθηκα από την εκπλήρωση του ενός τρίτου της φαντασίωσής μου.

Γενικά δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό όπως καταλαβαίνετε, αλλά για μένα είναι ότι ακριβώς θέλω. Δε ζητάω κάτι παραπάνω. Μακάρι να συνεχίσει έτσι!!!! Πιστεύω πως ο μέρφυ πέθανε! Ή κάνει διακοπές. Ή απλώς μου δίνει χρόνο να ησυχάσω!!! Ελπίζω όλοι σας να περνάτε ένα καλοκαίρι που σας σημαδεύει (με την καλή έννοια), με καταπληκτική παρέα και τέλεια μουσικά μπάκγκράουντ! Πρέπει να φύγω.. Θα τα ξαναπούμε όταν βρω το χρόνο!!! Χαιρετώ!!!

ΥΓ: Τί να πώ τώρα για τη φωτογραφία.. Όλη η σκηνοθεσία είναι τέλεια.. Με καταλαβαίνει κανείς;

Πόσες μέρες πέρασαν; 5; Μου φάνηκαν πολλές! Τί έχει γίνει μέσα σε αυτές τις 5 μέρες που θα άξιζε να αναφέρω; Πρέπει να το σκεφτώ..

Πιστεύω πως ήταν η πιο ηλίθια κίνηση να πιάσω δουλειά. Χάνω χρόνο, έτσι το βλέπω.. Ας είναι.. Δεν γίνεται κάτι συγκλονιστικό, κάτι άξιο αναφοράς. Απλώς ευχαριστιέμαι τις μέρες μου! Έχω χάσει κάθε αίσθηση ευθύνης και λογικής, η διπλωματική έχει μείνει ανέπαφη 2 μήνες τώρα, και δεν αγχώνομαι παρά μόνο στιγμιαία! Με μάγεψε η κακούργα! Είμαι με το γνωστό ηλίθιο χαμόγελο όλη μέρα κάθε μέρα, λες και κοιμάμαι με μία κρεμάστρα στο στόμα κάθε βράδυ (ατάκα από φιλαράκια είναι αυτό, αλλά με εκφράζει απόλυτα)! Αναρωτιέμαι αν έχασα τον εαυτό μου ή αν τον ανακάλυψα. Δεν ξέρω, δε θέλω να μάθω, όχι ακόμα τουλάχιστον. Πολύ γουστάρω που δεν αναλύω άλλο. Γενικά πάντως με εκπλήσσω. Αυτές οι μέρες είναι γεμάτες από απρόοπτα.. Μικρά απρόοπτα, τα καλύτερα δηλαδή! Να περνάς έξω από μία ταβέρνα και να ακούς το μπουζούκι, κι ενώ έχετε μόλις φάει κρέπα αποφασίζετε να μπείτε “έτσι, για την ατμόσφαιρα”. Να έχετε την παραλία 5 λεπτά μακρυά και να παίρνετε ένα μπουκάλι κρασί για να κάτσετε στην παραλία και να κάνετε βραδυνό μπάνιο (χωρίς μαγιώ, αφού δεν το ξέρατε από την αρχή. ΟΚ, είμαι σάτυρος, το παραδέχομαι). Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το αγόρι της δηλαδή η κυρία, κατάλαβες;;!! Να είστε στην πόλη σας και να αποφασίζετε (ενώ έχετε σπίτι να μένετε) να νοικιάσετε δωμάτιο στο παλιό λιμάνι, στα στενά, επειδή πάντα θέλατε να είχατε σπίτι εκεί!! Απίστευτο! Πάντα το καλοκαίρι μου άρεσε πιο πολύ. Η πιο ερωτική εποχή κατά τη γνώμη μου, πολλοί διαφωνούν βέβαια.. Αλλά αυτό πιστεύω!! Τόσος ερωτισμός κάθε καλοκαίρι, τον οποίο εκτόξευα προς πάσα κατεύθυνση , απλώς φέτος συσσωρεύεται σε μία μόνο γυναίκα.. Μα πόσο τυχερή μπορεί να είναι;;; Μου τη σπάει που δεν είναι εδώ ο κοντός να με χαρεί! Θα χαιρόταν πολύ! Η κοντή χάρηκε πολύ με τις εξελίξεις, και πραγματικά δε θα μπορούσα να περιμένω κάτι περισσότερο! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να χαίρεται με τη χαρά σου ο άλλος!

Είμαι καλά! Ελπίζω κι εσείς!!! Το καλοκαίρι προχωρά γρήγορα μου φαίνεται, αλλά δε δυσανασχετώ.. Νιώθω πως στο τέλος του καλοκαιριού θα μπορώ να διηγηθώ την κάθε μέρα μου, μία προς μία! Όλα τόσο έντονα.. Θα τα φάω εγώ τα μούτρα μου, το βλέπω, αλλά χου γκιβς ε σετ;; Καιρό είχε να συμβεί! Θα τα φάω και θα γουστάρω!! “Να ποιο θα ‘ναι το φινάλε, πόνοι, δάκρυα και βάλε, μα θα μείνω, κι ό,τι θέλει ας γίνει”. Το υπόλοιπο του τραγουδιού εν καιρώ! Να είστε και να περνάτε καλά!! Θα τα ξαναπούμε σύντομα μιας και αλλάζω σπίτι (μεταφέρομαι στου αδερφού μου γιατί στο δικό μου θα μένει αυτός.. Επίσκεψη από την κοπελιά του.. Μα πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είμαι; Μα να έχω όλο το πακέτο;;;) Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω στο ότι θα έχω ίντερνετ καθημερινά και τα ποστ θα γράφονται πάλι με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.. Κιπ ιν τατς πίπολ!!! Bye bye then!!!

Το επόμενο πρωί.. Είχαμε κοιμηθεί στις 8 το πρωί! Είχα περάσει τέλεια, όλα ήταν απίστευτα! Στις δέκα το πρωί με ξυπνάει ένα τηλεφωνημα. Ήταν από την τροχαία που με ήθελε να πάω να κάνω ομολογία για την υπόθεση της γυναίκας που χτύπησα. Το ήξερα! Το ήξερα ότι θα μου γαμηθεί το σκηνικό!!! Αλλά δεν πτοούμαστε λέω, ας πάει στο διάολο, μέχρι αύριο δεν θα αγχωθώ κι απλώς θα απολαύσω. Κι έτσι έκανα.

ΦΛΑΣΜΠΑΚ:
α) Η γυναίκα μέχρι και τέλη του Μάη μήνα μου έλεγε ότι ΔΕΝ θα με σύρει στα δικαστήρια, γιατί στα μάτια μου λέει έβλεπε τους γιους της. Μου είχε τονίσει πάμπολλες φορές ότι δεν θα με σύρει στα δικαστήρια. Μέχρι τέλη του Μάη, τονίζω, αυτό μου έλεγε.
β) Την πρώτη εβδομάδα που πήγαινα να τη δω στο νοσοκομείο, και ρωτούσα κι εγώ τους γιατρούς για τις εξετάσεις, είχα μάθει (και μου είχε πει και η ίδια) ότι δεν έπαθε τίποτα, κι ότι έχει μόνο μώλωπες και να μην ανησυχώ. Μόνο ένα παλιό κάταγμα στον δεξιό μηρό. Αλλά από το ατύχημα δεν έσπασε ούτε ράγισε τίποτα.

ΣΗΜΕΡΑ:
α) Η γυναίκαι αυτή λέει: “Επιθυμώ την ποινική δίωξη του Θόγια, όπως επίσης και την αποζημίωσή μου” ή κάπως έτσι. Αυτή η κίνηση, η μήνυση, έγινε στις 8 Απριλίου. Από τις 8 Απριλίου μέχρι τέλη Μάη με δούλευε μέσα στα μούτρα μου!!! Εξοργίστηκα αρκετά.
β1) Μέσα στην κατάθεσή της, υπήρχε ιατρική γνωμάτευση ότι έπαθε θλάση στον δεξιό μηρό. Εξοργίστηκα πάρα πολύ.
β2) Το β1 είχε σαφώς κι άλλες συνέπειες στη ζωή της τις οποίες προφανώς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Επομένως, μέσα στην κατάθεση υπάρχει και γνωμάτευση ψυχιάτρου που λέει πως η γυναίκα υφίσταται ακόμα μετατραυματικό σοκ κι ότι έχει αποκτήσει πλέον κάτι σαν αγοραφοβία.
γ) Δεν ξέρω αν θυμάστε πως είχε γίνει το ατύχημα.. Η γυναίκα πάντως λέει: “Καθόμασταν (ήταν με μία φίλη της) ακίνητες στο πεχοδρόμιο περιμένοντας το αμάξι να ξεκινήσει, όταν το αμάξι με παρέσυρε και με εριξε στη μέση του δρόμου”. Που σημαίνει ότι εγώ, που είχα σταματήσει στο στοπ, παίρνοντας τη στροφή ανέβηκα στο πεζοδρόμιο και την πήρα παραμάζωμα. Είμαι ως ΕΔΩ με την τύπισα (μεγαλόπρεπη και αρρενωπή κίνηση χεριού τοπ οποίο με τον δείκτη τραβάω μία νοητή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μου).

Τελικά, διώκομαι ποινικά για σωματική βλάβη εξ αμελείας. Με βλέπω όπου να ‘ναι να κρατάω πλακέτα και να βγάζω ασπρόμαυρες (?) φωτογραφίες ανφας και προφίλ στο αστυνομικό τμήμα. Έχασα σήμερα την πίστη μου στους ανθρώπους. Όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τέλος.

Η άσχημη διάθεση έφτιαξε μέσα σε 15 λεπτά παρέας με τη ζαργάνα. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως της έχω αδυναμία.
Αφού σήμερα που πήγαμε παραλία και με κοιτούσαν όλες οι ντόπιες κι οι τουρίστριες ούτε στιγμή δε μου πέρασε από το μυαλό να χαμογελάσω αρρενωπά-ερωτικά-σέξυ έστω σε μία από αυτές! Ούτε καν όταν στο πέρασμά μου έβγαζαν τα μπικίνι τους και μου τα πετούσαν.. Η αλήθεια είναι πως ήμουν λίγο ακατάδεχτος σήμερα. Απλώς τα υπέγραψα κι έφυγα. Το έχω κάψει τελείως μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Είμαι καλά γενικά! Είναι πολλές οι εξελίξεις.. Δε βαριέμαι βρε αδερφέ! θα τα πούμε από αύριο αλπίζω με περισσότερη πλάκα!! Καλό Σαββατόβραδο φανς!!!

ΥΓ1: Στην πρώτη φωτογραφία.. Είμαι εγώ στο μέλλον. Σιγά μην κόψω το κάπνισμα στην φυλακή. Πολύ σπάστηκα ρε πούστη μου, 56 χρονώ γαιδούρα να κάνει τέτοιες μαλακίες.
ΥΓ2:Είμαι εγώ στο παρόν!!! Χαρούμενος δηλαδή.

Κατά ένα μαγικό τρόπο τα πράγματα πήγαν τέλεια. Την πρώτη νύχτα της μίλησα, της εξήγησα τη θέση μου, της εξήγησα τα παράπονά μου, και νομίζω ότι της ξεκαθάρισα τί ακριβώς θέλω. Μου είπε κι εκείνη κάποια πράγματα από την πλευρά της. Κατάληξη;; Τη θέλω, με θέλει, αλλά δε θέλει να ρισκάρει το πολυτιμότερο πράγμα στη ζωή της που είναι η φιλία μας (12 χρόνια, τη μισή της ζωή, μου τόνισε). Ηλίθια απόφαση για μένα, αφού το μόνο που σκέφτομαι όταν τη βλέπω είναι να την βάλω κάτω, και από ότι κατάλαβα είναι αμοιβαίο. Τέλος πάντων, δεν το συζητήσαμε άλλο. Δεν είχαμε πιει και αρκετά.

Εχθές ήρθε να με πάρει να πάμε για καφέ με τον κοντό, να τον χαιρετήσουμε που έφευγε για το καλοκαίρι. Μετά πήγαμε μία βόλτα, και μετά αποφασίσαμε να κάτσουμε για ρακές. Μετά από 5 καραφάκια ρακί, λύθηκε η γλώσσα, κομματιάστηκε ο εγωισμός, και μετά ήρθε η ειλικρίνεια. Της ξεκαθάρισα ακόμα με πιο σταράτα λόγια τί θέλω, κι ότι είναι ηλίθια απόφαση αυτή που πήρε (οκ, μπορεί να έπρεπε να σεβαστώ την επιλογή της και μπλα μπλα μπλα.. Χου κέαρς? ). Αυτή ήταν κάθετη. Επέμενε. Ας είναι. Όλως τυχαίως, στο ισπανικό μπαράκι που ήμασταν και πίναμε ρακές, εμφανίστηκε από το πουθενά η καθηγήτρια των ισπανικών μου. Με φώναξε να πάω μέσα να χορέψουμε. Πάω κι εγώ μέσα, έδωσα ρέστα σαφώς, είχαν μείνει όόόόλοι μαλάκες από τις χορευτικές μου ικανότητες (και λέγοντας όλοι εννοώ 4 πελάτες). Σε κάποια φάση, μπαίνει το σάουντρακ του φετινού καλοκαιριού, το El Cuarto de Tula από Bueno Vista, σκάει μύτη η ζαργάνα, με πιάνει να χορέψουμε, και στη μέση περίπου του τραγουδιού τη βούτηξα ως γνήσιο αρσενικό. Και μετά ήρθε η ολοκλήρωση (συναισθηματική, όχι σεξουαλική.. σάτυρε)!

Όλα τέλεια λοιπόν. Υπάρχει ένα μικρό σκηνικό που ίσως επηρρεάσει για πάντα την ατμόσφαιρα, αλλά θα το αναφέρω όταν θα είμαι σίγουρος.  Όσο για τη ζαργάνα, δεν ξέρω αν είμαστε μαζί. Μάλλον ναι. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Το σίγουρο είναι ότι είμαι ο Θόγιας και είμαι καλά. Γιατί φίλησα τη ζαργάνα σε ένα ισπανικό μπαράκι χωμένο στα στενά του παλιού λιμανιού τη στιγμή που έπαιζε το συγκεκριμένο τραγούδι και εγώ το χόρευα με αυτήν. Τα υπόλοιπα εν καιρώ!!! Να είστε καλά φανς μου!!! Και.. προς όλες τις θαυμάστριες —> Διαγράψτε το νούμερό μου, είμαι κλεισμένος για όλο το καλοκαίρι.

Θα τα ξαναπούμε βεβαίως, από αύριο!! Χαιρετώ!!!

ΥΓ: Τέλεια φώτο, ε; Καλό απόγευμα! (Θα απαντήσω στα σχόλιά σας αργότερα, δε σας ξεχνάω εννοείται!)

Σήμερα τελείωσα επισήμως την εξεταστική!! Έκλεισε με καλό τρόπο νομίζω.. Αλλά δε μπορώ να το ευχαριστηθώ.. Προχθές κατέφτασε η ζαργάνα, και το ίδιο βράδυ την είδα πρώτη φορά μετά από 2 μήνες, ενώ δούλευα. Ήρθε να με δει στη δουλειά. Τί να πρωτοπείς εκείνη τη στιγμή, γινόταν και χαμός.. Καθόταν με τον κοντό, το φρίκουλο και άλλα 2 παιδιά μέχρι το κλείσιμο και μετά πήγαμε όλοι μαζί για ποτό. Μείναμε οι δυο μας στο τέλος, αλλά δεν είχα όρεξη για κουβέντες, με είχε πιάσει τρελή απάθεια. Και αυτό νόμιζα πως με έχει πιάσει γενικά. Απάθεια. Βέβαια, στον καφέ που ήμουν πριν γράψω αυτό εδώ το ποστ συνειδητοποίησα πως απλώς έχω καταπιεσμένα νεύρα που θέλω να βρω την κατάλληλη στιγμή και το κατάλληλο άτομο για να ξεσπάσω. Κι αυτό σκοπεύω να κάνω. Να μιλήσω, να βγάλω το μέσα έξω, και μετά βλέπουμε. Σαφώς και έχω άγχος για την εξέλιξη, αλλά ειλικρινά με έχει πιάσει μία απάθεια. Ως προς την εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν ξέρω, ίσως μετά την κουβέντα μας να αλλάξουν τα πράγματα. Θα δείξει. Το θέμα είναι ότι εγώ ο ίδιος δεν έχω αποφασίσει αν πραγματικά θέλω κάτι ή όχι. Ή δεν το έχω παραδεχτεί. Αλλά βαρέθηκα να με βάζω κάτω από το μικροσκόπιο. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Ή απλώς δεν το ξέρω ακόμη. Καλό σας βράδυ φανς, τα ξαναλέμε από αύριο πιο κεφάτοι ελπίζω..! Μέχρι τότε συνιστώ (σε ‘μένα) ψυχραιμία. Πάντα το ίδιο πράμα συνιστώ. Γίνομαι κι εγώ προβλέψιμος. Ανήκουστο!

“…And i’ve been dreaming of revenge, to make you love me more than even you can try.
All words converge to where you are, and if i follow i will surely find
the horses gone the fire still warm, you ‘ve moved on an hour before,
you like to keep me just one step behind.”

ΥΓ: Σας παρακαλώ, πείτε μου πως να βάζω τραγούδια εδώ μέσα!! Μου λέει να τα κάνω απλόουντ κάπου. Πού δηλαδή;;; Γαμώ την άγνοια γαμώ!!

Η εξεταστική τελείωσε λοιπόν, δηλαδή τελείωσαν οι γραπτές εξετάσεις. Έχω κι άλλη μια προφορική την Τρίτη. Η διάθεσή μου ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη πορεία από αυτήν της επίδοσής μου σε αυτήν την εξεταστική. Γενικά είμαι ευδιάθετος. Από χθες το βράδυ ξανάπεσα λιγάκι γιατί κατεβαίνει και η ζαργάνα και αγχώνομαι, κι άρχισα να σκέφτομαι διάφορα πιθανά σενάρια και άπειρους πιθανούς διαλόγους (κι όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα εννοείται, δε χρειάζεται να ξανατονίσω την ταχύτητα σκέψης μου). Τέλος πάντων, δε μπότομ λάιν ιζ δις, ότι έχω αγχωθεί δηλαδή. Δε βαριέσαι.. Είναι από τα ωραία άγχη αυτά.. Ανάμεσα σε αυτό και της εξεταστικής προτιμώ αυτό, οπότε ας το απολαύσω, ε;

Βρήκα καινούριο σάουντρακ για το καλοκαίρι!! Ναι ναι, το προηγούμενο τελικά το βαρέθηκα πιο γρήγορα από ότι περίμενα, αλλά εχθές όταν γύριζα από την παραλία ΤΟ άκουσα! Κι έχασα το μυαλό μου που λέει κι η κοντή: Pale young gentlemen – Clap your hands το τραγουδάκι, αν το ψάξετε το θέμα θα δείτε πως υπάρχουν κοινά με τους gogol bordello. Στην παραλία πέρασα τρομερά!!! Πόσο πολύ χαίρομαι που τελείωσε η εξεταστική!!! Έκανε και τραγική ζέστη, βούτηξα αμέσως την κορμάρα μου στο νερό, προσπάθησα να ξανακάνω κι εκείνο το κόλπο που είχα περπατήσει πάνω στο νερό αλλά το έχω ξεχάσει.. Οπότε αρκέστηκα στο να περπατάω με τα χέρια μέσα στη θάλασσα, να χορεύω τα μπίτια του μπαρ (μέσα στη θάλασσα) και να ουρλιάζουν οι γκόμενες στην άμμο.. Έχουν αρχίσει και γίνονται προβλέψιμες.. Μετά πετάχτηκα λίγο στην πισινούλα απέναντι, μιλούσα στο φιλικό (!!!) με μία κοπέλα, και τότε μας βγάλανε φωτογραφία (βλ. κάτω). Αυτά.

Έχει σκεφτεί κανείς κάτι καθησυχαστικό;;; Κάτι που αν μου το πει θα ηρεμήσω;; Μέσα στη νευρικότητα είμαι γαμώ!!! Κι είναι τα πρόζακ πειρασμός!!! Είδα το Τζούνο χθες. Οπότε μπορείτε φανς μου πλέον να σταματήσετε με τα σπαμ σχόλια!!!! Η ταινία μου άρεσε πολύ, αν κι εγώ δε γέμισα με αισιοδοξία.. Το σάουντρακ απίστευτο, το κοριτσάκι τρομερό, απίστευτο, και γενικά μου η ταινία τα σπέρνει (που λέει και το φρίκουλο)!!! Επειδή οι συνειρμοί μου με γυρνούν πάντα στο άγχος μου αποφασίζω να το λήξω εδώ. Αλλιώς μάλλον θα αγχώσω κι εσάς. Θα ενημερώσω (?) για εξελίξεις εν καιρώ, αν και πιστεύω πως ακόμα δεν έχει γεννηθεί η γυναίκα που θα πει “όχι” στο Θόγια. Η ερωτευσιμότητά μου ελπίζω να λειτουργήσει!! Χαιρετώ!!!

Σήμερα έδωσα ακόμη ένα μάθημα. Το διάβαζα 4 μέρες (σε αντίθεση με το προηγούμενο που έδινα και το διάβαζα 5 μέρες και έγραψα μόνο το ένα θέμα από τα 4). Έγραψα μόνο το ένα από τα τρία θέματα με σιγουριά. Το 2ο το άφησα ανέπαφο, ενώ στο τρίτο πανικοβλήθηκα και το έλυσα λάθος. Αυτό είναι απόδειξη, απόδειξη βεβαίως βεβαίως, πως κι οι πανέξυπνοι και ταλαντούχοι άνθρωποι τα σκατώνουμε μερικές φορές. Ανθρώπινα είναι αυτά, και παρόλο που μαγαρίζουν τη θεική μου φύση δε μπορώ παρά να τα αποδεχτώ. Δεν πειράζει. Καλό Σεπτέβμρη δηλαδή! Είχα 7 μαθήματα να περάσω. 5 μαθήματα έχω δώσει, έχω περάσει το ένα, περιμένω άλλο ένα, και έχω να δώσω άλλα 2 (σε τρία έχω κοπεί πανηγυρικά!! Τί να κάνουμε; Δε θα τα βάψω και μαύρα, παρόλο που με κολακεύει πολύ σαν χρώμα..

Έχοντας πιει τρεις καφέδες και τρεις μπύρες και ένα υποβρύχιο, και όλα αυτά νηστικός, είμαι σε ένα στάδιο κλαυσίγελου. Δεν ξέρω αν έχω τα νεύρα μου ή αν είμαι ευδιάθετος. Και μου αρέσει πολύ που δεν μπορώ να αποφασίσω τί από τα δύο είμαι!!! Μετά την αποτυχημένη παταγωδώς (για μένα) εξέταση, αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο με τον κοντό και το φρίκουλο! Πήγαμε, έκανα μία βουτιά αμέσως για να έρθω στα ίσα μου (η θάλασσα είναι το στοιχείο μου) και μετά γύρισα για να πιω χαλαρά τον καφέ μου. Πολύ γέλιο είχαν οι άλλοι δύο και με παρασύρανε στην ευδιαθεσία! Πολύ το χάρηκα!!! Ειλικρινά, ήμουν να πέσω να πεθάνω, η διάθεσή μου ήταν σκατά. Λίγο πριν τελειώσει ο καφές είπαμε με τον κοντό να το γυρίσουμε σε μπύρες οπότε παραγγείλαμε και μία καρίμπ (δεν είχε κορώνες) ο καθείς!! Καρίμπ με λεμόνι και αλάτι στο στόμιο μετά από παραγγελία.. Αρχίσαμε μία σουρεάλ συζήτηση για το πως θα είμαστε ως γονείς. Ο κοντός θα είναι αναποφάσιστος (γουάτ α σορπράιζ), το φρίκουλο θα είναι ο πιο διαλλακτικός (και φούντα να ζητήσουν τα παιδιά του αυτός θα τους πάει και θα κάνει φούντα μαζί τους), και εγώ μάλλον ο πιο αυστηρός.. Επίσης, η ζαργάνα μου είχε πει κάποτε πως ο 3χρονος γιος μου θα ακούει τραγούδια και θα λέει στην 4 χρονη κόρη μου “άκου το στίχο.. πω πω, δεν είναι τρομερός στίχος;;” επειδή ότι τραγούδι και να ακούσω δε μου αρέσει αν έχει μαλακία στίχο. Θα τους βάζω λέει να ακούνε τζαζ και RnB, ενώ θα είναι τα φυτουκλάκια της γενιάς τους. Ακόμα, εγώ πιστεύω πως, η κόρη μου θα είναι από τις πιο θηλυκές υπάρξεις. Θα την κάνω εγώ να “φυσάει”!! Εννοείται πως το αντράκι μου θα είναι πολύ αρρενωπό και μπρουτάλ και ευαίσθητο σαν το μπαμπά του..
Σε κάποια φάση οι άλλοι δύο αρχίσαν να συζητάνε υποθετικά σενάρια: (Κ=κοντός, Φ=φρίκουλο)

Φ: Ποιος; Αυτός;; θα πάει στο παιδί του για πρώτο δώρο ένα αριθμητήριο ρε μαλάκα!!! (για ‘μένα το έλεγε αυτό..)
Κ: καρ καρ καρ ο κοντός
Φ: Φαντάζεσαι ο ΔΙΚΟΣ μου ο γιος να μου ζητάει ΒΙΒΛΙΑ;;; Να του πηγαίνω playstation και να θέλει πάπυρους λαρούς;;; (κάνει την φωνή του παιδική): Μα δε θέλω παιχνίδια, θέλω ΒΙΒΛΙΑ!!!! ΑΜΑΝ, μόνο ο θείος Θόγιας με καταλαβαίνει…

Έπεσε πάλι αρκετό δούλεμα αλλά μου άρεσε!!! Μετά πήγαμε πιωμένοι και κάναμε βουτιά, όλα τα γκομενάκια μας κοιτούσαν εννοείται, αλλά επειδή ήμασταν τρείς ομορφάντρες τα βλέμματα τώρα μοιράστηκαν στα τρία, κι ένιωσα κάπως πως χάνω την αίγλη μου σαν αρσενικό. Βέβαια ήταν μία συγκεκριμένα που με κοιτούσε σαν κολασμένη.. Την πλησίασα, της είπα με βαθιά ερωτική φωνή: “Ωραίο μαγιώ”, αυτή αγκάλιασε το σώμα της από αυταρέσκεια και αμηχανία ταυτόχρονα (τότε την τράβηξα φωτογραφία).. Ε, μετά, αρχίσαμε να μιλάμε γι’ αυτήν, και ότι τόσο καιρό με έχει προσέξει αλλά δεν είχε βρει το θάρρος να έρθει να μου μιλήσει γιατί φαίνομαι λέει (άκου τώρα..) πολύ δυναμικός και αυτοδημιούργητος!! Της είπα κι εγώ τα δικά μου (πάντα με την βαθιά ερωτική φυσική φωνή μου). Μετά πέσαμε να κάνουμε μία βουτιά, της έκανα πατωτές, αυτή άρχισε να με σπρώχνει, την έπρωχνα κι εγώ (πολύ ερωτικά πάντα), το ένα έφερε το άλλο και τελικά… πνίγηκε!!! Φωνάξαμε ναυαγοσώστη, την έβγαλε έξω, με τα πολλά τη σώσαμε! ;-P

Το διάβασμα με κούρασε. Δε μπορώ άλλο και αποφάσισα τα άλλα δύο μαθήματα να μην τα διαβάσω σοβαρά. Τρεις ώρες θα διαβάσω το ένα (μετρημένες με το ρολόι) και καθόλου το άλλο (είναι επιλογής, καταλαβαίνετε). Στην τελική, τρία μαθήματα που διάβασα σοβαρά, τί κατάλαβα;;; Σκατά στα μούτρα μου λοιπόν. Μην βροντοχτυπώ τις χάντρες όμως, η δουλειά κάνει τους άντρες. Ας είναι.

Σήμερα αποφάσισα να πιω. Να γυρ΄σω λίγο στην παλιά μου ζωή, δηλαδή να ξενυχτήσω, να κάνω άστατη ζωή, να κάνω αλητείες, να χορέψω σαν τον Τσιάγο από το so you think you can dance 1, να συγκινήσω γυναίκες (το μόνο εύκολο..), να ζαλιστώ και να μην μπορώ να κοιμηθώ απ’τη ζαλάδα, να ξυπνήσω από πονοκέφαλο και με μία κουκλάρα-άγνωστη-γυμνή δίπλα μου.. Αααχ.. Τον τελευταίο μήνα που μένω μέσα και διαβάζω έχω ξεχάσει την παλιά μου καθημερινότητα.

Πολύ το έκαψα μου φαίνεται κι απόψες, είπαμε έχω πιει και λίγο.. Θα πιω κι άλλο αργότερα… Είμαι και σερβιτόρος σε ουζερί τώρα, δε μπορώ να μην εξοικειωθώ με το αλκοόλ.. Να με κερνάνε τα γκομενάκια κι εγώ να μην αντέχω;;; Δε λέει.. Λοιπόν, μάλλον το κούρασα κι απόψε.. Αρκετά μπορώ να πω.. Είχα ορεξούλες μωρέ, γι’ αυτό.. Καλό σας βράδυ!!!!

ΥΓ: Η πρώτη φωτογραφία (πάνω) είναι από την παραλία σήμερα.. Είναι η Κάτια, η κοπέλα που σας έλεγα!!! Όχι αν μη μου λέτε μετά πως σας λέω ψέμματα!!! Αφού εδώ έχω ντοκουμέντα!!! Στη δεύτερη είμαι εγώ (κάτω). Με τράβηξε η Κάτια την ώρα που έκανα ντουζ και γελούσα με τις μαλακίες που μου έλεγε ο κοντός! Εννοείται πως κι αυτόν τον κοιτούσαν οι άπειρες γκόμενες, είναι κι αυτός ντελικάτος!
ΥΓ2: Μπήκε το καλοκαίρι, είναι ήδη στα μισά του, κι έχω ακόμα εξεταστική!!! Όσο αισιόδοξος και να είσαι, σε κάποια φάση το χάνεις. Ζητώ συγνώμη από τους φανατικούς οπαδούς αν περίμεναν κάτι περισσότερο!!! Θα βγω για ούζα σήμερα φορ σουρ! Καλό βράδυ σε όλους!
ΥΓ3: Σήμερα έγραψα 980 λέξεις!!! Απίστευτο!!!

UPDATE: Ας μου πει κάποιος πως να βάλω μουσική!!! Θέλω να βάλω τραγουδάκια και δε μπορώ!

Πέρασε καιρός.. Και να πεις ότι έγινε κάτι συγκλονιστικό.. Όχι. Απλώς έδινα εξετάσεις. Χάσαμε και δύο μέρες λόγω καταλήψεων, οπότε η εξεταστική μεταφέρθηκε, μπήκαν στο πρόγραμμα και κάτι προφορικές εξετάσεις που είχα ξεχάσει, κι έτσι αντί να τελειώσω 2 του μήνα θα τελειώσω 8 του μηνός!9-10 μέρες ακόμα!!!

Το θέμα ξέρεις ποιο είναι αγαπητέ οπαδέ μου; Ό,τι προσπάθησα πολύ να απαντήσω στα υπέροχα σχόλιά σου. Αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι από τις πιο ευνοικές.. για οτιδήποτε!!! Αφού να φανταστείς, ακόμα και όταν βρήκα τελικά χρόνο, το πληκτρολόγιο του αδερφού μου δε δούλευε γιατί ο αδερφός μου, όντας ένα βήμα μπροστά από την τεχνολογία, πίστευε πως το ασύρματο πληκτρολόγιο θα δουλεύει και χωρίς μπαταρίες! Τί να πεις; Εν τω μεταξύ, έχουν αρχίσει να καταφτάνουν και οι τουρίστες, και πως να βρεις χρόνο; Τώρα ειδικά που έχω κουρέψει και το μαλλί οι μπρουτάλ γωνίες του προσώπου μου γίνονται ακόμα πιο έντονες, και οι ομοιότητές μου με τον μπραντ είναι πλέον αμέτρητες, οι τουρίστριες γίνονται τσιμπούρια. Είναι και οι εξαιρέσεις που μου έτυχαν βέβαια στη φώτο.. Πώς να πεις όχι;

Θα σας πω την αλήθεια. Δεν είμαι στα καλά μου αυτές τις μέρες. Από τη μία η ζαργάνα δε μας τα λέει καλά, και δε μπορώ να το αφήσω έτσι αυτό γιατί είμαι και θεριακλής και θα γίνουμε κώλος στο τέλος (μπαρντόν). Τα τελευταία τηλεφωνήματα μόνο εκνευρισμό αφήνουν παρά ανυπομονησία, παίζουμε ένα παιχνίδι που προς το παρόν (ήρθε η μέρα που το λέω κι αυτό) το παίζω χωρίς να το θέλω και το χ-ά-ν-ω, αλλά θα τα γυρίσω στο 90 και θα γίνει χαμός. Εννοείται πως είναι εγωισμός αυτό, αλλά μην τα ξαναλέμε. Αν επιμένεις να βλέπεις άλλη εικόνα για ‘μένα από αυτήν που σου δείχνω, τότε δε μπορώ παρά να σου στερήσω την εικόνα που σου πρόσφερα. Μα καλά, πόσο γαμάτος μπορεί να είμαι; Πόσο ακέραιος χαρακτήρας είμαι επιτέλους;;;

Το άλλο θέμα που μου γάμησε τη διάθεση με αναστάτωσε, είναι η Ισπανία. Τελικά δε θα φύγω το Σεπτέμβρη. Καταλαβαίνετε τί σημαίνει αυτό;;;; Άλλος ένας χειμώνας εδώ, δηλαδή ένα τρίμηνο-τετράμηνο του οποίου τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτα από ελιές. Και δε λέω, η δουλειά κάνει τους άντρες. Αλλά δε τις μπορώ τις ελιές. Το θέμα ποιο είναι; Εγώ και η κοντή σχεδιάζαμε να φύγουμε το Σεπτέμβρη, ήταν όλα έτοιμα. Για να φύγουμε, έπρεπε να έχουμε τελειώσει κάποια πραγματα μέχρι το Σεπτέμβρη. Αυτό σημαίνει να περάσουμε περίπου 5 μαθήματα ο καθένας, και επίσης να έχουμε τελειώσει το πρακτικό κομμάτι της διπλωματικής μας. Αλλά με ενάμιση μήνα που έχουμε κενό το καλοκαίρι πρέπει να μας γίνει ο κώλος ΝΑ να πιεστούμε πολύ και ίσως να μην τα καταφέρουμε στο τέλος. Οπότε αποφασίσαμε να το πάμε πιο χαλαρά. Θα φύγουμε το Φλεβάρη, για να τελειώσουμε αυτά που πρέπει χωρίς να πιεστούμε. Αυτά. Απλώς βγήκα τελείως από το πρόγραμμά μου και μου τη σπάει όταν συμβαίνει αυτό.

Προχθές πήγα για ούζα. Όλη η παρέα ήταν εκεί. Από τα δέκα περίπου άτομα, οι 2 με 4 θα τελειώσουν στην ώρα τους τη σχολή, και από αυτούς ο ένας έχει ήδη κλείσει για μεταπτυχιακό. Αυτός ο ένας φεύγει μόνιμα από την πόλη και πάει Ελβετία τέλη Αυγούστου!!! Το ήξερα μα το συνειδητοποίησα προχθές!! Δεν ξέρω, πολύ με τρόμαξε η σκέψη. Αρχίζουμε να φεύγουμε ένας ένας; Αυτό ήταν λοιπόν;;;

Από 5 του μήνα πιάνω δουλειά!!! Ναι ναι, πέρα από μπρουτάλ και ευαίσθητος, θα είμαι ΚΑΙ σερβιτόρος!!! Θα έχω όλο το πακέτο μιλάμε!!! Αύριο θα πάω δοκιμαστικά, αλλά ποιος μπορεί να μου πει όχι εμένα;;;

Δε νιώθω καλά με το ποστ. Κάτι δεν πάει καλά. Το σταματώ εδώ, πρέπει να πάω να διαβάσω άλλωστε. Την Τετάρτη δίνω ένα μάθημα και την Παρασκευή άλλα 2!! Α!!! Πέρασα τον προγραμματισμό!!! Επιτέλους!!! Λοιπόν, σας χαιρετώ!!!

ΥΓ: Στη φωτογραφία πάνω είμαι με δύο τουρίστριες που γνώρισα στη γιορτή της μουσικής. Η δεξιά είναι κουβανή (Μόνικα) και η άλλη είναι Ιταλίδα (Κιάρα).  Είναι μεγάλη ιστορία, θα σας την διηγηθώ την επόμενη φορά!!! Αν δεν έχει προκύψει κάτι άλλο εννοείται!!!
ΥΓ: Καλό Ιούλιο, αν δε τα ξαναπούμε μέχρι τότε!! Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

]]> http://thogias.wordpress.com/2008/06/29/4%ce%bf-%ce%ae-5%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf/feed/ 10 thogias logo.gif http://thogias.wordpress.com/2008/06/21/275/ http://thogias.wordpress.com/2008/06/21/275/#comments Sat, 21 Jun 2008 16:04:14 +0000 thogias http://thogias.wordpress.com/?p=275 ]]> Εξετάσεις. Θα σας εξηγήσω το προφίλ μας. Η κοντή είναι αυτή που έχει εμπιστοσύνη αλλά τρώει κολλήματα, και παρόλο που μπορεί να ξέρει περισσότερα μπορεί να μη γράψει επειδή όλες οι απορίες τις δημιουργούνται τη στιγμή της εξέτασης. Στην αντιγραφή είναι πολύ βολική. Όταν αντιγράφει από σένα το κάνει αθόρυβα και χωρίς ερωτήσεις. Όταν αντιγράφεις από αυτήν, στα γράφει σε χαρτάκι και στα δίνει, χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία να κοιτάς το γραπτό της και λοιπά. Το φρίκουλο είναι αυτός που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Και να έχει διαβάσει, θα προτιμήσει να γράψει αυτά που του λέει αυτός που εμπιστεύεται (χωρίς ο τελευταίος να έχει ανοίξει βιβλίο). Όταν αντιγράφει από σένα είναι βολικός αλλά όχι τόσο όσο η κοντή. Μιλάω γρήγορα και δε με καταλαβαίνει τόσο καλά. Επίσης, μερικές φορές θέλει να του εξηγήσω τον τρόπο που λύνω την άσκηση την ώρα της εξέτασης και εκνευρίζομαι. Ο κοντός επίσης δεν έχει καμία επιστοσύνη στον εαυτό του. Επίσης, όταν διαβάζει προσέχει λεπτομέρειες που οι υπόλοιποι απλώς αγνοούμε. Γράφει με τρομερά αργούς ρυθμούς, και αντιγράφει με εξίσου αργούς ρυθμούς. Όταν αντιγράφει από σένα, προσπαθεί ταυτόχρονα να καταλάβει και την άσκηση, και σε ρωτάει εκείνη τη στιγμή. Επίσης, δεν ακούει.

Εγώ είμαι αυτός που διαβάζει αρκετά (εξού και το “σπασικλάκι”, έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου αλλά σε σημείο αηδίας. Κάνω λάθος με αυτοπεποίθηση ένα πράμα.. Όταν αντιγράφω από άλλους πιστεύω πως είμαι βολικός. Όταν αντιγράφουν από μένα, δεν είμαι βολικός. Μιλάω εκ φύσεως γρήγορα, και φαντάσου να μιλάω και ψιθυριστά.
Οπότε, η χειρότερη συνεργασία στην αντιγραφή ήταν ανέκαθεν ανάμεσα σε ‘μένα και τον κοντό. Μια εγώ να μιλάω γρήγορα και να είμαι οξύθυμος, μια αυτός να μην ακούει και να είναι αργός και οξύθυμος, δε θέλει πολύ.. Οπότε προχθές που γράφαμε, όλοι είχαν κολλήσει σε ένα σημείο. Εγώ με κάποιο (λάθος;) τρόπο κατάφερα να το βγάλω, αλλά επειδή η άσκηση ήταν μεγάλη και έγραφα πολλά, προσπαθούσα να γυρνάω στην πρώτη σελίδα το γραπτό για να αντιγράφει ο κοντός πίσω μου. Οπότε, μετά από μιάμιση ώρα εξέτασης περίπου, γυρνάει ο κοντός και με ρωτάει: “Τι γράφεις στην πρώτη σειρά;;; 0,5 ή 0,6;;;”!! ΣΟΚ! Μετά μου είπε πως δεν το εννοούσε κι ότι απλώς αυτουνού του βγαίναν λάθος νούμερα. Αν θέλω τον πιστεύω!!!

Το καινούριο παρατσούκλι (που δεν βλέπω να κρατάει για πολύ) που μου έβγαλε το φρίκουλο είναι: “αριθμολάγνος”. Ήμασταν ένα βράδυ και διαβάζαμε εγώ αυτός και ο κοντός. Το φρίκουλο διάβαζε κάτι εκφωνήσεις πολλαπλής επιλογής στον κοντό: “Ποια από τις επιλογές παρουσιάζει μεγαλύτερη παροχή κατά DIN-24255;”. Τρώω κόλλημα εγώ, πιάνω το βιβλίο με απότομες κινήσεις, ψάχνω να βρω μία συγκεκριμένη σελίδα (με ντελικάτες και ταυτόχρονα αρρενωπές πάντα κινήσεις), τη βρίσκω, σέρνω το δάχτυλό μου πάνω στη σελίδα, βρίσκω αυτό που θέλω και το δείχνω στο φρίκουλο που καθόταν δίπλα μου! “ΜΑΛΑΚΑ Ο ΤΥΠΟΣ ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ!!!” φωνάζει το φρίκουλο στον κοντό, και μετά σκαρφίστηκε το νέο παρατσούκλι. Η αλήθεια είναι πως είναι λίγο σπούκι, όταν έκατσα και το σκέφτηκα δηλαδή παρατήρησα μία ιδιαίτερη σχέση με τους αριθμούς. Ο κοντός με φωνάζει excel τις τελευταίες μέρες επειδή όταν πιάνω λέει κομπιουτεράκι στα χέρια μου τρελαίνομαι.

Τις προάλλες συζητούσαμε για το εξής: Για ποιους λόγους θα ήθελες να ανήκεις στο αντίθετο φύλο. Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες είπαν ελάχιστους λόγους. Δε θα σας πω τι είπα γιατί θα με περάσετε για φαλλοκράτη (που είμαι, αλλά δεν είναι ανάγκη να το ξέρετε). Η συζήτηση έφτασε άλλο επίπεδο και φτάσαμε στη φύση των φύλων. Και είπα το εξής: “Σε μερικά πράγματα δε γίνεται να υπάρχει ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, γιατί έτσι είναι η φύση των δύο φύλων! (σε έντονο ύφος όλα αυτά) Ας πούμε, κατά κανόνα πάντα (υπάρχουν και εξαιρέσεις), οι άντρες έχουν περισσότερη μυική δύναμη από τις γυναίκες.”
Ποιος τις είδε και δεν τις εφοβήθηκε! Από πότε γίνανε όλες φεμινίστριες;;; Ο Χριστούλης και η Παναγία!!!
Λες και είπα ότι οι γυναίκες πρέπει να κρατιούνται κρυμμένες πίσω από την κουζίνα, και να μένουν σπίτι φορέβα για να προσέχουν τα παιδιά (που κι αυτό το πιστεύω εννοείται, αλλά η κοινωνία μας δεν είναι έτοιμη να ακούσει τέτοιες απόψεις !)!! Ένιγουέι, με την κοντή παραλίγο να σφαχτούμε, αλλά το προλάβαμε στο τέλος!

Τώρα θα πάω να κουρευτώ, να γίνω πάλι μπρουτάλ γιατί πολύ με παραμέλησα μου φαίνεται. Εχθές μόνο 6 γύρισαν να με κοιτάξουν. Κι αυτό επειδή είχα λεκέ στην μπλούζα (το οποίο δεν ξέρω πως έγινε, αλλά εγώ θα λέω πως είναι κραγιόν). Οπότε θα πάρω την κουρευτική, σκάλα 6 γιατί μπήκε για τα καλά το καλοκαίρι, βερμουδίτσα και πουκαμισάκι (πολύ σάμερ τάιμ λέμε) και θα πάω έξω για τη γιορτή (κατά) της μουσικής. Όλη η μέρα με μια μπύρα στο χέρι, και το βράδυ τσικουδιές. Αυτό είναι το πρόγραμμα για σήμερα.

Ά! Ξέχασα να σας πω.. Το Φλεβάρη 18 του μηνός χτύπησα τη γυναίκα με το αμάξι. Το Μάρτη 18 του μηνός 2 παιδιά με ένα μηχανάκι πέσανε στο αμάξι του αδερφού μου εν κινήσει. 17-18 του Απρίλη έμαθα αυτό για την καρδιά μου. 18 του Μάη δεν θυμάμαι να έγινε κάτι. 18 του Ιούνη τράκαραν τον αδερφό μου πάλι. Γερό ήταν αυτό. Ο άλλος (όχι ο αδερφός μου) έπαθε διάσειση και δε θυμάται τίποτα από το σκηνικό. Ο αδερφός μου χτύπησε το κεφάλι του αλλά τώρα είναι καλά. Το αμάξι μάλλον καταστράφηκε. Όταν σας έλεγα ότι κάποιος έχει φτύσει τη Θογιοοικογένεια.. πόσο δίκιο είχα..!!! Μας είδαν έτσι ωραία παιδιά, αρρενωπούς και ευαίσθητους, ντελικάτους αλλά και μπρουτάλ, με όλο το πακέτο του ιδανικού άντρα, και πέσαν να μας φάνε. Μας γλωσσόφαγαν!!! Γενικά πάντως, δε μπορώ να πω ότι έχουμε βαρεθεί.. Κάθε μήνα έχουμε να ασχολούμαστε και με κάτι. Αφού ανυπομονώ να δω τί θα γίνει 18 του Ιούλη, σε τέτοιο σημείο!!! (φτου φτου φτου, ο Θεός να ξεμιστεύει)

Αυτά είχα να πω. Πρέπει να φύγω φανς μου, έχω μιά ώρα να κουρευτώ και να κάνω μπάνιο!! Χαιρετώ, και σας εύχομαι μία ερωτική και καλοκαιρινή νύχτα!

ΥΓ: Στη φωτογραφία πάνω είμαι εγώ. Σας την βάζω για να μου πείτε τί μαλλί μου πηγαίνει περισσότερο. Να κουρευτώ ή όχι; Χαιρετώ!

Θα έγραφα πάρα πολλά, αλλά μαντέψτε! Δεν έχω χρόνο!!! Το τεραστίων διαστάσεων μυαλό μου έχει αναλύσει πάρα πολλά τις τελευταίες μέρες αλλά.. θα τα γράψω όταν βρω χρόνο. Η διάθεση δεν θα έλεγα ότι είναι ακόμα ακμαία, αλλά θα μπορούσε να είναι και χειρότερα! Για σεξ ούτε λόγος, σαφώς! Έχω περιοριστεί σε κάτι phone-sex με κάτι συμφοιτήτριες. Πού κατάντησα!!! Υπομονή.. 4 μαθήματα ακόμα και τελειώνω. 11 μέρες ακόμα και τελειώνω! Αύριο θέλω να πάω για μπάνιο. Αλλά, (ακόμα κι εσύ ξέρεις τί ακριβώς θα πω).. δεν έχω χρόνο!! Καλή επιτυχία σε όσους δίνουν ακόμα, καλά αποτελέσματα, και καλές διακοπές σε όλους!

Θα τα ξαναπούμε όταν βρω χρόνο!(Η φωτογραφία είναι πραγματική!! Απλώς η συγκεκριμένη είναι καθηγήτριά μου, και όχι συμφοιτήτρια! Την επόμενη φορά θα σας βάλω εμένα!)

Χαιρετώ!

Φ: (ψιθυριστά) Ρε μαλάκα, την εντολή fputc πως την συντάσσεις;;;
Ε: Λάθος.
Φ: Τι λες ρε μαλάκα; Άλλο σε ρώτησα!! Την εντολή fputc πως την συντάσσεις;
Ε: Λάθος! Την συντάσσω ΛΑΘΟΣ! Δεν ξέρω το σωστό τρόπο και τη συντάσσω λάθος!

Μετά γελούσα μόνος μου (ειλικρινά το έβρισκα αστείο) γιατί το φρίκουλο είχε αγχωθεί και δεν εκτίμησε το (πανέξυπνο) χιούμορ. Η αλήθεια είναι πως είχε επενδύσει πολλά στο μάθημα, κι εγώ πήγαινα με λιγότερα φόντα.. Ας είναι. Το μάθημα πιστεύω πως περάστηκε! Πλεόν, έχω μονό αριθμό μαθημάτων για πτυχίο! Στις 20 ξαναγράφω. Δεν αγχώθηκα ακόμα. Αποφάσισα να αγχωθώ από αύριο. Ναι, τα Σάββατα είναι πάντα καλή μέρα για να αγχωθεί κανείς.. Ξέρεις, πλησιάζει το τέλος της εβδομάδας, και εσύ μέχρι να τελειώσει πρέπει να έχεις κάνει κάποια πράγματα.. Οι Δευτέρες είναι οι χειρότερες. Εκεί αγχώνεσαι ούτως ή άλλως!!! Τέλος πάντων. Το μόνο που έχω αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου είναι ότι ένα bar ισούται με δέκα εις την πέμπτη πασκάλ, αλλά και με περίπου μία ατμόσφαιρα.

Κάτι που πρέπει να ειπωθεί για το προηγούμενο ποστ είναι το εξής: όταν είπα ότι έχει πέσει η απόδοσή μου στο σεξ, δεν εννοούσα πως δεν τα καταφέρνω τόσο καλά όσο παλιά! Εννοούσα πως πλέον δεν έχω το χρόνο να κρατήσω τόσο ψηλά την απόδοσή μου όσο παλιά!! Και επειδή το πολυαγαπημένο φανατικό μέλος & συνιδρίτρια του φαν κλαμπ προς τιμήν μου, εκδήλωσε παράπονα στα οποία έχω την υποχρέωση, την υποχρέωση βεβαίως βεβαίως, να ανταποκριθώ, έχω να πω τα εξής: Εχθές το βράδυ ήρθαν από το σπίτι μου δύο συμφοιτήτριές μου για να πάρουν κάτι σημειώσεις. Τους είπα να καθίσουν να τους τα εξηγήσω. Ε.. το ένα πράγμα έφερε το άλλο, και μετά από λίγο όπως ήταν αναμενόμενο άρχισαν να με τρώνε με τα μάτια τους. Με τα πολλά, κάναμε σεξ τρεις φορές, αλλά επειδή εγώ ήθελα να κοιμηθώ για να είμαι ξεκούραστος για την εξέταση τις άφησα να συνεχίσουν μόνες τους. Έτσι, το πρωί που ξύπνησα, τις είδα μπροστά από τηνπόρτα της κουζίνας να φοράνε δύο πουκάμισά μου. Πήρα το κινητό, έβγαλα φώτο (κλάσικ) και έφυγα για να πάω να γράψω.

Πολύ καθημερινές κοπέλες κατά τ’άλλα (η Κέλυ και η Κατερίνα). Ξέχασαν και τις σημειώσεις σπίτι μου.. Θα τις πάρω τηλέφωνο να έρθουν να τις πάρουν!

Χθες έγραφα κι άλλο μάθημα. Σε μία σειρά καθόμασταν: η κοντή, ο κοντός, το φρίκουλο, ο μόγλης (ένας άσχετος που τον λέμε έτσι) και εγώ. Το θέμα είναι ότι από χέρι σε χέρι, τα θέματα έπρεπε να περάσουν πρώτα από τον μόγλη πριν έρθουν σε ‘μένα. Με τα πολλά, ότι ήξερα του τα είπα. Συνολικά, του είπα 4 από τα έξι θέματα, ενώ έγραψε ένα ακόμα από το σκονάκι που ήρθε από το φρίκουλο. Γενικά δηλαδή, έγραψε 5 από τα έξι θέματα, 4 που του είπα κι άλλο ένα από το σκονάκι. Βγαίνω λοιπόν έξω και περιμένω να τελειώσουν οι άλλοι. Μετά από λίγο βγαίνει και ο μόγλης, πλησιάζει και μου λέει: “Τι λέει εσύ ρε; Έγραψες τίποτα;”. Τί να του πεις τώρα;;; Τέλος πάντων. Μετά πήγαμε για κρασάκι (η κοντή), μπύρα (ο κοντός), φρέντο (8μιση το βράδυ το φρίκουλο) και λαχανοσαλάτα (~μοχίτο, εγώ) για να χαλαρώσουμε. Καλά ήταν. Μετά έγινε αυτό που σας είπα με τις κοπέλες που ήρθαν σπίτι μου για σημειώσεις… Αυτά!

Γενικά, μία συνηθισμένη μέρα εξεταστικής!! Θα σας πω κι άλλα όποτε βρω χρόνο να ξαναγράψω! Μέχρι τότε, να προσεύχεστε να πάει καλά το είδωλο (εγώ ντε!) στις εξετάσεις! Χαιρετώ!! (Θέλω να πάω για μπάνιο αύριο, αλλά με βλέπω να κάνω μπάνιο στην αυλή με το λάστιχο πάλι, όπως πέρσι!)

ΥΓ1: Έφτιαξα ένα πρόγεαμμα στη C για να το βάλω ως υστερόγραφο, αλλά δε θα το καταλάβαινε κανείς κι έτσι το έσβησα.
ΥΓ2: 9 μαθήματα σε 2 εξεταστικές βγαίνουν;;;

Μετά από 5 μέρες συνεχούς διαβάσματος (η ρουτίνα έχει μεταβληθεί.. Δεν πάω πια για καφέδες. Το σεξ εννοείται πως είναι βασικό μέρος της μέρας ακόμη, αλλά όχι 3+4=7 φορές όπως πριν.. Το πολύ 3 φορές, και ανησυχώ για την απόδοσή μου..) φτάνει η μέρα της κρίσης. Και δεν εννοώ της κρίσης με την έννοια πως θα κριθώ. Εννοώ μέρα πανικού!! Αύριο αρχίζει η εξεταστική, καιιρός να αγχωθώ, να είμαι εν αναμονή αποτελεσμάτων, μπλα μπλα μπλα.. Αυτή η καταραμένη στοίβα τα φταίει όλα!!! Και δεν εννοώ στοίβα πιάτων, ούτε ρούχων… ! 3 Ιουλίου τελειώνουμε. Ο λόγος του ποστ είναι για να σας πω με τρόπο ότι.. (τα μάτια μου βουρκώνουν)… ίσως χρειαστεί να λείψω για λίγες μέρες μιας και το πρόγραμμα θα είναι λιγάκι πιεσμένο… Πλακίτσα.. Θα τα ξαναπούμε από αύριο μεθαύριο! Να είστε καλά, και ξανά καλή επιτυχία σε όσους δίνουν (και σε αυτούς που δε δίνουν εννοείται, τσιγκουνιές θα κάνουμε; )!

ΥΓ: Για όσους έχουν χρόνο για χάσιμο και θέλουν να ασχοληθούν με κάτι παραγωγικό, ας πεταχτούν εδώ:
http://majman.net/fly_loader.html
Κι αν μπορέσει να σπάσει κανείς το ρεκόρ χρόνου που έχω κάνει, να μου στείλει αποδεικτικά στοιχεία στο μέιλ μου. Θα τον κεράσω καφέ τώρα το καλοκαίρι που θα κατέβει κρήτη για διακοπές (δε μπορεί να μην έρθει κανείς σας κρήτη!). Χαιρετώ!
ΥΓ2: Η φωτογραφία πάνω παίζει να γίνει μόνιμη στα επόμενα ποστ.. Δείξτε κατανόηση!
ΥΓ3: Σας παραθέτω και το ρεκόρ μου:

Αααααχ!!! Σήμερα ξύπνησα με δύο πολύ ορατά σημάδια στο πρόσωπό μου για τη σημερινή εξέταση!!! Αγχώθηκα εχθές και ιδού τα αποτελέσματα γαμώ το άγχος μου γαμώ! Ας είναι. Πήγα και περίμενα έξω από το γραφείο του καθηγητού μαζί με άλλους φοιτητές. Το μάθημα είναι πρώτου έτους, αλλά παραδόξως έβλεπα μόνο φοιτητές του έτους μου (πέμπτο).. Όσοι έβγαιναν από το γραφείο του ένα είχαν να πουν: “είρωνας“!!! Σε κάποια φάση μπαίνω κι εγώ μέσα. Κ=καθηγητής, Ε=εγώ:

Κ: Άργησες.
Ε: Όχι, στην ώρα μου είμαι.
Κ: Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ πως άργησες.. 5 χρόνια! (γέλια με το βοηθό που καθόταν μαζί του)
Ε: (Γελάω κι εγώ σα μαλάκας..) Απλώς αποφάσισα τώρα να ασχοληθώ σοβαρά με το μάθημα.. (Κάθομαι)
Κ: Τι κάνεις;
Ε: Καλά.. Άγχος. (κουλιά και άνεση ο δικός σου)
Κ: Άγχος;;; Αφού εγώ σας είδα τους περισσότερους το Σαββατοκύριακο στον Καλαθά (Καλαθάς=παραλία)
Ε: Εμένα αποκλείεται να με είδατε εκεί, ήμουν στο Λουτράκι (άλλη παραλία αυτή. Δεν είχα πάει παραλία, αλλά ήθελα να του την πω)
Κ:…
Ε:…
Κ: Το πρόγραμμα 6;
Ε: Το έκανα αλλά όχι με πολυμορφική στοίβα που ζητήσατε..
Κ: Μα, αυτό δεν είναι καν στοίβα!!!
Ε: Σκέφτηκα πως αφού δεν θα το έκανα με πολυμορφική στοίβα, τί να το έκανα με σκέτη στοίβα, τί με απλή συνάρτηση, το ίδιο θα μου κόψετε..
Κ: Ε αν είναι έτσι, πάρε ένα χαρτί και γράψε το με το χέρι!!!
Ε: …μα τότε δε θα ήταν πρόγραμμα.. (χαμόγελο γοητείας.. Δεν ξέρω γιατί μου βγήκε!!!)
Κ: … (βλέμμα αγελάδας)
Ε:…(αναμονή)

Τελικά πήρα 7!! Πολύ καλά δηλαδή, αν αναλογιστείς ότι τα προγράμματα ήταν όλα σχεδόν αντιγραμμένα (περίπου).. Αυτά με την εξέταση!!!! Την Πέμπτη δίνω το μάθημα γραπτώς, μα δεν αγχώνομαι. Αν δεν βάλει ο Θεός (μακρινός θείος μου) το χέρι του, δεν παίζει να περάσω.

Κατά τα άλλα, πολύ τρέξιμο ρε γαμώτο!! Τα τρία τελευταία βράδυα ήμουν με το φρίκουλο σπίτι του και προσπαθούσαμε να διορθώσουμε τα προγράμματα που μας είχαν δώσει και ήταν λάθος. Το πρώτο βράδυ τα παρατήσαμε και πήγαμε και νοικιάσαμε την ταινία του Έντι Μέρφι, το Νόρμπιτ!!! Σας τη συστήνω αν ψάχνετε πρόφαση να αναβάλλετε κάτι που πρέπει να κάνετε.. Είναι ταινία που σίγουρα σε κάνει να ξεχαστείς, και σκέφτεσαι πόσο ηλίθια ταινία είναι. Έχει πολύ γέλιο βέβαια, αλλά μόνο αν είσαι σε φάση να κατανοήσεις το χιούμορ της. Το τελευταίο βράδυ το ευτυχώς είχα τελειώσει τα δικά μου μέχρι τις 9 και κάθησα να δω το so you think you can dance όσο το φρίκουλο άλλαζε τα δικά του για να μη μας κόψει από αντιγραφή (λέμε τώρα).. Το απόγευμα έχει άλλη εργασία!! Το βράδυ ίσως πάω για ποτάκι με μία κοπέλα που με κοιτάζει και λιώνει, μία ερωτική ύπαρξη, μία έξυπνη γυναίκα που… έχει σχέση!!! Πλακίτσα.. Γενικά, η ζωή μου τον τελευταίο καιρό είναι κάπως προβλέψιμη και αδιάφορη.. Διάβασμα-καφές-διάβασμα-καφές-σεξ(3 φορές με αυτήν που θα διαλέξω)-ποτό-διάβασμα-σεξ(άλλες 4 φορές με την ίδια κοπέλα)- και ύπνος. Την επόμενη ακτιβώς το ίδιο!!!;-) Ρουτίνα.. Καμία εξέλιξη δηλαδή!!! Τί να πεις.. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα, σαφώς!!

Κάθησα και σκέφτηκα πώς θα ήταν η ιδανική προφορική εξέταση. Δε θα πω πολλά. Μία φωτογραφία χίλιες λέξεις (άρενα αναγνώστη βλέπε κάτω).. Μάλλον θα σας αφήσω εδώ.. Ήρθε η ώρα να πάω για καφέ(2) και μετά να κάνω σεξ τρεις φορές.. Χαιρετώ, θα τα ξαναπούμε σίγουρα αύριο!!!

ΥΓ: Κάθε που έχω προφορικές εξετάσεις, θα βάζω την φωτογραφία (πάνω).
ΥΓ2: Καλή επιτυχία σε όσους δίνουν εξετάσεις. Και σε όσους δε δίνουν (γιατί σε αυτό το μπλογκ έχουν όλοι θέση) (Ας με χαστουκίσει κάποιος!!!)
ΥΓ3: Χαιρετώ!!!

Παιδιά, δε θα σας πω ψέμματα. Τις τελευταίες μέρες ιδρώνουν οι παλάμες μου. Δεν μπορώ να γράψω, δε μπορώ να στρίψω τσιγάρο, και κυρίως, οι (διόλου ευκαταφρόνητου αριθμού) γυναίκες της ζωής μου κάνουν παράπονα πως τα χάδια που τους χαρίζω δεν είναι τα ίδια όπως παλιά. Μην πάει πουθενά πρόστυχα το μυαλό σας, δεν ιδρώνουν από κάποια αισχρή πράξη (θου κύριε.. σταμάτα σάτυρε..). Εκεί που κάθομαι, απλώς ιδρώνουν! Το χειρότερο είναι με τα τσιγάρα (αυτό με τα χάδια και τις γυναίκες ξεπερνιέται. Χάνω εγώ τη γοητεία μου; ). Να πιάνεις χαρτάκι και να βρέχεται από την παλάμη σου!! Θα μου πεις, γιατί δεν αγοράζω πακέτο. Και δίκιο θα έχεις πολυμήχανε αναγνώστη, αλλά το κόστος δεν το αντέχει η μικρή τσέπη μου.

Η μεγάλη εργασία που πριν μερικές εβδομάδες με άγχωνε πλησιάζει στο τέλος της. Πλέον, πέρα όλων των άλλων αμέτρητων ιδιοτήτων και αναρίθμητων ικανοτήτων μου, μπορώ να κάνω και μηχανολογικές μελέτες με πάσα λεπτομέρεια. Στη θέση σας δε θα με εμπιστευόμουν βέβαια. Πόσο σοβαρός μπορεί να είναι ένας μηχανολόγος που ιδρώνουν οι παλάμες του; Ας είναι.. Η εργασία τελειώνει σιγά σιγά!! Είναι αυτό που ακούγεται: Ευτυχώς που υπάρχει και η τελευταία στιγμή αλλιώς τίποτα δε θα γινόταν..! Πολλά πράγματα να γίνουν, και πολύ λίγοι για να τα κάνουν για ‘μένα!! Τώρα πρέπει να κάτσω να διαβάσω για μία προφορική εξέταση της Δευτέρας. Πολύ τη φοβάμαι!

Όπως έχω ξαναπεί, η εξεταστική περίοδος είναι παραδόξως από τις πιο αστείες (και αγχωτικές, αλλά ας το δούμε λίγο θετικά πίπολ!). Ο κοντός με το φρίκουλο έχουν πάρει φωτιά και το δούλεμα που μου ρίχνουν είναι άνευ προηγουμένου. Λογικά με ζηλεύουν (ντελικάτος και αρρενωπός που είμαι, μην τα ξαναλέμε), παρ’όλη την αδυνατιά μου! Η αλήθεια είναι ότι τελευταία έχω πετάξει αρκετές μαλακίες. Ας είναι. Τα ελαττώματά μου δεν αφορούν κανέναν εκτός από αυτούς που τα πληρώνουν, επομένως μάλλον δε θα τα μάθετε ποτέ (μόλις σας χάλασα την εικόνα που έχετε για ‘μένα, έτσι δεν είναι;..). Σήμερα θα πάω για ούζα μάλλον. Έκανα τον δύσκολο στον κοντό και το φρίκουλο μπας και τους φέρω στον ίδιο δρόμο, αλλά τελικά παίρνω εγώ τον στραβό (θου κύριε δις) και θα πάω για ούζα. What’s the fun in playing it safe, Ι think i’d rather misbehave που λέει και το σάμερ σονγκ που επέλεξα για φέτος.

Η πολύ κοντή σκέφτεται να κάνει μπότοξ στις παλάμες της που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με εμένα. Γίνεται να κάνεις μπότοξ στις παλάμες σου; Γιατί σταμάτησαν να βγαίνουν ωραία καλοκαιρινά τραγούδια; Γιατί δεν παίζει πια στο ράδιο το I’m no good της Amy Winehouse; Ποιος ξέρει να μου πει πόσες είναι οι απώλειες μίας γωνίας 45 μοιρών σε έναν σωλήνα; Τώρα θα αρχίσουν να ξαναπαίζουν οι δύο ξένοι δηλαδή; Γίνεται στην παρουσίαση της εργασίας να βάλουμε το τραγούδι “ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΣΟΥΣ ΣΩΛΗΝΕΣ;” από λοστ μπόντις;; Δέχομαι ερεθίσματα από παντού..! Μάλλον δε με ζηλεύουν και έχουν δίκιο που με δουλεύουν. Θα πιάσω δουλειά το καλοκαίρι (άσχετο)! Σήμερα μου έταξαν δουλειά για τις μέρες ανάμεσα στις 2 εξεταστικές! Πολύ χάρηκα.. Άντε να βγάλω κανά φράγκο για να μπορώ να παίρνω πακέτο και να μην έχω πρόβλημα με τις παλάμες μου. Σε τρεις μήνες και κάτι φεύγω για Ισπανία αν πάνε όλα καλά! Αφού φτάσαμε μέχρι το σήμερα, ο υπόλοιπος καιρός θα περάσει γρήγορα!

Πολλούς συνειρμούς διατύπωσα σήμερα, και νομίζω σας κούρασα. Ώρα να το κλείσω εδώ λοιπόν. με έναν ακόμα συνειρμό βεβαίως βεβαίως. Πάτησα το γάτο μας καθώς ανέβαινα τη σκάλα και τώρα όποτε με βλέπει κρύβεται. Ακριβώς την ίδια αντίδραση έχει και με την ηλεκτρική σκούπα. Αρχίζει να τρέχει κι επειδή αμέσως πριν είχες καθαρίσει το πάτωμα, τρέχει συνεχώς ενώ παραμένει στο ίδιο σημείο για μερικά δευτερόλεπτα σαν τα κόμιξ αφού τα πόδια του γλυστράνε! Πολύ γέλιο έχει!! Τον είχε πάρει ο μπαμπάς μου και τον είχε βγάλει στο μπαλκόνι μία φορά, πήρε το λάστιχο και άρχισε να τον καταβρέχει επειδή λέει πριν είχε βάλει την πατούσα του στις φακές του (είχε ανέβει στο τραπέζι και ήθελε να δοκιμάσει φαίνεται). Έχει τραβήξει πολλά ο γάτος είναι η αλήθεια. Λέω να πηγαίνω.
Να είστε καλά, καλό σαββατοκύριακο!!! θα τα ξαναπούμε αύριο πιστεύω!

ΥΓ: Απαντήστε στις απορίες μου παρακαλώ! Ειδικά σε εκείνη με το μπότοξ!
ΥΓ2: Η φώτο είναι για το αποψινό βράδυ, γιατί “θα κλάσουμε στα ούζα, φίλε”! (έτσι πρέπει να το διατύπωσε το φρίκουλο. Απορώ πως τον κάνω ακόμη παρέα με τέτοιες εκφράσεις)
ΥΓ3: Το σλόγκαν που είχαμε πέρυσι στην εξεταστική ήταν το εξής: Σε θέλω μέσα μου. Το στέλναμε ο ένας στον άλλον στο τέλος κάθε μηνύματος! Κάθε που στέλναμε σκονάκι με μήνυμα, κολλούσαμε κι ένα “σε θέλω μέσα μου”.. Φέτος δεν το έχουμε βρει ακόμα σλογκανάκι. Αν έχετε κάποια ιδέα..;
ΥΓ3,5: Το μήνυμα που θα περάσω σήμερα, εντοπίζεται στην συμπεριφορά που πρέπει να έχει κάποιος όταν του σπάνε τα νεύρα ή τον έχουν κουράσει πολύ. Κοιτάξτε προσεκτικά την φωτογραφία κάτω, και δώστε έμφαση σε αυτά που λέει όσο και στο χαμόγελο με το οποίο τα λέει.
ΥΓ4: Ο τίτλος έχει αυτό το όνομα επειδή βαριέμαι να σκεφτώ τίτλο.

Τις τελευταίες μέρες το μάτι μου ήταν κόκκινο, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να βάλω τους φακούς επαφής για να μην το ερεθίσω κι άλλο. Αυτό βέβαια σημαίνει πως ο αχαλίνωτος ερωτισμός που εκπέμπω συνήθως, αυτόματα μειώθηκε, αφού πλέον ανέδυα περισσότερο το προφίλ σπασικλακίου παρά ενός μπρουτάλ-ερωτικού άνδρα (που είμαι). Αυτό επηρρέασε την ψυχολογία μου αρνητικά βεβαίως βεβαίως. Παράλληλα, στα όνειρά μου τις τελευταίες μέρες διαρκώς εμφανίζονται κατσαρίδες και δεν καταλαβαίνω τον λόγο. Εκτός αν οι κατσαρίδες στα όνειρα σημαίνουν πως το μάτι σου είναι κόκκινο και γι’ αυτό βάζεις γυαλιά αντί για φακούς κι έτσι η ψυχολογία σου θα πέσει. Σήμερα μπήκε ο Ιούνιος! Πολύ καλό αυτό, επιτέλους ο χρόνος προχωράει! Μου τη δίνουν οι μήνες που έχουν 31 μέρες! Νιώθω πως δε θα τελειώσουν ποτέ! Αυτό βέβαια είναι απόλυτη συνάρτηση του οικονομικού παράγοντα. Μακρυγορώ.

Ο μήνας σήμερα μπήκε ανορθόδοξα! Από τη μία πήγα για μπάνιο, τί καλύτερος τρόπος να γιορτάσεις τον ερχομό του καλοκαιριού με μπανάκι στη θάλασσα, πουστομπαλιές, κοπέλες με μαγιώ και τους πολλαπλασιαζόμενους κάθε χρόνο ποζεράδες να βάζουν baby oil;;; Τέλεια! Από την άλλη, με το που ξύπνησα δε μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου από τον πονοκέφαλο! Εχθές το βράδυ πήγα για ούζα, ήπια πολύ χωρίς να το καταλάβω (που σημαίνει πως ήμουν ευάλωτος ερωτικά αλλά καμία δε με εκμεταλλεύτηκε αυτή τη φορά) και ξύπνησα με ένα κεφάλι κουδούνα! Γέλασα αρκετά πάντως εχθές. Έμαθα μία καινούρια λέξη! “Αδυνατιά”, που είναι το ουσιαστικό του “αδύνατος”. Για να το καταλάβετε θα σας πω την φράση στην οποία χρησιμοποιήθηκε: “Εσύ έχεις κοιλιακούς από την αδυνατιά, και όχι από τη γυμναστική!”. Χαχα!! Έγινε ωραίος διάλογος εχθές! Ο ένας μιλούσε για τη γάμπα του (που είναι σαν το κεφάλι μου, γενικώς είναι κάπως ευτραφής αυτός) και ο άλλος έλεγε την άποψή του. Οπότε προχώρησε η κουβέντα και έλεγα εγώ (με το σώμα-ξυλίκι) για τους κοιλιακούς μου, και ο άλλος για τις γάμπες του. Αν δε παινέψεις το σπίτι σου… Υπερασπιζόμασταν ότι δεν είμαστε παράλογοι, κι ότι γενικώς οι γυναίκες κατά καιρούς μας λένε θετικά σχόλια (στην πλάκα πάντα, μην παρεξηγηθώ εγώ και ο ευτραφής φίλος μου)! Τελικά ο άλλος (ο κακός της υπόθεσης) μας ρώτησε με αυτάρεσκο ύφος: Ναι ρε σιγά.. Ποια δηλαδή σας έχει πει καλά λόγια για τα σώματά σας;;; Με τον ευτραφή φίλο μου μιλήσαμε ταυτόχρονα: “Η κοπέλα μου” είπε αυτός, “Η μαμά μου” είπα εγώ. Και γελούσαμε μόνοι μας.. Πολύ συμβαίνει αυτό τελευταία..

Μετά από όλα αυτά, δηλαδή την απώλεια ερωτισμού αλλά και της αδυνατιάς, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ το εξής: Η αφροδίτη έχει φύγει από το ζώδιό μου. Είμαι να πέσω να πεθάνω. Αλλά θα το αναβάλλω γιατί πρέπει να διαβάσω. Σήμερα όλη μέρα έφυγε χωρίς ίχνος παραγωγικότητας! Δεν διάβασα σελίδα! Και δε μπορεί να πάει άλλο αυτή η κατάσταση! Από τη μία να προηγείται η φήμη σου ως σπασικλάκι, κι από την άλλη να τους διαψεύδεις!!! μετά θα σου μείνει η ρετσινιά χωρίς τη χάρη! ΚΑΙ θα είσαι σπασικλάκι ΚΑΙ δεν θα περνάς μαθήματα! Τί χειρότερο από αυτό;;; Τελικά, δε φταίει μονάχα η αφροδίτη.. Θα είναι κι ο ερμής ανάδρομος..

Όπως καταλαβαίνεις ακόμα κι εσύ, αναγνώστη, η περίοδος αυτή είναι στροφή προς την ποσότητα. Όσο γράφω, τόσο λιγότερο ποιοτικός γίνομαι. Ρε μήπως να κάνω ένα διάλλειμα; Εσύ αναγνώστη, ποια η γνώμη σου;

Τα παραπάνω τα γράφω υπό την επήρεια ενός καραφακίου ούζου που ποτέ δεν ανοίχτηκε τη στιγμή που θα έπρεπε. Κι αυτό γιορτάζω σήμερα. Ό,τι δεν έγινε όταν θα έπρεπε να γίνει. Και ακούγοντας τα δύο σάουντρακ του δικού μου καλοκαιριού.

“I’ve got a bad boy and that’s alright with me
His dirty laundry is nothing that I can’t keep clean
And when he needs an alibi
He can use me all night

Oh baby show me the money my evil friend
Let’s go to Mexico, drink margaritas in sin
I’ll light a candle for good luck
Now come on baby let’s…

What’s the fun in playing it safe?
I think I’d rather misbehave
Your way”

Το άλλο είναι καταθλιπτικό δε σας το λέω. Σας έγραψα μόνο τους ωραίους στίχους. Έχει έτσι καλοκαιρινό ρυθμό, σαν το Memories που σας έλεγα μιά άλλη φορά, από Waldeck. Καλό καλοκαίρι να έχουμε, με ρυθμό και καλή παρέα. Εύχομαι να είναι καλύτερο καλοκαίρι αυτό! Καλό σας βράδυ οπαδοί μου! Χαιρετώ!

ΥΓ: Το πρώτο υστερόγραφο το βάζω επειδή έχω την αίσθηση πως έχω καιρό να βάλω υστερόγραφο.
ΥΓ2: Κι αυτό το ΥΓ είναι για τον ίδιο λόγο. Δεν πρέπει να υπάρχουν κάτω από τρία ΥΓ πιστεύω.
ΥΓ2,5: Αν ξέρει κανείς τίποτα για την επιστροφή της αφροδίτης στους υδροχόους.. παρακαλώ πείτε κάτι.
ΥΓ3: Η φωτογραφία (πάνω) εξυπηρετεί ένα σκοπό. Αποφάσισα σε κάθε ποστ να περνάω ένα μήνυμα. Με τόση δύναμη που έχει αυτό το μπλογκ (χτυπήστε με κάποιος), αν περνάω ένα μήνυμα θα έχει αποτελέσματα πιστεύω. Οπότε, αυτό είναι το μήνυμα για σήμερα. Σέι νόου του κράκ, πίπολ!
ΥΓ3,5: Αυτό με την εκδίκηση στον τίτλο, είναι τελείως άκυρο, το ξέρω.. ΑΛλά δεν ήξερα τι να γράψω!!!
ΥΓ4: Η κάτω φωτογραφία εξυπηρετεί ένα άλλο σκοπό. Να μου βγει από μέσα μου. Είναι η απάντηση που έπρεπε να είχα δώσει στον τύπο που έχει αμφιβολίες για τη σωματάρα μου (δε θέλω σχόλια, αλλιώς θα βρω τον τρόπο να σε κάνω μπλοκ από αυτό το μπλογκ, και δε θα μπορείς να διαβάζεις τα απίστευτα ποστ μου). Και αφού του το έλεγα, θα περίμενα να μου απαντήσει. Έτσι για σπάσιμο. Καλό βράδυ!

Πέρασα ένα τέλειο βράδυ εχθές! Τα πρωινά πλέον δεν έχουν κάτι το συγκλονιστικό, ούτε καν ένα καφέ της προκοπής δε μπορεί να πιει κανείς! Αφού να φανταστείς, ούτε 2 ώρες δεν κλείνουμε στον καφέ! Το κύριο θέμα συζήτησης είναι η σχολή, κι όχι επειδή κάποιος το αναφέρει, αλλά επειδή συνεχώς προκύπτουν νέες -προκλήσεις να το πω;- απορίες (γιατί είμαστε στούρνοι) θα το πω. Αλλά εχθές το βράδυ βγήκα για ένα ποτό στον Ιπποπόταμο. Αν ήσουν κάπου εκεί, σίγουρα θα με είδες. Ήμουν ο πιο όμορφος, ο πιο λαμπερός, ο πιο αρρενωπός εκεί μέσα!!! Παράγγειλα μοχίτο, το οποίο κανείς από τους φίλους μου δε μπορεί να πιστέψει πως είναι μοχίτο. Εμένα μου αρέσει πολύ, αλλά το φρίκουλο γύρισε και μου είπε: “Αυτό δεν είναι μοχίτο, λαχανοσαλάτα είναι!”.. Τι να πεις.. Πολύ ωραίο το μοχίτο, το ήπια γρήγορα, πήρα και μία μπύρα γιατί δεν είχα λεφτά για 2ο μοχίτο, έγινα ακόμη πιο ακαταμάχητος, αλλά αποφάσισα να κοιμηθώ μόνος μου το βράδυ. Εννοείται πως είχα πάρα πολλές επιλογές, αλλά χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου πια..! Αφού όταν γύρισα σπίτι, τί να δω;;;!!!;!!!;;;!;!! Ήταν ακόμη το Μαράκι στο σπίτι!! Ακόμα ήταν εκεί, μετά από τη νύχτα πάθους που περάσαμε το προηγούμενο βράδυ!!! Και καθόταν το κακορίζικο σε μια γωνιά και στεναχωριόταν.. Έκατσα δίπλα της αργά-αργά (μην την τρομάξω), της εξήγησα ότι αυτό το κορμί (και της έδειξα με μία μεγαλόπρεπη κίνηση το σώμα μου) είναι για πολλές, όχι για μία μόνο! Της πήρε λίγη ώρα να το συλλάβει, αλλά μετά σηκώθηκε, ντύθηκε, και μου είπε ότι όποτε θέλω να περάσω καλά να την παίρνω τηλέφωνο και θα έρχεται αμέσως. Αναμενόμενο. (εσωκλείω αντίστοιχη φωτογραφία, βλέπε κάτω)

Να συνεχίσω.. Μετά από πολύ καιρό ένιωθα πως δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι!! Πάρα πολύ όμορφα! Η μουσική ήταν τρομερή, η παρέα καλή αλλά σπάσαμε γιατί δε χωρούσαμε στο μπαρ, οπότε έμεινα με την κοντή και μία φίλη της. Άρχισαν να μιλάνε για πολιτικά όμως και σηκώθηκα κι έφυγα.

Άρχισα πάλι να βγάζω σημάδια στο πρόσωπο. Γαμώ. Γαμώ το άγχος μου γαμώ. Εννοείται πως το σύνολο παραμένει έξτραόρντινάρι βέβαια. Τέλος πάντων. Παρασύρθηκα. Το μόνο που ήθελα να πω είναι πως όσο και να την απομυθοποιήσω.. τζίφος!

UPDATE/ΥΓ: Έφτασα τις 7777 επισκέψεις!!!! Απίστευτο!!! Ήταν το όνειρό μου από τότε που άρχισα το μπλογκ! Να φτάσω τις 7777 επισκέψεις! Σας ευχαριστώ!! (αν και τουλάχιστον τρεις ώρες τη μέρα έμπαινα στο ίντερνετ και χωρίς να κάνω λογκ ιν έμπαινα στο μπλογκ μου..) Χαιρετώ!

Μόλις απομυθοποίησα μία κατάσταση. Ένα πρόσωπο. Αλλά να δεις που μεγάλη κουβέντα λέω, και θα την πάρω πίσω. Ας είναι. Καλύτερα έτσι προς το παρόν. Τώρα είμαι σίγουρος πως δε θα υπάρξουν εκπλήξεις! Πάω για πρωινό. Καλή σας μέρα!

ΥΓ: Μα πόσο πολύ μπορεί να γαμιέται η wordpress; Έλεος.

UPDATE: Μου έχει κολλήσει ένα τραγούδι εδώ και πολύ καιρό. Βρήκα τίτλο και τραγουδιστή αλλά δεν το βρίσκω πουθενά το γαμωτράγουδο! Κωστής Μαραβέγιας-Δε ζητάω πολλά. Παρακαλώ, όποιος το βρει ας μου πει πως το βρήκε!

Απορίες, απορίες, όλος ο κόσμος ένα ερωτηματικό!!! Χριστέ μου! Πήγαμε και ρωτήσαμε, μας τις έλυσε αφού πρώτα μας έκραξε που κάναμε ίδιες απορίες με άλλους, κι ότι θα έπρεπε να έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε νωρίτερα. Τί να πεις; Όταν ένας άνθρωπος είναι παράλογος και σου ζητάει ουσιαστικά να μην πας για καφέ 3 ωρών για να διαβάσεις!!!;;!; Αίσχος!

Το χθεσινό βράδυ πέρασε σε ένα μπαράκι λύνοντας γρίφους:

1) Τρεις φίλοι πάνε σε ένα μαγαζί για να αγοράσουν μία τηλεόραση. Ρωτάνε τον υπάλληλο και τους λέει πως κοστίζει 30000€. 10000€ έδωσε ο καθένας. Όταν γύρισε ο υπεύθυνος του μαγαζιού, είπε στον υπάλληλο πως η τηλεόραση κόστιζε 25000€, κι έτσι του έδωσε 5000€ για να τα επιστρέψει στα τρίς παιδιά που την αγόρασαν. Οπότε ο υπάλληλος, έλληνα πρέπει να ήταν, σκέφτεται: “Θα κρατήσω 2000€ και θα δώσω 1000€ στον καθένα”. Το ερώτημα είναι πως, αφού γύρισε 1000 στον καθένα, τότε αυτοί έδωσαν 9000 ο καθένας. 3*9000€=27000€. Προσθέτοντας 2000€ που έβαλε στην τσέπη του ο άλλος, μας κάνει 29000€. Που πήγαν τα υπόλοιπα 1000€;;; (Η απάντηση είναι πολύ εύκολη)

2)Βρείτε το λάθος στην ιστορία:
Καάπου είχαν ένα έθιμο. Να πηγαίνουν στην εκκλησία καβαλώντας ένα άσπρο άλογο, φορώντας μαύρα ρούχα. Οπότε, ένα ζευγάρι, έβαλε τα μαύρα του ρούχα, καβάλησαν το άσπρο τους άλογο, και πήγαν στην εκκλησία. Όταν έφτασαν, η γυναίκα συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει να βάλει το μαύρο της γάντι. Τρομοκρατήθηκε, και είπε στον άντρα της πως θα γυρίσει σπίτι να το πάρει. Αυτός της λέει: ” Μείνε εσύ εδώ, και θα πάω εγώ να το πάρω για να μη σε καταλάβουν.” Έτσι κι έγινε. Όταν έμεινε όμως η γυναίκα, έτσι όπως ήταν υπό το φως των κεριών, την πήρε ο ύπνος. Και είδε το εξής όνειρο: Να γυρνάει ο άντρας της πάνω σε μαύρο άλογο, φέροντας ένα άσπρο γάντι. (Στην πραγματικότητα, ερχόταν με άσπρο άλογο και κρατούσε το μαύρο γάντι). Όταν γύρισε ο άντρας στην εκκλησία, την σκουντάει για να την ξυπνήσει. Με το που ανοίγει τα μάτια της, τον κοιτάζει, και πεθαίνει! (αυτό είναι δυσκολούτσικο, παίζει και να ξενερώσετε με τη λύση)

Αυτά. Θα σας απαντήσω μόνο αν προτείνετε κάποια λύση. Βαριέμαι. Αγχώνομαι. Κωλοβαράω το μεγαλύτερο μέρος της μέρας, το οποίο με αγχώνει αλλά βαριέμαι να κάνω κάτι άλλο. Πρέπει να φανώ δυνατός και να κάνω κάτι γι’ αυτό. Φεύγω. Γεια σας!

Μόλις γύρισα από καφέ! Πολύ καλός ο σημερινός, τρελό γέλιο ρίξαμε!!! Η περίοδος εξεταστικής αρχίζει σε λίγο και μπαίνουμε στο κλίμα μάλλον. Θα ακουστεί άκυρο, αλλά έχω την αίσθηση ότι σε κάθε εξεταστική πετάγονται οι καλύτερες ατάκες! Αυτό το είδα και σήμερα! Κάναμε μία ανασκόπηση σε αστεία σκηνικά και είδα πως τα περισσότερα ήταν καθώς περιμέναμε στο αμφιθέατρο για να γράψουμε, καθώς διαβάζαμε (πέρυσι διαβάζαμε με τον κοντό και το φρίκουλο ένα χρηματοοικονομικό μάθημα (αίσχος!) και καταλήξαμε να παίζουμε ένα παιχνίδι στο ίντερνετ του οποίου το κόνσεπτ ήταν να βαρέσεις όσες περισσότερες μύγες όσο γρηγορότερα μπορείς! αν δε με πιστεύεις δες τη φωτογραφία!), καθώς δίναμε (πχ είχε κατέβει η κοντή για τσιγάρο στο αμφιθέατρο, και με έβλεπε να τεντώνω το σώμα και το λαιμό μου για να δω από την μπροστινή και είχε λιώσει στο γέλιο), ή μετά την εξέταση!

Ένιγουέι, η δύσκολη εργασία παίρνει το δρόμο της. Διαβάσαμε την εκφώνηση και πλέον μπορούμε να συντάξουμε απορίες. Αυτό είναι καλό, γιατί όταν την πρωτοδιαβάσαμε η απορίες περιοριζόντουσαν στον τίτλο του μαθήματος και στο ποιός την έχει κάνει για την πάρουμε έτοιμη. Μετά από απέλπιδες προσπάθειες, αναγκαζόμαστε να την τρέξουμε μόνοι μας. Δύσκολο να είσαι φοιτητής.. Αλλά προμηνύεται (το έγραψα σωστά;) αστεία περίοδος! Άρχισε καλά! Αρχίζουμε 12 Ιουνίου και τελειώνουμε αρχές Ιουλίου, οπότε θα αργήσω να απλώσω το κορμί μου στην παραλία. Υπομονή, τί άλλο να σας πω..;

Είναι κι αυτή η καταραμένη γουόρντπρες που αποτελεί τροχοπέδη (ουάου;) στην επικοινωνία μας.. Σε περίπου 2 εβδομάδες θα με πιάσει το άγχος μου και θα χρειαστώ την αμέριστη προσοχή και κατανόησή σας, επομένως έσω έτοιμος αναγνώστη. Αρχικά, πες μου τί κάνουν οι συναρτήσεις malloc και calloc. Το διάβασμα αρχίζει από σήμερα και να δω ήντα θα προλάβω να κάνω. Όχι πως δεν έχω χρόνο, όχι βέβαια! Όρεξη δεν έχω, αλλά και τις γνώσεις. Η εξυπνάδα και η ομορφιά είναι τέλειος συνδυασμός, δε λέω, αλλά τί να τα κάνω τώρα που δεν έχω τις βάσεις; Σας αφήνω γιατί το κούρασα μάλλον. Καλό σας απόγευμα, και να ξέρετε οτι ζηλεύω όσους πήγατε για μπάνιο σήμερα! Χαιρετώ!

Πέρα από αυτά, δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω. Εσάς ή την Γουόρντπρες; Σας είπα να μου ευχηθείτε καλή επιτυχία για το Ηράκλειο, και είναι το μόνο ποστ που αφήσατε χωρίς σχόλια! Φτου σας! Αλλά επειδή δε με συμφέρει να μη νοιάζεται κανείς για ‘μένα, θα κατηγορίσω την Γουόρντπρες. Και όχι μόνο για το μπάχαλο που έχει δημιουργήσει τις τελευταίες μέρες, αλλά κυρίως για εσάς φανατικοί αναγνώστες, που θέλατε τόσο να αφήσετε σχόλιο και δεν μπορούσατε! και το χειρότερο από όλα; Όπως σας είχα πει, η γουόρντπρες μου έχει αφήσει σχόλιο στο “Προσέξτε, ακολουθεί κείμενο αμφίβολης ειλικρίνειας”, και τώρα πια καταλαβαίνω ότι αυτή η εταιρία είναι μόνο λόγια και τίποτα πιο πέρα. Αλλά κάποια μέρα εγώ θα φύγω, και θα πάω στον βλογσποτ, και τότε να δω τι θα κάνει!

Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Μόνο ότι βγ’ηκε το πρόγραμμα της εξεταστικής και μπορώ να πω τελικά πως είναι το καλύτερο πρόγραμμα που έχει βγει. Αν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν αντιδραστική και από κεκτημένη συνήθεια, μιας και πάντα γκρινιάζω (δικαιολογημένα) για το πρόγραμμα. Αλλά αυτή τη φορά είναι αρκετά βολικό. Να δούμε..

Καλό Σαββατοκύριακο, κάντε εκδρομές να χαρείτε τον ήλιο! Θα τα πούμε και αύριο!

ΥΓ: Την φωτογραφία ΜΟΥ την έβαλα για να δείτε πως είναι ένα υγιές σώμα, μιας και πλέον δεν έχω τίποτα επιβαρυντικό ουσιαστικά. Χαιρετώ!

ΥΓ2: Δεν είχε νοσοκόμες ρε γαμώτο. Ούτε γιατρίνες.

]]> http://thogias.wordpress.com/2008/05/24/i-am-fine/feed/ 8 thogias http://thogias.wordpress.com/2008/05/23/%ce%9b%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b1/ http://thogias.wordpress.com/2008/05/23/%ce%9b%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b1/#comments Thu, 22 May 2008 23:28:31 +0000 thogias http://thogias.wordpress.com/?p=241 ]]>

Μόλις γύρισα από τσικουδιές. Την ώρα που πήγα θυμήθηκα πως έχω ισπανικά αύριο το πρωί, αγχώθηκα και επιβεβαίωσα τους πάντες για την αφηρημάδα μου. Γαμώτο. Έκατσα καμιά-2 ώρες και γύρισα να κάνω ισπανικά. Γαμώτο (δις).

Το πρόγραμμα αύριο έχει ως εξής: Ξυπνάω στις 9 το πρωί, για να κάνω τις ασκήσεις στα ισπανικά. Ας μη γελιόμαστε, αποκλείεται να κάνω τις ασκήσεις τέτοια ώρα με 1 καραφάκι ρακί μέσα στο εύστροφο-σαν-σμιλεμένο-από-αγγέλους κεφάλι μου. Στις 11 θα πάω για το μάθημα των ισπανικών, και θα μου φωνάζει η καθηγήτρια γιατί δεν θα έχω κάνει τις ασκήσεις. Ας μη γελιόμαστε, αποκλείεται να κάνω τις ασκήσεις 9 η ώρα το πρωί με τόσο βαρύ κεφάλι από το καραφάκι ρακί που θα βρίσκεται μέσα στην φαινομενικά-γεμάτη-κοιλιακούς κοιλιά μου. Μέχρι τις μία το μεσημέρι θα κάνω ισπανικά. Λογικά μετά θα πάω με τις κοντές για καφέ, πάντα μετά το μάθημα πάμε για καφέ. Θα γυρίσω σπίτι, θα φάω κάτι, και στις 4 και 30 θα μπω στο αμάξι με τον Μπαμπά-Θόγια να πάμε μαζί στο Ηράκλειο. Στο Ηράκλειο θα πάω να κάνω ηλεκτροφυσιολογική εξέταση για να μάθουμε επιτέλους τί στον πούτσο τρέχει με την -ευαίσθητη- καρδούλα μου. Στις 6-7 που θα φτάσω, θα μπω να κάνω την εξέταση. Στις 6:10-7:10 θα λιποθυμίσω από το άγχος μου. Στις 6:12-7:12 θα με συνεφέρουν για να συνεχίσει η εξέταση. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει. Ελπίζω να κρατήσει λίγο, για να έχω το χρόνο μετά να το παίξω καρδιακός στους γονείς μου για να τους πείσω να μου πάρουν κανα ρούχο γιατί πλέον έχω καταλήξει προβλέψιμος με το ντύσιμό μου. Κι όχι πως με νοιάζει, αλλά έχουν σταματήσει να με κοιτάνε!!! Απίστευτο!! Μετά τα ψώνια θα πάμε να τσιμπήσουμε πράμα, και μετά θα μπούμε ξανά στο αμάξι για να γυρίσουμε Χανιά. Το βράδυ θέλω να πάω σε ένα ρεμπετάδικο και να τραγουδήσω με την υποτιμημένη φωνή μου το “Το τελευταίο βράδυ μου απόψε το περνάω” και το “Σε βλέπω στο ποτήρι μου” (άσχετο). Και μετά θα γυρίσω σπίτι τραγουδώντας το “που να γύρω το κορμί μου όταν γυρνάω από τα μπαρ κι απ’ τα ξενύχτια”, αλλά λογικά κάποια θα βρω να με κοιμήσει.

Μία κανονική μέρα δηλαδή. Ρουτίνα, τί να λέμε..; Γι’ αυτό κι εγώ αύριο θέλω να ξυπνήσω:
α) στο Παρίσι
β) στην Κούβα
γ) το Σεπτέμβρη
έτσι για αλλαγή! Ψηφίστε για το ποια είναι η επικρατέστερη επιλογή μου, και θα κερδίσετε ένα καφέ κερασμένο από μένα όταν ανεβώ Αθήνα (έχοντας στο μυαλό μου πως όλοι εκεί είστε, γι’ αυτό λέω Αθήνα).
Αλλιώς, κερνάτε εσείς!

Έψαχνα για μεταπτυχιακά σήμερα και κατέληξα σε δύο!!! Είναι λίγο νωρίς βέβαια για τέτοιες κινήσεις, αλλά υπάρχει μία μικρή περίπτωση να το κάνω τον Μάρτη. Το ένα είναι στην Αγγλία, και το άλλο στην Ιταλία. Λάνκαστερ και Τορίνο αντίστοιχα. Δε σας κρύβω πως το Τορίνο είναι επικρατέστερη επιλογή. Αλλά με πιέζουν και από την Οξφόρδη να πάω μαζί τους, και βρίσκομαι σε τεράστιο δίλλημα. Θα αποφασίσω το Γενάρη. Το άλλο τεράστιο δίλλημα (το πραγματικό δηλαδή) είναι το εξής: στρατό πρώτα ή μεταπτυχιακό πρώτα; Δεν ξέρω. Αν πάω στο τέλος για μεταπτυχιακό ίσως να μπορέσω να κρατήσω καμία επαφή από το μεταπτυχιακό. Από την άλλη όμως αν πάω στρατό πρώτα ίσως να χάσω επαφή με το αντικείμενο, και να μη θέλω να δω βιβλίο μπροστά μου μετά.

Για να κλείσω θα γίνω λίγο σίχαμα. Σας προτείνω να σταματήσετε να διαβάζετε, παρά μόνο αν ξέρετε να ερμηνεύετε όνειρα. Είδα ένα όνειρο άθλιο εψές το βράδυ! Εκεί που έτρωγα λέει, πιάνω το κουτάλι να βάλω στο στόμα μου κάτι που από ότι θυμάμαι είχε γεύση φράουλα. Καθώς το βάζω στο στόμα μου λοιπόν, κοιτάζω στο πιάτο το μέρος από το οποίο πήρα την μπουκιά. Και σε εκείνο το σημείο ήταν μία κατσαρίδα. κάτω από το φαγητό μου ήταν κατσαρίδες! Και τις σιχαίνομαι τις κατσαρίδες! Μετά έφτυσα το φαγητό λέει, και μετά δε θυμάμαι τίποτα άλλο. Μάλλον θα ξύπνησα μετά. Αυτά. Αν σημαίνει κάτι σας παρακαλώ να μου το πείτε. Με τρόπο.

Σήμερα, τέλος, καθώς περνούσα έξω από το σπίτι της γιαγιάς που όλοι έχετε λατράψει, μου σέρνει μια φωνή όλο άγχος!!!! “Θόόόόγια, έλα λίγο μέσα σε παρακαλώ!!! Είναι ανάγκη!!!!” γκαρίζει η γιαγιά. Μπαίνω κι εγώ μέσα όλο χάρη και αρρενωπότητα (όπως συνηθίζω) και τη ρωτάω “τί τρέχει κούκλα;;;”. “Μου χάλασες το ρολόι μου και τώρα δεν ξέρω τί ώρα είναι” μου λέει!
Ε- Μα τί λες ρε γιαγιά!! Εχθές δε με φώναξες να σου το φτιάξω γιατί πήγαινε 6 λεπτά μπροστά;
Γ- Ναι!
Ε- Ε, στο έφτιαξα! Σου το έδειξα μετά, και μου είπες εντάξει!
Γ- Ναι, αλλά σήμερα το ρολόι δείχνει μόνο μηδενικά!
Ε- Τί εννοείς δείχνει μόνο μηδενικά;
Γ- Εννοώ ότι αντί για ώρα, έχει μηδενικά, και αντί για λεπτά, έχει μηδενικά, και αντί για δευτερόλεπτα, έχει μηδενικά! Τι δεν καταλαβαίνεις!!;;!;!!
Ε- Για φερ’ το εδώ ρε γιαγιά να σου το φτιάξω, γιατί δε μου τα λες καλά.
Μου φέρνει λοιπόν η γιαγιά το ρολόι της, και πράγματι, ήταν μόνο μηδενικά. Σαν να είχε πατήσει κάποιος κάτι και να είχε γίνει το ρολόι… χρονόμετρο!
Ε- Γιαγιά τί έγινε;;; Παίζουμε με το ρολόι;;;
Γ- Κάποιος άλλος το πάτησε! Εγώ πως να το πατήσω;; Εγώ ούτε που το ακουμπάω μην το χαλάσω!
Ε- Τέλος πάντων, έλα πάρ’το, σου το έφτιαξα!
Γ- ΝΑ ‘ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ! ΑΧ, ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΕΓΩ ΠΩς ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ! ΜΠΡΑΒΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΜΠΡΑΒΟ! ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ!
Και ένιωσα πολύ περήφανος! Μετά από 5 χρόνια σχεδόν στο πολυτεχνείο, μπορώ να φτιάχνω ρολόγια, και έρχεται επιτέλους η αναγνώριση. Ίσως στο μεταπτυχιακό να μάθω να ανάβω σπίρτα. Τότε θα είναι η απόλυτη καταξίωση. Αν ποτέ χρειαστέιτε τίποτα ρυθμίσεις ώρας για ρολόι χειρός ή ακόμα και τοίχου, ή ακόμα και φούρνου (με δυσκολία) θα σας το φτιάξω.

Αυτά για σήμερα. Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία αύριο, τόσο για τα ισπανικά όσο και για την εξέταση. Θα κοιμηθώ όπως την προηγούμενη φορά που επρόκειτο να πάω για εξέταση. Θα ονειρευτώ τις νοσοκόμες. Καλή σας νύχτα φανς μου! Και καλό ξημέρωμα.

Σήμερα πιάνω πάτο. Καιρός ήταν. Από τη μία σκέφτομαι να μη γράψω, από την άλλη θέλω πολύ. Δε μου αρέσουν αυτά τα ποστ, νιώθω πως γίνομαι μίζερος και καταλήγω να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Δε μου αρέσει να γράφω ενώ έχω κακή διάθεση. Πλέον μου φαίνεται πως ξεπέρασα τα όριά μου. Μάλλον πολιοδέθηκα με το μπλογκ αυτό, και γίνεται πολύ προσωπικό. Με ανησυχεί αυτό. Αλλά έλα μου ντε που εδώ μιλάω πιο πολύ από ότι έξω από εδώ.

Σκέψου το πιο όμορφο πράγμα που έχεις ακούσει ποτέ, το πιο ωραίο πράγμα που σου έχουν πει ποτέ! Και εννοώ για ‘σένα, σε σχέση με το άλλο φύλο. Το σκέφτηκες; Κι εγώ. Προσωπικά, δύο είναι οι ατάκες που με έχουν σημαδέψει! Τόσο για το νόημά τους, όσο και για το άτομο που τα ξεστόμισε. Και τα φέρνω συχνά στο μυαλό μου, όχι λόγω ανάγκης εννοείται, αλλά επειδή απλώς συμβαίνει. Τέλος πάντων. Αναγνώστη, σκέφτηκες αυτό που σου είπα;;; Σκέφτηκες αυτό που σου είπα; Την ομορφότερη κουβέντα; Κάτι που σου είπε κάποιος και σε ανέβαζε μέρες ολόκληρες, κάτι που ακόμα και σήμερα αν το σκεφτείς νιώθεις ωραία;;;

Ωραία, τώρα που το έφερες στο μυαλό σου, σκέψου: Έρχεται αυτός που σου το είπε, και με τα πολλά, καταλήγει να σου λέει:
“Εγώ σου το είπα αυτό;;;;; Είσαι σίγουρος πως δεν το φαντάστηκες;;;”
Χμμμ.. Μία σιγουριά την έχω, όχι μόνο ότι δεν το φαντάστηκα, αλλά και του πόσο μαλάκας είσαι!

Βγήκα με τη μάνα μου σήμερα και πήγαμε για κρασιά! Είναι κάτι που δεν το συνηθίζουμε, αλλά συμβαίνει. Καλά ήταν! Ήπια, πέρασα καλά! Κατά τα άλλα η μέρα ήταν αδιάφορη. Σχολή, μάταιες προσπάθειες για να βάλουμε μπρος τις εργασίες που πρέπει να τρέξουν. Οι υπόλοιποι βλέπουν τον αγώνα στο σπίτι του κοντού, και μετά ίσως να παίξουμε όλοι μαζί παλέρμο. Που θα βρω την όρεξη μη με ρωτήσεις. Κάπου θα τη βρω. Το μπλογκ αυτές τις μέρες έχει μία ψυχολογία αντιδιαμετρικώς αντίθετη με αυτήν που εχει ο κάτοχός του στην πραγματικότητα όταν συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους. Γιατί συμβάινει αυτό;;;

Καλά εντάξει, να κοπεί το τσιγάρο δεν παίζει!! Δεν παίζει λέμε! Αγχώνομαι σιγά σιγά.. Θέλω να γράψω, να μιλήσω, να βγάλω από μέσα μου κάτι που δεν ξέρω ακριβώς τί είναι. Αλλά ένα μέρος μου το θεωρεί αυτό αδυναμία, επομένως μάλλον δε θα πω τίποτα περισσότερο. Αρκετά κλάφτηκα νομίζω. Θέλω μόνο να ξυπνήσω και να είναι Σεπτέμβρης. Ξέρω πως δεν συμφωνεί κανείς, μα θέλω να φύγω από ‘δω. Να αλλάξω παραστάσεις, να ανανεωθώ, όλα αυτά γύρω μου μου θυμίζουν αυτά που δεν έχω, και τα τραγούδια που συνειδητά επιλέγω να ακούω την ώρα που γράφω αυτό το ποστ το ίδιο πράγμα κάνουν! Γιατί το κάνω αυτό;;; Δεν πάω καλά. Θέλω μικρή παρέα σήμερα, όχι 8 άτομα για παλέρμο. θέλω ήρεμα πράγματα, και ειλικρινή. Βασικά, απλώς το λέω, δεν το θέλω.

Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη κάτι και να μην το θέλεις;;;; Συναισθηματικά μιλώντας. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι.. Γαμώτο.. Και πάνω που πήγαινα να αποδείξω στον εαυτό μου πως είμαι ξεχωριστός για έναν ακόμη λόγο!

Το μόνο που μου έρχεται να γράψω, είναι μία αφιέρωση ενός τραγουδιού. Τεράστιας σημασίας τώρα. Ίσως να φταίει και το κρασί.

“Your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind
And I’ve been dreaming of revenge
To make you love me more than even you can try.

All words converge to where you are
And if I follow I will surely find
The horses gone the fire still warm
And you’ve moved on an hour before
You like to keep me just one step behind.

You were always pretty reckless with your love
Come with the sun and getting restless when it’s gone
And when you go you leave me breathless and alone
You leave me breathless when you close the door
It feels just like you took the air out of the room with you.”

Αρκετά με τα μεγάλα λόγια.
Αποφάσισα να τα βλέπω λίγο επιφανειακά και κυνικά για λίγο καιρό τα πράγματα. Θα μου κάνει καλό. Καληνύχτα.

]]> http://thogias.wordpress.com/2008/05/22/breathless/feed/ 8 thogias http://thogias.wordpress.com/2008/05/20/%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%ce%bf5/ http://thogias.wordpress.com/2008/05/20/%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bd%ce%bf5/#comments Tue, 20 May 2008 19:28:54 +0000 thogias http://thogias.wordpress.com/?p=236 ]]>

Πρώτες σκέψεις, δεύτερες σκέψεις. Χαμός γίνεται τις τελευταίες μέρες με τις σκέψεις! Είναι που στροφάρω και γρήγορα, οπότε μία παραπάνω..! Να κάνω κάτι, να μην το κάνω, γιατί να το κάνω και γιατί όχι, μα τι σκέφτομαι, τί θα έπρεπε να σκέφτομαι, γιατί θα ήθελα να το σκέφτομαι, και τί κάνω τελικά γι’ αυτό;

Τίποτα. Ο καιρός και η πίεση των ημερών είναι η καλύτερη πρόφαση και ευτυχώς που την έχω για να μπορώ να κοροιδεύω τον εαυτό μου. Έχω διάβασμα, έχω να ψάξω πράγματα για εργασίες, να προετοιμαστώ για την εξεταστική (που όλο το λέω και δεν το κάνω), κι όμως εχθές κατάφερα να είμαι 14 ώρες έξω από το σπίτι από τις οποίες οι 2 ήταν για τη σχολή. Αυτό είναι απόδειξη πως δεν ασχολούμαι και πολύ, κι ότι αν ήθελα να βρω χρόνο να κάνω αυτά που σκέφτομαι θα τον είχα. Αυτό είναι απόδειξη πως η πίεση των ημερών ουσιαστικά δεν πολυ-υφίσταται αφού τελικά εγώ την δημιουργώ, για να βγάλω τον εαυτό μου από τη δύσκολη θέση του διλλήματος. Αλλά αυτή η παραδοχή καθόλου δε μου άρεσε επομένως θα προσποιηθώ ότι δεν έγραψα ούτε σκέφτηκα ποτέ αυτή τη παράγραφο! Παρ’όλα αυτά πρέπει να παραδεχτώ πως δεν έφτασα μόνος μου σε αυτή τη θέση.

Κάθε άνθρωπος θέλει να του δείχνουν πως τον θέλουν. Αλλά διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: Η πρώτη κατηγορία απαρτίζεται από αυτούς που εννοούν αυτό ακριβώς που λέει η πρόταση. “Αγόρι μου, θέλω να μου δείχνεις πως με θες! Τι δεν καταλαβαίνεις;”. Κατανοητό, σεβαστό, και εύκολο να γίνει! Στη δεύτερη κατηγορία εντοπίζονται άνθρωποι που λένε πως εννοούν αυτό που λέει η πρόταση, αλλά στην πραγματικότητα έχουν άλλο στο μυαλό τους. Δεν θέλουν να τους δείξεις πως τους θες, θέλουν να σε δουν να τους επιλέγεις! Κάτι το οποίο σημαίνει, πως για να σου δείξω εγώ κοπελιά πως σε θέλω, πρέπει να έχω του κώλου (=πάρα πάρα πολλές, λαικιστεί) επιλογές, αλλά τελικά να καταλήξω σε εσένα! Θέλεις δηλαδή κοπελιά, να σε επιλέξω ανάμεσα από τις επιλογές που έχουν παρουσιαστεί, για να καταλάβεις πως σε θέλω! Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει να υπάρχουν πάρα πάρα πολλές επιλογές!!! Όπως καταλαβαίνεις αναγνώστη, υπάρχει πρόβλημα! Υπάρχει πρόβλημα βεβαίως βεβαίως, γιατί η έτσι μου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία! Που είναι το πρόβλημα;;; Γιατί δεν υπάρχουν επιλογές!Δηλαδίς, την επιλέγω αλλά όχι με τους όρους της, κι αυτό μάλλον δεν είναι αρκετό!

Δεν ξέρω, δεν ξέρω.. Τις σκέψεις αυτές τις έκανα τις τελευταίες μέρες, γι’ αυτό ακούγονται και τόσο ολοκληρωμένες! Αν ακούγονται και ηλίθιες είναι επίσης επειδή τις σκέφτομαι μέρες! Πολύ το έχω παιδέψει δηλαδή το θέμα. Και μάλλον ήρθε ο καιρός να μπει ο εγωισμός στη μέση (όχι κατ’ επιλογήν βέβαια, αλλά ως ανακλαστική αντίδραση)! Ή όχι ακόμα; Καλά, συνεχίζω έτσι και βλέπουμε!

Σήμερα πήγα για μπάνιο για πρώτη φορά φέτος! Απότομη αλλαγή θέματος, ε; Σε αγνοώ και συνεχίζω! Παίξαμε πουστομπαλιές με τα παιδιά (πουστομπαλιές είναι το παιχνίδι όπου όλοι έχετε μπει στη θάλασσα με το νερό να φτάνει λίγο πάνω από τα γόνατα, και κάνετε πως παίζετε βόλει αλλά στην πραγματικότητα ρίχνετε τέτοιες μπαλιές έτσι ώστε να πέσει ο άλλος μέσα στη θάλασσα για να σώσει τη μπάλα από το να πέσει κάτω. Κερδίζει αυτός που μένει όρθιος ως το τέλος. Γιατί, στο τέλος μένει μόνο ένας. Μουαχαχαχχαχαχα) αλλά επειδή κάνανε καρφιά ο ένας στον άλλον βαρέθηκα κι έφυγα. Έπαιξα και τάβλι! Πάρα πολύ ωραία!!! Η θάλασσα με αποσυντονίζει τελείως. Όσο για τις εντυπώσεις που προκάλεσα, ήταν πρωτόγνωρες (για αυτήν την παραλία). Να σέρνονται στην άμμο για να με ακουμπήσουν, να φωνάζουν το όνομά μου, να σκορπίζω χαμόγελα και να λιώνουν.. Τα κλασικά.. (να, δες και την φωτογραφία που ακολουθεί)

Η θάλασσα μου έφτιαξε τη διάθεση! Η κυκλοθυμία στο μεγαλείο της πάλι αυτές τις μέρες! Πριν από λίγο έψαχνα για μεταπτυχιακά. Αλλά βαρέθηκα να ψάχνω, και είπα να γράψω ένα ποστ. Αυτό είναι. Μέτριο μου φαίνεται. Απλώς για να γραφτεί. Δεν έχω όρεξη για αστεία γαμώτο σήμερα. Το ειρωνικό ξέρεις ποιο είναι; ΌΤι έξω όταν είμαι, είμαι πολύ πιο εύθυμος. Δεν ξέρω γιατί δε μου βγαίνει. Τέλος πάντων, έχει και γιουροβίζιον, να πω κι εγώ με τη σειρά μου πως εύχομαι την πρωτιά στην ντίβα του ελληνικού ποπ τραγουδιού Καλομοίρα! Πέρα από την πλάκα, πιασάρικο το τραγουδάκι, θα πάει καλά πιστεύω! Σας καληνυχτώ, καλή διάθεση και καλό βράδυ Τρίτης!

ΥΓ: Ελπίζω να έχει καινούριο επεισόδιο από τα “Υπέροχα πλάσματα”.
ΥΓ2: Αγαδίρ, είχες δίκιο στο σχόλιό σου.
ΥΓ3: Η πρώτη φωτογραφία είναι λόγω προλόγου.
ΥΓ4: Ελπίζω να μη χρειαστεί να γράψω ποστ με τίτλο “Σκέψεις Νο6″. Πολλή σκέψη ρε γαμώ.. Πολλή.

Ξέρεις τι είναι τελείως ηλίθιο; Να ξέρεις τον άλλο ως φίλο, και να τον κρίνεις ως εραστή. Πως γίνεται να νομίζεις πως ο άλλος είναι τόσο μονόπλευρος; Μου τη δίνει η ξεροκεφαλιά σου! Άνοιξε τα μάτια σου και δες λιγάκι τι σου γίνεται! Κοίτα λίγο τη φωτογφραφία και πές μου τί βλέπεις; Φίλους ή εραστές;

Έχει διαβάσει κανείς το βιβλίο “Όχι πια σεξ, μόνο φίλοι”; Τι λέει; Εϊναι καλό;;

Έχω πλέον μία ημερομηνία στο μυαλό μου που περιμένω. Το παίρνω βήμα-βήμα αλλιώς νιώθω πως δεν περνάει ο καιρός. Οπότε θα περιμένω τις 3 Ιουλίου, που τελειώνει η εξεταστική. Και από ‘κει και πέρα, θα περιμένω την ημερομηνία που θα κατεβείς εδώ. Και μετά, πιστεύω πως (δεν) θα περιμένω τα μέσα του Σεπτέμβρη. Νομίζω πως ο καιρός θα περάσει γρήγορα. Ελπίζω και όμορφα.

Έχει τέλεια μέρα σήμερα, κι εγώ κάθομαι σε ένα δωμάτιο με κατεβασμένο πατζούρι, μέσα στο σκοτάδι και γράφω ποστ. Πόσο στόκος μπορεί να είμαι;;; Θα πάω για καφέ! Χθες οι άλλοι πήγανε για μπάνιο, αλλά είχα ήδη κανονίσει και δεν πήγα μαζί τους. Θα ‘θελα να πάω για μπάνιο σήμερα, θα ηρεμούσα, είμαι σίγουρος. Θα πάω για καφέ! Και όλα θα παν’ καλύτερα! Άντε να έρθει ο καλοκαίρης!

Ξύπνησα, έγινα πανέμορφος (κουρεύτηκα, και με καινούρια γυαλιά ηλίου πλέον) και πήγα στα ισπανικά μου! Μετά τα ισπανικά, πήγα για ένα ουζάκι με τις κοντές και την καθηγήτρια των ισπανικών που όλο το λέγαμε και ποτέ δεν το κάναμε.. Κάτσαμε σε ένα καινούριο ουζερί, στο παλιό λιμάνι.. Τέλεια μέρα η σημερινή, ο ήλιος με βαρούσε κατακέφαλα, αλλά με τα καινούρια Ρέιμπαν δεν είχα να φοβηθώ τίποτα! Μετά από 3 ώρες και δύο καραφάκια ούζο βέβαια είχα αρχίσει να ζεσταίνομαι επικίνδυνα!! Μετά είχα κάτι δουλειές στο κέντρο και τελικά, πριν λίγο γύρισα σπίτι.

Ακούγοντας Bueno Vista Social Club, το δωμάτιο της Τούλας (El cuarto de Tula), η διάθεση φτιάχνει ακόμα παραπάνω!!! Και δεν έχω καμία όρεξη για διάβασμα ρε γαμώτο..! Καμία συμβουλή; Α! Στείλαμε με την κοντή τα βιογραφικά μας σε μία εταιρία στην Ισπανία! Περιμένουμε απάντηση.. Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω.. Αυτό βέβαια σημαίνει πως η μέρα μου κάθε άλλο παρά γεμάτη ήταν.. Πάω να δω μία ταινία να πέσω λίγο σε κατάθλιψη!!! Το “Μετάξι”!!! Το έχετε δει;;; Μου θυμίζει το ατύχημα που είχα με το αμάξι (η γυναίκα που χτύπησα με το αμάξι, πήγαινε στο σινεμά να δει αυτή την ταινία όταν την χτύπησα..)!! Και τώρα που το έφερε η κουβέντα, σε δύο μέρες, στις 18 του μήνα δηλαδή, λήγει η προθεσμία της να καταβάλλει τυχόν χαρτιά στην τροχαία. Λέτε να έχω τίποτα δικαστήρια και να τρέχω και μ’αυτό πάλι;;; Ανησυχώ!!! Αλλά η διάθεση σήμερα είναι καλά!! Το ούζο ήταν ότι έπρεπε σήμερα!

Θέλω να πάω για ούζα το βράδυ!! Ακολουθεί κανείς;;; Μακάρι να βρω χρόνο.. Ας με παρασύρει κάποιος…;;;!

ΥΓ: ΚΑΝ’ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ
Σας παραθέτω την playlist για να φτιάξετε ένα πιο σάμερ-τάιμ κλίμα στο σπίτι σας!
Bueno Vista———> 1) Chan Chan
2) El cuarto de Tula
3) Veinte Anos
4) Candela
5) Y ti que has hecho?
ΥΓ2: Η γουόρντπρεσ μου άφησε σχόλιο στο “Προσέξτε, ακολουθεί κείμενο….”!! 3 μέρες περίπου έχει γίνει αυτό!!!! Περίμενα να το δείτε από μόνοι σας αλλά.. είστε άπληστοι.. Τέλος πάντων. Καλό βράδυ!

ΥΓ: Για να ελαφρύνω το κλίμα, βάζω και μία φωτογραφία ακόμη..

Σήμερα η μέρα μου άρεσε! Ξύπνησα, πήρα το μπανάκι μου (σταμάτα.. σάτυρε!), έγινα κουκλί και βγήκα όξω! Πήγα στην τράπεζα, έκανα την ανάληψη της υποτροφίας, βγήκα από την τράπεζα, μπήκα στην τράπεζα που είναι απέναντι της πρώτης τράπεζας (ονόματα δε λέμε, πρόσωπα δε θίγουμε), έκανα τα μισά λεφτά κατάθεση στο λογαριασμό μου. Τα υπόλοιπα μισά τα κράτησα στο χέρι για να τα δώσω του μπαμπά που πλήρωσε για την Ιταλία (γιατι, ποιος νομίζατε ότι πλήρωσε;;; Τέλοσπάντων, του είχα πει ότι θα του τα γυρίσω όταν μπουν τα λεφτά της υποτροφίας, και δυστυχώς κρατάω το λόγο μου)! μετά ανέβηκα στη σχολή, έψαχνα 2 ώρες στη βιβλιοθήκη για να βρω κάτι.. Τελικά έκανα μαλακία. Αλλά θα προσπαθήσω να το πω ως παρομοίωση.. Είναι σαν να ψάχνεις για κάτι σε σοκολάτα!!! και ψάχνεις και ψάχνεις.. Και ψάχνεις κι άλλο.. Και τελικά καταλήγεις σε κάτι του στυλ πρωινό “Fitness” με κομμάτια ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ (δε μας χέζεις;) σοκολάτας!!! Ε! Κάτι τέτοιο έκανα κι εγώ!!! Και πήγα στον καθηγητή μετά, και του δείχνω το Fitness που βρήκα (ακόμα αλληγορικά μιλάω αστοιχείωτε αναγνώστη!) και μου είπε ότι.. μαντέψτε!.. Μου είπε ότι δεν έπρεπε καν να ψάξω για σοκολάτα!! Έπρεπε να μείνω στη βανίλια λέει, για να την μάθω αυτή καλά και μετά να πάω στη σοκολάτα!!!

ΟΚ, το κούρασα το θέμα! Μου είπε ο καθηγητής ότι ίσως να ψιλοβιάστηκα να προχωρήσω, αλλά από την άλλη είναι κάτι που εκτίμησε γιατί του δείχνει πως με ενδιαφέρει το αντικείμενο της πτυχιακής! Αυτά! Μετά, βρέθηκα με την κοντή και ξεκινήσαμε να κάνουμε την εργασία τη μεγάλη! Φτάσαμε μέχρι το τέλος της εκφώνησης και τα παρατήσαμε.. Ειλικρινά, είμαι τελείως στούρνος ρε γαμώτο ώρες ώρες!! Ναι ναι, μέχρι κι εγώ!! Δεν τα μπορώ τα μηχανολογικά, δεν τα μπορώ!!!

(Όπως καταλαβαίνετε, με έχει πιάσει κάτι πάλι σήμερα..) Μετά βρεθήκαμε με τον κοντό, και πήγαμε στο μάθημα!!! Στο μάθημα η κοντή έκατσε μόνη της στις μπροστινές σειρές, εγώ κι ο κοντός κάτσαμε στις τελευταίες! Σε κάποια φάση, ο καθηγητής έλεγε: “να ξέρετε! Η απόδοση βελτιώνεται όσο αυξάνεται και το μέγεθος!!! Όσο μεγαλύτερο το μέγεθος, τόσο μεγαλύτερη η απόδοση!!” Και το ξαναλέει πάλι.. Είπα του κοντού: “είδες ρε μαλάκα που το μέγεθος μετράει;;”. ο καθηγητής μιλούσε για αντλίες σαφώς, αλλά.. καταλαβαίνετε!!! Δεν είναι μέρα για σοβαρότητες (ούτε για σοβαροφάνειες) σήμερα!! Tο πρόβλημα ίσως να είναι ότι έχω πιει πολλούς καφέδες.. Γιατί;;; Γιατί από μεθαύριο μου φαίνεται τους κόβω γιατί ίσως να αρχίσω ομοιοπαθητική για το άγχος μου!!! κι έφερα εσπρέσσο από την Ιταλία κι ακόμα να τον δοκιμάσω ο άχρηστος!!! να θυμηθώ αύριο να πάρω καφετιέρα για εσπρέσο!!

Βαριέμαι τόσο πολύ αυτή τη στιγμή!!! Θέλω παρέα αλλά βαριέμαι να ανοίξω την πόρτα και να κάνω περίπου 1526 βήματα μέχρι να πάω στο σπίτι του κοντού!! Για να καταλάβετε πόσο περίπου βαριέμαι, το 1526 δεν είναι τυχαίο!!! Μέτρησα κατά προσέγγιση τα βήματα που κάνω ανά λεπτό, και μετά πολλαπλασίασα με τον αριθμό 14, δηλαδή τα λεπτά που κάνω μέχρι να φτάσω σπίτι του!! 14*109=1526!! Ευτυχώς πήρα ταινία σήμερα, και θα κάτσω να τη δω!!! Ίσως να βάλει και υπέροχα πλάσματα!!! Να δούμε!!! Αυτά είχα να πω!!! Οι φωτογραφίες.. χαλάλι!!! Περίμενα να τις βάλω όταν θα κολλούσαν πραγματικά κάπου, αλλά τις βάζω έτσι ξεκάρφωτες επειδή έχουν γέλιο!!!

ΥΓ1: Α! Ξέχασα να σας πω (νομίζω), πως μου πέρασε ο πυρετός!!!
ΥΓ2: Η πρώτη φωτογραφία την έβαλα επειδή αμέσως πριν έλεγα πως έχω αρχίσει τις βλακείες. Την δεύτερη επειδή όποτε τη βλέπω πέφτω κάτω από τα γέλια, την τρίτη, επειδή μου αρέσει πολύ, και την τέταρτη επειδή αμέσως πριν έλεγα για τον καφέ. Αν έχετε απορίες ή παράπονα.. ε τι να σας πω.
ΥΓ3: Βαριέμαι!!! Κι είναι ακόμα Τρίτη!!! Φαντάσου να έρθει Κυριακή βράδυ!!!
ΥΓ4: Αν θέλετε, πείτε μου αν σας αρέσει το νέο λουκ του μπλογκ. Αν σας αρέσει κάποιο άλλο πείτε μου και θα το αλλάξω!! Εμένα όλα ίδια μου φαίνονται! (δυσχρωμία έχοντας γαρ)

Κι όμως, εσύ αρρωσταίνεις κι είσαι με μία ζαλάδα στο κρεββάτι με 38 πυρετό! Χριστέ μου ο γκαντέμης!!! Πρέπει να κάτσω να διαβασω για να κάνω απντέιτ του καθηγητού αύριο.. Οπότε σας αφήνω εδώ!!! Κάποιος με γλωσσόφαγε έτσι κοσμοπολιτη που με είδε και πάρ’τον ταύλα στο κρεββάτι το Θόγια! Όπως κι αν φαίνονται τα πράγματα πάντως, δεν αγχώνομαι (παραδόξως)!!!

Και όταν είμαι άρρωστος βλέπω φιλαράκια, αλλά κάτι έπαθε το DVD player, ενώ στον υπολογιστή δεν μπορώ να δω γιατί τα ηχεία πλέον δεν παίζουν! Έκανε φορμάτ ο αδερφός μου και κατά λάθος έσβησε κάτι οδηγούς ήχου (τόσα ξέρω τόσα λέω). Οπότε, πως τα βγάζω πέρα;;; Τώρα που λείπει από το σπίτι ανέβηκα να γράψω ένα ποστ για να μην ανησυχείτε (ας με χτυπήσει κάποιος). Μόλις τελείωσα και ένα βιβλίο που διάβαζα, λέγεται “τρυποκάρυδος” και είχε πολύ πλάκα!!! Τέλος πάντων.. Για να μη γίνω γραφικός, θα κλείσω εδώ και τα ξαναλέμε από αύριο!

Άιλιβτουλοβμι, ευχαριστώ για την πρόσκληση!! (Είναι για το http://autographcollectors.blogspot.com/ όπως υπαγορεύει το παιχνίδι!!) Εγώ θα αφήσω την πρόσκληση ανοιχτή!
Αυτή η φράση πάει στον καθένα νομίζω!! Είναι πολύ αισιόδοξη, και όποιον δεν τον ανεβάζει να ξέρει ότι έχει πρόβλημα! Μπορείς πάντα να ζεις ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, ακόμα κι εσύ αναγνώστη!!!

καλό σας απόγευμα και περαστικά μου!!! Να ‘στε όλοι καλά!!

ΥΓ: Σκέφτομαι να αλλάξω λίγο το μπλογκ, να του ρίξω κανά χρωματάκι τώρα που μπαίνει και ο καλοκαίρης!!!! Έχω βρει τι θα κάνω!! Απλώς σας το λέω για να σας προετοιμάσω!!
ΥΓ2: Για να έχω ένα εύθυμο κλείσιμο, παραθέτω κάτι που βρήκα, και στις γυναίκες μπορεί να φανεί σεξιστικό, αλλά εγώ το βρήκα πολύ πολύ αστείο!!! Με καλές (και αστείες) προθέσεις πάντα.. καλό σας απόγευμα!

Σήμερα το απόγευμα έγινε η απονομή υποτροφιών επίδοσης, και ναι ναι, ήμουν κι εγώ μέσα!!! Πήρα κι εγώ χίλια ευρώ (από τα οποία τα 450 τα έχω ήδη ξοδέψει στην Ιταλία)!!! Από δευτέρα θα πάρω γυαλιά ηλίου, τα 100-120 θα τα βάλω στον κουμπαρά που έχω με την κοντή για την Ισπανία που θα πάμε, και τα υπόλοιπα δεν ξέρω που θα καταλήξουν!!! Ήταν η πρώτη μου βράβευση (μετά τον έπαινο επίδοσης στην πρώτη Λυκείου, που μάλλον τον πήρα επειδή οι υπόλοιποι ήταν στούρνοι εκείνοι την χρονιά και όχι επειδή εγώ ήμουν καλός!!), και μου άρεσε πολύ!!!

Βασικά, πρέπει να στείλω μία εργασία μέσω ίντερνετ και έχω αγχωθεί. Είναι 4,5 MB, και η διωρία είναι μέχρι τις 12, λέτε να προλάβει να το ανεβάσει;;; Έχω παραγγείλει να φάω, και σε καμιά ώρα θα βρεθώ με την κοντή, τον κοντό, και την πολύ κοντή για τσικουδιές μάλλον!!! Θα σας πω όσα προλαβαίνω!!!

ΙΤΑΛΙΑ: Πανέμορφη πανέμορφη, τόσο πανέμορφη που θα μπορούσα να τη λέω για ώρες αυτή τη λέξη!!! Κυρίως πορώθηκα με το Τορίνο!!! Όταν λέω πορώθηκα, εννοώ έχασα το μυαλό μου, εννοώ τρελάθηκα εντελώς, εννοώ πως μου άρεσε τόσο πολύ που από Δευτέρα θα πάω να κοιτάξω για μεταπτυχιακά εκεί!!! Μακάρι να βρω κάτι καλό, γιατί η πόλη είναι φανταστική!!! Όλα τα κτίρια είναι αναπαλαιωμένα, είναι στο ίδιο ύψος, είναι πανέμορφα!!! Μου άρεσε να περπατάω στους δρόμους, δεν ένιωθα να πνίγομαι ή να χάνομαι όπως σε μία μεγαλούπολη, είναι καθαρή, περνάει και ένας ποταμός από μέσα, στη διασκέδαση δεν είναι και σαν κι εμάς απόλυτα, αλλά τα βρίσκουμε μια χαρά!!! Μη μιλήσω για τη γλώσσα!!! Τρομερή γλώσσα!!! Κάθε πρωί έλεγα στον χοντρό (χοντρός=Ιταλός που μας φιλοξένησε και τον γνωρίσαμε μέσω εράσμους-στο εράσμους ήμαστε συγκάτοικοι-τρομερός άνθρωπος) και στην κοντή “BONGIORNO PRINCHIPESA!!!!”, και η κοντή με κοιτούσε σαν να έβλεπε τρελό (με την τσίμπλα στο μάτι), ενώ ο χοντρός επαναλάμβανε την φράση που του είχαμε μάθει από παλιά (“Άντε γκαμίσου πρωινιάτικα! “)!!!

Δεν μείναμε μόνο στο Τορίνο, γυρίσαμε λίγο!!! Πήγαμε στην Τοσκάνη!!! Σιένα, Σαν Τζιμινιάνο, Φλωρεντία, και Πίζα!!! Ξετρελάθηκα με τον πύργο της Πίζας!!! Εγώ βέβαια ακόμα πιστεύω πως είναι συνομωσία της CIA και ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά μόνο οπτικό εφέ!! Και τα βράδυα μπαίνει κάποιος και κλείνει το διακόπτη, και αν τύχει και περνάς το βράδυ θα καταλάβεις ότι ο πύργος μια χαρά ίσιος είναι!!! Πέρα από τα (κρύα) αστεία, στεκόμουν μπροστά από τον πύργο και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω αυτό που έβλεπα!!! τρομερό σας λέω τρομερό!!!

Με την Φλωρεντία δεν τρελάθηκα!!! Ίσως να έφταιγε η κούραση από την προηγούμενη μέρα, ίσως να έφταιγε η απρόσμενη βροχή που μου χάλασε τη διάθεση, ίσως η γκαντεμιά μου που τελικά το καλύτερο μουσείο (ουφίτσι/ ufizi) ήταν κλειστό λόγω Δευτέρας, εμένα πάντως δε με τρέλανε όσο θα περίμενα! Οι άλλες 2 πόλεις ήταν πολύ όμορφες και ξεχωριστές! Και οι δύο ήταν μεσαιωνικές, με περισσότερο μεσαιωνικό χαρακτήρα το Σαν Τζιμινιάνο. Βέβαια ήταν και μικρό (περίπου σαν χωριό) αλλά μου άρεσε πολύ!!! Η Σιένα ήταν πολύ όμορφη, είχε και φοιτητές.. Έχω τόσες φωτογραφίες να σας δείξω!!! Θα κάνω update όποτε πάρω τις φωτογραφίες από την κοντή!!! Πέρασα τρομερά!!! Έπαιξε κάτι και με μία μικροσκοπική Ιταλίδα (μικροσκοπική=πιο κοντή και από την πολύ κοντή) αλλά τελικά δεν έκατσε η φάση, δεν έγινε τίποτα.. Ας είναι!

Με τη ζαργάνα τα πράγματα είναι πιο ρευστά από ποτέ, τα υποννοούμενα (από μεριάς μου) δεν έχουν σταματημό αλλά μια χαρά ανταπεξέρχεται! Άντε να δούμε που θα μας βγάλει αυτή η ιστορία!

Μακάρι να είχα κι άλλο χρόνο να γράψω όλα όσα έγιναν τις τελευταίες 10 μέρες, αλλά δυστυχώς έχω υποχρεωθεί να πιω τσικουδιές! Αν και περισσότερη όρεξη μου κάνει ένα μοχίτο σήμερα, τέλος πάντων!!! Θα δω.. Μπορεί να πάω σε ουζερί και να ζητήσω μοχίτο..

Ελπίζω να είστε καλά αμέτρητοι φανς!!! Αν και είδα πως οι επισκέψεις έπεσαν και δε μου άρεσε καθόλου αυτό!!! Γιατί, το άλλο;;; Η deadend mind έκλεισε το μπλογκ της, και τώρα που θα αφήνω ηλίθια σχόλια;;; Ελπίζω να περνάει μία φάση μόνο. Θα τα ξαναπούμε από αύριο (ελπίζω) με φωτογραφίες και πιο saucy λεπτομέρειες!!!

ΥΓ: Θα απαντήσω στα σχόλιά σας ετεροχρονισμένα!! Σιγά μη και δε σας απαντήσω! Προς το παρόν όμως, να πω στον/στην gerry ότι το τραγούδι που ψάχνει λέγεται memories και το λένε οι Waldeck. Επειδή είναι πολύ δύσκολο να το βρει μέσω ίντερνετ όμως, αν θέλει ας επικοινωνήσει μέσω μέηλ να του/της το στείλω! Αυτά!

Φιλιάάά!!!

Πήγα να κάνω μαγνητική. Στο δρόμο με ρωτούσε ο πατέρας μου πως νιώθω. Ήταν ο κακομοίρης πιο αγχωμένος από μένα. Αλλά πήρε απάντηση τις μισές μόνο φορές αφού τις άλλες μισές κοιμόμουνα. Τις μισές που του απάντησα του έλεγα πως είμαι κουλ. Και το εννοούσα. Και ο λόγος που το έλεγα και το εννοούσα ήταν γιατί δεν είχα ιδέα τί με περίμενε!!! Μπαίνω μέσα στο ιατρικό κέντρο, και έγινε ο ακόλουθος διάλογος με το γιατρό: (Ε=εγώ, Γ=γιατρός)
Γ: Είχες ποτέ ταχυκαρδίες, αρρυθμίες, ****-ίες (μία ορολογία που είχε τέτοια κατάληξη, αλλά δεν την θυμάμαι τώρα);
Ε: Ναι.
Γ: Τι “ναι” αγόρι μου; Τί από όλα είχες;;;
Ε: Ταχυκαρδίες.
Γ: Και γιατί ήρθες εδώ;; (το βλέμμα του υποδείκνυε ότι είχε όρεξη για αστεία, οπότε ορμώμενος και εγώ από αυτό άρχισα να του τη λέω..)
Ε: Έλα ντε.. Τι ήρθα να κάνω..; (Με υφάκι “είστε άχρηστοι”)

Μας διέκοψε μία νοσοκόμα που ήρθε να μου βάλει κάτι πλαστικό μέσα στη φλέβα μου (πρόλαβα να την τραβήξω μία φωτογραφία καθώς ετοίμαζε την ένεση):
Ε: Μμμ.. θα πονέσω;;;
Ν: Όχι.
Ε: Κρίμα.. Θέλω να πονέσω.. (Μετά γελούσα μόνος μου, η συγκεκριμένη νοσοκόμα ήταν μαλακισμένη και χωρίς χιούμορ)

Μπαίνω μέσα στο δωμάτιο που ήταν το μηχάνημα της μαγνητικής, το οποίο δεν συνειδητοποίησα τί ακριβώς κάνει. Αλλά κάτι μου θύμιζε. Με βάζουν να ξαπλώσω κάπου, έρχεται μία άλλη νοσοκόμα, μου πιάνει τα χέρια, μου τα βάζει πίσω από το κεφάλι και αρχίζει να με δένει. Η συγκεκριμένη ήταν γλυκύτατη, και μου συμπεριφερόταν όπως σε 10χρονο, που του λένε με πολύ γλυκό ύφος τι ακριβώς του κάνουν εκείνη τη στιγμή:
Ν2: Τώρα σε δέέέένωωω (μακρόσυρτα φωνήεντα φαίνεται χαλαρώνουν το κλίμα..)
Ε: Μη γίνεσαι πρόστυχη.. (Βλέμμα που πετάει σπίθες ο δικός σου)
Ν2: (γέλια)..(Τελειωνει το δέσιμο και μου βάσει μία πλαστική πλάκα πάνω από το σώμα μου και την δένει κι αυτήν πάνω μου).. Τώρα δε μπορείς να μου φύγεις με τίποτα!!
Ε: Τυχερή είσαι.. Άλλες δεν το έχουν καταφέρει.. (Γέλια)
Αυτή ήταν τόσο καλή, που από μόνη της μου είπε να την βγάλω μία φωτογραφία!!!

Με αφήνουν μόνο μου στο δωμάτιο, μετακινούν το σώμα μου. Μετά από λίγο έπαθα φρίκη. Σαν να ζούσα τον εφιάλτη μου. Έχετε δει το Κιλ μπιλ 2;;; Τη σκηνή που την κλείνουν σε μία ξύλινη κούτα-φέρετρο και την θάβουν κάτω από το χώμα ενώ είναι ζωντανή;;; Έτσι ένιωθα!!!! Αλλά η Ούμα στο έργο το έσπασε το φέρετρο!!! Εγώ έκατσα εκεί μέσα μιάμιση ολόκληρη ώρα!!!! Κρύος ιδρώτας με έλουσε!!! Επέζησα, και τελικά μάθαμε πως άξιζε τον κόπο!!! Δεν έχω στεφανιαία νόσο, δεν έχω κανένα σύνδρομο καρδιολογικό, ούτε καμία λοίμωξη του στυλ μυοκαρδίτιδα!!! Αυτά έχω καταλάβει μέχρι στιγμής!!! Την επόμενη μέρα με πήρε ο γιατρός μου και μου είπε πως μιλήσανε με τους άλλους γιατρούς (που μου έκαναν την εξέταση) και έβγαλαν το εξής συμπέρασμα: Έχω μία επιπλέον ηλεκτρική οδό. Ότι καταλάβατε κατάλαβα κι εγώ! Αυτά περί υγείας. θα μάθω περισσότερα όταν γυρίσω από Ιταλία, γιατί λέει θα πάω να κάνω μία ηλεκτροφυσιολογική εξέταση!!!!

Πάει αυτό το κεφάλαιο!! Πάμε στο επόμενο!!! Όπως σας είχα πει, θα πήγαινα στη συνάντηση παλιών συμμαθητών!!! Πήγα!!! Και ήθελα να φύγω. Πολλοί μείναν έτσι όπως ήταν, πολλοί επίσης άλλαξαν!! Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς, ήταν ψωνάρες!!! Οπότε, εγώ που είμαι και σχετικά χαμηλού προφίλ μπροστά σε τόσο πολύ κόσμο (διακριτικότητα, μετριοφροσύνη, όπως θέλετε πείτε το ) καθόμουν στην άκρη μου και τους παρατηρούσα!!! Η άλλη μπήκε Ιατρική και έχει μία μύτη μέχρι την πόλη που σπουδάζει!!! Ο χριστός κι η Παναγία κοπέλα μου!!! Μέρες που είναι, φτου κακά στο στόμα μου!!! Τέλος πάντων, αυτά είχα να πω και για τη συνάντηση!

Η ζαργάνα ήρθε, μου έφτιαξε τις μέρες.. Και τις νύχτες μου έφτιαξε.. Και τα πρωινά που ακολούθησαν τις νύχτες αυτές μου έφτιαξε.. Γενικά, μου φτιάχνει τον καιρό, τη ζωή μου! Αλλά πήρε μία σημαντική απόφαση: Πρέπει να το κόψει αυτό το φιλικό-ερωτικό. Θα κρατήσει μόνο το φιλικό γιατί για σχέση δεν το πάμε (λόγω αποστάσεως μέσω της οποίας όπως ξέρουμε κι οι δύο δεν αποδίδω…)! Και όταν την ρώτησα γιατί να μη συνεχίσουμε έτσι όπως τώρα και μέχρι το καλοκαίρι, μου είπε πως αν είμαστε έτσι και το καλοκαίρι, θα δεθεί και δε θα μπορεί να κοντρολάρει το συναίσθημα που της βγαίνει. Γιατί τώρα λέει μπορεί να το κοντρολάρει, την βοηθάει πολύ η απόσταση αλλά και η συχνότητα με την οποία βρισκόμαστε. Άλλο να βρίσκεσαι με τον άλλον 1-1,5 εβδομάδα και να είστε χώρια 3 μήνες, και άλλο να βρίσκεσαι με τον άλλον 2 μήνες και μετα να φεύγει αυτός Ισπανία. Λογικότατο το βρίσκω, αλλά είναι που η χημεία είναι μαγική και.. πως να της αλλάξω γνώμη;;; Ααααααχχ.. Αν δεν ήμουν τόσο ερωτεύσιμος όλα θα ήταν καλύτερα, εγώ αυτό πιστεύω!!! Σκέφτομαι να της πω κάτι του στυλ: “Πες ότι είναι καλοκαίρι, σε 2 μήνες δηλαδή. Είμαστε οι δύο μας στην παραλία. Εσύ είσαι στην ξαπλώστρα και πίνεις καφέ. με βλέπεις να βγαίνω από τη θάλασσα μαυρισμένος, γεμάτος σταγόνες της θάλασσας. Με κοιτάς, σε κοιτάω και σου σκάω ένα σέξυ χαμόγελο, που κάνει τους κοιλιακούς μου ακόμα πιο έντονους. Έρχομαι, κάθομαι στην ξαπλώστρα δίπλα σου με ανοιχτά τα πόδια. Από τα ηχεία ακούγεται το “Je t’aime” ή κάποιο άλλο τσοντοτράγουδο τέλος πάντων. Κοιτάζω τις χειλάρες σου, κοιτάζω και το στήθος σου και αναστενάζω. Εσύ με ακούς και τρελαίνεσαι.. Και ύστερα από όλα αυτά, εσύ θα μου πεις πως με βλέπεις φιλικά;;;;”

Αυτό σκέφτομαι να της πω, αλλά λέω να μην την κολάσω τη γυναίκα, μια απόφαση πήρε κι αυτή, οπότε θα την αφήσω να νομίζει πως θα την τηρήσει! μα πόσο ψώνιο μπορεί να είμαι επιτέλους;;;!!!!;!;!!;!!;;; Τέλος πάντων, η ουσία είναι πως μέχρι να φύγω υποτίθεται πως ισχύει το σεξουαλικό, ενώ μετά.. ούτε για δείγμα!!! Κι είναι κρίμα, γιατί δέσαμε πολύ!!!

Αυτά είχα να πω, αγαπητοί φανς!!! Οι γυναίκες που με διαβάζουν να ξέρουν πως πλέον η θέση δίπλα μου στο κρεββάτι ανοίγει ξανά από την Τετάρτη, οπότε όποια θέλει μπορεί να δηλώσει συμμετοχή.. Βέβαια, μπορεί να με τυλίξει καμία Ιταλίδα εκεί που θα πάω σε 4 μέρες, οπότε δεν εγγυώμαι τίποτα!!! να ‘στε καλά, πολλές ευχές για καλή συνέχεια στις διακοπές σας (όσοι τις συνεχίζετε) και καλή επιστροφή (σε όσους τις διακόπτετε)!!! Καλή σας νύχτα!

ΥΓ1: Τις φωτογραφίες τις τράβηξα για να έχω κάτι να δείξω στον AngelVSlife, που μου ζήτησε περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος και εγώ χατήρι δεν του χαλάω.
ΥΓ2: Τη φωτογραφία που είμαι εγώ στη θάλασσα την τράβηξε ο κοντός πέρυσι το καλοκαίρι. Με είχαν ρίξει με το τζιν στη θάλασσα και είχα πολλά νεύρα εκείνη τη στιγμή!!! Καινούριο τζιν ήταν ρε γαμώτο!!! Την έβαλα για να έχετε και εσείς μία εικόνα στο μυαλό σας για τη σκηνή που περιγράφω πιο πάνω…

Όσον αφορά στα της υγείας, δεν υπάρχει ούτε επιδείνωση ούτε βελτίωση. Ακόμα υπάρχουν κάποιες επιλογές που πρέπει να εξεταστούν για να καταλήξουμε. Αύριο ή μεθαύριο θα πάω να κάνω μία μαγνητική καρδιάς για να δω αν υπάρχει ουλή (ιατρικός όρος φαντάζομαι..) στο μυοκάρδιο. Αν υπάρχει, μπορεί να οφείλεται είτε σε μία λοίμωξη που πέρασα χωρίς να το καταλάβω και που αφήνει με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο το στίγμα της στο καρδιογράφημα, είτε στην στεφανιαία νόσο. Οπότε, ως τώρα έχω ή λοίμωξη που έχω περάσει χωρίς να το καταλάβω (τα καλά νέα δηλαδή) ή στεφανιαία νόσο (τα κακά νέα δηλαδή). Υπάρχει και μία τρίτη επιλογή, η οποία είναι να έχω ένα σύνδρομο. Έχει τρία ξένα ονόματα, νομίζω κάτι σαν Parkinson-*****-White, αλλά δεν έχει να κάνει με το γνωστό πάρκινσον από ότι κατάλαβα.. Αν τελικά είμαι σε αυτήν την κατηγορία, όπως κατάλαβα τους γιατρούς, μάλλον είναι κι αυτά θετικά νέα.

Όπως και να ‘χει, το πρόβλημα επειδή είναι καρδιολογικό, και εφ’όσον διαγνώστηκε στην ώρα του, είναι σίγουρο πως αντιμετωπίζεται. Δε πα’ να παίρνω χάπια για μια ζωή..; Θα γίνω καλά σίγουρα. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να ανησυχώ ή να αγχώνομαι. Αυτά περί υγείας.

Εν τω μεταξύ σκέφτομαι πως είναι τρελές μαλακίες αυτά που λέγαν οι αρχαίοι!! “Νους υγιής εν σώματι υγειή” και πούτσες μπλε!!! Το μυαλό μου στροφάρει περισσότερο από ποτέ, ενώ το σώμα μου δεν έχει φτάσει ποτέ πιο σέξυ επίπεδα.. Η μαλακία είναι ότι έκοψα το κάπνισμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι του sex-appeal φεύγει αυτομάτως, γιατί κάπνιζα με πολύ στυλ να ‘ούμε. Ξέρεις, το τσιγάρο να το πιάνω με αντίχειρα και δείκτη, την ώρα που ρουφάω τον καπνό να σμίγω τα φρύδια μου, και να κοζάρω τα γκομενάκια απέναντι τα οποία λιώνουν για την πάρτη μου (εσωκλείω αντίστοιχη φωτογραφία μου από το περασμένο καλοκαίρι).. Αλλά τι να πεις..; Τώρα θα πρέπει να το αντισταθμίσω κάπως αλλιώς.. Οπότε λέω να αρχίσω να τρώω τα νύχια μου (με στυλ).

Ήρθε η ζαργάνα σήμερα! Βγήκαμε για καφέ, μετά πήγαμε για ούζα.. Τέλεια, τέλεια!! Πέρασα πολύ ωραία.. Μου είχε λείψει πολύ. Όλες οι εκδοχές της… Επιστράτευσα όλη την ερωτευσιμότητά μου (με τη συσκευασία της φιλίας), και πιστεύω ότι είμαι σε καλό δρόμο!! Πλακίτσα και πάλι.. Έχω πιει λιγάκι βασικά, και αν γράφω μαλακίες να με σχωράτε! Μα καρδιακός άνθρωπος είμαι πια, έχω και ελαφρυντικά!

Εχθές όπως σας είχα πει ήταν τα γεννέθλια της αδερφής του φρίκουλου. Δεν έστειλα μήνυμα. Τόσο από εγωισμό, όσο και από την παραδοχή πως τα πράγματα έχουν τελειώσει οριστικά και ρίξαμε κι οι δυο μαύρη πέτρα. Οπότε, άλλο ένα ερωτικό κεφάλαιο κλείνει. Συνολικά, για όλους εσάς που αναρωτιέστε, τα ερωτικά κεφάλαια φτάνουν σε αριθμό τα 65746 (κατά προσέγγιση). Και είμαι ακόμα 22 χρονών.. Φαντάσου τι έχει να γίνει στην Ισπανία!!!

Αυτά είχα να πω. Θα ήθελα να γράψω κι άλλα. Αλλά επειδή δε μου βγαίνει τόσο αστείο όσο θα ήθελα (το ούζο ελαχιστοποιεί το λεξιλόγιό μου ρε γαμώτο), λέω να κλείσω εδώ επειδή νιώθω πως κουράζω. Ίσως κάνω κάποιο update αύριο!

UPDATE: Αύριο πάω για την μαγνητική!!!! Λέτε να δίνουν και από κείνα τα ωραία ζελέ που δίνουν στα νοσοκομεία;;; Θα πονέσω με τη μαγνητική;;; Οι νοσοκόμες θα είναι ντυμένες όπως στην ταινία “Dr. Do Me a Little”?? Μακάρι!! Φιλιάάάάάά!!!!

ΥΓ1: Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι αρκετά να το κόψω το τσιγάρο, αλλά τα καταφέρνω. Εχθές έκανα 3 τσιγάρα, σήμερα κανένα, πιστεύω πως πάει καλά..
ΥΓ2: Σας ευχαριστώ για τα σχόλια που αφήσατε στα 2 προηγούμενα ποστ. Μου φτιάχνετε τη διάθεση! Καλή Μεγάλη Τρίτη!!!
ΥΓ3: Το όνομα του τίτλου το έβγαλα επειδή δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω.

Αυτές τις 2 μέρες δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Οι αντιδράσεις μου έχουν αλλάξει τελείως, αλλά παρόλα αυτά παραμένω αστείος και σέξυ . Εννοώ πως δεν έχω αγχωθεί καθόλου, μα ούτε μία στιγμή. Πέρασαν 2 μέρες τέλειας απάθειας, και συνεχίζουν έτσι πλέον να περνάνε. Το μόνο πράγμα που με αγχώνει πέρα για πέρα είναι η σκέψη πως μπορεί να μην πάω Ιταλία. Και έρχομαι λοιπόν να ρωτήσω (και απαιτώ πάσα ειλικρίνεια): Πόσο ανώριμος και ηλίθιος μπορεί να είμαι; Να γίνεται ότι γίνεται και ‘γω της ψ***ς μου το χαβά! Δε με καταλαβαίνω ώρες ώρες. Να ξέρω ότι δε σκέφτομαι σωστά κι όμως να μην μπορώ να σκεφτώ διαφορετικά.

Από αύριο θα μένω πάλι στο σπίτι μου, μιας και η κοπέλα του αδερφού μου φέυγει. Οπότε θα μείνω σπίτι μου! Αυτό έχει κάποιες θετικές και αρνητικές συνέπειες. Μία θετική είναι ότι θα μένω ξανά μόνος μου. Μία αρνητική είναι πως δεν θα έχω ίντερνετ, κι έτσι τα ποστ εδώ θα γίνονται με σαφώς μικρότερη συχνότητα. Αν το κρίνω απαραίτητο, θα σας γράψω το κινητό μου για να επικοινωνείτε μαζί μου όσοι το έχετε ανάγκη.

Σήμερα έχει γεννέθλια η αδερφή του φρίκουλου. Σας έχω μιλήσει για την αδερφή του φρίκουλου αποσπασματικά σε μερικά ποστ. Ας πούμε όταν είχα πάει στην Πάτρα, σας είπα πως τελείωσε μία ιστορία πάθους που κρατούσε κάμποσο καιρό. Και στην εξεταστική, σας είχα πει ότι μου είχε στείλει μήνυμα και μου είχε φτιάξει τη διάθεση. Σήμερα λοιπόν έχει γεννέθλια. Δεδομένου πως πλεόν έχουμε βριστεί κανονικά, ποια είναι η θέση μου; να το παίξω ανώτερος και ερωτικός και να πω: “Χρόνια πολλά.. μαζί μου”, ή ανώριμος και εκδικητικός: “Χρόνια πολλά. Ό,τι επιθυμείς στόκο!”; Είναι πολύ λεπτή η θέση μου…

Αύριο έρχεται η ζαργάνα. Θα έπρεπε να μου φτιάχνει τρελά τη διάθεση αυτή η άφιξη, αλλά όπως είπα, όλα με αφήνουν αδιάφορο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Όνεστλι. Το Πάσχα πιστεύω θα κυλίσει ήρεμα, και αυτό είναι που θέλω, το Μ.Σάββατο είναι η μεγάλη συνάντηση που σας έλεγα στο ποστ “επίδειξη”, και την Τετάρτη του Πάσχα θα φύγω για Ιταλία (αν όλα πάνε κατά το πρόγραμμα). Αύριο θα πάρω τηλέφωνο και για τις εξετάσεις. Και πρέπει να κάτσω να διαβάσω γιατί πολύ την έχεσα τη διπλωματική και δεν πάει άλλο! Εργασιοθεραπεία ξανά, πάντα εκεί επιστρέφω!

Ελπίζω να είστε καλά, να έχετε κανονίσει διακοπές! Και όπου κι αν είστε, καλά να περάσετε!!!

ΥΓ1: Η φωτογραφίες είναι χαραλτηριστικές. Η κάθε μία είναι για την παράγραφο που την ακολουθεί. Σχεδόν. Τις ξεδιάλεξα με μεράκι. Γιατί έχουν πλάκα.
ΥΓ2: Ο Άγιος Πάσχας θα ήθελα να μου φέρει υγεία, ευτυχία, και πολλά πολλά ταξίδια!
ΥΓ3: Καλά να περάσετε, και όσο μπορείτε κιπ ιν τατς.

Ακούστε μία ιστορία λοιπόν, φρέσκια φρέσκια!!! Και πείτε μου μετά αν είμαι απαισιόδοξος, ή γκαντέμης, ή αν με έχει φτύσει ο Θεός!

Πήγα σήμερα να κάνω το ετήσιο τσεκ απ στον καρδιολόγο.. Και λέω ετήσιο, αλλά εννοώ ότι είχα δύο χρόνια να πάω !!! Πηγαίνοντας, είχα πάρει και τις εξετάσεις του 2005, που περιλάμβαναν ένα καρδιογράφημα κι έναν υπέρηχο καρδιάς. Πάω λοιπόν, μπαίνω στο ιατρείο, με εξετάζει, κάνει και καρδιογράφημα. Εντάξει μου λέει, σήκω τώρα. Πάω κι εγώ, κάθομαι στο γραφείο του και περιμένω να δω τι θα μου πει. Βάζει τα δύο καρδιογραφήματα και τα συγκρίνει (του 2005 και του 2008), και μου λέει: “Χμμμ.. περίεργο..”. Τον ρώτησα πού είναι το περίεργο, και μου λέει: “Σήκω να το ξανακάνουμε το καρδιογράφημα. Ίσως να έβαλα λάθος τα καλώδια.”! Το ξανακάνουμε λοιπόν, ξανακαθόμαστε στο γραφείο του, και γίνεται ο εξής διάλογος:
Γιατρός: “Το ίδιο βγήκε με αυτό που βγάλαμε πριν.”
Εγώ: “…”
Γ: “Περίεργο όμως..”
Ε: “Που είναι το περίεργο;” (Εν τω μεταξύ, να είμαι τέρας ψυχραιμίας..)
Γ: “Κοίτα να δεις. Το καρδιογράφημα του 2005 είναι ένα καρδιογράφημα ενός πολύ φυσιολογικού ανθρώπου. Το καρδιογράφημα του 2008, είναι ενός ανθρώπου που έχει υποστεί καρδιακό επεισόδιο!”
Ε: Άρχισα να γελάω: “Μα είναι δυνατόν;;; Έμφραγμα στην ηλικία μου;;; 22 χρονών παλικάρι;;”
Γ: “Ναι, συμβαίνει.. Σπάνιο και περίεργο, μα συμβαίνει. Και 18άρηδες έχω δει να παθαίνουν.”
Ε: “Δεν παίζει γιατρέ.. Να έχω πάθει έμφραγμα και να μην το έχω καταλάβει;;;;;;;;;;”
Γ: “Κι αυτό συμβαίνει..”
Ε: Να μην έχω σταματήσει να γελάω, μου φαίνεται πολύ σουρεάλ όλη η φάση.
Γ: “Θυμάμαι πως είχες κάνει άλλο ένα καρδιογράφημα, το 2006. Ψάξε βρες το και ξαναέλα από ‘δω.”

Πήγα σπίτι, βρήκα το καρδιογράφημα του 2006, και το πήγα στο γιατρό.
Γ: “Είναι ίδιο με του 2005. Που σημαίνει ότι το καρδιακό επεισόδιο έλαβε χώρα ανάμεσα στα 2006-2008!!!”
Ε: Ψάχνω να βρω που είναι κρυμμένες οι κάμερες.. Πότε θα βγει κάποιος να μου πει να χαμογελάσω επιτέλους;;;;
Γ: “Λοιπόν, σου γράφω κάτι εξετάσεις, θα πας τώρα αμέσως να τις κάνεις, και θα ξανάρθεις από δω.”
Ε: “ΟΚ”

Πήγα, έκανα εξετάσεις, ήπια ένα καφέ με τη -σοκαρισμένη- μάνα μου, αναστάτωσα την κοντή, το φρίκουλο και την ζαργάνα μου αφού τους πήρα τηλέφωνο και τους έκανα πλάκα: “Έλα ρε, πήγα στον καρδιολόγο και μου είπε πως έχω πάθει έμφραγμα.” Ανησύχησαν όλοι, το τηλέφωνο δε σταματούσε, εγώ ακόμα στην κοσμάρα μου!! Να σκέφτομαι ότι δεν παίζει!!! Απλώς δεν παίζει να έχω πάθει έμφραγμα τα 2 τελευταία χρόνια και να μην το έχω καταλάβει!!!! Το είπα και του πατέρα μου, και αυτός αποφάσισε να κόψω το κάπνισμα. (Αυτό το λέει παντός καιρού! Αν του έλεγα ότι κόπηκα σε μάθημα, πάλι να κόψω το κάπνισμα θα μου έλεγε!)

Βγήκαν οι εξετάσεις, πήγα στο γιατρό, οι εξετάσεις ήταν παραπάνω από τέλειες. Αλλά μου λέει:
Γ: “Αδιαμφισβήτητα, το καρδιογράφημα δείχνει πως έχει μεσολαβήσει καρδιακό επεισόδιο, και θα κινηθώ σε αυτόν τον άξονα. Θα περάσεις το απόγευμα να σου γράψω κι άλλες εξετάσεις, να το ξεκαθαρίσουμε τελείως το θέμα.”
Ε: “Εννοείται, στις 6:30 θα είμαι εδώ.” Κοίτα να δεις που έχει αρχίσει να με πείθει…

Τελικά, γύρισα σπίτι, ο πατέρας μου τρομοκρατημένος με ρώτησε τι έγινε, με ύφος σαν να περιμένει να πάθω έμφραγμα από στιγμή σε στιγμή. Και γίνεται ο εξής διάλογος.
Εγώ: “Μια χαρά είμαι μωρέ, μην ανησυχείτε!!!”
Μπαμπάς: “Καλά πήγαινε εσύ το απόγευμα, να μάθουμε τι γίνεται.. Πω πω τι μας βρήκε.. Και κόψ’το το ρημάδι, κόψ’το! Τι άλλο θες να γίνει για να πάρεις το μάθημά σου;;;”
Εγώ: “Θα μου πάρεις αμάξι;”
Μπαμπάς: “Όχι.”
Εγώ: “Μπαμ.. Αχ, η καρδιά μου” του λέω, και βάζω το χέρι μου στο μέρος της καρδιάς και κάνω πως παραπατάω πολύ προσποιητά εννοείται.. Οπότε το παίρνει το μήνυμα κι αυτός, κι αρχίσαμε να γελάμε μαζί..!
ΜΠ: “Αυτό που σου είπα για το τσιγάρο, λάβε το υπόψην σου.”
Εγώ: “Ρε μπαμπά, λόγω καπνίσματος έπαθα έμφραγμα και δεν το κατάλαβα! Τι χειρότερο να γίνει δηλαδή; Και να ξαναπάθω έμφραγμα, δεν θα το καταλάβω!!!!” (αντιδραστικό και κυνικό πνεύμα γαρ..)
ΜΠ: “…”
Εγώ: “Α.. Και αυτό που σου είπα για το αμάξι, κι εγώ το εννοούσα!!! Και πρόσεχε γιατί τώρα που έχω την καρδιά μου πρέπει να είσαι πιο γλυκός και πιο δοτικός μαζί μου!!!” του είπα γελώντας, και ανέβηκα για να γράψω το ποστ.

Ακόμα και τώρα, η ηρεμία μου με έχει αφήσει άφωνο!!!! Αν κάποιος μου έλεγε πριν ένα μήνα ότι θα μάθαινα σήμερα πως έχω πάθει έμφραγμα και δεν το έχω καταλάβει, θα έβγαζα σημάδια στο πρόσωπο, θα αγχωνόμουν, θα έβλεπα τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια μου, θα θα θα.. Αλλά όχι!! Τίποτα!!! Έχω μία σιγουριά πως δεν έχω τίποτα! Ηλίθιο αν το σκεφτείς, μιας και η επιστήμη άλλα λέει! Αλλά καιρός να σηκώσει τα χέρια ψηλα..

Εσείς τι λέτε;;; Έπαθα ή δεν έπαθα έφραγμα;;; Τι μέρα κι αυτή χριστέ μου!!! Ρε φαντάζεσαι να έχω πάθει έμφραγμα και να μην το έχω καταλάβει;;; Ανήκουστο, απίστευτο! Και ρωτάω ξανά!!! Είμαι ή δεν είμαι γκαντένης γαμώ το διάολό μου;;;;;;;;;;;;

Καλή σας μέρα!!!

Και μία φώτογραφία για θετικό-αισιόδοξο κλείσιμο μιας τέτοιας μέρας:

“
Την γνώρισα όταν ήμουν 10 χρονών, σε ένα παιδικό πάρτυ. Είχε γεννέθλια ο κολλητός μου ο Κωστάκης κι έτσι ήμουν από τους πρώτους που κάλεσε. Όταν πήγα, είδα πολλά παιδάκια που δεν ήξερα, αλλά ένα συγκεκριμένο μου έκανε εντύπωση. Ένα κοριτσάκι που, όταν όλοι οι υπόλοιποι χορεύαμε το μακαρένα, αυτή είχε σχεδόν κρυφτεί πίσω από τον καναπέ! Οπότε, ως άλλος τζέντλεμαν των παιδικών, πήγα να της πω να έρθει μαζί μας. Αυτή όμως με το που της μίλησα σηκώθηκε και πήγε τρέχοντας στην κουζίνα!! Της έβγαλα γλώσσα, και συνέχισα να χορεύω το τρομερό χιτ της χρονιάς!

Μετά από 1 χρόνο, με το ίδιο κοριτσάκι, την Στέλλα δηλαδή, καθόμασταν σε αντιδιαμετρικά θρανία στην πρώτη γυμνασίου! Όταν την είδα δεν ένιωσα κάτι αρνητικό, περιέργως, (γιατί είμαι πολύ καλός στο να κρατάω κακίες).. Στο πρώτο διάλλειμα έτρεξα πάλι να της μιλήσω, και όταν το έκανα, αυτή κοκκίνησε! Αλλά έκατσε εκεί, και απάντησε μονολεκτικά, αλλά όχι επειδή δεν ήθελε να μιλήσει, απλώς ήταν ντροπαλή! Πολύ! Έκανα πολλά αστεία, πάρα πολλά, τόσα πολλά που έσπασα τον πάγο, και αμέσως κολλήσαμε. Αχώριστοι μέχρι και σήμερα!

“We’re an oyster cracker on the stew, and the honey in the tea,
we’re the sugar cubes, one lump or two (?), in the black coffee.
The golden crust on an apple pie, that shines in the sun at noon…”

Με τα χρόνια, επειδή ήμασταν και τρομερά όμορφα παιδιά εξ’απ’ανέκαθεν (που λέει η γιαγιά), κληθήκαμε να υπερασπιστούμε πολλές φορές την φιλία μας. Κανείς δεν μας πίστευε.. Τελικά όλοι οι άλλοι μάλλον ξέρανε καλύτερα, αφού τελικά αυτοί επιβεβαιώθηκαν και όχι εγώ με τη Στέλλα. Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα…

Να κάνουμε σχέση ή όχι; Η πρώτη και αυθόρμητη (και αληθινή;) απάντηση ήταν απολύτως αρνητική. Με το πέρασμα του χρόνου, οι κοινές στιγμές μας ήταν απίστευτες, τέλειες μία-προς-μία. Το τέως ντροπαλό κορίτσι με έχει πια κερδίσει, και προσπαθώ να της δείξω ότι αυτό που θέλω από αυτήν δεν είναι πλέον το ντροπαλό κορίτσι αλλά μόνο τη γυναίκα. Αλλά αυτή η άποψη καταρρίπτει την δική της κοσμοθεωρία για τη φιλία γενικά. Και απλώς νομίζει πως αστειεύομαι, ή πως την δουλεύω, και πάντα εκνευρίζεται με τα υποννοούμενά μου.
“I’ve tried so hard my dear to show, that you’re my every dream,
yet you’re afraid each thing i do is just an evil scheme.
… why can’t i free your doubtful mind and melt your cold cold heart…” να λέω εγώ, κι αυτή να επιμένει πως:
“Your eyes seek conclusion, in all this confusion of mine.
Though you and i both know, it’s only the warm glow of wine.”

Τώρα θυμήθηκα μία φορά που κοιμηθήκαμε μαζί.. Όλο το βράδυ μαζί, επιβεβαιώνοντας την εκπληκτική χημεία μας και στο κρεββάτι πλέον.. Σίγουρα θα το θυμάται κι εκείνη.. Καθόμασταν στο κρεββάτι με τις πλάτες μας στο προσκέφαλο, τυλιγμένοι με τα σεντόνια και καπνίζοντας υπό το φως του άθλιου ποστατίφ που είχε από 5 χρονών (!). Και προσπαθούσαμε να βρούμε ποιο θα είναι το τραγούδι μας, και τέτοιες βλακείες. Οπότε της πρότεινα να ανοίξουμε το ράδιο, και όποιο τραγούδι παίζει τη στιγμή εκείνη, αυτό θα είναι και το τραγούδι μας! Ακόμα θυμάμαι την ατάκα της, και γελάω όπως όταν την άκουσα: “Είμαι τόσο γκαντέμω, που θα ανοίξεις το ράδιο και θα παίζει διαφημίσεις! Το τραγούδι μας θα είναι η διαφήμιση του Τζάμπο μπεμπέ!!” χαχα!!! Γελάσαμε και αποφασίσαμε τελικά να ανοίξουμε το ράδιο!
” Lines on your face don’t bother me
Down in my chair when you dance over me
I can’t help myself
I’ve got to see you again

Late in the night when I’m all alone
And I look at the clock and I know you’re
not home
I can’t help myself
I’ve got to see you again

I could almost go there
Just to watch you be seen
I could almost go there
Just to live in a dream

But no I won’t go for any of those things
To not touch your skin is not why I sing
I can’t help myself
I’ve got to see you again

I could almost go there
Just to watch you be seen
I could almost go there
Just to live in a dream

No I won’t go to share you with them
But oh even though I know where
you’ve been
I can’t help myself
I’ve got to see you again
I can’t help myself
I’ve got to see you again”

Έπαθα πλάκα!!! Το τραγούδι αυτό ήταν ανέκαθεν το αγαπημένο μου, πάντα, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα! Και της Στέλλας της άρεσε από παλιά.. Μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι, και τελικά αυτό έγινε το τραγούδι μας. Το απίστευτο είναι πως αν μπαίναμε στη λογική να σκεφτούμε εμείς αγαπημένο τραγούδι, με τίποτα δε θα ήταν τόσο πετυχημένη επιλογή!!

Σπουδάζοντας σε διαφορετικές πόλεις, τα μόνα χρονικά διαστήματα που σίγουρα θα βρισκόμασταν ήταν τα βασικά όπως όλοι οι φοιτητές (και μη) ξέρουν: Χριστούγεννα Πάσχα Καλοκαίρι.. Το θέμα είναι ότι τα μεσοδιαστήματα ήταν πάντα κουλά!!! Μέχρι τη στιγμή που θα χωριζόμασταν, ήμασταν τέλεια, ενώ όταν φεύγαμε άλλαζαν οι συμπεριφορές μας, ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα εγώ.. Ίσως να μου έβγαιναν τα προβλήματα αυτοπεποίθησης, ή απαισιοδοξίας. Η συμπεριφορά μου πάντα προσπαθούσα να της περνάει θετικά και ερωτικά (κυρίως) μηνύματα.
“If my sky should fall, would you even call?
I opened up my heart, i never want to part, I’m giving you the ball…”

Όταν όμως έρχονταν οι γιορτές ή το καλοκαίρι, και οι δύο κάναμε πάντα τις ίδιες σκέψεις πάνω κάτω.. Και εννοώ πως εγώ έκανα πάντα τις ίδιες-απαισιόδοξες σκέψεις, και η Στέλλα πάντα τις ίδιες-αισιόδοξες σκέψεις:
Στέλλα: “Here we go again, he’s back in town again,
I’ll take him back again, one more time.”
Εγώ: “Here we go again, the phone will ring again,
I’ll be her fool again, i will, one more time.”

Κι όμως, τη στιγμή της συνάντησης δεν υφίστανται αυτές οι σκέψεις, δεν υπάρχουν καν σκέψεις! Μόνο συναισθήματα. “Surprise surprise, couldn’t find it in your eyes, but i’m sure it’s written all over my face.”

Είχα φτιάξει και ένα πρόχειρο-μικρό δωματιάκι κοντά στο οικογενειακό μου σπίτι μόνο με τα βασικά, και βρισκόμασταν εκεί μαζί, εκεί συναντιόμασταν, και ειλικρινά έχω να θυμάμαι τρομερά πολλές πανέμορφες και οργασμικές (…) αναμνήσεις!
“You and me, me and you, in my little room,
there’s room enough for us to do, the things we like to do.
But if we stick together, then i know we;ll be ok,
’cause when it gets too cold outside, this room is where we’ll stay.”

Το θέμα είναι πως δεν το βλέπω να τραβάει για πολύ. Μάλλον κάνω ακόμα τις απαισιόδοξες σκέψεις μου, αλλά… δεν ξέρω. Θα δείξει ο καιρός σίγουρα, αλλά δυστυχώς μας βλέπω να βουλιάζουμε, και η στιγμή που θα μου πει “όχι πια σεξ μόνο φίλοι” πλησιάζει.
“We’re an oyster cracker on the stew, and the honey in the tea,
we’re the sugar cubes, one lump or two (?), no thank you none for me.
The golden crust on an apple pie, that shines in the sun at noon,
like the weel of cheese high in the sky, well… we ‘re gonna be sinking soon.“

“

ΥΓ1: Οι στίχοι είναι από διάφορα τραγούδια της Norah Jones. Το τραγούδι που έχω γράψει ολόκληρο είναι το I’ve got to see you again, βρείτε το, είναι τρομερό!!
ΥΓ2: Ο τίτλος έιναι επειδή ορμώμενος από αληθινά γεγονότα, λέω πλασματικά πράγματα. Δεν θα κάτσω να διαχωρίσω ποιο είναι το πραγματικό ή όχι. Δεν έχει γούστο έτσι!
ΥΓ3: Το παιχνίδι αυτό το παίζω κι εγώ μετά από πρόσκληση των kleine wolke και Βαμπιρέλα, που πάρα πολύ τις ευχαριστώ γιατί μου άρεσε τρομερά!!! Δεν απέδωσα έτσι όπως θα ήθελα μερικά πράγματα, αλλά η πίεση του χρόνου βλέπετε..
ΥΓ4: Να καλέσω κι εγώ με τη σειρά μου την Αγαδίρ, τον Κωνσταντίνο, και την Ilive2loveme, συμπληρώνοντας δε πως δεν θα προσβληθώ αν δεν απαντήσουν.. Χρειάζεται χρόνο, οπότε θα καταλάβω αν δεν προλάβετε, ή αν δεν σας αρέσει. Αν παίξετε όμως, να ξέρετε ότι:
1. Διαλέγεις όσα τραγούδια θέλεις από έναν καλλιτέχνη, άντρα ή γυναίκα, έλληνα ή ξένο, οποιουδήποτε ρεπερτορίου.
2. Σκέφτεσαι μια μικρή ιστορία. 10-20 γραμμές είναι αρκετές, αλλά μέχρι όσο θες.
3. Εντάσσεις μες στην ιστορία σου στίχους από αυτά τα τραγούδια και τους επισημαίνεις ώστε να καταλαβαίνουμε ποιοι είναι.
4. Αν μπορείς συνοδεύεις την ανάρτησή σου με τους ανάλογους ήχους.
5. Καλείς κι άλλους να σου πουν τη δικιά τους Μουσική Ιστοριούλα.
ΥΓ5: Καλή σας νύχτα παίδες!!!

Μόλις τελείωσε η εκπομπή “Το κουτί της Πανδώρας”, είχε θέμα τη γενιά των 700 ευρώ. Ο χριστός κι η Παναγία, αυτό έχω να πω. Χριστέ μου τί έχει να γίνει σε 5-6 χρόνια.. Αλλά ας τα βάλω λίγο κάτω, να δω πόσο επωφελημένος θα είμαι από πτυχία και χόμπις.

Θα έχω ένα πτυχίο στον τομέα των πειχειρήσεων, ένα μεταπτυχιακό στον ίδιο τομέα ή στον τομέα διαφήμισης, θα έχω και πτυχία 3 ξένων γλωσσών. Προυπηρεσία; Έχω δουλέψει σερβιτόρος τα 4 τελευταία καλοκαίρια περίπου, σύνολο περίπου 14 μήνες. Αυτό σημαίνει πως τα πάω καλά σε ομαδική εργασία. Έχω χιούμορ, είμαι κοινωνικός, εργατικός, έξυπνος, δημιουργικός και σέξυ. Ζωγραφίζω ωραία, τραγουδάω τέλεια, έχω σέξυ περπάτημα και χορεύω σαν τον Μπίλυ Έλιοτ. Έχω πάει εράσμους, θα έχω κάνει πρακτική στο εξωτερικό, θα μένω πλέον μόνος μου, μου σημαίνει ότι είμαι μία ισχυρή και δυναμική προσωπικότητα και σέξυ παρουσία. Έχω ήδη βρει τη φωτογραφία που θα είναι επισυναπτόμενη στο βιογραφικό (για να δείχνει και το πόσο εργατικός είμαι):

Με τα παραπάνω στο βιογραφικό μου, όντας μέσα στις τηλεοπτικές εξελίξεις και μετά την εκπομπή που παρακολούθησα, έχω πάρει την απόφασή μου, και ελπίζω να μου βγει σε καλό.

Θα πάω στο “Show sexy”. Πιστεύω πως θα είμαι φαβορί. Ή στο fame story, ή ακόμα και στο so you think you can dance. Ψιλοφρίκαρα με αυτά που άκουσα, και η αλήθεια είναι πως δεν τα άκουσα για πρώτη φορά, μα δεν πίστευα πως έχει διευρυνθεί τόσο το πρόβλημα. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι πως “αυτά μόνο στους άλλους συμβαίνουν”. Αλλά επειδή ξέρω πως κι εγώ ένας από τους “άλλους” είμαι (την γκαντεμιά μου γαμώ), ή θα πάω στο show sexy, ή θα πάω μόνιμα στην Ισπανία και θα σας γράφω από εκεί σπανιόλικα ποστς και θα ανεβάζω βιντεάκια στο youtube που θα χορεύω φλαμένγκο με παθιάρικες σπανιόλες. Και οι δύο επιλογές είναι αρκετά ευνοικές.

Αυτά με βασανίζουν σήμερα.. Εσείς τι πιστεύετε πως πρέπει να κάνω;;; Σόου σέξυ ή Ισπανία;; Σκεφτείτε το σοβαρά, πρόκειται για το μέλλον μου (πριν αποφασίσετε να έχετε υπόψην σας πως απεχθάνομαι την αναγνωρισιμότητα, μιας και την έχω βαρεθεί μία ζωή με τα φώτα πάνω μου). Καλή σας νύχτα, και καλό ξημέρωμα!!!

ΥΓ: θα έβαζα μία άλλη φωτογραφία που φαίνονται μόνο οι κοιλιακοί μου, αλλά κάπου άκουσα ότι στο βιογραφικό πρέπει να φαίνεται λέει το πρόσωπό σου.. Κοίτα να δεις πως πήγα να την πατήσω..
ΥΓ2: Ο αρχικός τίτλος ήταν 700€ VS show sexy, αλλά το άλλαξα για να σας παραπλανήσω πως μερικές φορές μπορώ κι εγώ να γράψω σοβαρά. Τελικά δεν μπορώ!!! Καλή σας μέρα!!

Ήρθε η ώρα να αποδείξω πόσο επιφανειακός είμαι. Πλέον το πρόσωπό μου δεν βλέπεται! Αφού ακόμα κι εγώ ο ίδιος φοβάμαι να κοιταχτώ στον καθρέφτη!!! Και να φανταστείτε πως η σχέση μου με τον καθρέφτη είναι ανάλογη με αυτή που είχε η μητριά της σταχτοπούτας (ή μήπως της χιονάτης;)!!! ΟΚ, πλάκα κάνω, ανέκαθεν δεν τα πήγαινα καλά με το -απίστευτα ερωτικό- είδωλο που έβλεπα απέναντί μου, αλλά σήμερα πολιόγινε!!! Είμαι μισός πορτοκαλής και μισός κανονικός!!! Ο χριστός κι η Παναγία!

Την περασμένη εβδομάδα έβγαζα σημαδάκια κάθε μέρα κι από ένα. Όπως έχω ξαναπεί, τα σημαδάκια τα βγάζω όταν αγχώνομαι πολύ, όταν στεναχωριέμαι πολύ, όταν θυμώνω πολύ, και γενικά όταν βιώνω οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα σε μεγάλη ένταση!! Τα στάδια είναι τα εξής:
1) Αρχίζει μία μικρή φαγούρα σε οποιοδήποτε μέρος του προσώπου. Ανυποψίαστος αρχίζω και το ξύνω.
2) Σκάει μύτη το κεφαλάκι του σημαδιού. Βγάζει ένα κίτρινο, αδιευκρίνιστης ουσίας, υγρό. Αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες.
3) Προσπαθώ να το περιορίσω όσο γίνεται, γι’ αυτό και συχνά αν είστε στην πόλη μου θα έχετε δει έναν (πανέμορφο και ντελικάτο) τύπο να κρατάει ένα χαρτομάντηλο για να το ακουμπάει απαλά στο πρόσωπό του. Αυτός είμαι εγώ. Το κάνω γιατί αν δεν το κάνω, αυτό το υγρό μετά από λίγο στερεοποιείται και σχηματίζεται ένα κακαδάκι.
4) Από τη στιγμή που θα σχηματιστεί, δε σημαίνει πως μπαίνει σε διαδικασία ανάρρωσης. Κάθε άλλο!!! Με φαγουρίζει, κι όσο με φαγουρίζει, τόσο το πειράζω, κι όσο το πειράζω τόσο περισσότερο υγρό βγάζει! Και μεγαλώνει και μεγαλώνει μέχρι να φτάσει ένα στάνταρ μέγεθος (το μέγιστο είναι σε μέγεθος 0,10 €)!
Εχθές το βράδυ λοιπόν, με έπιασε η φαγούρα πάλι. Φτου ρε πούστη λέω, πάλι βγάζω! Προσπάθησα να μην το ξύνω, αλλά ασυναίσθητα μάλλον το έξυνα. Πηγαίνοντας για ύπνο ήξερα πως καθώς κοιμάμαι και τρίβεται το πρόσωπό μου στο μαξιλάρι, αυτό θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει μέχρι να ξυπνήσω! Οπότε ξύπνησα σήμερα και με το που άνοιξα τα μάτια μου τα αρρενωπά συνειδητοποίησα την ύπαρξή τους. Ξύπνησα στις 11, αλλά σκέφτηκα “Χριστέ μου,
δεν παίζει να με κοιτάξω στον καθρέφτη”. Ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα στις 12:30. Ξανά η ίδια σκέψη. Ξανακοιμήθηκα. Τελικά, ξύπνησα στις 3:30 το απομεσήμερο, και με βαριά καρδιά πήγα στον καθρέφτη.

8! 8 σημάδια καλύπτουν το υπέροχο προσωπάκι μου!!! Για να διευκρινίσω, δεν είμαι κανένας κολλημένος!!! Δεν είναι ότι με το που βγάζω σπυράκι δεν βγαίνω έξω με τίποτα να μη με δούνε!! όχι.. Αυτά δεν είναι σπυράκια!!! Φαντάσου να έχεις 8 κακαδάκια, σε μέγεθος δεκάλεπτου (νομίσματος) πάνω στο πρόσωπό σου!!! Δεν έχει ξαναγίνει!!!! Και να πεις ότι αγχώθηκα, ή κάτι τέτοιο.. Τίποτα!! Μια χαρά είμαι αυτές τις μέρες!!! Οπότε, μετά από ένα τέτοιο θέαμα, πως να βγεις έξω για καφέ;;; Περισσότερο γιατί ο άλλος που σε βλέπει νιώθει άσχημα!! Όπως για παράδειγμα, όταν βλέπεις με κάποιον με μία τσίμπλα ΝΑ στο μάτι.. Και να μη θες να το κοιτάξεις, εκεί πάει το μάτι σου!!! Και μετά από ώρα, όταν βρεις το κουράγιο του λες: “Εεεεε… Έχεις κάτι στο μάτι..”! Νιώθεις “κάπως” κι εσύ κι αυτός. Αμηχανία.

Εγώ τέτοια βιώματα περίπου είχα με τα σημάδια μου. Θα σας πω μόνο 2. Το ένα έγινε πριν 2 χρόνια και κάτι. Ήμασταν σε μία εκδρομή στην Πορτογαλία όλοι οι ερασμίτες. Είχαμε πάει σε ένα μέρος όπου γινόταν το φεστιβάλ σοκολάτας!! Εγώ εν τω μεταξύ να έχω βγάλει τα μεγαλύτερα σημάδια που έχω βγάλει ποτέ στη ζωή μου!!! Ένα στο ένα μάγουλο, κι ένα ακόμα στο άλλο μάγουλο.. Οποτε, μετά που είχαμε από ένα μαγαζί έχοντας φάει του κώλου τις σοκολάτες (με το μπαρδόν), γυρίζει μία μαλακισμένη Σλοβένα και μου λέει: “Έχεις σοκολάτες εδώ” δείχνοντας με το δάχτυλό της τα μάγουλά της. Την κοιτάω, και μέσα στα νεύρα μου (επειδή ένιωθα άσχημα που όταν μου μιλούσαν με κοιτούσαν στα μάγουλα και όχι στα μάτια) της φωνάζω: “WHAAAT???”!!! Ήταν μαζί μου και ο κοντός, ο οποίος έκανε κάτι γέλια άνευ προηγουμένου!!! Ακόμα τη λέει την ιστορία και γελάει όπως εκείνη την πρώτη φορά. Αναπαριστά και την αντίδρασή μου λίγο δραματικά η αλήθεια είναι..
Το δεύτερο (από τα πολλά) σκηνικό έγινε προχθές. Έχει έρθει στην πόλη η μαμά του φρίκουλου, και καθόμασταν όλοι μαζί για καφέ. Πολύ κουλ η μάνα του, με δουλεύει κι αυτή.. Τέλος πάντων, με το που κάθομαι μου λέει: “Βρήκα τι θα σου πάρω για δώρο!!”! “Τί;” τη ρώτησα.. Και μου λέει “Μπεταντίν!” δίνοντας έμφαση στη λέξη, και ξεράθηκε στα γέλια μετά!!! “Γιατί” τη ρωτάω, και μου λέει πάλι: “Γιατί πασαλείφτηκες με μπεταντίν!”… Το φρίκουλο από δίπλα έχει πέσει κάτω από τα γέλια, και να λέει μέσαστις αναπνοές του “Πρέπει να το πω του κοντού!!! Θα ξεραθεί στα γέλια!!”.. Της εξήγησα της γυναίκας και ένιωσε λίγο άσχημα αλλά την καθησύχασα. Η μαλακία είναι ότι δε θα μου πάρει δώρο..

Γενικά, λόγω των σημαδιών μου έχουν βγάλει και πολλά παρατσούκλια!!! Ναι ναι, παρατσούκλια και γι’ αυτό… Το φρίκουλο σε κάποια φάση με φώναζε καλαμπόκι (γιατί μοιάζει με το σπόρο του καλαμποκιού, στρογγυλό και κίτρινο) το οποίο και καθιερώθηκε για κάποιους μήνες από όλη την παρέα.. Μετά με φώναζε πλαντ (=φυτό αλλά στα αγγλικά) το οποίο καλύπτει δύο παράγοντες: Το ότι βγάζω σημάδια, και το ότι διαβάζω πολύ. Αυτά τα δύο τα συνδύασε ως εξής: Το καλαμπόκι που έχω στο πρόσωπό μου, θα αρχίσει να φυτρώνει επειδή είμαι πλαντ..

Το θέμα είναι (να καταλήξω εκεί από όπου και ξεκίνησα) ότι σήμερα δε θέλω να βγω έξω έτσι όπως έιναι η μούρη μου.. Και σκέφτηκα ότι “Ρε μήπως έγινα κι εγώ σαν μία από τις γκόμενες που με το που βγάζουν σπυράκια φρικάρουν;;;”! Αλλά όντας τρομερά ασφαλής με τον αντρισμό μου αμέσως εξαφανίστηκε η σκέψη.. Αποφάσισα αυτές τις μέρες να κλειστώ σπίτι μπας και ηρεμήσω.. Δεν ξέρω γιατί βγήκαν όλα αυτά τα σημάδια, αλλά μάλλον από κάπου παίρνω ερεθίσματα και αγχώνομαι και γι΄αυτό βγαίνουν. Αλλά μου γαμιέται η ψυχολογία.. Ένα σημάδι μένει στο πρόσωπό μου μέχρι και 7 μέρες κατά μέσο όρο, αλλά όχι τόσο έντονο όσο την πρώτη μέρα. Οπότε αν μέχρι και αύριο δεν βγει κανένα, μεθαύριο θα είμαι πολύ καλύτερα.

Νομίζω πως το σημερινό ήταν ένα ποστ λίγο αηδία, οπότε αν το διαβάσατε σας ζητώ συγνώμη! Μα κλεισμένος κι εγώ στο σπίτι μία ολόκληρη μέρα έπρεπε να τα πω κάπου.. Οπότε.. Τη δουλειά σας κάνατε ουσιαστικά!! Λοιπόν, άντε, αφήστε σχόλιο να τελειώνουμε!!!

ΥΓ: Θα έβαζα μία φωτογραφία με σπυράκια αλλά θα ήμουν υπερβολικά παραστατικός πιστεύω.. Οπότε βάζω την ξαδέρφη μου την Φρόσω που έχει ένα σπυράκι λίγο κάτω από τη μέση.. Δεν φαίνεται καλά όμως.. Περιμέντε, πάω να της πω να την ξαναβγάλω άλλη μία μπας και μπορέσω να το δείξω καλύτερα.
ΥΓ2: Σε αυτές τις περιπτώσεις λένε: “Θόγια, όπως κι αν είσαι σε γουστάρω! Είσαι εκπληκτικός στο κρεββάτι είτε έχεις σημάδια στο πρόσωπο είτε όχι. ” αν είστε γυναίκα/”Ρε θόγια, ακόμα κι έτσι αν είσαι σε ζηλεύω.. Μακάρι να ήμουν σαν εσένα” αν είστε άντρας. Οπότε περιμένω κάτι ανάλογο. Και να το εννοείτε! Καλή σας νύχτα!

Συνάντηση παλιών συμμαθητών. Αυτό είναι το θέμα για σήμερα. Θα μπω κατ’ευθείαν στο ψητό, γιατί αρχίζει και το so you think you can dance  και θέλω να το δω. Πολλές εκπλήξεις αυτές τις μέρες.. Με πήρε τηλέφωνο μία κοπέλα που είχα να δω και να ακούσω κοντά 11 χρόνια, από το τέλος του δημοτικού δηλαδή.. Κωλοχάρηκα, γιατί τα πηγαίναμε πολύ καλά τότε!! Και βρεθήκαμε, πήγαμε για ποτάκι, και είδα πως παρέμεινε υπερκινητική και θετική όπως ήταν τότε, και χάρηκα πολύ!

Ήταν να βρεθούμε πολύ αργότερα, πολύ πολύ αργότερα! Αλλά μπήκε στο μυαλό 2 κοριτσιών να το κάνουμε φέτος. Οπότε, πήραν την κοπέλα που είπα παραπάνω τηλέφωνο, της το είπαν, και μετά εξαφανίστηκαν! Ούτε τηλέφωνο ούτε τίποτα!! Με πήρε τηλέφωνο λοιπόν, και αρχίζαμε να τους ψάχνουμε μαζί.. Βρήκαμε κοντά 30 άτομα μέχρι στιγμής. Το θέμα είναι άλλο. Η επίδειξη.

Από μεγαλύτερους, είχα ακούσει πως όταν πάνε σε συνάντηση παλιών συμμαθητών υπάρχει ένα κλίμα επίδειξης. Αλλά με την έννοια πως θέλουν να δείξουν την πρόοδό τους, πόσο πολύ πρόκοψαν, πόσο εξυπνότεροι είναι, ότι βγάζουν περισσότερα λεφτά, ότι φοράνε ακριβά ρούχα λόγω επιτυχίας, κι ότι οι οικογενειακές διαφημίσεις πήραν την ιδέα από τη δική τους οικογένεια, που είναι τόσο αγαπημένη και επιτυχημένη! Κάτι τέτοιο θα περίμενα κι εγώ.. Αλλά έπεσα έξω.. Όχι, η συνάντηση δεν έγινε ακόμα.. Αλλά είδα μερικούς και έπαθα πλάκα… Πάλι επικρατεί ένα κλίμα επίδειξης, αλλά όχι του στυλ που περίμενα.. Φαίνεται πως στην ηλικία που είμαι, μάλλον θέλει η πλειοψηφία να αποδείξει πως παρ’όλο που είναι ακόμα νέα, έχει ζήσει τα άπειρα!!! Μάλλον έχει μπει στο μυαλό μας (ως ηλικία) να είμαστε δυνατοί, δυναμικοί, και προσπαθούμε τόσο πολύ που όταν δεν μας δίνονται ευκαιρίες, τις δημιουργούμε μόνοι μας. Για να με καταλάβετε, θα δώσω δύο χαρακτηριστικά (και παρεμφερή, όχι αληθινά εξολοκλήρου) παραδείγματα.

1) Πες ότι είναι κάποιος που δεν έχει ζήσει κάτι σημαντικό. Με την έννοια σημαντικό, δεν βάζω την ταμπέλα εγώ, απλώς εννοώ απώλειες προσώπων, αποτυχίες, επιτυχίες και κατορθώματα, και τέτοια. Θέλει όμως να με πείσει οπωσδήποτε πως είναι τρομερά ισχυρή προσωπικότητα. Οπότε γίνεται ο αξής διάλογος:
-Θόγια καπνίζεις;;
-Ναι.. (Όχι, ολόγραμμα είναι ο καπνός.. Δεν είναι αυτό που νομίζεις..)
- Άσε… Κι εγώ.. (Ετοιμάζομαι να σου πω κάτι πολύ σημαντικό, θέλω την προσοχή σου)
-Και γιατί το λες έτσι ρε..;
- Είχαμε δράματα μιλάμε στο σπίτι!!! Όταν το έμαθαν οι γονείς μου, έγινε Ό ΧΑΜΟΣ!!  (Σου γουρλώνω τα μάτια, που σημαίνει πως σου λέω την αλήθεια)
- Άντε ρε!!! (Ωχ, αρχίσαμε πάλι..)
- Ναι ρε σου λέω (γούρλωμα)!! Όταν το έμαθαν, αντέδρασαν υπερβολικά.
Τελικά, να μην πολυλογώ, την έδιωξαν από το σπίτι της, έμενε με τον γκόμενό της (ο οποίος έπαιρνε ναρκωτικά), δεν βρήκε αγάπη ποτέ στη ζωή της.. Μετά από μισή ώρα μονολόγου, καταλήγει στο εξής:
-Αλλά ξέρεις τι; Μπορεί οι γονείς μου να μου φέρθηκαν σκάρτα, μπορεί όλοι μου οι φίλοι να με προδώσαν, μπορεί ο γκόμενός μου να με έκλεβε για να πάρει τη δόση του, αλλά είμαι δυνατή, και το έχω ξεπεράσει. Κι επειδή είμαι και δυναμική, θα το δω αισιόδοξα, και πάμε γι΄αλλα!

Ερώτηση προς αναγνώστη: Βλέπεις έναν άνθρωπο μετά από 11 χρόνια, του μιλάς για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό, και πριν τόσα χρόνια εν τω μεταξύ, λέγατε μόνο ένα γεια.. Μα το Θεό, γιατί να ανοίξεις το στόμα σου να του πεις κάτι τέτοια;;; Τέλος πάντων. Αυτή είναι η περίπτωση που από ένα δυνητικά αληθινό γεγονός, ο άλλος έφτιαξε την “Λάμψη” και στην πάσαρε ως τη ζωή του τα τελευταία 11 χρόνια.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι που ο τύπος πέρασε σε μία σχολή, αλλά επειδή έπαιρνε λίγα λεφτά (250 το μήνα για τα έξοδά του) αποφάσισε να πιάσει δουλειά ταυτόχρονα με τη σχολή. Τελικά παράτησε τη σχολή, και τώρα κάθεται και βολοδέρνει και ψάχνει δουλειά.

Τρελαίνομαι με κάτι τέτοια!!!! Τρελλαίνομαι!!!! Δε λέω, μπορεί και να έχουν συμβεί!!! Δε λέω, μπορεί να μην έχουν κάποιον να τα πουν, και με το που με είδαν να άνοιξαν οι θύρες… Αλλά ρε πούστη μου, κάθονται και μου τα λένε με μία υπερηφάνεια…!!! Σαν να χαίρονται! “Ευτυχώς, ευτυχώς που τα περασα κι αυτά.. Δε μετανιώνω γιατί έχω πάρει γερά μαθήματα από τη ζωή εγώ.. Σου μιλάω για γερά χαστούκια”.
Ρε πούστη, δε μου λες αλήθεια και σε αφήνω να με δουλεύεις μέσα στη μούρη μου! Αλλά πες, μία περίπτωση δηλαδή, ότι είναι αλήθεια!!! Είσαι περήφανος που είσαι ολομόναχος, χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς γκόμενα (γιατί σε κεράτωσε με τον καλύτερό σου φίλο, να μαντέψω;) και χωρίς λεφτά;;;; Και χαίρεσαι;;; Γαμώ το φελέκι μου!!! Με τσατίζει όταν υποτιμούν τη νοημοσύνη μου..

Σε κάποια φάση έρχεται η σειρά μου να πω στους 2 παραπάνω τα νέα μου.. “Εεε… Εγώ παιδιά σπουδάζω ακόμη, περνάω καλά αν και την πόλη την έχω βαρεθεί.. Πήγα 4 μήνες εράσμους, θα πάω άλλους 4 το Σεπτέμβρη στην Ισπανία.. Α! Κάνω ισπανικά!! Με το καλό θα πάρω πτυχίο το Φλεβάρη, και θα φύγω για όπου να ‘ναι!”. Και δεν σχολιάζει κανείς τίποτα.. Μερικοί διάλογοι για τα ταξίδια, και πόσο ωραία είναι, και “Να πάμε όλοι μαζί ένα, τώρα που βρεθήκαμε” (γιατί υπάρχει πάντα ένας που ξαφνικά δέθηκε τόσο πολύ, που πλέον δε θέλει με τίποτα να μας ξαναχάσει!)!!!

Σόρυ παίδες, αλλά έχω τα νεύρα μου.. Πολλή μιζέρια, πασπαλισμένη με περηφάνεια και υποτίμηση της νοημοσύνης μου. Οπότε, όχι, προς το παρόν η καλύτερη συνάντηση ήταν μόνο αυτή με την κοπέλα που είπα στην πρώτη παράγραφο.. Αλλά για να δούμε!! Στην συνάντηση μπορεί να είναι φυσιολογικοί 23χρονοι, και να γίνει λίγο τζέρτζελος!!!

Καλή βδομάδα να ‘χετε, είμαι σίγουρος πως η δική μου θα πάει καλά!!! Τα νεύρα θα μου περάσουν, είναι θέμα λεπτών βασικά!! Κλείνω τώρα γιατί θέλω να δω την αμερικανιδούλα να χορεύει.. Πω πω τι γκομενάκι είναι αυτή;;; Καλό σας βράδυ!!!

Έκανα πάλι auto-στοπ για να κατέβω στο κέντρο (ντεν εκω αυτοκίνητο καρντιά μου), και μπήκα σε ένα αμάξι το οποίο το οδηγούσε ένας αλβανός, κι ο συνοδηγός ήταν επίσης της ίδιας εθνικότητος! Οπότε, καθώς προχωρούσαμε με το αμάξι, σε κάποια φάση πετάγεται ένα μηχανάκι από το αντίθετο ρεύμα για να στρίψει σε ένα στενό, ευτυχώς ήμασταν αρκετά μέτρα μακρυά του και το μοιραίο απετράπην (μα πως μιλάω έτσι επιτέλους;)! Το αστείο της υπόθεσης είναι άλλο: ο οδηγός, αλβανικής καταγωγής (κόβω το κεφάλι μου) ξαναλέω, γυρνάει και λέει με ξενική προφορά: “Α καλά!!! Αυτός  αλμπανός ήταν σίγκουρα!!!”!! Ρίχνω κάτι γέλια, και αμέσως σκέφτομαι μήπως το πάρει στραβά που γελάω! Κοιτάω από τον καθρέφτη, και γελούσε κι αυτός!! Και λέω, κοίτα να δεις!!! Ο αλβανός να κράζει τη χώρα του!!! Μου έκανε τρελή εντύπωση!!! Αλλά τελικά, σαν πως εμείς δεν κάνουμε τα ίδια;;; Τέλος πάντων!!

Τελικά, με αφήνει κάπου στο κέντρο, και ξεκινάω να πάω να βρω τους άλλους που είχαν ήδη κάτσει για καφέ. Είχε τρομερό ήλιο σήμερα, και αρκετοί κρατούσαν ομπρέλα για τον ήλιο.. Αλλά φυσούσε και πολύ!!! Προχωρώντας, βλέπω από μακρυά μία κοπέλα να κρατάει μία ομπρέλα για τον ήλιο, και να είναι πανύψηλη και σαν τα κρύα τα νερά (η κοπέλα, όχι η ομπρέλα)!!! Με τον αέρα λοιπόν, είχε ένα μικρό ατυχηματάκι, και αμέσως έβγαλα το κινητό που τραβάει φωτογραφίες με 3.009.865 Megapixel και την τράβηξα φωτογραφία καθώς προσπαθούσε να κατεβάσει τη φούστα της και να φτιάξει και την ομπρέλα που την είχε χαλάσει ο αέρας!!! (Σαφέστατα, λέω μαλακίες και απλώς ήθελα να βάλω τη φωτογραφία γιατί μου άρεσε πολύ! Αλλά θα συνεχίσω το πλασματικό-αλλά-εν-δυνάμει-πραγματικό σενάριο.) Πάω να τη βοηθήσω, αυτή με βλέπει να πηγαίνω προς το μέρος της (φανταστείτε το σε αργή κίνηση).. Χάνει τον κόσμο, ξεχνάει ομπρέλες και φούστες, και καθόταν εκεί, όρθια και μισόγυμνη (πλέον) και με κοίταζε. Φτάνω δίπλα της, και μου λέει με τα σιρόπια να στάζουν: “Μα καλά, πως είναι έτσι η μούρη σου;;;;;”!!! Μένω λίγο μαλάκας, αλλά όντας τρομερά ετοιμόλογος, της είπα: “Ε;”. Και μετά έφυγε.

Σήμερα πάλι με έπιασε η θετική μου ενέργεια όπως καταλαβαίνετε!!! Αφού όλο μαλακίες γράφω πάλι σήμερα!! Μου αρέσει να γράφω όταν είμαι έτσι.. Αποφάσισα τις Παρασκευές να τα βλέπω όλα θετικά. Εξού και η μεσσαία φωτογραφία, την οποία την βάζω επειδή με εκφράζει. Και από εδώ και πέρα θα με εκφράζει κάθε παρασκευή.

Τέλος, εννοείται πως υπάρχει κάτι να με χαλάει σε όλο αυτό το χαζοχαρούμενο κλίμα μου. Αλλά αποφάσισα επίσης τις Παρασκευές να μη δίνω σημασία. Μήπως είμαι παράξενος;;; Μήπως έχουν δίκιο όσοι μου το λένε;; Γιατί λες κάποιον παράξενο; Με τι κριτήρια μπαίνει αυτή η ταμπέλα;; Όταν κάνει κάποιος κάτι που δεν κάνει όλος ο κόσμος; Μάλλον ναι, τότε λέμε πως αυτός έχει παραξενιά. Ας πούμε εγώ δεν μπορώ να αφήσω την οδοντόκρεμα με το καπάκι ανοιχτό. Κι όχι μόνο αυτό. Την οδοντόκρεμα την πιέζω πάντα από πάνω προς τα κάτω, και τρελαίνομαι όταν ο άλλος την πιέζει από τη μέση!!! Τσακωμοί και τσακωμοί γι’ αυτό στο εράσμους με τον κοντό!!! Ρε μην την πιέζεις να του λέω, ρε τράβα γαμήσου να μου λέει. Εντάξει, όχι τόσο τραβηγμένο, αλλά κάπως έτσι. Έλεγα λοιπόν, ότι ο παράξενος ξέρει τις παραξενιές του, με την ίδια έννοια που ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει τα κύρια ελαττώματά του!! Το θέμα είναι πως μερικές φορές θα με πουν παράξενο χωρίς να ισχύει (είμαι υποκειμενικά αντικειμενικός). Οπότε, τα βάζω κάτω και λέω, ρε μπας και έχουν δίκιο;;; Και καταλήγω να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου! Και τελικά με πείθουν πως είμαι παράξενος! Αλλά εγώ αποφάσισα τις Παρασκευές να χαίρομαι τούτη την παραξενιά μου. Μου θυμίζει λίγο Φοίβη απο τα “Φιλαράκια”, που σημαίνει πως είμαι απλώς αξιαγάπητος.

Έγινα κουραστικός ή ακόμα;;; Όχι; Θες κι άλλο; Λυπάμαι μα η έμπνευση τελείωσε.. Από αύριο πάλι, ή ίσως και αργότερα..  Αλλά αποφάσισα τις Παρασκευές να μην ξαναείμαι κουραστικός. Αυτά είχα να πω..! Να είστε καλά όλοι, να έχετε ένα τρομερό Σαββατοκύριακο!!!

ΥΓ1: Σε 20 μέρες θα πίνω καφέ κάπου στην Ιταλία.. Ίζντ ιτ γουόντερφουλ;;;
ΥΓ2: Και σε 5 μήνες στην Ισπανία!! Νο esta maravilloso??? Estoy muy alegre!!! Buen fιn de semana chicas y chicos!!! Besos!
YΓ3: Ο τίτλος σημαίνει: Αποφάσεις την Παρασκευή, είναι στα ισπανικά!!!

Δεν έχω κάτι στο μυαλό μου να γράψω, αλλά ξέρω πως θέλω να γράψω.. Δεν έχω τρελά κέφια σήμερα, μα δεν μπορώ να σας αφήσω και παραπονεμένους..!! Όμως, δεν είναι ένα ποστ για το οποίο θα με λατρέψετε, όπως όόόόλα τα υπόλοιπα που έχω κάνει (χαστούκι στο συγγραφέα παρακαλώ)…

Είναι που μερικές φορές το μόνο που θες να κάνεις είναι να σηκωθείς να φύγεις, να τα παρατήσεις όλα, και όλους. Άντε, όχι όλους, κράτα έναν-δυό.. Πόσοι μήνες μείνανε; 5 μήνες.. Άντε να δούμε..

1: Τι ώρα είναι; 10:12

2. Όνομα; Γιάννης

3. Γενέθλια; 13/2

4. Ζώδιο; Στο κινέζικο; Τιγράκι…

5. Ύψος; 1.85 (Χωρίς τακούνια)

6. Χρώμα μαλλιών; Τα βλέπω καστανά

7. Χρώμα ματιών; Με τη δυσχρωματοψία που έχω, σου λέω με σιγουριά πράσινα. Όλοι μου λένε πως έχω καστανά. Ποιον θα πιστέψεις;

8. Piercing? Πρέπει να τα βρεις μόνος σου… ΆΡχισε να ψάχνεις από κάτω… ΟΚ, δεν έχω, αλλά θέλω στο φρύδι το δεξί.

9. Τι δουλεία κάνεις; Κουκιά σπέρνω.

10. Αγαπάς αυτό που κάνεις; Σαφέστατα.

11. Σε ποια πόλη κατοικείς; XANIA (προς το παρόν)

12. Έχεις ζώα; Τον κοντό, την κοντή, το φρίκουλο και την πολύ κοντή.

13. Tattoos? Πρέπει να τα βρεις μόνος σου. Άρχισε να ψάχνεις από κάτω… ΟΚ, δεν έχω, και δεν θέλω.

14. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι, την κούκλα μου την barbie και ακόμα προσπαθώ να την ξεπεράσω.

15. Έχεις αγαπήσει κάποιον σε σημείο να κλάψεις για αυτόν; Όχι!!!

16. Είχες ποτέ ατύχημα με το αυτοκίνητο; Κανένας από τους φίλους μου δεν είχε ατύχημα με αμάξι, και στηριζόντουσαν όλοι πάνω μου. Δικαιώθηκαν.

17. Έχεις πάθει ποτέ κάταγμα; Όχι

18. Pepsi ή Coca Cola ; Coca Cola!!

19. Μπύρα ή κρασί; Κρασί

20. Σε τι ποτήρι; Μπύρας

21. Αγαπημένο χρώμα εσώρουχων; Απεχθάνομαι τα εσώρουχα.

22. Νούμερο παπουτσιών; 43

23. Αγαπημένος αριθμός; log321

24. Είδος μουσικής που ακούς; Κλαρίνα και γενικότερα παραδοσιακά.

25. Λουλούδι; Τσουκνίδα

26. Θέμα συζήτησης που απεχθάνεσαι; Αθλητικά

27. Χαρακτήρας Disney ή Worner Bros ; pinky k brain

28. Το αγαπημένο σου junk food ; Γούδις

29. Ένα πρόβλημα; Είμαι λίγο βλάκας

30. Αγαπημένο χρώμα; Άσπρο, κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και μπλε.

31. Πως βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον; Νεκρό

32. Ποιος φίλος σου μένει πιο μακριά; Βαγγέλης( 846,79xlm )

33. Ποιος νομίζεις πως θα σου απαντήσει πρώτος; Κανείς, γιατί κανέναν δε θα καλέσω.

34. Ποιος θα αργήσει περισσότερο; Ο κοντός

35. Έχεις pc στο σπίτι; Ναι

36. Αγαπημένο cd ; Ένα vcd με τσόντες

37. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις; Να κάνω ένα τσιγάρο

38. Πως βλέπεις την αγάπη; Άργησε μια μέρα

39. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποωχρίζεσαι ποτέ; Τις κατσαρόλες μου.

40. Τι έχεις στον τοίχο σου; Ένα καρφί.

41. Τι έχεις κάτω από το κρεβάτι σου; Σκόνη

42. Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα: Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα:Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα: Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα:Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα: Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα:Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα: Γράψε κάτι σε αυτόν που σου έστειλε αυτό το μήνυμα:

43. Γράψε το όνομα αυτού που σίγουρα δεν περιμένεις να σου απαντήσει: angelina jolie

44. Και αυτού που είσαι σίγουρος ότι θα σου απαντήσει: Η χλόη

45. Ποιος θα ήθελες να σου απαντήσει; Κανένας εκτός της χλόης

46. Τι θα έγραφες σε κάποιον που δεν μπορείς να του το πεις; ΣΕ ΘΕΛΩ

47. Αγαπημένο sport; BAfKET

48. Αγαπημένη ταινία; Βρέχει χύσι στο Παρίσι

49. Αγαπημένο ζώο; Και μένα τα άλογα μου αρέσουν…..

50. Τι ώρα είναι;10:22

Αυτό είναι απόδειξη πως τελικά υπάρχουν ηλίθιες απαντήσεις. Κι ότι εγώ, μπορώ να τις δώσω! Καλό σας βράδυ, πάω για κρασάκι!!!! Κίσις!

ΥΓ: όρυ για το ακανόνιστο μέγεθος των γραμμάτων.. Κάτι χάλασε. Θα το φτιάξω. Εννοώ, θα κάνω ρισέτ και θα ελπίζω να έχει φτιάξει μέχρι το επόμενο ποστ. Καληνύχτα!!!

1: Γιατί κλαις;
Δεν κλαίω.

2: Γιατί δεν κλαις;
Γιατί δεν μπορώ.

3: Που είναι ο βάλτος;
Δίπλα μου.

4: Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας;
Εγώ είμαι, και μόλις βγήκα από τον βάλτο.. Έπεσα πριν λίγο..

5: Που συναντάς μία εντελώς δική σου άβυσσο;
Αντιδιαμετρικά του βάλτου. Απέναντι. Τώρα είμαι στη μέση της διαδρομής, αλλά θα φτάσω.

6: Περιφρονείς κάτι;
Από που να αρχίσω;;

7: Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Θα είχε νόημα; Ναι και όχι.

8: Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”;
Γιατί μπορούν.

9: Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Όχι.

10: Do you remember revolution?
Όλες εκτός από τις δικές μου. Γαμώτο.

11: Θα ανέβαινες σε ένα βουνό αν το επέβαλλε το ωροσκόπιό σου;
Εξαρτάται ποιος θα μου το έλεγε. Λίτσα Πατέρα, Λεφάκης, Παγιατάκη, Χορταρέας;;; Όχι!! Στόκο!

12: Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο;
Άλλο το “θα τον σκότωνα, κι άλλο ¨το “δε θα μπορούσα να τον σώσω”. Οπότε, μάλλον ναι, αν δεν έσπαγε το τζάμι, δεν θα μπορούσα να τον σώσω, άρα θα τον σκότωνα.

13: Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Όχι, αλλά στα λόγια όλοι καλοί είμαστε νομίζω..

14: Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;
Αν έφτανα σε αυτό το σημείο, ο νόμος θα ήταν το μικρότερο προβλήμά μου. Μάλιστα, θα έπρεπε να ήταν περισσότερο δικό σου πρόβλημα γιατί εσένα θα κηνυγήσω μετά.

15: θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε τα μεσάνυχτα από την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Ποια είναι η Αχαρνών; Τι είναι εκεί; Μήπως προορίζεται για Αθηναίους αυτό το ερωτηματολόγιο; Στο πηγάδι οι υπόλοιποι;;

16: Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
15 εκλέρ! Ούτε ένα παρακάτω!!! Έλα ρε φίλε, με πιάνεις κότσο!!! Ποτέ δεν δολοφόνησα άλλον για 15 εκλέρ μόνο.. Ευκαιρία σου λέω!!! Τσάμπα είναι ρεεεε!!!

17: θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Εννοείται.

18: Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Μόνο σε βάλτους πέφτω. Μετά το “Ring: Η κατάρα”, έχω “κάτι” με τα πηγάδια.. Σκιάζομαι..

Τελικά δεν ήταν αστείες οι απαντήσεις, αλλά μου άρεσε πολύ!!! Αν έχετε κάτι αντίστοιχο στο μυαλό σας, σας παρακαλώ καλέστε με!!! Μου αρέσουν αυτά τα ερωτηματολόγια!!! Με τη σειρά μου, θέλω να καλέσω τους: Αγαδίρ, Vampirela, kleine wolke και Deadend mind. Αν δεν απαντήσουν στην πρόσκληση, θα στέλνω για 3 μήνες συνέχεια σπάμ κόμεντς, και θα γράφω σχόλια που θα βρίζω μέσα!!!

Τις 3 τελευταίες μέρες μπόρεσα να κρατηθώ μακρυά από τον υπολογιστή, και μπόρεσα και διάβασα. Μου έφυγε ένα βάρος!!! Αλήθεια.. Αλλά σήμερα επέστρεψα στην καρεκλίτσα μου ρε γαμώτο και με βλέπω να μην ανοίγω βιβλίο πάλι… Τέλος πάντων.. Είμαι και στεναχωρημένος που έφυγε η Ζορζέτ από το So you think you can dance, είμαι να πέσω να πεθάνω..! Αδικία, τρελή αδικία!!! Λοιπόν, περιμένω τα διθυραμβικά σχόλιά σας (Πάρ’τα!!! Γρόθε, ε γρόθε!!!)! καλή εβδομάδα κιόλας!!!

Σε αυτό το σημείο, πρέπει να ζητήσω συγνώμη από την Βαμπιρέλα της οποίας την πρόσκληση άργησα περίπου 20 μέρες να απαντήσω (και μάλιστα σε ένα θέμα που όλοι καίγεστε να μάθετε..)!! Αλλά δεν είναι πως το είχα ξεχάσει, απλώς ήταν αλλού το μυαλό μου..

Οπότε, το πρώτο μπλογκοπαίχνιδο για σήμερα είναι αφιερωμένο σε όλες εσάς που είστε 4 μήνες τώρα καψούρες μαζί μου:

1: Ποια είναι η αγαπημένη σου στάση στο σεξ;
Σε αυτό το σημεί έψαξα για φωτογραφία, αλλά δεν βρήκα ρε γαμώτο.. Οπότε, ας το πω όπως μπορώ (με διαβάζουν και όλες οι ηλικίες, και τι να κάνω..)! Η γυναίκα στα τέσσερα, και επίσης εξίσου αγαπημένη είναι να είναι (η γυναίκα ντε) πάνω σε τραπέζι, ή οπουδήποτε όπου εγώ να μπορώ να έχω απόλυτη οπτική επαφή. (Κοκκίνησα.. Χριστέ μου τι με βάζετε και λέω, σαν δεν ντρέπεστε..!!)

2: Όργιο..;
Όχι ακόμα, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.. Όταν γίνει, θα περιλαμβάνει περισσότερες από μία γυναίκες. Κανέναν άντρα. Μετά, θα σκάσω μύτη κι εγώ.

3: Αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού;
Οπουδήποτε με πολύ κόσμο, με τεράστιο κίνδυνο δηλαδή να μας πιάσουν!!! Το λεωφορείο μου έρχεται πάντα στο μυαλό.. Παρκάκια και τέτοια είναι πλέον κοινότυπα, όλοι κάνουν κάτι σε παρκάκια και δημόσιες τουαλέτες!!! Σιγά τον κίνδυνο!! Ενώ σε λεωφορείο.. Είναι πρόκληση..!!!!

4: Μονογαμία ή πολυγαμία;;;
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω (όποτε υπάρχουν οι περιστασεις, σχεδόν καθημερινά δηλαδή )… Το τί είναι αυτό που θέλω και τί είναι αυτό που κάνω το αφήνω στη νοημοσύνη σας..!!!

5: Σημείο σώματος που σε ανάβει στον άλλον;
Σκεπτόμενος όλες τις πρώην, καταλήγω στο ότι όλες είχαν ευμεγέθες στήθος. Μάλλον αυτό κάτι λέει. (Και μην ακούσω μαλακίες για το ότι αυτό δηλώνει πως είμαι συναισθηματικά ή σεξουαλικά ανώριμος!!) Αλλά και ο κώλος είναι κάτι που σίγουρα με ανάβει. Επίσης, τα λακκάκια πίσω χαμηλά στην πλάτη, η καμπύλη στη μέση, και ο τρόπος που φαίνονται τα πόδια των γυναικών πάνω σε τακούνια. Γενικά δηλαδή, είμαι εύκολος άνθρωπος..

6: Φαντασίωση;
Μεγάλο κεφάλαιο ανοίξαμε… Αρχικά, έχω στο μυαλό μου τη θάλασσα. Μέσα στη θάλασσα. Κάτι έχω με το νερό, δεν εξηγείται αλλιώς.. Μετά ακολουθούν: 2 γυναίκες κι εγώ, 3 γυναίκες κι εγώ, 4 γυναίκες κι εγώ, 5… Πλακίτσα..! Ας μείνουμε στο 2 γυναίκες κι εγώ.. Για το 3, βλέπουμε.. Μην είμαι και πλεονέκτης!!!

7: Τι σου αρέσει να σου κάνουν στο σεξ;
Λαιμός, αυτιά, μπούτια, χαμηλά στη μέση (τα αυτονόητα τα παραλείπω).. Αρκεί να με αγγίξει με το σωστό τρόπο. Κατά τα άλλα, στον κορμό οπουδήποτε αλλού γαργαλιέμαι. Οπότε καλύτερα να τον αποφύγει τον υπόλοιπο κορμό γιατί θα καταλήξουμε με σπαστικό γέλιο και οι 2!

Η βαμπιρέλα λοιπόν, λέει να προσθέσω και μία ερώτηση. Εγώ θα πω:
8: Ποια είναι η καλύτερη ατάκα που σου έχουν πει στο σεξ;
Την καλύτερη ατάκα μου την είπαν επειδή ήξεραν ότι γούσταρα να την ακούσω. Αλλά και πάλι, δεν έχασε καθόλου από την αίγλη της.. Η ατάκα είναι η εξής (Μακρυά από παιδιά, θα χρειαστέι να δώσετε εξηγήσεις): Δεν την λέω γιατί θα χοντρύνει το πράμα και δε θέλω.

Αυτά είχα να πω, και να με σχωράτε για το πρόστυχο της υπόθεσης, ξέρω ότι ανάψαμε όλοι, αλλά δε μπορούσα να μην απαντήσω!!! Είμαι και λίγο σάτυρος είναι η αλήθεια.. Πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη!!! “Σάτυρε..”! Χαχαχαχα!!! Τέλος πάντων, επειδή πρόκειται για πολύ προσωπικά ζητήματα, δεν λέω σε κανέναν να συνεχίσει.. Αλλά θα ήθελα να πάρετε από μόνοι σας την πρωτοβουλία να απαντήσετε, ειλικρινά θα χαρώ πολύ να χαρώ να διαβάσω!!! Αυτά με το πρώτο μπλογκοπαίχνιδο.

Πάμε στο δεύτερο:

Ανοίγεις την Βικιπαιδεία, κάνεις κλικ στην επιλογή Τυχαία Σελίδα στο αριστερό μενού πλοήγησης. Το αποτέλεσμα αντιστοιχεί στο όνομα του συγκροτήματός σου. Κάνεις κλικ 2η φορά. Το αποτέλεσμα αντιστοιχεί στο όνομα του δίσκου. Κάνεις κλικ ακόμα 11 φορές για να πάρεις το tracklist σου. Οπότε, έχουμε και λέμε:

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ:   ΕΨΙΛΟΝ
ΔΙΣΚΟΣ:   Ευρωπαικός χάρτης των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών

ΤΡΑΚ 1:  431 π.Χ.
ΤΡΑΚ 2:  53 π.Χ.
ΤΡΑΚ 3:  Ημιολίες Ελληνικού Πολενικού Ναυτικού
ΤΡΑΚ 4:  Ανδράς Μουράτης
ΤΡΑΚ 5:  1353
ΤΡΑΚ 6:  Βαλαάμ
ΤΡΑΚ 7:  Πετρούπολη
ΤΡΑΚ 8:  Νησίκι-ε
ΤΡΑΚ 9:  Γιώργος Νταλάρας (Δισκογραφία)
ΤΡΑΚ 10:  Λίθος Λούντ
ΤΡΑΚ 11:  1878

Ό,τι καταλάβατε καταλάβατε!!! Αυτό ήταν το παιχνίδι. Το σιντί μου έχει τον Νταλάρα μέσα, γι’ αυτό λίγα τα λόγια σας!!! Έχει τα στοιχειώδη τουλάχιστον!!!

Αυτά είχα να πω για σήμερα.. Και να ζητήσω μία συγνώμη αν μπήκα σε λεπτομέρειες που δεν θέλατε να ακούσετε (μεταξύ μας κοροιδευόμαστε τώρα αλλά ας είναι)! Πέφτω για ύπνο.. Είναι εξωφρενικά κουραστικό να είσαι δολοφόνος (στο Παλέρμο)..

Ο τίτλος είναι για να περιγράψω τη φύση του ποστ, και μάλλον αποτυγχάνω.. Άλλο καταλαβαίνει κανείς και άλλο διαβάζει.. Ας είναι.. Πέφτει η νύχτα στο παλέρμο, και η επόμενη μέρα ξεκινά χωρίς… μπλογκοπαίχνιδα και τα χαζά μου αστεία!!

ΥΓ: Τα ξαναλέμε το πρωί, πάλι όλη μέρα μέσα θα κάτσω.. Διπλωματική γαρ.. Καλό ξημέρωμα!!!

4-4-2001

Παιδικός έρωτας. Με την Χ γνωριστήκαμε μέσω γειτονιάς. Μαζευόμασταν όλα τα παιδάκια στο σχολείο που ήταν κοντά στα σπίτια μας κάθε μεσημέρι/απόγευμα, και παίζαμε. 12 χρονών πρέπει να ήμουν όταν την πρωτογνώρισα, και μου άρεσε πολύ που είχε πράσινα μάτια, ήταν κοινωνική, ήταν το επίκεντρο, μου έδινε σημασία.. Την πήρα τηλέφωνο ένα απόγευμα και τη ρώτησα αν θέλει να τα φτιάξουμε. Αυτή πήγαινε δημοτικό, και εκείνο το καλοκαίιρι θα έμπαινε γυμνάσιο. Οπότε μου λέει: “Εεεε.. Εντάξει”! Χαρά εγώ, “μόλις τα έφτιαξα με την Χ” να σκέφτομαι!! Ήταν ένα τρομερό καλοκαίρι!! Παιχνίδια, αγκαλιές, τα πρώτα δειλά φιλιά (ακόμα τέτοια φιλιά έδινα το μαμόθρεφτο αντί να την βάλω κάτω!).. Με το που ανοίξαν τα σχολεία, είχαμε δεν είχαμε κλείσει μήνα, μου ζητάει να χωρίσουμε, γιατί τώρα που μπήκε γυμνάσιο (μου είπε) ήθελε να αφοσιωθεί σε άλλους στόχους.. Μένω μαλάκας εγώ, το δέχτηκα όπως κι αν είχε.. Και χωρίσαμε..

Μετά από 3 μήνες, την ξαναείδα σε ένα πάρτυ. Το έκανε η κολλητή της και είχε καλέσει και εμένα. Οπότε ντύνομαι, φτιάχνομαι (δεν χρειαζόταν να βγάλω τα γυαλιά γιατί δεν φορούσα ακόμα..), και γεμάτος αυτοπεποίθηση ξεκινάω να την κατακτήσω από την αρχή. Το επόμενο πρωί τα ξαναφτιάξαμε. Μετά από 10 μέρες ξαναχωρίσαμε. Την σκεφτόμουν συνέχεια, συνέχεια όμως!!! 1,5 χρόνος πέρασε γεμάτος από σχέσεις που ευτυχώς κατάφερα να αποβάλλω από τη μνήμη μου!!! Φτάνει το 2001..

Με την Χ πηγαίναμε στο ίδιο φροντιστήριο αγγλικών, οπότε βρισκόμασταν 3 φορές την εβδομάδα.. Τρελά ερωτευμένος εγώ, είχα αποφασίσει να είμαι κοντά της, έστω και μόνο φιλικά! με τα πολλά, άρχισε ξανά να μου κολλάει, οπότε της τα έριξα με ένα τρόπο μαγικό κι εγώ, όπου δεν μπορούσε να αρνηθεί (πανέμορφος και πανέξυπνος γαρ).. Τα ξαναφτιάξαμε στις 4 εκείνου του Απρίλη.. Οι πιο μαγικές μέρες της εφηβείας μου.. Τρομερά ευτυχισμένος.. Έκανα κοπάνες από το σχολείο για να πηγαίνω να την βλέπω στο γυμνάσιό της, έλεγα ψέμματα για να είμαι μαζί της.. Ωραία πράγματα..!!! Στις 6 του Απρίλη δώσαμε και το πρώτο μας παθιάρικο (πόσο μου αρέσει αυτή η λέξη!!) φιλί.. Το ανέφερα και στο ποστ για τα γεννέθλιά μου, ως μία από τις καλύτερες αναμνήσεις!!! Ήμασταν στο σινεμά, είχαμε πάει μία παρέα περίπου 15 άτομα να δούμε εκείνη την ταινία.. Εγώ με την Χ καθόμασταν δίπλα δίπλα στην άκρη της σειράς στο σινεμά(τα είχαμε 2 μέρες μόνο και ήταν η πρώτη φορα΄που βρεθήκαμε στο σκοτάδι).. Κατά τη διάρκεα της ταινίας μιλούσαμε συνέχεια, δεν βγάζαμε το σκασμό!! Σχολιάζαμε πως όλοι οι ηθοποιοί “τυχαία” είχαν πράσινα και μπλε μάτια, και άλλες τέτοιες σκηνοθετικές ατασθαλίες και καλά! Οπότε, επειδή είχαμε σπάσει τα νεύρα σε όλη την παρέα, πετάγεται ο Άρης που καθόταν στην ακριβώς απέναντι άκρη και φωνάζει: “Έλεος πια, φίλησέ τη να σκάσει!!!!!”.. Και τη φίλησα… Με γλώσσα.. Χαχα!!! Το πρώτο φιλί με γλώσσα με την Χ..!!

Περνούσαν οι μέρες και προσπαθούσα να είμαι τέλειος γι’ αυτήν. Να μην είμαι ανώριμος, να έχω πλάκα, να τα πηγαίνω καλά με την παρέα της.. Και τα κατάφερνα! 25 του μήνα, είχαμε πάει με την Χ και την κολλητή της στα Goody’s.. Σε κάποια φάση πάει η Χ να πάρει κέτσαπ και όταν έμεινα με την κολλητή της, μου είπε: “Μα της έχεις πάρει τα μυαλά!!! Έχει τρελαθεί μαζί σου!!! Είναι τρομερά ερωτευμένη!! Λέει το όνομά σου και στάζει μέλι, μιλάει σε όλους για ΄σένα..”.. Εγώ απλώς ήμουν 3 μέτρα πάνω από τη γη από τη χαρά μου.. Εκείνο το συναίσθημα που είσαι ερωτευμένος και συγχρονίζεσαι απόλυτα με τον άλλον.. Τρομερό..

26 Απρίλη, ετοιμαζόμουν να πάω φροντιστήριο χημείας. Ήμουν πολύ χαρούμενος γιατί είχαμε πάρει και βαθμούς και είχα βγάλει 19,1 στο τρίμηνο!! Όλα ήταν τέλεια.. Ετοιμάζοντας την τσάντα μου, χτυπάει το κινητό. Μήνυμα: “Θέλω να χωρίσουμε, μη ρωτήσεις το λόγο”. Σαν να με έπιασε κάποιος και να με άφησε να κάνω ελεύθερη πτώση από τα τρία μέτρα που ήμουν πάνω από τη γη, και η γη να έχει φύγει, κι εγώ να πέφτω, να πέφτω, να ζαλίζομαι, να έχω χάσει τον κόσμο, να μην μπορώ να αναπνεύσω, να απαντήσω, να κλάψω, να μην μπορώ να κάνω τίποτα. Έρχεται ο πατέρας μου να μου πει πως πρέπει να φύγουμε γιατί θα αργούσα στο μάθημα.

Εκείνη τη μέρα έπεσα πιο χαμηλά από ποτέ, και πιστεύω εκείνη η εμπειρία με έκανε το εγωιστικό διπρόσωπο καθίκι που είμαι σήμερα.
-Πρέπει να μου πεις το λόγο.
-Άλλαξαν τα συναισθήματά μου.
-Σου έβαλαν τσίτες, κάποιος σου μίλησε άσχημα για μένα.
-Όχι, κανείς.
-Πρέπει να μιλήσουμε. θα τα πούμε το βράδυ στα αγγλικά. Θέλω να μιλήσουμε!
Σε εκείνη τη φάση άρχισε να μου μιλάει άσχημα και απότομα, αρχίσαμε να βριζόμαστε, οπότε και εγώ ως τέρας ανωριμότητας της έστειλα το ακόλουθο ποιηματάκι:
“Το ξέρω πως σ’αγάπησα, κι ακόμα σε προσμένω,
δεν το ‘ξερα πως ήσουνα ένα μαλακισμένο.
Δεν ξέρω πως το έπαθα και κόλλησα μαζί σου,
μα τώρα σε κατάλαβα και τράβα και γαμήσου.”

Κάναμε κάτι χρόνια να ξαναμιλήσουμε, και η αλήθεια είναι ότι για 5 χρόνια τη σκεφτόμουν σχετικά έντονα.. Σκατά! Αλλά ξεχάστηκε μετά, όπως όλα τα πράγματα μετά από ένα (διαφορετικό για τον καθένα) χρονικό διάστημα.. Εμένα μου πήρε 5 χρόνια ας πούμε..

Αυτά με την Χ και τον ερωτευμένο Θόγια.. Αλλά ας περάσουμε στις 4-4-2008:

Η απάντηση στο αν η κοπέλα έπεσε θύμα του αχαλίνωτου ερωτισμού μου είναι αναμενόμενη: Φυσικά και έπεσε! Η αλήθεια είναι ότι το έπαιξε δύσκολη λιγάκι (Έλα ρε Θόγια, είμαι σε σχέση, μη μου τα λες αυτάαα..) αλλά το αναίρεσε μετά από 2 λεπτά όταν με βούτηξε.. Η βραδυά δεν ήταν τόσο επεισοδιακή, έληξε εκεί το θέμα.. Αλλά ήταν μία ένεση αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης και τη χρειαζόμουν πολύ πολύ!!! Όσο για το μέλλον, ίσως να ξαναβρεθούμε, ίσως και όχι.. Αλλά ήταν μία όμορφη βραδυά σίγουρα..! Η ερωτευσιμότητα λειτούργησε, όπως όλοι περιμένατε και ξέρατε από την αρχή άλλωστε, οπότε το αποτέλεσμα ήταν προκαθορισμένο..!!! Αυτά είχα να πω για σήμερα. Συμπέρασμα; Ο μέρφυ σήμερα είναι συναχωμένος, επομένως ας το εκμεταλλευτούμε όλοι!!!

ΥΓ: Κάποια μέρα θα σας πω για το πως οι ημερομηνίες έχουν καθορίσει τη ζωή μου!!! Είναι πολύ σπούκι το πως κάθε χρόνο κάτι σημαντικό θα γίνει μία συγκεκριμένη ημερομηνία!!
ΥΓ2: Επειδή αναρωτηθήκατε και φέρατε αντιρρήσεις μερικοί: Είδατε που έγινε ότι έγινε επειδή έβγαλα τα γυαλιά;;; Αν τα είχα βάλει δε θα γινόταν τίποτα!!! Όταν σας λέω ότι είμαι πολύ μπρουτάλ χωρίς γυαλιά να με ακούτε!!!
ΥΓ3: Ειλικρινά, κάθε Απρίλη τον Μέρφυ τον πιάνουν οι αλλεργίες του, και πάνε όλα καλά!!!

Βγάζω τα γυαλιά, κουρεύομαι (ή μήπως όχι;), οπλίζομαι με χιούμορ και γοητεία και είμαι έτοιμος να βγω να ζευγαρώσω! Ελπίζω η ερωτευσιμότητα να λειτουργήσει και αυτή τη φορά!

Ιστορικό:
Φίλοι πριν 4 χρόνια, τα σπάσαμε γιατί φέρθηκα εγωιστικά (όπως είχε πει πριν 4 χρόνια). Μετά από 4 χρόνια έγινε η εξομολόγηση: Τα σπάσαμε γιατί εγώ την έβλεπα φιλικά ενώ αυτή όχι. Τώρα έχει σχέση με κάποιον. Μου είπε πως μέχρι να τελειώσει η φοιτητική ζωή θα έχει κάνει σίγουρα κάτι μαζί μου. Όλα αυτά είναι ενθαρρυντικά. Ενθαρρυντικά, βεβαίως βεβαίως.. Αλλά μήπως άλλαξαν οι προυποθέσεις; Θα μπορέσει άραγε η κοπέλα να αντισταθεί στον αχαλίνωτο ερωτισμό μου;;; Θα μάθετε με το update που θα γίνει αύριο! Μείνετε κοντά μας!

ΥΓ: Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως ευπειθώς αναφέρω πως αστειεύομαι.. Σας χρίζω ικανούς να καταλάβετε σε ποια κομμάτια αστειεύομαι και σε ποια όχι. Αν έχετε απορίες, ευχαρίστως να σας τις απαντήσω.
ΥΓ2: Ειλικρινά ανησυχώ μήπως παρεξηγηθώ, μετά από κάποιες παρατηρήσεις που μου έγιναν.. Απλώς κάνω πλάκα, δεν προσπαθώ να το παίξω γαμάτος και ιστορία.. Θέλω να πιστεύω πως το καταλαβαίνετε αυτό.. (Δεν ήθελα ποτέ να εξηγούμαι, γιατί έτσι τα αστεία χάνουν την ποιότητά τους. Οπότε, από τούδε και στο εξής να ξέρετε ότι όποτε το παίζω γαμάτος κάνω πλάκα, και δεν φτιάχνω προφίλ!!!)
ΥΓ3: Γουι γουιλ τολκ εγκεν τουμόροου!!! Κίσις!!!

Οι δύο φωνές μου λένε:
-Αύριο είναι καινούρια μέρα!!!
-Ναι αλλά τα εμπόδια είναι τα ίδια!
-Ναι αλλά θα τα δεις με καθαρό μυαλό!
-Ναι αλλά και σήμερα καθαρό μυαλό είχες!
-Να πας να γαμηθείς ν’ ασπρίσεις!
-Εσύ να πας!
-Όχι, εσύ να πας!
-Βλάκα!
-Εσύ είσαι!
Ο παραπάνω διάλογος είναι μεταξύ του αισιόδοξου και απαισιόδοξου εαυτού μου (και οι δύο είναι πολύ ευέξαπτοι και ανώριμοι ακόμα).

Και ενώ γνωρίζεις πως αύριο τα πράγματα θα είναι πιο ξεκάθαρα, πως θα είναι καλύτερα, ενώ το γνωρίζεις αυτό, κοίτα να δεις ειρωνεία.. Δε σε παίρνει ο ύπνος με τίποτα, επειδή σκέφτεσαι τη μέρα που ήδη έχεις διαγράψει! Κι όσο το σκέφτεσαι, τόσο δεν κοιμάσαι, κι όσο δεν κοιμάσαι, η μέρα που θεωρητικά έχεις διαγράψει δεν τελειώνει ποτέ!!! Το μόνο θετικό είναι μία αφιέρωση ενός στίχου από το κατάλληλο άτομο, “στο άδειο της πακέτο απόψε μπήκα”.. Αλλά κι αυτό ήταν απάντηση στη δική μου αφιέρωση. Μετράει άραγε;

Πεινάω. Καλό σας βράδυ, όσοι είστε ακόμα ξύπνιοι. Μακάρι να έχει ήλιο αύριο!! Με ήλιο όλα είναι πάντα καλύτερα..

ΥΓ: I;ll make myself strong, ofcourse.. Misery is not for princes like me! (Always look at the bright side of your life, and it goes saying! (=πάντα να βλέπεις τη θετική πλευρά της ζωής σου, και πάει λέγοντας! ΧΑΧΑ!!! Καλή νύχτα!) )

Πήγα για καφέ, πήγα για μάθημα και εργαστήριο, ξαναπήγα για καφέ!!! Τέλεια μέρα και σήμερα, και πόσο γουστάρω τον Απρίλη!!!;;! Πάρα πολύ!!! Ο μάης ήταν πάντα από τους χειρότερους μήνες, μιας και πάντα ήταν ο μήνας που άρχιζαν οι εξετάσεις και οι εξεταστικές.. Αλλά είμαστε ακόμα στον Απρίλη, και μπήκε πολύ δυναμικά, και είμαι χαρούμενος!!! Σκέφτομαι πως σε ένα μήνα θα πάω Ιταλία, και χαίρομαι κι άλλο.. Με αγχώνει (τι έκπληξη..) το οικονομικό βέβαια, γιατί μόλις χθες έμαθα πως τα λεφτά της υποτροφίας θα μπουν 9 του Μάη, και αυτό σημαίνει πως δεν θα έχω δεκάρα για το ταξίδι!!! Δεν πειράζει, θα το παίξω παιδί του μπαμπά (στον μπαμπά μου) για να μου δώσει την 300άρα να κάνω τη δουλειά μου.. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο..! Στην τελική, θα του τα δώσω πίσω μόλις πάρω την υποτροφία!

Πέρα από την Ιταλία, άρχισα χθες το βράδυ να σκέφτομαι και την Ισπανία (ναι, πάλι, ποτέ δεν είναι αρκετά τα όνειρα!!), και με πιάνει το γνώριμο συναίσθημα: “Λες να κάτσει καμιά στραβή και να μην πάω;” και να κάνω μαύρες σκέψεις.. Αλλά όλα θα πάνε καλά, πρέπει να πάνε καλά!!! Θα είμαι στην Ισπανία, θα συγκατοικώ με την κοντή σε ένα τριαράκι, θα έχουμε το αμαξάκι μας, τη δουλίτσα μας.. Μια χαρά!!! Θα πιάσει ο καθένας το γκομενάκι του, ως απίστευτοι γκρίκ λάβερς και οι δύο, και θα ξυπνάμε μέσα στο βράδυ για νερό, και θα γίνεται ο ακόλουθος διάλογος:
-Τι λέει ο Πέδρο;
-Κοιμάται.. Πω πω, δεν τον αντέχω άλλο ρε γαμώτο, δεν κάνει τίποτα όλη μέρα και μου σπάει τα νεύρα!!! Εσύ; Τι λέει με την Μαριμάρ;
-Γάμησέ τα.. Δεν έχει θυληκότητα ρε, δεν είναι για ‘μένα!!
Και τα πρωινά θα την ξυπνάω (γιατί θα αγχώνομαι μην αργήσουμε), και θα πίνουμε εσπρεσσάκι για να ξεκινήσει η μέρα, θα κάνουμε μαζί το πρωινό τσιγάρο και θα φέυγει ο καθένας για τη δουλειά του.. Και όταν φτάνουμε θα μιλάμε με όλους ισπανικά, άπταιστα ισπανικά, και όλοι θα μένουν μαλάκες όταν ακούνε ότι είμαστε γκρέκος!!! Και τα Σαββατοκύριακα θα παίρνουμε το αμάξι και θα πηγαίνουμε Σεβίλλη, Γρανάδα, Χαέν και άλλες νότιες και ερωτικές πόλεις για να συγκινήσουμε νότιους και ερωτικούς ντόπιους (κατά προτίμηση θυληκές αιθέριες υπάρξεις με κινηματογραφική θυληκότητα που θα ακούνε το όνομα Γουαδελούπη και όταν τους λέω πως είμαι έλληνας θα πέφτουν στα γόνατα – βάλτε ότι θέλετα στο νου σας)… Υπομονή 6 μήνες!!! 5,5 μήνες για την ακρίβεια!!!

Έβγαλα και άλλα συμπεράσματα για τους ανθρώπους σήμερα!! Αλλά δε θα αναλύσω, θα πω μόνο μία φράση που αντικατοπτρίζει το απόσταγμα των (μεγαλειωδών πάντα) σκέψεων που έκανα: “Η λογική είναι η πιο καλά μοιρασμένη ιδιότητα στον κόσμο. Όλοι νομίζουν πως έχουν αρκετή και κανείς δεν νομίζει πως έχει ανάγκη περισσότερη”. Δεν θα εμβαθύνω άλλο, δε θέλω να βαρύνω το ταξιδιάρικο κλίμα που με τόσο κόπο διαμόρφωσα.

Εδώ είναι ο επίλογος, όπου θα δικαιολογήσω τον τίτλο.
Μία ενημέρωση για τους αναγνώστες. Όταν πέρασα στην πόλη μου έπαθα κατάθλιψη, γιατί ήθελα να μείνω μόνος μου. Με τα πολλά, μετά από 2 χρόνια, φτιάξαμε μία γκαρσονιερούλα στη θέση του γκαράζ, για να έχω την ψευδαίσθηση πως μένω μόνος μου, ενώ στην ουσία μένω κάτω από το οικογενειακό μου. Στο σπίτι μου, παρόλο που έχω υπολογιστή, δεν έχω ίντερνετ, ενώ στο οικογενειακό, ο αδερφός μου έχει ίντερνετ.
Τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες έδωσα το σπίτι μου στον αδερφό μου (και μένω εγώ στο δωμάτιό του) γιατί τον έχει επισκεφτεί η κοπέλα του, και του κάνω την καλή για είναι πιο άνετα τα παιδιά. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι τεράστιο!!! Είμαι σε ένα δωμάτιο με ίντερνετ, και η έλξη που μου ασκεί είναι απίστευτη!!! Πρέπει να κάτσω να διαβάσω κι εγώ κάθομαι με τις ώρες και διαβάζω μπλογκς και ψάχνω στο ίντερνετ!!! Πρέπει να βρω τη δύναμη να κλείσω τον υπολογιστή!!! Αλλά απαιτεί τόση δύναμη χαρακτήρα που ειλικρινά δεν πιστεύω πως έχω.. Έχω παγιδευτεί!!!! Χρειάζομαι το ίντερνετ για κάτι μεταφραστικά πράγματα που θέλω, και αντί να κάνω τη δουλειά μου, κάθομαι και αυξάνω τις επισκέψεις στα μπλογκς σας!!!! Χρειάζομαι βοήθεια ειδικού, είναι διαπιστωμένο πλέον!!! Αν μπορείτε να με κάνετε μπλοκ, να μην μπαίνω δηλαδή στα μπλογκ σας, θα το εκτιμούσα ιδιαιτέρως!!! Ή βρείτε μου μία λύση!!! Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που ανακάλυψα το ταλέντο μου στο γράψιμο!! Τώρα το μόνο που κάνω είναι να καλλιεργώ αυτό το λογοτεχνικό μου ταλέντο (ασχολίαστο να πάει σας παρακαλώ αυτό το τελευταίο), αντί να γεμίζω το τεραστίων διαστάσεων μυαλό μου με γνώσεις πάνω σε μεθόδους βελτίωσης των θερμικών επιδόσεων των κτιρίων!!! Πρέπει να διαβάσω για αυτές τις μεθόδους!!! Κι εγώ διαβάζω για το πως περνάνε οι μέρες κάποιων ανθρώπων που ουσιαστικά δεν ξέρω! Είμαι σοβαρά γιατρέ;;; So, someone please turn off this fucking computer ’cause it’s drugging me down..!!!

Αυτά είχα να πω και για σήμερα!!! Αλλά, αναλογιζόμενοι την τελευταία παράγραφο, μπορείτε να καταλάβετε πως θα κάθομαι όλη μέρα και θα διαβάζω ότι μπλογκ βρεθεί στο δρόμο μου! Ας είναι.. Η διάθεση παραμένει ακμαία, αυτό είναι θετικό.. Κλείνω εδώ, πρέπει να διαβάσω 52 ακόμα σελίδες στα αγγλικά που έπρεπε να είχαν διαβαστεί 1,5 εβδομάδα τώρα.. Θα πετάξω κάτι σημάδια πάλι από το άγχος μου.. Θα βρεθώ με τον υπεύθυνο καθηγητή αύριο και τι θα του πω;;;; “Συγνώμη, αποφάσισα να αλλάξω κατεύθυνση στην διπλωματική.. Το θέμα των μπλογκ με συγκινεί περισσότερο από τον τομέα σας..”/”Συγνώμη, αλλά αυτά που μου δώσατε δε λέω, καλά ήταν.. Αλλά δε συγκρίνονται με το Top Post της 29 του Μάρτη”! Χριστέ μου! Λοιπόν, κλείνω εδώ να στρωθώ λιγάκι!!! Γύρω στις 12 το βράδυ θα ενημερώσω με ένα σχόλιο σε αυτό το ποστ σε ποιο στάδιο βρίσκομαι!!! Να ‘στε καλά, να περάσετε ένα όμορφο βράδυ!!! Α ρε και να ε’ιχα χρόνο για καμιά ρακί ή κανά ρακόμελο το βράδυ… Τέλοσπάντων!!! Καλό σας βράδυ!!!

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι, δυστυχώς, πολύ ρεαλιστική..
ΥΓ1,5: Ποιος πιστεύει πως η Ματούλα που έλεγα σε προηγούμενο ποστ (με παράλληλη παράθεση φωτογραφίας) είναι πραγματικό πρόσωπο στη ζωή μου; Θέλω ειλικρινή απάντηση!
ΥΓ2: Γαμώ τη σχολή γαμώ!!!
ΥΓ3: Φαντάσου να μην είχα και καλή διάθεση!!!! Χαχα!! Καλή σας νύχτα!

Ξύπνησα λοιπόν πουρνό πουρνό να πάω κι εγώ ως υπόδειγμα φοιτητή στο μάθημα που είχα σήμερα στη σχολή. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι αυτό, όλοι το περνάμε ως φοιτητές όταν οι ώρες παράδοσης τυγχάνει να είναι ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ!! Έτσι, σηκώθηκα μαζί με τους κοκόρους στις 8 η ώρα, ετοιμάστηκα, πήρα το αμάξι του αδερφού μου, πήγα πήρα τον κοντό και ανεβήκαμε στη σχολή. Πάμε πρώτα μία από το κυλικείο να πάρουμε καμιά τυρόπιτα, κανά καφέ, ξέρετε πως είναι αυτά τώρα.. 9 και τέταρτο νταν (ακριβώς δηλαδή..) πάμε να μπούμε στο αμφιθεατράκι. Μπαίνουμε, και to my surprise, ήταν άδειο. Ρε μπας και κάναμε λάθος το αμφιθέατρο;;;;; Πάμε στο δίπλα, αλλά εκεί κάνανε θερμοδυναμική. Ευχαρίστησα το θεό που την πέρασα με άλλον καθηγητή γιατί αυτός που έχει τώρα το μάθημα το έχει αναγάγει σε μάθημα πτυχίου, και ξανάρχισα να τον βρίζω για την γκαντεμιά μου!!! Εντάξει, άλλου είδους γκαντεμιά αυτή!!! Αλλά ρε γαμώ, μία φορά αποφάσισα να ανέβω το πρωί στο μάθημα και ο καθηγητής λείπει!!!! Ο Χριστός κι η Παναγία! Άντε τώρα εγώ να ξανα ανέβω πρωί σε μάθημα! Θα ξυπνάω, και η φωνούλα καλοπέρασης θα μου λέει: “Κοιμήσου, θα λείπει πάλι ο καθηγητής”!! Ε με τα πολλά, μετά από όόόλη αυτή την απογοήτευση, αποφάσισα να πάω με το γαιδούρι για καφέ να ξεχαστούμε!!! Ήπιαμε καφέ λοιπόν, χαζέψαμε λίγο τη σερβιτόρα, της φώναξα “Καλημέρα λοιπόν!!!” την ώρα που έφευγα, με κοίταξε τρομερά ερωτικά και πρόστυχα αλλά οι επιτυχίες μου στις γυναίκες είναι πλέον δεδομένες.

Η διάθεσή μου όπως καταλαβαίνεις ακόμα κι ΕΣΥ αναγνώστη μου, είναι σε αρκετά υψηλά επίπεδα.. Λίγο απο ‘δω, λίγο από ‘κει, μαζέψαμε ενέργεια για να μας βρει κεφάτους ο Απρίλης!!! Προσπαθώ να σκεφτώ τί μαλακία να κάνω αύριο του κοντού που είναι πρωταπριλιά, αλλά δε μου έρχεται τίποτα.. Μία σκέψη έκανα μόνο, και να μου πείτε αν είναι καλή: Να πάρω μία μεζούρα, να την κόψω στο ενάμιση μέτρο, και να του την κάνω δώρο με την αφιέρωση “Για να μετράς το ύψος σου.. Που ξέρεις, μπορεί και να ψηλώσεις!!”.. Ε; Επειδή ξέρω ότι αναρωτιέστε, ο κοντός δεν είναι όσο κοντός φαντάζεστε!! Είναι 1.69 αλλά λέει σε όλους ότι είναι 1.71.. Γενικά, είναι αρκετά κοντός για να του κάνω πλάκα! Χαχα!!!

Μετά από την απήχηση που είχε η γιαγιά μου από το προηγούμενο ποστ, σκέφτηκα να γράψω ένα-δυο πραγματάκια ακόμη.. Η γιαγιά μου, όταν ήθελε μία μέρα να μου πει πως είμαι έξυπνος (λογικά κάτι θα είχα καταφέρει, δεν παίζει να μου το έλεγε στο άσχετο), γυρίζει και μου λέει: “Μα εσύ έχεις μυαλό γιατρού!!! Εγώ στο λέω απ’ όντε ήσουνε μικρό!!!”.. Χαραμίζομαι λοιπόν ως μηχανικός, τόσο μυαλό ιατρικής να αναλώνεται σε επιχειρήσεις και μαλακίες.. Τέλος πάντων.. Ακόμα, πριν 2-3 χρόνια, είχα σχέση με μία κοπέλα (…) η οποία ερχόταν κι έμενε τα Σαββατοκύριακα σπίτι μου (η κοπέλα ήταν από διπλανή πόλη). Το υπνοδωμάτιο του σπιτιού μου, βρίσκεται ακριβώς κάτω από το δωμάτιο που κοιμάται η γιαγιά (η οποία, μετά από καιρό είμαι πεπεισμένος πως ξαπλώνει στο πάτωμα με ένα ποτήρι στο αυτί για να ακούει τί γίνεται από κάτω της)!!! Οπότε, ως τρομερός εραστής (α να χαθείς, σάτυρε..) που ήμουν από τότε ακόμα (Χριστέ μου τι παπαριές λέω.. Όπως και να ‘χει, κρατήστε την ουσία, και όχι τα σχόλια..), η κοπέλα εκδηλωνόταν φωναχτά! Εμείς εννοείται δεν είχαμε συναίσθηση της έλλειψης ηχομόνωσης, οπότε, ξημερώνει μία Κυριακή.. Έρχεται και με πιάνει η μάνα μου μέσα στα γέλια και μου λέει: “Ήρθε η γιαγιά και μου έκανε παράπονα”. “Τι σου είπε δηλαδή;” “Μου είπε: <<Να πας να πεις της καριόλας να μη φωνάζει! Ρεζίλι μας έκανε στη γειτονιά>>!!”. Έκανα κάτι γέλια πάλι.. Άλλες φορές με απειλούσε πως “αν ξανάρθει ΑΥΤΗ στο σπίτι σου, εγώ θα την πάρω με τσι βόλακες (σ.σ βόλακες=πέτρες) γιατί σε αποσπά από το διάβασμα! Ήντα θέ’ει, να σε ρουφήξει;; Λύσσαξε πια!!!”..

Αυτά και με τη γιαγιά.. Μία κακιούλα μέσα της την έχει.. Όχι η αλήθεια είναι πως την έχει!! Έχει πετάξει και κάτι μαλακίες.. Τέλος πάντων. Το κεφάλαιο γιαγιά κλείνει σε αυτό το σημείο, και συνεχίζω να πω πως ήταν η μέρα μου. Μετά τον καφέ λοιπόν, γύρισα σπίτι, μπήκα στο μπλογκ, είδα σχόλια και χάρηκα! Κάθισα, απάντησα, χάζευα άλλα μπλογκς.. Και κάπου διάβασα για τις καρδιές που είχαν γεμίσει την Αθήνα.. Κρίμα ρε γαμώτο, ήθελα να τις δω από κοντά. Πέρα απ’ αυτό όμως, θυμήθηκα μία σκοτεινή ανάμνηση από τα παιδικάτα μου… Μία μέρα στο δημοτικό, ή Πέμπτη ή Έκτη πρέπει να ήταν γιατί είχα αλλάξει σχολείο, έγινα ρεζίλι γιατί μέχρι τότε (φαντάσου!!!) πίστευα πως η καρδιά του ανθρώπου είχε σχήμα καρδιάς!!! Πέρα από το κράξιμο που έφαγα από τα μαλακισμένα που γεννήθηκαν επιστήμονες, είχα και μία μαλακισμένη δασκάλα που πάει και τους λέει και καλά για να με υπερασπιστεί: “Παιδιά, ο Θόγιας πριν έρθει στο σχολείο μας, πήγαινε σε ένα σχολείο που πήγαιναν μόνο φτωχά παιδάκια!”. Με τον αυθορμητισμό που διακατέχει μόνο τα παιδιά, της απαντάω όλο θράσος: “ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΜΩΡΕ ΚΙ ΕΣΥ;;;”! Οπότε φαντάσου να περνάει κάποιος απ’ έξω και να ακούει τον μπόμπιρα να φωνάζει έτσι στη δασκάλα του.. Μόρτης ο μικρός.. Τέλος πάντων, τα άλλα παιδάκια δεν ήθελαν πολύ για να πειστούν, οπότε μετά δεν ήμουν μόνο ηλίθιος (λόγω της καρδιάς) αλλά ΚΑΙ φτωχός!!! Εγώ ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο να δώσεις το ίδιο ονομα στο σχήμα και στο όργανο;;;!;!!; Γιατί να είναι σχήμα καρδιά και όχι κάτι άλλο;; Γιατί να μην είναι “πλούμα”; Ένα όνομα άλλο ρε παιδί μου!!! Για φαντάσου όμως: “Έχω 9 μπαστούνι, 4 σπαθί, και 7 πλούμα”.. Ορίστε, βγαίνει και πολύ φυσικά.. Το ξέρω πως ίσως να σε κουράζω αναγνώστη, ίσως μάλιστα να μην έφτασες μέχρι εδώ να διαβάζεις, αλλά τραγικά βιώματα είναι αυτά, κάποια μέρα θα έβγαιναν στην επιφάνεια!

¨Εχω τρομερή όρεξη να συνεχίζω να γράφω, ειλικρινά!! Θα έγραφα του κώλου τις μαλακίες και θα ξεκαρδιζόμασταν όλοι στα γέλια, γιατί τα λέω και ωραία, αλλά με πιάνουν τύψεις. Ο μόνος λόγος που γράφω είναι για να καθυστερήσω την αγγαρεία που με περιμένει με τη διπλωματική. Μεθαύριο τελειώνουν οι μεταφράσεις, οπότε θα είμαι πιο λάσκα (σκάσε σκατόστομε!!!).. Όπως και να ‘χει, θα τα πούμε ξανά από αύριο, ή σήμερα κιόλας, εγώ όλη μέρα μπροστά από την οθόνη θα κάθομαι.. Καλή μέρα να έχετε όλοι σας, έχει τέλεια μέρα, να βγείτε όλοι για καφέ!!!

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από μία καφετέρια όλα τα λεφτά.. Είναι εκείνη που αναφέρω και στο ποστ “Ήλιος, καφές και στυλ” το οποίο έγινε μπεστ σέλερ (μα δεν κόβω ποτε τις μαλακίες;;; Ποτέ όμως;;;)!
ΥΓ3: Η φωτογραφία στη μέση είναι για τις καρδιές που έλεγα, ειδικά επιλεγμένη!! Είναι μία καρδιά γεμάτη καλήδιάθεση, χαμόγελα!!! Μα τι με έχει πιάσει σήμερα;;;
ΥΓ2: Η φωτογραφία κάτω είναι για να τονίσει την διάθεση των ημερών, είναι για να δείξει πως ήρθε η άνοιξη για τα καλά και αυτό σημαίνει αυδιαθεσία από μόνο του! Καλή σας μέρα λοιπόν!

Οδηγάω, και είμαι με ένα φίλο μου στο αμάξι. Σε λίγα μέτρα παρατηρούμε κάτι κορίτσα σαν τα κρύα τα νερά..!!! Η πιο κοντή ήταν γύρω στο 1.75!! Για αυτούς που αναρωτιούνται, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ύψος.. Απλώς με τους φίλους μου βγήκαν αυτά τα παρατσούκλια. Και με τους άλλους, όταν είναι γυναίκες τόσο ψηλές δε μπορείς να μην το παρατηρήσεις… Συνεχίζω με την ιστορία μου.. Οπότε μου λέει ο άλλος: “Μαλάκα πήγαινε σιγά σιγά, να κάνω καμάκι” καθώς κατέβαζε το παράθυρο.. Κατεβάζω ταχύτητα κι εγώ, και περιμένω να δω τι θα πει ο άλλος. Περνάμε λοιπόν από μπροστά τους μετά από λίγο, και τον ακούω να τους λέει: “Εεεε…. εεεε… Πάμε για μπάσκετ;;;”
Καλά έκανα κάτι γέλια!!!!!

Και επειδή αυτό είναι λίγο υλικό για να πω πως έκανα ποστ σήμερα, θα πω και μία ιστορία από την -ανεκδιήγητη- γιαγιά μου:
Πέρυσι το καλοκαίρι πήγα διακοπές με τον κοντό και την κοντή και την παρέα του κοντού στα επτάνησα. Μετά που γύρισα (δέκα μέρες περίπου έλειπα) με πετυχαίνει η γιαγιά μου και μου λέει: “Για πες, πώώώς πέρασες;;”. “Καλά ρε γιαγιά, μια χαρά!! Ωραία τα επτάνησα..”. Και μου λέει ξανά: “Καιαιαι, δε μου λες… Τον έβρεξες καθόλου;”.
Έμεινα κάγκελο.. “Πως μιλάς έτσι βρε γιαγιά;;”. “Γιατί μωρέ τι σου είπα; Αν γνώρισες κανένα καλό κορίτσι σε ρώτησα!”
Ο Χριστός κι η Παναγία!!

ΥΓ1: Τώρα που είπα μπάσκετ, μου ήρθε να πάω να παίξω.. Αλλά επειδή δεν έχω φόρμα θα μείνω έτσι με το τζινάκι μου..  Στη φωτογραφία πιο πάνω είμαι εγώ, με τράβηξε η Ματούλα πριν 5 λεπτά.. Εννοείται έβγαλα τη ζώνη, είναι πολύ κυριλέ για μπάσκετ.. Έστειλα μήνυμα και στην Στελίτσα που ξέρει καλό μπάσκετ και θα έρθει κι αυτή.. Θα βάλει κάτι πιο βολικό και θα ‘ρθει από δω με το αμάξι να με πάρει. Α! Η Στελίτσα είναι στην πρώτη φωτογραφία, ελπίζω να μη θυμώσει που έβαλα φωτογραφία της.. Ας είναι..
ΥΓ2: Στην δεύτερη φωτογραφία είναι η γιαγιά μου. Έχει πετάξει κι άλλα κορυφαία!! Να θα σας πω ένα ακόμα: Ένα Σαββατοκύριακο που είχε μείνει μία κοπέλα μου σπίτι μου, με πιάνει και μου λέει: “Δε μου λες.. ΑΥΤΗ, έχει λεφτά ή μπα;”. “Όχι δεν έχει” της λέω. “Παράτα τη. Για τέτοια είμαστε τώρα;”.. Πως φαίνεται ο άνθρωπος που έχει μεγαλώσει στη φτώχεια και έχει στερηθεί πράγματα…
ΥΓ3: Αυτά για σήμερα. Θα σας πω κι άλλα μαργαριτάρια της γιαγιάς μου εν καιρώ. Καλό απόγευμα, και καλή εβδομάδα!
ΥΓ4: Η διάθεση έχει φτιάξει όπως καταλαβαίνετε!! Ευχαριστώ γιατα ενθαρρυντικά σχόλια!!!

Ο φίλος μου ο κοντός.. Τι να πω.. ΟΚ, μερικοί ίσως να θυμάστε ότι το δέσιμο ήρθε όταν πήγαμε εράσμους. Πιο πριν λέγαμε μόνο μία καλημέρα, κανένα αστείο σε καφέδες λόγω κοινής παρέας, και τέτοια.. Αυτό το ποστ αναφέρεται σε μία ιστορία από το εράσμους.

Στο εράσμους (Λισσαβώνα, Πορτογαλία και όχι Ισπανία όπως πολλοί ανίδεοι πιστεύουν) πήγαμε 4 άτομα. Εγώ, ο κοντός, η κοντή και η πολύ κοντή. Οι τρεις πρώτοι είμαστε στο ίδιο έτος, στο ίδιο τμήμα στο Πολυτεχνείο, ενώ η πολύ κοντή είναι 2 έτη μεγαλύτερη. Εγώ και ο κοντός συγκατοικούσαμε σε ένα δωμάτιο στις εστίες διαστάσεων 3,5*5 μέτρα, και οι κοπέλες αντίστοιχα. Αυτό που γινόταν κάθε Δευτέρα στις εστίες ήταν ότι έπρεπε να ξυπνήσουμε νωρίς και να βγάλουμε τα σεντόνια, να τα χώσουμε μέσα στις μαξιλαροθήκες, και να τα βγάλουμε έξω από την πόρτα. Το μεσημέρι που γυρνούσαμε θα βρίσκαμε στο κρεββάτι διπλωμένα φρεσκοπλυμένα σεντόνια και μαξιλαροθήκες.

Μετά από 2 μήνες διαμονής, εγώ και ο κοντός πλέον διατηρούσαμε σχέση ο καθένας μας με μία πορτογαλίδα ο καθένας. Και οι δύο μένανε στις εστίες, ενώ καμία δεν έμενε μόνη της. Εννοώ πως καμία δεν είχε δικό της δωμάτιο, και οι δύο είχαν συγκάτοικο, οπότε όταν ήθελε ο κοντός να κοιμηθεί με την δικιά του, εγώ έφευγα από το δωμάτιο, και αντίστοιχα όταν ήθελα εγώ να κοιμηθώ με τη δικιά μου, αυτός έφευγε από το δωμάτιο.

Κάποια μέρα λοιπόν, ήθελε να κοιμηθεί αυτός με τη δικιά του. Την επόμενη μέρα το πρωί έπρεπε να βγάλουμε τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες έξω από την πόρτα. Το επόμενο πρωί λοιπόν, εγώ ξενυχτισμένος, πάω στο δωμάτιο, και αυτός είχε κανονίσει να πάει κάπου με την πολύ κοντή. Οπότε μου λέει: “Ρε, μπορείς σήμερα να βγάλεις και τα δικά μου έξω, γιατί πρέπει να φύγω;”. Του λέω ΟΚ, οπότε φεύγει ο κοντός. Όταν έφυγε, άρχισα να μαζεύω τα δικά του. Όταν πήγα να βγάλω τη μαξιλαροθήκη, παρατήρησα πως σε ένα σημείο στη μαξιλαροθήκη είχε πέσει κάτι ρευστό και διαφανές, το οποίο είχε ξεραθεί. Το ξύνω λίγο, και το μυαλό μου πήγε κάπου διεστραμμένα και πρόστυχα (βρε σα τι μοιάζει, βρε σα τι μοιάζει;;;). Με τα πολλά, βγάζω τη μαξιλαροθήκη και τα βγάζω όλα έξω από την πόρτα και φεύγω.

Αργότερα την ίδια μέρα, οι τέσσερίς μας ήμασταν στο λεωφορείο για να κατέβουμε στο κέντρο. Του λέω: ” Ρε, να σου πω λίγο.” καθώς τον τραβούσα από τις κοπέλες να μην ακούσουν.
- Τι έγινε με την Α. χθες ρε μαλάκα;
- Τι έγινε; (λέει γελώντας)
- Έλα ρε μαλάκα λέγε, τι σου έκανε η τύπισα;;;; (χαμόγελο κι εγώ)
- Τι λες ρε μαλάκα;;;
Του εξηγώ τι είδα στη μαξιλαροθήκη, και μου λέει:
- Κερί ήταν!!
- Ρε άσ’ τις μαλακίες και πες μου, με ντρέπεσαι;
- ‘Οχι ρε μαλάκα, αλήθεια σου λέω, κερί ήταν!!!

Και τελικά ήταν πράγματι κερί. Παίζανε με τα κεριά, και έπεσε λιωμένο κερί πάνω στη μαξιλαροθήκη! Θα ρωτήσεις, καλά, ήταν με την γκόμενα και έπαιζε με τα κεριά;;; Αλλά ναι, ο κοντός είναι παιχνιδιάρης και κάνει κάτι τέτοια. Από την άλλη, θα ρωτήσεις, “καλά! Τον πίστεψες;;” Ναι, είναι ειλικρινής τύπος ο κοντός! Και έμεινε από τότε, και όποτε αναφερόμαστε σε κεριά σκάμε στα γέλια. Ξέρω πως ίσως να είναι ηλίθια ιστορία, αλλά για ‘μένα είναι όλα τα λεφτά!

Εν καιρώ θα αναφέρομαι σε διάφορα ευτράπελα από το εράσμους.. Εξού και το Νο1 στον τίτλο!Σημαίνουν πολλά, και οι φωτογραφίες ακόμα περισσότερα! Δυστυχώς σε αυτόν τον υπολογιστή δεν έχω φωτογραφία να βάλω, αλλά την επόμενη φορά θα βάλω μία με τον κοντό σε ηλίθια πόζα.. Έχει βγει πάρα πολλές τέτοιες!!!

ΥΓ1: Δεν υπάρχει φωτογραφία που να αντικατοπτρίζει την κωμικότητα της κατάστασης, οπότε έβαλα μία άσχετη!!! Αυτή η άσχετη βέβαια, εκφράζει τόσο εμένα όσο και τον κοντό…
ΥΓ2: Αυτό το σκεφτόμουν σήμερα καθώς γύριζα για το σπίτι από ούζα, μας είχε βγάλει η πολύ κοντή για τα γεννέθλιά της, να τη χαιρόμαστε!!!
ΥΓ3: Μόνο που το θυμήθηκα γελάω!!

Θέλω ένα διάλλειμα. Να πάω στο εξοχικό μου στη θάλασσα δίπλα, που έχει και ξύλινη βεράντα, να χαζεύω τη θάλασσα η οποία είναι ανταριασμένη όλο το Μάρτη, να χαθώ, να σκεφτώ, να πιω και να καπνίσω μές στην ησυχία, να ακούω μουσική, να διαβάσω και κανά βιβλίο, να πάρω αποφάσεις, να κάνω σχέδια, να είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτά.. Και ξαφνικά, έλα να μ’αγκαλιάσεις, να μου γελάσεις και να μου πεις πως μ’αγαπάς. Έχεις καιρό να το κάνεις. Να κάτσεις δίπλα μου και να στρίψεις ένα τσιγάρο που θα κάνουμε μαζί. Έχεις καιρό να με καταλάβεις.

Θέλω κάτι ουρανοκατέβατο. Να γίνει κάτι απρόσμενο, καλό απρόσμενο. Θέλω να βρω κάποιον και να μου δώσει λίγη από την ενέργειά του! Η δική μου κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, θέλω φόρτιση, αναζωογόνηση. Θέλω ένα ταξίδι. Θα ‘ρθει κι αυτό, υπομονή ένα μήνα ακόμα. Θέλω να πάω σε ένα τζαζ μπαρ. Να σε γνωρίσω ξανά εκεί. Ή μία σαν εσένα. Να γδυθείς για μένα μέσα στη βροχή (δεν έχω ιδέα πως μου ήρθε αυτό τώρα)! Να φορέσεις το φούτερ μου μετά το σεξ, που σου είναι τεράστιο και πόσο μου άρεσε όταν το πρωτοέκανες.. Να πάμε σε εκείνη την (ανοιχτή από πάνω) ταβέρνα που πήγαμε το καλοκαίρι και μας κερνούσαν το κρασί, με τα κιλά μας το κερνούσαν! Και σε δούλευαν οι μουσικοί..

Θέλω μία αλλαγή!
Πρέπει να κάνω επιλογές, να αλλάξω προτεραιότητες ίσως;;;

Έχω πολλές επιλογές! Θα μπορούσα να το κάνω πιο προσωπικό, αλλά θα με πούνε κακό.. Οπότε, το αφήνω εδώ. Δε θα πέσω και του πεθαματού!!! Κάθισα και σκέφτηκα τι μου λείπει για να είμαι καλά, κατέληξα, και ναι, είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτά που μου λείπουν, αλλά ας μην είμαι αχάριστος ρε γαμώτο!! Έχω τόσα και τόσα, γιατί να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο;; OK, γιατί να το βλέπω μισογεμάτο; Θέλω για μία φορά να το βλέπω μισό. Θέλω να το δω έτσι όπως είναι, να τα δω ψυχρά, τετράγωνα, να καταλάβω τι μπορώ να κάνω. Αλλά όποτε το κάνω, τρυπώνεις και με κάνεις να μη βλέπω καν το ποτήρι, με κάνεις να βλέπω δρόμους στην Κούβα που τους περπατάμε μαζί! Οπότε where does this leave me??? Anyone?? Όλα είναι θέμα επιλογών και προτεραιοτήτων, και είναι καιρός να κάνω κι εγώ τις δικές μου! “Φύγε εσύ, Έλα εσύ”, τέτοια φάση. Ένα ξεκαθάρισμα ρε παιδί μου, τόσο καιρό φαύλοι κύκλοι χάθηκα κι εγώ!Τίνγκα στο συνειρμό πάλι..Έλεγα λοιπόν ότι θα κάνω κι εγώ τις επιλογές μου, δε θα σου αρέσουν είμαι σίγουρος, αλλά είπαμε. Choose (your) life.

Φτιάχνει ο καιρός εδώ, και θέλω να αρχίσω τα μπάνια. Είμαι πεπεισμένος πλέον πως θα είναι καλό το καλοκαίρι μου φέτος. Θα έχω συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα τώρα και εν αγνοία μου, και μέχρι τότε θα τις έχω χωνέψει. Λίγοι και καλοί για πολύ, κάποιοι άλλοι ίσως λιγότερο καλοί για λίγο, κάπως έτσι θα πάει το καλοκαίρι και θα μου αρέσει, είμαι σίγουρος! Μάρτη έχουμε, μπαίνει Απρίλης, τα ψέμματα άρχισαν προπολλού βέβαια, και θέλω να δω αν θα σταματήσουν την πρωταπριλιά. Αν ήσουν στη θέση μου τι θα έκανες;;; Θα φύγει κι ο Απρίλης σχετικά γρήγορα, θα σε δω κιόλας, λίγες μέρες βέβαια, μα θα σε δω! Θα με δεις κι εσύ εννοείται, άντε πάλι τυχερήήή!!!! Χαχα!!! θα μπει κι ο Μάης, πρωτομαγιά φεύγω για Ιταλία για μία εβδομάδα, με την κοντή θα πάω και θα μείνουμε στου χοντρού στο Τορίνο (Ο χοντρός είναι ο Ιταλός συγκάτοικος από το εράσμους στη Λισσαβώνα, με τον οποίο ταιριάξαμε από την αρχή. Και όχι, δεν είναι τόσο χοντρός όσο ακούγεται, απλώς ο καθένας έχει τα παρατσούκλια του)! Αρχές με τέλη Ιουνίου θα πέσω σε εξεταστική νάρκη όπως λέει και ο κοντός για να με δουλέψει για το άγχος μου… Μετά καλοκαίριιιι!!! (Ασχολούμαι με το μέλλον γιατί με βολεύει.. Το παρόν δε μου αρέσει, επομένως είναι καλύτερο να ασχοληθώ με τις προοπτικές της ζωής μου παρά με την παρούσα μου φάση)

Αυτά.. Δε μου άρεσε το σημερινό ποστ. Αλλά ήθελα να γράψωτις σκέψεις μου. Τώρα που θα ανοίξει και ο καιρός μόνο εύθυμα ποστ, το υπόσχομαι! Μεγάλη κουβέντα βέβαια δε ξαναλέω, θα φάω και το ψωμί μου! Αλλά νιώθω ένα κύμα αισιοδοξίας να ‘ρχεται, στο δρόμο είναι το βλέπω!!! Όντας λοιπόν σε ένα ευρύτερο κλίμα αισιοδοξίας και καλοκαιριού, θα δώσω την opening ατάκα (την οποία και λέει η Ντόρη από το Νέμο): Κο-λυ-μπάμε, κο-λυ-μπάμε!!!! Άσε που αρχίζει και η καλοκαιρινή σεζόν και θα ανοίγουν σιγά σιγά και τα ταβερνάκια, τα μπιτς-μπαρ, τα άλλα τα καλοκαιρινά μαγαζάκια!!!

Είσαι ήρωας. Το λέω σε ‘σένα που έφτασες να διαβάσεις μέχρι εδώ! Κερδίζεις ένα κερασμένο καφέ όποτε βρεθείς στην πόλη μου!!! Το καλοκαίρι θα σε κεράσω, που δεν παίζει να μην κατέβεις στο νησί!!! Άντε, καλό απόγευμα σε όλους, με χαρούμενες σκέψεις!!!! (Γαμώ το δίσεκτο γαμώ, και τον ανάδρομο τον κρόνο, ερμή, ουρανό και αφροδίτη!!!)

ΥΓ1: Εννοείται πως δεν έχω εξοχικό δίπλα στη θάλασσα με ξύλινη βεράντα.. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων…
ΥΓ2: Κο-λυ-μπάμε, κο-λυ-μπάμε!!!!
ΥΓ3: Θα ‘ρθουν και καλύτερα ποστ, μιλώ από καρδιάς!
ΥΓ4: Γιόρταζαν οι Λυδίες χθες. Τι όνομα κι αυτό..

Κι εκεί που λες πως οι ατυχίες θα σταματήσουν για λίγο καιρό, τρακάρει ο αδερφός σου! Δεν παίζει, κάποιος έχει φτύσει την οικογένεια!!! Μας γλωσσοφάγανε εμένα και τον αδερφό μου τόσο ωραία παιδιά.. Για άλλη μία φορά επιβεβαιώνομαι που λέω πως η ομορφιά είναι κατάρα κι εγώ καταραμένος που είμαι πανέμορφος.. Αλλά τι να πεις;;;

Πέρα από την πλάκα, κάτι δεν πάει καλά στο σύμπαν φέτος.. Κάθονται στραβές συνέχεια ρε πούστη.. Συνέχεια!!! Με το ατύχημα τα πράγματα δεν είναι τραγικά, είναι αρκετά ευνοικά για τον αδερφό μου βασικά, μιας και τα παιδιά που χτύπησαν (Μηχανή, γκάζωναν, δεν πρόλαβαν να σταματήσουν όταν ο αδερφός μου έστριβε αφού πρώτα είχε βγάλει φλας, και για να τον αποφύγουν πέσανε σε ένα παρκαρισμένο αμάξι και σπάσανε το παμπρίζ το, τα γυαλιά του οποίου τους κόψανε.. Οπότε πήγαν νοσοκομείο και γέμισαν ράμματα, κι αυτό είναι όλο) δεν είχαν ασφαλίσει τη μηχανή, και μάλλον δεν είχαν και δίπλωμα, οπότε προτίμησαν να μην καλέσουν την τροχαία.. Το θέμα είναι ότι συνέβη κι αυτό, και λες πως ο Θεός δε σε αφήνει να ηρεμήσεις!!!

Όπως λέει και ο πολύ καλός μου φίλος ο Θάνος, “χτύπα κι άλλο, θα τ’ αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω”..Αλλά ας μην προκαλώ την τύχη μου, δε με παίρνει!!! )) Να γελάμε γιατί δε βγαίνει αλλιώς ο Μάρτης! Κωλομήνας ρε γαμώτο.. Όλα στραβά πάνε! Ε, μετά το ατύχημα πήγαμε σε κλαμπ για να γιορτάσουμε κάτι γεννέθλια, ήπια του σκασμού πάλι, με δούλευαν όλοι έτσι που είχα σκυμμένο το κεφάλι, αλλά πέρασα πολύ ωραία! Αν δεν ήταν και το ατύχημα θα ήταν μία πολύ πολύ καλή βραδυά! Τα έριξα και σε μία κοπέλα, ω, αγγελικά πλασμένη, αλλά το πήρε στην πλάκα και δεν το συνέχισε.. Είμαι και μαλάκας όμως.. Τα ρίχνω στην πλάκα (“αυτό το πάθος μεταξύ μας με συγκλονίζει”, ή “Το ξέρω πως τσακωνόμαστε, πως μου τη λες και σου τη λέω, αλλά το πάθος το νιώθεις κι εσύ, έτσι δεν είναι;” κι άλλα τέτοια κουλά) και μετά δε με πιστεύουν!!! Μερικές μάλιστα πιστεύουν ότι είμαι τρελή ψωνάρα, αλλά.. δεν είμαι!!! Παίζει να έχω περάσει το ίδιο μήνυμα και στο μπλογκ βέβαια με τις μαλακίες που λέω συνέχεια, ε;.. Ας είναι..

Και το ‘χα δει εγώ το όνειρο που μου πέφτανε τα δόντια… Τι άλλο λέτε να γίνει;;; Λέω να ασφαλίσω το (αλαβάστρινο) κορμί μου.. Αλλά σιγά μη βρεθεί ασφαλιστής, με τόσα που έχω πάθει.. Δεν θα κάνει ποτέ απόσβεση!!! Χαχα!!! Γκχμ, γκχμ.. Κάνουμε και πλάκα… Ο Θεός να ξεμιστεύει που λέει και μητέρα…

Το θέμα είναι πως δεν έχω ιδέα για το πως είναι η ψυχολογία μου. Απλώς νιώθω ένα βήμα πιο κοντά στη θέωση, στη νιρβάνα.. Πλέον γίνομαι απλός παρατηρητής της ζωής μου, δεν επηρεάζομαι και τόσο από ότι βλέπω. Έχω μία ηρεμία που δεν μπορώ να εξηγήσω.. Ας την ευχαριστηθώ όσο προλαβαίνω, αφού λογικά, τόσο γκαντεμιά που έχει πέσει, κάποιος θα βρεθεί να την πατήσει με αμάξι κι αυτήν! ΧΑΧΑ!!! Μα γιατί αστειεύομαι με τέτοια θέματα, τι με έχει πιάσει;;; Ευθυμία άνευ λόγου! Καλοδεχούμενη εννοείται! Πάω για παλέρμο με την αγγελικά πλασμένη και άλλη μια παρέα.. Λες να βγει τίποτα καλό; Ή θα πέσει κανένα αμάξι πάνω στο σπίτι που θα παίζουμε παλέρμο;;; ΟΚ, το βουλώνω, μάλλον το κούρασα πολύ! Καλό σας βράδυ, με γέλια και χαρές!!!

ΥΓ: Ξέρει κανείς την πιθανότητα να χτυπηθεί ένας πεζός από αμάξι; Ποια είναι η πιθανότητα να είσαι εσύ αυτός ο πεζός; Και τέλος, ποια η πιθανότητα να οδηγείς εσύ το αμάξι που χτυπάει τον πεζό;;; Μήπως να αρχίσω να παίρνω ποδήλατο;
ΥΓ2: Ακούω προγνωστικά: Πόσες φορές μέσα στον επόμενο μήνα θα έχω εμπλακεί εγώ ή συγγενής μου σε ατύχημα; Under-over.

“Σήμερα ήθελα να είσαι εδώ, να σε δω. Να είμαι με την προχθεσινή παρέα για ούζα και στην άδεια θέση δίπλα μου να καθόσουν εσύ. Και εγώ να τραγουδούσα τα τραγούδια που έβαζε ο κυρ Γιάννης και εσύ να μου λες πόσο σου αρέσει η φλέβα που πετάγεται στο λαιμό μου όταν τραγουδάω. Τραγούδησα προχθές.. Πολλά τραγούδια για την πόλη που βρίσκεσαι, όμορφη θεσσαλονίκη, θεσσαλονίκη μάγισσα, στον λευκό το πύργο πήρα τα φιλιά της κι άλλα πολλά.. Έπαιξε μέχρι και το “συ μου χάραξες πορεία”.. Κι εσύ θα περνούσες καλά! Γιατί πέρα από τη φλέβα, παρόντες ήταν το γαιδούρι (απ’όλες τις απόψεις επιβεβαιώνει τον τίτλο του.. ), το φρίκουλο και άλλες δύο κοπέλες. Θα έπινες και τα ουζάκια σου κι εσύ, θα έκανες κεφάλι, μετά θα έκανες βλακείες, θα έκαιγες τα ρούχα σου με το τσιγάρο σου κι εγώ θα γελούσα, θα έριχνες στάνταρ και τα ποτήρια σε κάποια φάση κι ο κοντός θα σου φώναζε.. Θα σκόρπιζες και τη στάχτη παντού! Βγάλανε και κάτι αστεία για ‘μένα πάλι οι άλλοι, σε φάση δουλέματος που πολύ θα σου άρεσαν! Τα αστεία είναι του ίδιου τύπου με τα αστεία για το Μάκη, αλλά προσαρμοσμένα για ‘μένα.. Έχουν πολύ γέλιο.. “Δεν αγχώνει ο καθηγητής το Θόγια, αλλά ο Θόγιας τον καθηγητή”, ή “Όταν ο καθηγητής έδωσε τη διπλωματική στο Θόγια, ο Θόγιας την επόμενη μέρα του την παρουσίασε”. “Ο Θόγιας δεν κάνει ποτέ λάθος, ποτέ!”.. Είναι συγκινητική η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν στη σχολή πάντως, ειλικρινά!! Και σωστά να τα έχουνε, θα τα αλλάξουν αν έχω διαφορετικά (και προφανώς κάνουμε όλοι λάθος).. Έτσι την πάτησε ο κοντός και κόπηκε.. Τι να πεις; Α ναι, έλεγα για τα αστεία που βγάλανε! Θα γελούσες πολύ, και γελάς κι ωραία, και θα περνούσα καλά κι εγώ!! Είδες το τελευταίο επειδόδιο στα Υπέροχα Πλάσματα; Τράγικ η κατάστασή μας πιστεύω.. Απίστευτο ε; Το περίμενες κιόλας ότι θα σκεφτούμε το ίδιο; Χαχα, μάλλον γίναμε προβλέψιμοι, αυτό που σιχαινόσουν.. Αλλά και απρόβλεπτος να είσαι, δεν είναι προβλέψιμο ότι θα είσαι απρόβλεπτος; Αυτό σου έλεγα πάντα και σου ‘σπαγα τα νεύρα!! Και χαιρόμουν πάλι.. Γίνομαι πολύ σπασαρχίδης μερικές φορές!!

Σου έγραψα ένα cd.. Θα στο στείλω αύριο, πουρνό πουρνό.. Και όταν το λάβεις, πάρε με τηλέφωνο και πες οργασμικά “Σ’ευχαριστώ, είσαι τρέλα!!”.. Αλλά πρόσεχε, αν προσποιηθείς θα το καταλάβω.. Χαχαχα!!! Πολύ αστείος είμαι και σήμερα και δεν είναι κανείς μαζί μου να με απολαύσει!!

Πριν λίγο γύρισα από μπόουλινγκ πάλι.. Πήγαμε 8 άτομα, πολλά άτομα αυτή τη φορά.. Ήθελα να εντυπωσιάσω και μία κοπελίτσα, αλλά οι ριξιές μου σήμερα δε πήγαιναν αλφαδιά, σαν να έχασα ρε παιδί μου την ακρίβεια διαβήτη που είχα… Μαλακία, 5ος και 6ος βγήκα.. Αρκέστηκα στο να είμαι η ψυχή της παρέας πάλι! Αλλά τζίφος.. Ούτε να με κοιτάξει!!! Λογικά δε θα έχει γούστο ή θα ήταν ντροπαλή, ή τυφλή.. Πολλές τυφλές μαζεύτηκαν ρε παιδί μου όμως.. Καμιά δε βλέπει καλά! Η υποκειμενική άποψή μου είναι πως αντικειμενικά οι γυναίκες σήμερα δεν είχαν γούστο.

Προχθές πάλι.. Όλες είχαν γούστο!! Στο ουζερί όλες με κοιτούσαν.. Ήπια κι εγώ λιγάκι παραπάνω, αλλά τι να κάνεις; Κι έτσι όπως ήπια, άρχισα να τα ρίχνω σε καθημερινές κοπέλες, κορίτσια της διπλανής πόρτας. Μέχρι λίγο πριν φύγουμε από το μαγαζί θυμάμαι τα πάντα, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα, σκοτάδι, κενό.. Οπότε, ξυπνάω το επόμενο πρωί, και τι βλέπω στο κρεββάτι;;; Την Ματούλα από τη σχολή.. Την τράβηξα φωτογραφία γιατί ήταν πολύ όμορφη έτσι όπως κοιμόταν, και ξαναγύρισα στο κρεββάτι να χουζουρέψω με τη Ματούλα.. Σου παραθέτω και τη φωτογραφία (κοίτα στην αρχή του ποστ).

Καλά, επειδή το έκαψα τελείως το σημερινό, λέω να πηγαίνω για ύπνο.. Αλλά θα ήθελα όταν ξυπνήσω αύριο, να δω εσένα να κοιμάσαι δίπλα μου. Σου υπόσχομαι να μη σε τραβήξω φωτογραφία!

Καλή σου νύχτα,
Ο Θόγιας σου.”

ΥΓ: Σκοπεύω να γράψω κι άλλα γράμματα, γι’ αυτό και το Νο1 στον τίτλο..

OK..Δεδομένου πως η μέρα δεν τελείωσε ακόμα, έχω ακόμα το δικαίωμα να γράψω ένα ακόμη καταθλιπτικό ποστ. Μόλις γύρισα βασικά και δεν κατάφερα να αποβάλλω όλες τις αρνητικές σκέψεις μου, όχι τόσο για το θέμα που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ, αλλά για αυτά που έκανα κατά τη διάρκεια τις ημέρας.

Ο καθένας έχει την ανάγκη να νιώθει απαραίτητος. Πόσο μάλλον σε άτομα που έχεις δώσει τόσα πολλά.. Οπότε, φτάνει η στιγμή να συνειδητοποιήσεις πως μάλλον ήταν ιδέα σου ότι είχες κάποιο ρόλο στη ζωή κάποιων. Ή τελικά δεν έχουν βρει τον τρόπο να στο δείχνουν σε πράξεις.. Γιατί στα λόγια όλοι ξέρουμε να το δείχνουμε.. Η αλήθεια είναι πως όταν γινόμαστε συναισθηματικοί λέμε πολλά, στέλνουμε πολλά, θέλουμε να εκφραστούμε και λέμε λόγια μεγάλα. Όταν φτάνει η στιγμή να τα αποδείξεις όμως… Ναι, εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.. Κι αυτό ισχύει για κάθε σχέση, φιλική ή ερωτική (την οικογενειακή δεν την βάζω μέσα).. Στη ζωή μου αυτούς που θεωρώ σημαντικούς τους βάζω πολύ ψηλά. Στο πρώτο σκαλί, όπως μου αρέσει να λέω. Τους το δείχνω με κάθε τρόπο, με συμπαράσταση, με συμβουλές, με πλάκες, με συμμετοχή σε όλα, σε όλα όμως. Εννοείται πως έχω και τελείως σπασαρχίδικα χαρακτηριστικά (βλέπε συνειρμούς, αφηρημάδα, έλλειψη της ικανότητας να συμβαδίζω πάντα με τη σκέψη του άλλου, και μερικές φορές η (πάντα δικαιολογημένη) καχυποψία μου)..

Είναι μερικές στιγμές που όλα πάνε σκατά. Και θέλεις κάτι, κάποιον. Όχι τόσο ως στήριγμα, αλλά ως κατανόηση, να κάτσει και να σε ακούσει να κλαίγεσαι ρε παιδί μου. Μερικές φορές μάλιστα ούτε οι φίλοι φτάνουν. Μα πάντα αυτοί είναι το μόνο που έχεις. Ή μήπως δεν τους έχεις; Είναι φορές που θέλεις απλώς να νιώσεις απαραίτητος. Ότι μετράς. Κι ενώ ψάχνεις να δεις ότι μετράς, πού μετράς, και για ποιόν, συνειδητοποιείς πως μετράς για άλλους λόγους από ότι περίμενες. Για την ικανότητά σου να ακούς και να ηρεμείς τον άλλον, για τις συμβουλές (όχι ότι τις ακολουθούν, αλλά κι οι συμβουλές είναι θεραπευτικό μέρος συζήτησης.. Ούτε εγώ ακούω συμβουλές..), για την αποφασιστικότητά σου, και λοιπά ή ίσως ούτε αυτά, ή ίσως για άλλα που δεν έχεις καν σκεφτεί.. Αλλά πέρα από αυτό, τι;

Ο έξω κόσμος ακούει διπλωματική και σκέφτεται: “Ρε συ, αυτός έχει επαγγελματικό!”, ή “Ρε συ, αυτός είναι καλόόός..”.. Η πίεση του σταδίου αυτού (έτσι όπως την ζω εγώ) είναι τεράστια. Έχουμε και νομικές υποθέσεις να τρέχουν.. Και πιο προσωπικοί τομείς θα μπορούσαν να πηγαίνουν καλύτερα. Το θέμα είναι, όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, πως δεν θα πάω εγώ να πιάσω κάποιον να του πω πως πιέζομαι από παντού και θέλω κάπου να τα πω. Θέλω να με ρωτήσει πρώτα, και μετά θα του τα πω όλα.. Θέλω ενδιαφέρον. Το τίμημα της (ψωρο)περηφάνιας όπως είχα πεί και τότε. Αλλά η ερώτηση “Τρέχει τίποτα; Γιατί είσαι έτσι;”έχει να ακουστεί καιρό, και η απουσία της δημιουργεί ερωτηματικά στο υπερ-αναλυτικό μυαλό μου. Όταν ο άλλος σε βλέπει κάπως, είναι λογικό επόμενο να σε ρωτήσει γιατί είσαι έτσι. Ή έτσι νόμιζα. Και εννοείται πως δε λέμε να σε ρωτήσει μπροστά την παρέα, ή σε άκυρη στιγμή. Λέμε να σε πιάσει να μιλήσετε οι δυο σας. Και επιστρέφω στο προηγούμενο ποστ.

Το πρόσωπό μου έχει γεμίσει σημάδια, με χτυπάνε αλλεργίες από το πουθενά (ποτέ δεν είχα αλλεργίες σε τίποτα, αλλά φαίνεται πως τα μάτια μου, η μύτη μου και ο λαιμός μου κάνουν την επανάστασή τους), νιώθω πως θα σκάσω από την πίεση, και.. Και δε νιώθω απαραίτητος πια. Είναι η χαμηλή αυτοπεποίθηση; Είναι θεωρίες συνομωσίας που φτιάχνω στο μυαλό μου; Είναι μήπως παράνοια; Σχιζοφρένεια ίσως;

Δεν άφησα ποτέ τον εαυτό μου να πιάσει πάτο. Πίστευα πως δεν ΠΡΕΠΕΙ να πιάσω πάτο, γιατί θα χάλαγα την εικόνα μου στα μάτια μου, θα έβγαζα αδυναμία στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήμουν ηλίθιος, εννοείται. Επίσης, είδα πως όσο καταπιέζεις κάποια πράγματα, σου βγαίνουν αλλού, ξεσπάς σε άτομα που δε φταίνε, και νιώθεις και μαλακισμένος μετά.

Όσο ζεις μαθαίνεις. Κι εγώ μαθαίνω από τους γύρω μου. Τι ΔΕΝ πρέπει να περιμένω. Γκρεμίζονται οι κοσμοθεωρίες μου καθημερινά, και δεν μπορώ άλλο. Αλλίως είχα τη φιλία στα μάτια μου, αλλιώς την έχω τώρα, και αλλιώς (ίσως) αργότερα. Ανάμεσα σε φιλία δεν μπαίνει κανείς. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως, ναι, μπαίνει, και όχι μόνο το καταλαβαίνεις, αλλά το αποδέχεσαι κιόλας, και δεν περιμένεις και κάτι παραπάνω. Οι προτεραιότητες του άλλου δεν ήταν ποτέ οι ίδιες με τις δικές σου, απλώς έτυχε να το δεις τώρα. Την πάτησες μια, την πάτησες δυο, είσαι που είσαι και καχύποπτος.. άντε να ξανασυγκινηθείς από άνθρωπο τώρα!! Και που καταλήγεις; Καταλήγεις σε ένα τραπέζι με τον εαυτό σου. Τον ρωτάς: “Ρε μαλάκα, τι έκανες λάθος;”. Και αν η απάντηση είναι τίποτα, είσαι τυχερός, και προχωράς. Είμαι τυχερός, αισθάνομαι τυχερός, χωρίς αμφιβολία κιόλας.

Όλα αυτά τα λέω εν θερμώ, επομένως αυτομάτως ακυρώνονται. Ταρακουνήθηκα αρκετά, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν θα σκέφτομαι έτσι και αύριο, ή μετά από μερικές μέρες τέλοσπάντων. Και συμπεράσματα έβγαλα, για συγκεκριμένα άτομα, αλλά δε τα γενικεύω. Και εμμένω και στο ότι η φιλία, πέρα από επικοινωνία, εμπιστοσύνη και καλή καρδιά, χρειάζεται και έννοια, και χρόνο, όταν αυτός μπορεί να δωθεί. Πότισμα βασικά, αυτό χρειάζεται. Κι είναι λίγοι αυτοί που την ποτίζουν. Όλο αύριο και αύριο λένε, και όταν πια το αποφασίσουν, ίσως να είναι και αργά. Συνήθως δεν είναι, αλλά αξίζει την ταλαιπωρία..;

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια μπύρα, για ένα καφέ, για μια κουβέντα. Αν δεν το βλέπεις, τότε είσαι βαθιά νυχτωμένος. Κι όλα αυτά τα σκέφτομαι εν αγνοία σου, αλλά αυτό είναι λάθος και των δύο μας.

Γουστάρω να βρίσκομαι με τον κολλητό μου και να πίνουμε καφέ. Οι δυό μας. Να βρισκόμαστε, υπάρχει-δεν υπάρχει λόγος. Για ένα καφέ. Δε με νοιάζει τι κάνεις, βρες το χρόνο να πάμε ένα καφέ. Εγώ δεν κάνω τίποτα, όλη μέρα σπίτι κάθομαι. Δεν θα σε κυνηγάω, δεν είμαι γκόμενά σου. Και δε σου πω αυτά που σκέφτομαι, γιατί τότε θα νιώσω γκόμενά σου. Κι αυτό είναι χειρότερο. Λοιπόν, το πρόβλημα με το χρόνο το έχεις εσύ. Έχεις σχέση, έχεις φιλοξενούμενους.. έχεις και φίλους όμως. Και τους έχεις γράψει τελευταία, ή μάλλον έτσι νιώθουν. Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων, και ξέρω πως εγώ θα έβρισκα χρόνο, όπως έχω αποδείξει. Όσοι είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε, αλλά ένα γαμημένο δύωρο δε μπορείς να βρεις; Πάνε σχεδόν 2 εβδομάδες. Και όχι, δε μου φτάνει που συναντιόμαστε “τυχαία” για καφέ με άλλους. Και όχι, δε θέλω να βρεθούμε “επειδή έχει γίνει κάτι”. Δηλαδή τι; Δεν θα ξαναβρεθούμε μέχρι να συμβεί κάτι; Όχι, γιατί δε θα περιμένω εγώ μέχρι να χωρίσεις, ή να πάρω εγώ πτυχίο για να ξανεβρεθούμε. Γιατί προς τα εκεί πάει το πράμα. Μόνο αν γίνει κάτι! Μόνο αν δεν είναι κάποιος καλά! Γιατί αν είναι καλά, φτάνει μόνο το τηλεφώνημα. Ή μερικές φορές, και το τίποτα είναι αρκετό.

Αυτά είχα να πω, να τα βγάλω από μέσα μου. Από σήμερα κιόλας τα ξεχνάω, και ξεκινάω με λιγότερες απαιτήσεις, ίσως να είμαι και παράλογος και να μην το βλέπω. Ίσως και να έχω δίκιο. Όπως και να έχει, οι απαιτήσεις θα λιγοστέψουν, να έχουμε κι οι δυο μεγαλύτερη άνεση κινήσεων. Είναι που έχω εξιδανικεύσει τη φιλία, πολλά φιλαράκια βλέπω μάλλον. Τα σχόλια αυτή τη φορά τα κλείνω, να με σχωράτε. Τα λέμε ξανά από αύριο με πολύ πολύ, πολύ καλύτερη διάθεση.

Πήγα μπόουλινγκ σήμερα, μόλις γύρισα. Όχι όχι, δεν θα σχολιάσω ότι βγήκα πρώτος όσες φορές παίξαμε.. Δεν είναι η ακλόνιστη πρωτιά μου ΚΑΙ σε αυτό το άθλημα το θέμα μου. Απλώς σκέφτηκα κάτι τη στιγμή που έπαιζα. Κάποιες από τις φορές που έριχνα, έτσι όπως ρίχνω την μπάλα και πάει αλφάδι ( ), έμενε μία κορίνα στα δεξιά και μία στα αριστερά, στο κέντρο το απόλυτο κενό. Οπότε, με τη δεύτερη ρίψη μπορείς να πετύχεις μόνο τη μία από τις δύο κορίνες. Αλλά, έτσι όπως στεκόμουν μπροστά από το διάδρομο, έβλεπα τις κορίνες και σκεφτόμουν: “Μη τη ρίξεις στο κέντρο, άχρηστε, μην την ρίξεις στο κέντρο!!! Θα σε κερδίσει ο αδερφός σου και θα σε δουλεύει!!!”, όπως κάθε ανασφαλής πρωταθλητής πριν τη μεγάλη κούρσα… Και όπως είναι φυσιολογικό, εννοείται πως έριχνα την μπάλα στο κέντρο! Πέρα από την αντίστροφη ψυχολογία τoυ παραπάνω (δηλαδή, να λέω κάτι στον εαυτό μου και να κάνω τελικά το αντίθετο), επιβεβαίωσα το εξής: Πως αυτό το πράγμα συμβαίνει και στη ζωή μου πολύ πολύ συχνά! Να προσπαθώ τόσο για κάτι, και από την πολλή προσπάθεια να συμβαίνει το αντίθετο! Ναι ναι, το -τετραψήφιου IQ- μυαλό μου επιδιδόταν σε κοινωνικά ζητήματα καθώς ξέσκιζα τον αδερφό μου στο bowling. Από την ανάγκη μου να είμαι υπεύθυνος, γίνομαι ανεύθυνο παιδί. Η ατάκα είναι από βιβλίο εννοείται, σιγά μη σκεφτόμουν εγώ κάτι τόσο πιασάρικο!! Αυτή η ατάκα και άλλη μία με συγκλόνισαν στο βιβλίο (η άλλη ήταν : Τις μεγαλύτερες αλήθειες μου τις λέω κάνοντας πλάκα, αλλιώς δεν τις αντέχω).

Αλλάζει λοιπόν αυτό το χαρακτηριστικό; Όσο το σκεφτόμουν, τόσο αγχωνόμουν, και τώρα πάλι η φάτσα μου δε βλέπεται από τα σημάδια που πετάχτηκαν! Ξενέρωσαν και τα γκομενάκια που με είχαν φάει με τα μάτια τους από τη στιγμή που μπήκα, αλλά όταν τα σημάδια εμφανίστηκαν, άδειασε το μπόουλινγκ! Ας είναι.. Ίσως να έφταιγε και το πρήξιμο των ματιών μου εξαιτίας του υπολογιστή.. Επί ώρες ολόκληρες μπροστά από την οθόνη για διπλωματική!! Παρασύρθηκα αγκέν..Έλεγα λοιπόν πως μερικές φορές προσπαθείς κάτι και καταφέρνεις το αντίθετο, και το βλέπεις μόνο όταν τελειώσεις! Σαν το μπόουλινγκ.. Προσπαθείς να στείλεις τη μπάλα σε μία από τις δύο πλευρές, και όσο προχωράει η μπάλα πιστεύεις πως στο τέλος θα γείρει, ή θα στρίψει επειδή κι εσύ στρίβεις το σώμα σου προς την πλευρά που θες να πάει.. Παρόλο που το ξέρεις ότι με καμία Παναγία δε θα πετύχεις καμία από τις δύο κορίνες, το συνειδητοποιείς μόνο όταν η μπάλα περνάει ανάμεσά τους αφήνοντάς σε μαλάκα! Η μπάλα περνάει ακριβώς από το κέντρο, λες και προσπαθούσες να κρατήσεις την μεγαλύτερη απόσταση από τις δύο κορίνες!!! Απιστεύταμπλ.. Αυτό είναι το απόσταγμα της σημερινής μέρας. Περίπου.

Όπως ανέφερα στα σχόλια (νομίζω, δεν θυμάμαι και πολύ καλά), δεν είμαι στα πολύ καλά μου.. Άλλοι το αποδίδουν σε μάτιασμα, αλλά εγώ που είμαι 55 χρόνια μικρότερος και δεν είμαι η γιαγιά μου έχω βάσιμες αποδείξεις πως δεν είναι έτσι.. Αν και σας έχω ξαναπεί ότι οι γυναίκες εδώ δε λένε να πάρουν τα μάτια τους από πάνω μου.. Δεν είναι μάτιασμα γιατί δεν έχω πονοκέφαλο, αλλά και να είχα, δε θα ήταν μάτιασμα γιατί δεν πιστεύω στο μάτι. Και δεν θα το συζητήσω περαιτέρω, η κοντή με έχει πρήξει με τις ηλίθιες θεωρίες περί ενεργειακών πεδίων (ναι ναι, το ανήγαγε σε επιστημονικό ζήτημα το μάτι) και δε με έχει πείσει. Όχι, άλλος είναι ο λόγος που δεν είμαι καλά.. Κάθε άνθρωπος έχει στη ζωή του καλές και κακές ιστορίες που τον έχουν σημαδέψει.. Παίρνει ο καθένας μας τα μαθήματά του, όσο ζει κανείς μαθαίνει που λέει και η θεία η Μαρία στο χωριό (και: “Ό,τι έχει κανείς καλό είναι”). Το πρόβλημά μου θα το αναλύσω εν καιρώ, αλλά προς το παρόν θα μιλήσω λίγο πιο γενικά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, έτσι λένε και ειλικρινά έτσι φαίνεται να (μου) συμβαίνει. Τα μαθήματα που είχα πάρει την προηγούμενη φορά μάλλον πήγανε στον βρόντο, τσάμπα η εμπειρία δηλαδή, τσάμπα οι συζητήσεις με τους φίλους μου και τσάμπα τα λεφτά στα ποτά που έπρεπε να συνοδέψουν την συζήτηση κάθε φορά που επιλέγαμε να “βγούμε για ένα ποτάκι να τα πούμε”. Οπότε, όχι μόνο γδαρμένος και μαλάκας, αλλά και με άδειες τσέπες! ΟΚ, πρέπει να σταματήσω να το γαμάω, δεν καταλαβαίνω από που αντλείται η θετική αυτή ενέργεια, αφού δεν είμαι στα καλά μου σας λέω! Τέλος πάντων, αυτό. Βλέπω πως όσες φορές και να ζήσει κανείς κάποιες καταστάσεις (για μένα μιλάω),το μάθημα δεν είναι απαραίτητο πως θα το πάρει, αλλά και να το πάρει δεν είναι σίγουρο πως θα το θυμάται ή θα του φανεί χρήσιμο.

Να γιατί μου τη σπάνε οι δεύτερες ευκαιρίες, γιατί όσες φορές κι αν έδωσα πάντα την ίδια συμπεριφορά εξέλαβα, απλά με αναβολή κάποιων μηνών/ετών. Τέτοιες καταστάσεις μάλλον με αρματώνουν, μία πανοπλία μου δίνουν που δεν την ήθελα ποτέ, αν την ήθελα δεν θα έδινα δεύτερες ευκαιρίες! Μία πανοπλία, γυαλιστερή, καθρέφτης είναι η δικιά μου, για να μπορώ να τους δείχνω τι είναι οι ίδιοι τους. Μαλακίες, σιγά μην είναι καθρέφτης, μα ποιος νομίζω πως είμαι επιτέλους; Αυτό που θέλω να πω, είναι πως με τη δύναμη της πανοπλίας πλέον, όποιος καταφέρει να περάσει να δει το -κατά τα άλλα πολύ γραμμωμένο- εσωτερικό της του βγάζω το καπέλο.. Αλλά μιας και μιλάμε συμβολικά, του βγάζω την περικεφαλαία. Δεν είμαι εγώ για πανοπλίες.. Κάποια στιγμή θα την πετάξω από πάνω μου, ίσως και για χάρη αυτού που με έκανε να την βάλω in the first place, αφού με ξέρω και ξέρω πως παίζει να γίνει έτσι.

Κουράστηκα.. Όχι να ζω τα ίδια φτου απ’ την αρχή, αλλά να μπαίνω σε ηλίθιες σκέψεις για πανοπλίες που -τώρα τουλάχιστον πιστεύω πως – μόνο εμένα διακατέχουν. Γιατί να μπαίνω σε τέτοιες σκέψεις;

Το παν τελικά είναι να είναι ο άλλος αληθινός. Και σκατά να είσαι, ας είσαι αληθινός! “Άλλα σου λένε κι άλλα λες, κι άλλα στο νου σου βάνεις, αλλά ‘ταξες, αλλά ‘κανες, αλλά πες κι άλλα κάνεις” που λέει και μία μαντινάδα. Να βλέπει ο άλλος φάτσα φόρα ποιος είσαι, και γνωρίζοντας πλέον τι είσαι να σε προσεγγίσει.. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους, και σιγά σιγά ανεβαίνουν στα μάτια μου. Μη μου λες άλλα και μετά μου τα παίρνεις πίσω.. Στα λόγια όλοι καλοί είμαστε, και πρώτος εγώ. Πόσοι και πόσοι την έχουμε πει αυτή τη γαμωφράση και τελικά όλοι τα ίδια σκατά είμαστε, αυτό βλέπω εγώ.. Εννοείται πως μου είναι εύκολο να κρίνω, αλλά κι εσύ δίνεις δικαιώματα.. Θα συνεχίσω την προσποίηση, την νόσο των καιρών μας, αφού όλοι θέλουν χαμόγελο και αηδίες για να ζούνε σε μία ψευδαίσθηση πως “όλα είναι καλά, έχω τα πάντα, είμαι ευτυχισμένος”, ας τα έχουν. Τη στιγμή που θα ξεσπάσω, πόσο τη φοβάμαι.. Για όλους μας.. Στους τέσσερις ανέμους θα σκορπίσουμε. Μα μπορώ να κρατηθώ, κάμποσοι μήνες μείνανε.. Και μετά… Α, να και κάτι άλλο που μου τη σπάει, οι σχέσεις με ημερομηνία λήξης! Υπάρχει κάτι χειρότερο; Το έβλεπα εγώ το τέλος, το βλέπανε κι άλλοι μαζί μου, αλλά ήμανε κι εγώ στη κοσμάρα μου. “Όχι, δε θα είμαστε έτσι εμείς”, εμείς δεν είμαστε συνηθισμένοι, εγώ δεν είμαι συνηθισμένος, εγώ είμαι ξεχωριστός και γι’ αυτό εγώ θα έχω ξεχωριστή μεταχείρηση.

Αυτή η ημερομηνία λήξης δε θα με αφήσει να χαρώ τίποτα, αυτό με καίει τώρα εμένα. Μέχρι το Σεπτέμβρη που θα φύγω (είναι μακρύς ο δρόμος), πόσες φορές να εκμεταλλευτούμε το χρόνο εκεί που είσαι κι εκεί που είμαι; Και το Σεπτέμβρη, τη στιγμή που θα χαιρετιθούμε, να το ξέρεις πως μάλλον θα είναι το τελευταίο. Αν το πω δυνατά θα χαλαστείς, ίσως και να θυμώσεις με την αρνητική μου σκέψη πάλι, μα έτσι νιώθω. Είδα και την προηγούμενη φορά τι έγινε. Τέλοσπάντων, αυτό αξίζουμε αυτό θα πάρουμε. Αλλά είμαι τόσο αλαζόνας (ή μήπως διεκδικητικός;) που πιστεύω πως έκανα πολλά για να πάρω κάτι τέτοιο. Και επιστρέφω στην πανοπλία. Δε σου ξαναδίνω (οτιδήποτε), που να χτυπάς το κώλο σου χάμω! Και η μαλακία είναι ότι μέχρι να ξαναδώσω κάτι σ’ οποιονδήποτε, έχει να πέσει κωλοχτύπημα..!!! Άλλοι θα την πληρώσουν!!

Τhere’s room for all
there’s love for all
but don’t blame me
if you fall.
So look me over closely
and then make up your mind
but darling please, remember this
I’m holding you before we kiss.
Οh look me over closely
tell me what you find?

Αυτά είχα να πω, να βγάλω κι εγώ από μέσα μου τη χολή που στάζει, μη πάω κι αρχίσω τις κακίες και τα μπινελίκια σε ανθρώπους που δε φταίνε; Τι φταις κι εσύ όμως αναγνώστη μου;;;; Δε φταις κακορίκι εσύ, μα τελικά τις μαυρίλες και τ γαμημένη διάθεση μόνο αυτός που πρέπει να τα πληρώσει δεν τα πληρώνει. Καλά, όχι πως εσύ ως ανααγνώστης είσαι καλύτερος!!! Όοοοχι, θα τα βγάλω στη φόρα και για την πάρτη σου!! Είναι δυνατόν να βρίσκεις το μπλογκ αυτό εδώ το εξαίσιο, κάνοντας search στο Google με τη φράση “Κωλάρα γιαγιά”; Είναι σοβαρό; Ποιος θα έκανε σερτς με αυτή τη φράση; Γιατί να θέλει κάποιος να δει μία γιαγιά με κωλάρα; Και ποια είναι αυτή η γιαγιά επιτέλους;;; Άλλες 7 φορές έχει μπει κάποιος εδώ μέσα μετά από σερτς με τη φράση κωλάρα. Καλά, δε λέω, την έχω χρησιμοποιήσει τη λέξη, την βλέπω συνέχεια μπροστά μου να παίρνει σάρκα και οστά, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί να μπεις σε ένα μπλογκ με σερτς κωλάρες!!! Άλλες 5 επισκέψεις οφείλονται σε αναζήτηση των φράσεων: “Πως να βρω τη σελήνη μου;” και “Πως να βρω τον ωροσκόπο μου”, ενώ το κορυφαίο είναι το εξής τελευταίο: Κάποιος έκανε αναζήτηση στο γκουγκλ με τη φράση “Πόσο μαλάκας είμαι” και κατέληξε στο μπλογκ μου. Χμμμ, συνειδητοποιώ πως σε όλο το διαδίκτυο μου έχει βγει φήμη.. Ας το προσπεράσω.

Αυ΄τα είχα να πω σήμερα, χριστέ μου έγραψα πολλά!!! Και να φανταστείς πως δεν είχα κάτι στο μυαλό μου συγκεκριμένο!!! Τα είπα και ξέσπασα πάντως. Αύριο θα έχει και ήλιο, θα πάρω τα παιδιά να πάμε στα Λουξ πάλι για καφέ, θα είναι τέλεια!! Καλό ξύπνημα να έχετε και μία καλή μέρα!!

ΥΓ1: Η βλακεία τώρα είναι πως έχω στο μυαλό μου άπειρες φωτογραφίες. Κάποιες με νοήματα ωραία, κάποιες που απλώς αντικατοπτρίζουν τα κείμενα, και δεν μπορώ να τις βάλω όλες!! Πω, θα μου πάρει ώρα αυτό..
ΥΓ2: Λοιπόν, ξέρεις τι; Η πρώτη φωτογραφία θα είναι κάτι αισιόδοξο. Ή απαισιόδοξο, όπως το πάρει κανείς! Εγώ το βλέπω αισιόδοξο.
ΥΓ3: Για δεύτερη φωτογραφία, βάζω κάτι που να δείχνει με κωμικό τρόπο (αν το πάρει κανείς βέβαια όπως το πήρα εγώ), την μπερδεψουά φάση που βρίσκομαι.
ΥΓ4: ΟΚ… Κλείνω τώρα, να δω το επεισόδιο που κατέβασα από “Υπέροχα πλάσματα” να ηρεμήσω λίγο. Καληνύχτα!

Είμαι καλά σήμερα.. Αυτό το ποστ, που κατά μία έννοια αναιρεί τα δύο προηγούμενα, αλλά και κατά μία άλλη τα επιβεβαιώνει, αποδεικνύει πως έλεγα την αλήθεια όταν αποκάλυπτα την κυκλοθυμία ως ελάττωμα!! Σήμερα είμαι πολύ καλά!!! Είναι τέλειος ο καιρός.. Δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν λόγο που να μην είμαι ευδιάθετος.. Ξύπνησα πουρνό πουρνό, μουσική στο φουλ, να παίζει το “toothpaste kisses” που έλεγα τις προάλλες, και αμέσως μετά το “memories” από Waldeck. Ξύπνησα λοιπόν και ετοιμάστηκα για να πάω στο μάθημα με το φρίκουλο (9:00-11:00), ακούγοντας μουσική, είχα ανοίξει και την πόρτα για να μπει ήλιος και αέρας… Τι ήλιος ο σημερινός..!! Οπότε πήγαμε στη σχολή 9 παρά, αλλά αποφασίσαμε να κάτσουμε στο κυλικείο για καφέ!! Ήπιαμε καφέ στο κυλικείο, και μετά πήγαμε στα Λουξ για καφέ.. Τρομερός καφές!!! Καιρό είχα να ευχαριστηθώ έτσι τον καφέ!!! Καλοκαίριασε σήμερα!! Η καφετέρια είναι τέλεια, είναι σαν να πίνεις καφέ στην αυλή σου.. Δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω σπίτι! Αλλά να που γύρισα, και πρέπει να διαβάσω 3 βιβλιογραφίες σήμερα! Γαμώτο.. Αλλά δεν πειράζει..!!

Στον καφέ που ήμουν, στον δεύτερο καφέ, σκέφτηκα 2 πράγματα. Πρώτον, ότι μου θυμίζω τον Χιου Γκραντ από το “4 γάμοι και μία κηδεία”, που του λένε πως ξέρει πάντα τι θέλει να ακούσει ο άλλος. Και αυτός το λέει! Δίκοπο μαχαίρι αυτό!! Δεύτερον, σκέφτηκα ένα ποίημα του Μπουκόφσκι, το οποίο και παραθέτω, εξαιρετικά αφιερωμένο (συνοδεύεται από τσαχπίνικο βλέμμα και πονηρές διαθέσεις)!!

ΣΤΥΛ

Το στυλ είναι η απάντηση στα πάντα,
ένας καινούριος τρόπος για να επιχειρείς κάτι βλακώδες
ή κάτι επικίνδυνο.
Να κάνεις κάτι βλακώδες με στυλ είναι προτιμότερο,
παρά να κάνεις κάτι επικίνδυνο δίχως στυλ.

Η Ζαν Νταρκ είχε στυλ,
ο Ιωάννης ο βαπτιστής,
ο χριστός, ο Σωκράτης,
ο Καίσαρας,
ο Γκαρθία Λόρκα.

Στυλ είναι η διαφορά,
ένας τρόπος να κάνεις,
ένας τρόπος να είσαι.
6 ερώδιοι να στέκονται ήσυχα σε μία λακούβα,
ή εσύ, να βγαίνεις από το μπάνιο γυμνή,
δίχως να ξέρεις πως σε βλέπω.

Έχει γεννέθλια ο αδερφός μου σήμερα!!! Να τον εχαίρομαι! Αυτό το παιδί που μου έχει κάνει τη ζωή κόλαση για τα πρώτα 15 χρόνια της ζωής μου, έχει καταλήξει να είναι ένας από τους εξομολογητές μου! Ποιος να το περίμενε ότι το παισί που μικρότερος με κλώτσησε στο μάτι, θα είχε όρεξη να με ακούει..!! ΧΑΧΑ!! Ή εγώ, που του έκλεβα ανέκαθεν (μερικές φορές και σήμερα.. ) οτιδήποτε δικό του, θα είχα την όρεξη να του μιλάω ή και να τον ακούω!! Ας είναι.. Το αίμα νερό δε γίνεται, κι άμα γενεί δεν πίνεται! Οπότε, να τον χαίρομαι, και του εύχομαι να πάρει το πτυχίο του φέτος!! Όχι πως το αξίζει, αλλά έχει βαρεθεί εδώ και ψυχοπλακώνεται! ΧΑ!

Anyway, folks είμαι πολύ καλά σήμερα..! Ελπίζω κι εσείς το ίδιο!

ΥΓ: Η φωτογραφία πάνω είναι η κούπα που πίνω τον καφέ, μέχρι χθες δηλαδή που έπινα νες.. Από σήμερα αλλάζω αφού θα πίνω φραπέ με τέτοια ζέστη!! Είναι απάντηση στο μπλογκοπαίχνιδο που με κάλεσε η Βαμπιρέλα και την ευχαριστώ (“Πούού … τον πίνεις τον καφέ;;” Είναι κανονικό μπλογκοπαίχνιδο, δεν περιέχει καμία προστυχιά.. Το λέω για τους πονηρούς…)!! Την κούπα μου την έχει κάνει δώρο η ζαργάνα μου! Εννοείται πως πάντα συνοδεύεται από τσιγάρα, και συνήθως μπροστά από τον υπολογιστή.. Επομένως η σκηνοθεσία είναι άκρως ρεαλιστική (μου αρέσει να ανακατεύω τον καφέ με κουτάλι, γι’ αυτό υπάρχει το κουτάλι στην φωτογραφία.. Μην νομίζετε πως είναι σκηνοθετικό λαθάκι.. Όλα είναι προσεγμένα!!)!!!
ΥΓ2: “All the souvenirs, in my memories, got me going down in strike… All the souvenirs, in my memories, got me ruining my soul.. But if you tell me, what i should be offering, then maybe… The sun is increasingly high!” Memories
ΥΓ3: “Lay with me, I’ll lay with you, we’ll do the things that lovers do..
put the stars in our eyes, and with heart shaped bruises, and late night kisses.. Devine!” , Toothpaste kisses

Έτσι για αρχή, να πω πως εύχομαι να μη φτάσω το vol.2..! Πάντα σε αυτό τα καταφέρνω στην τελική.. Πάντα κάτι γίνεται και γλιτώνω την δοκιμασία των αντοχών μου. Απλώς θέλω να φύγω. Θέλω να φύγω από ‘δω. “δεν θα φύγω από ‘δω, αν δεν τα ζήσω πρώτα όλα” που λέει κι η Τσαλιγοπούλου.. Ε, η συνέχεια αυτού.. Νομίζω τα έχω δει όλα.. Ή έτσι θέλω να πιστεύω. Μάλλον δεν θέλω άλλο από αυτή τη πόλη. Την έζησα αρκετά.

Συνειδητοποιώ ότι όσα λάθη καταλογίζω στον εαυτό μου είναι περισσότερο αντιδράσεις στα λάθη αλλονών, κι όχι εξολοκλήρου δικά μου. Θυμάμαι που στο πρώτο έτος είχα την επιθυμία να ανήκω κι εγώ κάπου, σε μία παρέα που θα βγαίνει για ούζα, που θα γίνεται ρεζίλι χωρίς να σκέφτεται “τι θα πουν οι άλλοι”, χωρίς βέβαια να κάνει τραμπουκισμούς.. Την βρήκα αυτή τη παρέα. Την γνώρισα, την έζησα, τη βαρέθηκα, και τώρα νιώθω να με στοιχείωνει μετά από 5 περίπου χρόνια. Θέλω να φύγω, να πάω κάπου αλλού, να κάνω λάθη δικά μου, να με βρίζω με 100% υπαιτιότητα επιτέλους. Εννοείται πως δε λέω πως είμαι αλάνθαστος, απλώς είναι αυτό που είπα. Είναι οι λάθος αντιδράσεις μου όταν ο άλλος κάνει το πρώτο λάθος. Όπως και να το κάνεις, κι εγώ λάθος είμαι. Συνήθως ο άλλος είναι που κάνει το λάθος, κι εγώ είμαι εκείνος που αντί να πάει να του τα πει στα ίσα, δημιουργώ το τοίχος μου, νομίζοντας πως ο άλλος το παίρνει το μήνυμα. Γίνομαι λίγο ψυχρότερος, λίγο απότομος, δε σηκώνω πολλά αστεία από το συγκεκριμένο άτομο.. Και μετά, όταν μου ζητάει εξηγήσεις, πάντα μα πάντα καταλαβαίνω πως αν είχα μιλήσει τη στιγμή που έπρεπε θα είχαν ολα τελειώσει μία ώρα αρχύτερα και σίγουρα πιο ανώδυνα. Είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν μπορώ να αλλάξω.

Ξέρεις πως είναι να νιώθεις πίεση από παντου; Πιέζομαι από τη σχολή (καθαρά από τον εαυτό μου, κι από κανέναν άλλον), από ένα θέμα υγείας που προκάλεσα εγώ, από καθαρά προσωπικά ζητήματα, αλλά και από άλλες σχέσεις (κατά μία έννοια πιο σίγουρες). Ξέρεις πως είναι; Να θες κάποιον, όχι να σου πει “όλα θα πάνε καλά”, ούτε να σου προσφέρει ώμο να κλάψεις.. Αυτά τα μπορώ και χωρίς βοήθεια. Να θες κάποιον απλώς να δηλώνει παρουσία. Να δηλώνει ενδιαφέρον. Μερικές φορές έχεις ανάγκη από κάποιον να σου δείξει πως είναι πρόθυμος να στερηθεί ένα καφέ, ένα ποτό ή οτιδήποτε άλλο για να είναι μαζί σου. Όχι γιατί μπορεί να κάνει κάτι για να σε κάνει καλύτερα απαραίτητα, αλλά γιατί η παρουσία του και μόνο μετράει. Κι εδώ είναι που μπαίνει το δικό του λάθος.

Προσποίηση: Η συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από την απόκρυψη της πραγματικής ψυχολογικής κατάστασης κάποιου.
Προσποίηση, είναι αυτό που κατέχω καλά. Όχι ότι μπορώ να αποκρύψω την ψυχολογική μου κατάσταση, αλλά ότι μπορώ να την αποδώσω σε τελείως αποπροσανατολιστικά για τον άλλον κίνητρα. Έτσι, η φράση πονάει η κοιλιά μου, είμαι κομμάτια, έχω να ξυπνήσω νωρίς, με έχουν βγάλει πολλές φορές από την δύσκολη θέση της επεξήγησης. Το θέμα όμως όταν προσποιείσαι είναι πως.. το καταφέρνεις! Και ο άλλος δεν έχει ιδέα! Πως περιμένεις λοιπόν ο άλλος να νοιαστεί; Εγώ, περιμένω ο άλλος να με ξέρει περισσότερο, και να read between the lines που λένε. Ίσως να είναι άδικο, αλλά είναι κάτι που δεν μπορώ να αλλάξω επίσης..

Ήμουν πάντα περισσότερο ακουστικός παρά ομιλητικός τύπος με τις παρέες μου. Επίσης, ήμουν πάντα πολύ αυστηρός όταν έπρεπε να κρίνω κάποιον. Εννοείται πως εγώ ο ίδιος το έχω νιώσει στο πετσί μου αυτό.. Οπότε, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με οδηγούν σε μία αλλοπρόσαλη για τον άλλον συμπεριφορά. Όταν συμπεριφέρεται με λάθος (για ‘μένα πάντα) τρόπο, μετά από λίγο τον έχω ήδη κρίνει αλλά δεν του λέω και τίποτα. Οπότε ουσιαστικά σκάβω το λάκο του κι αυτός δεν έχει ιδέα.

Το θέμα είναι πως περιμένω από τον άλλον να καταλάβει από μόνος του. Τι γίνεται όταν ο άλλος είναι καλοπερασάκιας/ παρτάκιας; Χμμμ.. Μάλλον ερχόμαστε σε αδιέξοδο. Αλλά επειδή τα αδιέξοδα δε μου αρέσουν, δε μπορώ και να τα αντιμετωπίζω, μάλλον θα κάνω τον κινέζο (sic). The decent thing to do είναι να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Αν ήσουν στη θέση του θα σε πείραζε; Πόσο μάλλον αν αυτός το έχει κάνει πολλές, πάμπολλές φορές και εσύ του έχεις πει πόσο το εκτιμάς.

Όταν δίνεις πολλά πράγματα σε κάποιον θες να ξέρεις πως έχουν κάποιο αντίκρισμα. Όχι, εννοείται πως δεν περιμένεις κάποιο αντάλλαγμα, αλλά περιμένεις πως όταν (και αν) έρθει η στιγμή, ο άλλος θα σου ανταποδώσει. Θα είναι ότι ήσουν κι εσύ γι’ αυτόν κάποια αντίστοιχη στιγμή.  Κι αν δεν τα κάνει; Εσύ τι πρέπει να κάνεις; Αλλά είπαμε, ποτέ αποφάσεις εν θερμώ.

Θέλω να ξυπνήσω το καλοκαίρι και να είμαι δώδεκα χρονώ κοπελούδι, να είναι δέκα η ώρα το πρωί, να ντυθώ με τις φόρμες μου, να πεταχτώ στο σχολείο απέναντι να βρω τα παιδιά από τη γειτονιά που θα με περιμένουν, να παίξουμε ποδόσφαιρο, να γυρίσουμε σπίτι για φαγητό και μετά, στις 4 και μισή το μεσημέρι να συναντηθούμε στη γωνία κάτω από το σπίτι μου για να πάμε στην παραλία για μπάνιο. Και ύστερα, να πάμε να κάνουμε μπάνιο σπίτια μας και αργότερα να μαζευτούμε στο σχολείο ξανά για κρυφτό, για να κοροιδέψουμε τα κορίτσια ενώ τα γουστάρουμε, και το μόνο που θα μας απασχολεί να είναι πως θα τους ζητήσουμε να τα φτιάξουν μαζί μας.. Το μόνο μας πρόβλημα να είναι αυτό, και το ποιος έβαλε τα περισσότερα γκολ, ή το ποιος έφτυσε μακρύτερα/έκανε την καλύτερη βουτιά, έδωσε το μεγαλύτερο σε χρόνο φιλί στα χείλη (ουάου!).. Πότε έγιναν έτσι τα πράγματα; Μάλλον όταν άρχισα να κρίνω αυστηρά.. Μα αν δεν καταλαβαίνεις κάτι, ρώτα! Ας είναι.

ΥΓ1: Εναλλακτικός τίτλος: Mr Κατάθλιψις.
ΥΓ2: Οι φωτογραφίες είναι για να “ανεβάσουν” το επίπεδο διάθεσης.

Α: Να σου πω ρε.. Κλείσαμε με την Ν εισητήρια για “σινεμά” μεθαύριο το βράδυ. Είσαι μέσα;
Τ: Δύσκολο το βλέπω ρε Α.. Δεν έχω μία και θα μου την πουν οι δικοί μου αν ζητήσω κι άλλα..
Α: Έλα ρε T, ψήσου! Και γαμώ θα είναι!!
Τ: Δεν ξέρω ρε σου λέω.. Θέλω αλλά το βλέπω δύσκολο..

Μία μέρα μετά:

Τ: Μάντεψε τι δώρο μου έκανε η Ε!
Α: Τι ρε;;
Τ: Μου έκλεισε εισηρήρια για “σινεμά” αύριο το βράδυ (σε άλλο “έργο”)! Έμεινα μαλάκας!
Α: Άντε ρε…
Τ: Ναι ρε! Ε.. Δεν ξέρω αν θα πάω..
Α: Ναι ρε μαλάκα, έχεις και δίλημμα!! (γέλια)
Τ: (γέλια) Ναι, ναι.. Δεν μπορώ να αποφασίσω!!

Ο T θα πάει για “σινεμά” με την Ε την ίδια μέρα που ο Α θα πάει”σινεμά” με την Ν, αλλά σε άλλο έργο. Πως θα το έβλεπες αν ήσουν ο Α, και πως αν ήσουν ο Τ;

ΥΓ: Αύριο θα έχω μάλλον μετανιώσει.. “Μην παίρνεις ποτέ αποφάσεις εν θερμώ”, όπως λέει κι ο μπαμπάς.. Μα μέχρι να έρθει το “εν ψυχρώ” θα περάσει καιρός.. Και προβλέπω να είναι χειρότερα τα πράγματα τότε.. ΑΣ ΕΙΝΑΙ!

Μάλλον είμαι σκατόστομος. Όχι μάλλον, σίγουρα! Βασικά ήξερα ότι είμαι σκατόστομος, αλλά πάντα εκπλήσσομαι όταν επιβεβαιώνομαι.. Χθες έλεγα ότι διακατέχομαι από μία αισιοδοξία, ότι είναι ωραίες μέρες αυτές.. Και σήμερα προσπαθώ να πιαστώ από το ανοιξιάτικο των ημερών και τα αισιόδοξα τραγούδια, για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα. Υπάρχουν φορές που κανείς δεν έχει χρόνο και όρεξη να ακούσει εμένα, αν είχαν και τα δύο, θα ρωτούσαν. Έτσι λειτουργώ εγώ τουλάχιστον.. Ρωτάω και μαθαίνω..

Εννοείται πως δε κλαίω, όπως εννοείται πως δεν θα παραδεχτώ το άθλιο της ψυχολογικής μου κατάστασης χωρίς να με ρωτήσει κανείς! Σιγά μην πάω να πιάνω κόσμο και να του λέω ότι δεν είμαι καλά!! Γιατί αν πέσω και στα μάτια μου.. Ποιος με σώζει μετά!! Είμαι ότι μου έχει μείνει αυτή τη στιγμή!!! Πως αλλάζουν όλα μέσα σε μία μέρα!! Αλλά είμαι και τυχερός! Για μερικούς αλλάζει η ζωή τους όλη μέσα σε δευτερόλεπτα! Αλλά είναι μαλακία μετά από τόσο καιρό να μη σε έχει καταλάβει κανείς, πως έτσι λειτουργείς. Εννοείται πως το φταίξιμο είναι δικό σου, οφείλεται στην περηφάνια/προκατάληψή σου.. Ο καθένας με τα κολλήματά του! Κι εγώ με τα δικά μου.. Μα σε παρακαλώ.. Βγες λίγο έξω από το ροζ συννεφάκι σου. Πετάξου λίγο στο δικό μου, που όσο πάει και γκριζαίνει, θα το διαλύσει ο άνεμος σε λίγο, θα χάσει το -κατά τα άλλα ερωτικό- σχήμα του.. Τι να πω.. Σήμερα πάνε όλα σκατά. Η μέρα μου πάει σκατά! Αλλά προφανώς μόνο η δική μου.. Κι ο καθένας στην κοσμάρα του, κι εγώ στον δικό μου τον μίζερο χωρίς κανέναν να με τραβήξει!

Αλλά η μιζέρια δεν είναι για πρίγκηπες σαν εμένα.. Οπότε, τι μας μένει; Αύριο μία καινούρια μέρα! Αλλά όχι.. Εγώ, τη δική μου μέρα θα τη φτιάξω από σήμερα! Και θα δω και “φιλαράκια”, θα κάνω κι εργασιοθεραπεία, θα πάρω κι ένα μπουκάλι κρασί να το πιω μόνος μου, μία αγαπημένη συνήθεια που έκοψα πριν μήνες.. Καλύτερα να τα πίνω παρά να μιζεριάζω.. Κι όμως, όσο και να πιω, θα το έχω παράπονο. Να έβγαινες για λίγο από το συννεφάκι σου, να δηλώσεις για λίγο το “παρών”.

ΥΓ1: Θέλω να ξυπνήσω και να σε δω.
ΥΓ2: Μιλάω σε πολλά πρόσωπα, όχι σε ένα μόνο.
ΥΓ3: Γίνεται να με απασχολεί μόνο η σχολή για λίγο καιρό; Δε θέλω άλλα στο μυαλό μου!! Θα εκραγώ. Ειλικρινά.

(Doesn’t matter if the glass is half empty or half full if you have a lot of glasses.)

Πέσανε βλέμματα πολλά σε μερικά μπαράκια που πήγαμε, από κοπέλες εννοώ. Όχι που δε θα πέφτανε!! Εϊναι και γαμώ ο Θόγιας, είναι και η ικανότητά του να χορεύει σαν τον Μπίλυ Έλιοτ (παρατσούκλι από τον κοντό και άλλον έναν), καταφέρνει να εισπράττει διθυραμβικές κριτικές όταν έχει όρεξη (σπάνια έχει όρεξη)!!! Αυτοπεποίθηση στα ύψη λοιπόν, παίρνω κι εγώ την απόφαση κάποια στιγμή να πω την κίλερ-ατάκα σε μία τύπισα με μίνι. Μέχρι να βρω το θάρρος να πάω (γιατί όσο τέλειος και να είμαι, δεν έχω βρει το θάρρος να μιλήσω σε κάποια άγνωστη), μου την είχε φάει ένας ΕΜΟ!!!! Μετά τα γαμωσταυρίδια συνειδητοποιώ πως η εν λόγω μειονότητα είναι πολύ υποτιμημένη, σε αντίθεση με την κατηγορία “κοπέλες-με-μίνι” που βλέπω πως έχει υπερεκτιμηθεί. Ο ιδανικός συνδυασμός πιστεύω πως είναι μία ΕΜΟ με μίνι. Πάλι παρασύρθηκα. Το ίδιο βράδυ είδαμε βρωμόξυλο εκεί που καθόμασταν για κρέπα (σοκολάτα-μπισκότο). Πολύ γέλιο!!!

Μετά από την ολιγοήμερη διαμονή στην Πάτρα, καταλαβαίνω γιατί έχει βγει το όνομα στους Πατρινούς. Εντάξει, μπορεί να μην είναι γενικός κανόνας, αλλά πολύ στριμμένο άντερο μερικοί ρε γαμώτο. Επίσης, έχουν πολλοί καλούς ταξιτζήδες!!! Τις καλύτερες κούρσες κάνουν!!! Όχι, δεν είμαι ειρωνικός!!! Και γαμώ οι ταξιτζήδες της Πάτρας!!! Πολύ γελαστοί!! Θεός ξέρει τι θα είχαν κατεβάσει…  Γενικά πάντως, πέρασα πολύ καλά, είχε τρομερό γέλιο!! Μόνο κοκκινοσκουφίτσα ντύθηκα φέτος, είχα ξενερώσει γιατί ήθελα να ντυθώ κάτι με πολλά αξεσουάρ, αλλά τελικά δεν έκατσε γιατί μου έφαγαν τις στολές οι κοπέλες που μας φιλοξενούσαν. Ένα από τα χειρότερα πράγματα ήταν το κόστος!!! Δε φανταζόμουν τι με περίμενε από τους αδίστακτους κατόχους μπαρακίων και καφετεριών!!! Πλήρωσα 10 ευρώ για μία μπύρα!!!! 10 ευρώ!!!!
Ορθοστασία του κερατά πάλι. Πήγα χθες για ποδόσφαιρο και νόμιζα πως ήμουν ο Πινόκιο με τα ξύλινα πόδια! Από την άλλη θα μπορούσα να είμαι ο αστυνόμος σαίνης με τα βιονικά πόδια. Από την άλλη θα μπορούσα να είμαι και η φωτεινή της νύχτας, με τα ωραία πόδια. ΧΑ! Εξυπνάδες το απομεσήμερο πρέπει να είναι ο τίτλος του ποστ.. Σγκρουντ!

 Η μαλακία με τις απόκριες ξέρετε ποια είναι;; Ότι έχεις όρεξη να γίνεις ρεζίλι, αλλά είναι τέτοιες οι μέρες που πολύ δύσκολα γίνεσαι ρεζίλι. Ας είναι.. Του χρόνου πάλι!

 Γυρνώντας στο νησί, είχα αφήσει δύο εκκρεμότητες. Έπρεπε να ξαναγίνω ο επαγγελματίας που ήμουν πριν φύγω για Πάτρα. Βλέπετε, έπρεπε να αρχίσω να ασχολούμαι με την διπλωματική μου (χαμόγελο με κλειστά χείλη, με στραμμένες προς τα κάτω τις άκρες των χειλιών, σηκωμένα φρύδια για να δείξω πόσο σνομπ είμαι). Ακόμα, είχα μία συνάντηση με τον Πρόεδρο του τμήματος που ήθελε να συναντηθούμε για με συμβουλευτεί. Ε, έβαλα κι εγώ το τζινάκι μου για να πάω στους καθηγητάς! Μπαίνω μέσα, και βλέπω τα σπασικλάκια από το προηγούμενο έτος που μου δίνουν στα νεύρα πάντα γιατί όποτε με πετυχαίνουν στη σχολή μου βάζουν χέρι που δεν ανεβαίνω στις παρακολουθήσεις!!!! Αίσχος!!! Ο καθηγητής μάλλον μετάνιωσε που είπε και σε ‘μένα να πάω για να του δώσω τις πολύτιμες συμβουλές μου, αφού του είπα πράγματα που δεν θα ήθελε να ακούσει.. Μα άκου ερώτηση: “Αν είχες τη δύναμη, τι θα άλλαζες στη σχολή σου;”!!! Πρώτη απάντηση: Αξιολόγηση καθηγητών. Μετά είπα κι άλλα, και μετά κι άλλα!! Τα σπασικλάκια από δίπλα διεκδικούσαν βιβλία χωρίς πολυτονικό σύστημα, να εισαχθούν ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ στη σχολή και άλλα τέτοια, κι εγώ να έχω μείνει εμβρόντητος από τη σπασικλοσύνη τους!!! Μετά πήγα στον καθηγητή για τη διπλωματική, ξεκαθάρισαν όλα στο μυαλό μου! Μου αρέσει το θέμα, άρχισα πριν μερικές ώρες να διαβάζω βιβλιογραφίες στα αγγλικά που ομιλώ σαν την μητρική μου (αντίχειρας στις μασχάλες, τα υπόλοιπα 8 δάχτυλα να παίζουν στο μαρμάρινο μπέτι μου)! Οι επόμενες μέρες θα είναι γεμάτες από ξενόγλωσση βιβλιογραφία. Το απόγευμα πήγα για ποδόσφαιρο όπου ταυτίστηκα με τον Πινόκιο όπως είπα, το βράδυ συνειδητοποίησα ότι είμαι κρυωμένος του κερατά και σήμερα έχω φωνή σαν του Μπατσινίλα στους στάβλους της εριέτας Ζαίμη!!!

Αυτά τα νέα της πολυτάραχης ζωής μου. Α! Κι οτι ονειρεύτηκα πως μου έπεσαν όλα μου τα δόντια. Το ερμηνεύω ως λεφτά, ότι θα πάρω λεφτά. Το άλλο που λέει πως σημαίνει θάνατος δε μου αρέσει. Όλα αυτά τα γράφω με το τραγούδι toothpaste kisses των Maccabees να παίζει στο repeat, γιατί με έχει τρελάνει.. Τι όμορφο τραγουδάκι!!! Είναι για να ξυπνάς με τη ζαργάνα σου κάθε πρωί και να παίζει αυτό το κομμάτι!! “So with toothpaste kisses and lines, i’ll be yours and you ‘ll be…   and with heart shaped bruises and late night kisses, devine”…

Είναι ωραίες αυτές οι μέρες.. Να ‘ναι η ανανέωση του τριημέρου, να ‘ναι οι ανοιξιάτικες μέρες, να ‘ναι η καλή παρέα.. Ίσως κι όλα αυτά μαζί! Ελπίζω ο Μάρτης να συνεχίσει έτσι! “Το μεγαλύτερο ρίσκο απ’ όλα είναι να μην παίρνεις κανένα” διάβασα κάπου, ξέρω πως είναι άσχετο, αλλά είναι ωραίο! Εύχομαι να συμπάσχετε μαζί μου!!! Θα τα ξαναπούμε προσεχώς φανς μου!!! Κιπ ιν τατς!

ΥΓ: Ο τίτλος δε μου αρέσει, μα δεν έβρισκα άλλον. Έγραψα και “βλακείες το απομεσήμερο” αλλά κάτι δε μου κολλούσε!
ΥΓ2: Η πρώτη φωτογραφία είναι για να δείξω τη διάθεσή μου αυτές τις μέρες. Η 2η, για να δείξω τη διάθεσή μου όλες τις μέρες.

(focus on your goals… Just don’t get caught focusing.)

Είναι μία σχετικά καλή μέρα σήμερα! Πήρα διπλωματική, πολύ συνεργάσιμος ο καθηγητής και με ανακουφίζει αυτό!!

Είναι μία σχετικά κακή μέρα σήμερα! Να έχεις μία ανθρώπινη σχέση κάπως στο μυαλό σου, και να έρχεται κάποιος και στην ακυρώνει! Ισοπέδωση.

O συνδυασμός του πρώτου και του δεύτερου δεν μπορεί παρά να σε οδηγήσει στην πιο δοκιμασμένη μέθοδο απ’ όλες (με ‘σένα τουλάχιστον δουλέυει). Εργασιοθεραπεία, και όλα θα έχουν φτιάξει όταν έχεις σηκώσει το βλέμμα απ’ τα βιβλία. Όχι επειδή άλλαξε κάποιος γνώμη, αλλά επειδή έκανες κάτι για ‘σένα και πολύ το γούσταρες! Αυτή είναι η πρώτη φάση. Κοίτα πάνω.

Πολλές φορές μπερδεύεις το “εσύ” με το “εμείς”, και καταλήγεις να συμπάσχεις. Πότε θα καταλάβεις ότι το “εσύ” είναι μόνο εσύ, κι ότι το να συμπάσχεις είναι καλό, αλλά μερικές φορές είναι σωτήριο να τους γράψεις όλους;;; Αυτή είναι η δεύτερη φάση που δεν έφτασες ποτέ… Κοίτα κάτω.

Πράξη 1η: Αυτοκτονία.

Μία κοπέλα που δεν ξέρω, αυτοκτόνησε. Έπεσε από τον 4ο, επειδή (οι γνωστοί της εκεί το αποδίδουν) είχε πολύ έντονο πρόβλημα (χαμηλής) αυτοπεποίθησης. Ας είναι. Κάθισα και σκέφτηκα, και αποφάσισα ότι δεν θα μπορούσα να αυτοκτονήσω. Όχι τόσο για να μη με στερήσω από τον κόσμο, όσο για το ότι φοβάμαι. Ειδικά με τον τρόπο αυτό, να πηδήξω από τον 4ο. Μόνο η ιδέα ότι μπορεί να ζήσω ως παράλυτος ή και παραπληγικός είναι χειρότερη από το θάνατο. Απλώς, δεν έχω  καταλήξει ακόμα στο αν αυτοί που αυτοκτονούν είναι πιο δειλοί ή πιο γενναίοι. Εννοώ, αυτός που αποφασίζει να αυτοκτονήσει, για ‘μένα από τη μία είναι δειλός που παρατάει τα όπλα, δεν το παλεύει άλλο το πρόβλημά του, που αποφασίζει πως το τέλος των προβλημάτων του έρχεται μόνο με το τέλος της ζωής του. Αλλά από την άλλη, βρίσκω τρομερό θάρρος στην πραγματοποίηση μίας απόπειρας. Είναι κάτι που δεν θα το έκανε ο οποιοσδήποτε πιστεύω. Εκεί που καταλήγω είναι ότι ίσως αυτοί που αυτοκτονούν βρίσκονται μάλλον σε καλύτερη μοίρα από αυτούς που έχουν πρόβλημα και κάθονται και μιζεριάζουν. Και όχι, δεν εννοώ πως όποιος έχει πρόβλημα και μιζεριάζει καλύτερα να πάει να αυτοκτονήσει!!! Τέλοσπάντων, πολύ το κούρασα.. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!

Πράξη 2η: Η Γέννηση

Σαν σήμερα πριν 22 χρόνια γεννήθηκε μία κοπελιά, όλα τα λεφτά! Εξελίχθηκε σε μία πανέμορφη κοπέλα, απέκτησε δυναμισμό (από την παρέα μαζί μου), θυληκότητα (από τις απαιτήσεις μου), κοινωνικότητα (έκλεψε λίγη από τη λάμψη μου). Κατάφερε να κάνει παρέα μαζί μου, κι αυτό της χάρισε αμέτρητες στιγμές ευτυχίας και άπειρους οργασμούς.
ΟΚ, πέρα από τις παραπάνω βλακείες, εύχομαι στη ζαργάνα μου να ζει όπως γουστάρει! Αρκεί να είμαι κι εγώ μέσα, με άκρως ερωτικές διαθέσεις, αλλιώς.. να το χέσω!!! Πλακίτσα πάλι, κοίτα να δεις που έχω ορεξούλες σήμερα! Χρόνια πολλά ζαργάνα μου λοιπόν για σήμερα, ό,τι επιθυμείς!!

Πράξη 3η: Η ζωή στο ενδιάμεσο.
(Εναλλακτικός τίτλος: “Ας αφήσουμε λίγο τους εγωισμούς, να ασχοληθούμε λίγο με τους εαυτούς μας.”  said by Αρκάς)

Σήμερα ξεκαθάρισαν τα πράγματα, και η ζωή μου αλλάζει τροχιά, αρχίζει σιγά σιγά να κινείται σε διεθνής ορίζοντες!! Με φωνή Τζόι από τα φιλαράκια στο αντίστοιχο επεισόδιο, σας φωνάζω: “SPAIN BABY”! Σε 7 μήνες φεύγω για τρεις μήνες (το λιγότερο) στην Ισπανία, με ένα πρόγραμμα (εράσμους πλέισμεντς) πρακτικής σε ξένη χώρα!!! Ο λόγος που άρχισα να κάνω ισπανικά… Αν όλα πάνε καλά, θα πάω με τον κοντό και την κοντή, και ίσως και με την πολύ κοντή! Ο κοντός πολύ μου τα μασάει βέβαια, αλλά που θα μου πάει, θα τον ψήσω. Τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται ρεεεεε!!! (κοντέ, επειδή κάποια στιγμή θα το διαβάσεις αυτό, έχω να σου πω ένα πράγμα. Θα λείπω εγώ, η κοντή, και η “έτσι σου” για 3-6 μήνες από τη γη της επαγγελίας – ναι, στην πόλη που σπουδάζουμε αναφέρομαι. Σκέψου το ρε, ψήσου ψήσου ψήσου!!! Άντε!!!) Συνεχίζω λέγοντας πως, αν όλα πάνε καλά, θα δουλεύουμε σε μία συμβουλευτική εταιρία στη Μαδρίτη που έχει αναλάβει εταιρίες κολοσσούς όπως Κόκα-Κόλα, τον ΟΤΕ της ισπανίας και της Λατινικής Αμερικής, την Εθνική τράπεζα της Ισπανίας… Μεγαλεία!!!! 7 μήνες δεν είναι μακρυά, αλλά σίγουρα θα περάσουν βασανιστικά αργά!!! Ας είναι!

Κλόζουρ:
Το ποστ σε τρεις πράξεις έφθασε στο τέλος του, μετά από την σπονδυλωτή κωρύφωση στην 3η πράξη. Όποιος δεν το κατάλαβε να ξέρει πως είναι άτεχνος και άμουσος.

ΥΓ: Έψαχνα φωτογραφία, έψαχνα πολλή ώρα, και κατέληξα στην παραπάνω. Δείχνει την διάθεσή μου απόψε!!! Όχι το περιεχόμενο της φωτογραφίας, στόκε αναγνώστη!!! Τα συναισθήματα που σου βγάζει!!! Εμένα ας πούμε μου βγάζει κάτι σε σκανταλιά, παρέα, βόλτα.. OK, ίσως να τα σκέφτομαι αυτά επειδή θέλω να τα σκεφτώ.. Θα βάλω καλύτερη φώτο την επόμενη φορά!! Μέχρι τότε, καλά να περνάμε, να κάνουμε ταξίδια και να ‘μαστε καλά!!!!
ΥΓ2: Καλό μήνα κιόλας!!!

Το παραπάνω αποτελεί τις περιόδους 6,7 και 8 της σελίδας 123 του βιβλίου “Αρχιτεκτονική Υπολογιστών” των John L. Hennesy και David A. Patterson, τρίτη έκδοση. Αυτό το βιβλίο εξελίχθηκε να είναι πολύ σημαντικό στην πορεία της ζωής μου, καθώς αυτό το βιβλίο χρησιμοποιώ για να κοιμηθώ όταν δεν με παίρνει ο ύπνος. Είναι βιβλίο 1284 σελίδων, θα το χαρακτήριζα ευανάγνωστο για ανθρώπους σχιζοφρενείς. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω το νόημα του παιχνιδιού. Ας είναι όμως.. θα δώσω την προσωπική μου πινελιά στο παιχνίδι αυτό, γράφοντας μερικούς στίχους που με έβαλαν σε σκέψεις τις τελευταίες μέρες.

“Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν ελιχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν και ‘μένα.

Αν σ’αγαπούν να μάθουν να το λένε,
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις,
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε,
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις.

Δε σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει,
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος,
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση,
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα,
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο,
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα,
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω.

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω,
μ’αυτόν τον τόνο του λευκοέ στο βλέμμα,
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω,
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα.

Τίποτα σημαντικό, ζω μονάχα εν λευκώ.”

Τρομερό τραγούδι, Ν.Μποφίλιου νομίζω λέγεται..

Εις το επανειδείν, καλό μήνα να έχουμε! Χωρίς Υστερόγραφα.

Η Vampirela με κάλεσε να παίξω κι εγώ ένα παιχνίδι, και δεν μπορώ να πω όχι. Όχι από ευγένεια, μα επειδή μου αρέσει το κόνσεπτ, κι επειδή είναι η πρώτη φορά που με καλούν, και πολύ χαίρομαι !!! Και πέρα από αυτά, θα μπορέσετε κι εσείς να μάθετε κι άλλα για την ισχυρή μου προσωπικότητα (αν περάσει ασχολίαστο αυτό το τελευταίο θα το εκτιμήσω πολύ).. Οι 7 πληγές του εαυτού μου λοιπόν.. Για να δούμε.. Δεν ξέρω αν βρω 7, μάλλον λιγότερες το κόβω, μα θα δείξει.

Η πληγή νούμερο 1 σαφώς είναι το άγχος. Δεν μιλώ για άγχος του καθημερινού ανθρώπου. Μιλάω για το άγχος για οτιδήποτε! Αγχώνομαι μη χάσω το λεωφορείο, και τελικά φτάνω ένα τέταρτο πιο πριν στη στάση, και αγχώνομαι που πρέπει να περιμένω. Αγχώνομαι για τις εξετάσεις, αγχώνομαι όταν πρέπει να κάνω κάτι που μου αρέσει γιατί φοβάμαι μήπως δε μου αρέσει αυτή τη φορά, αγχώνομαι κάθε φορά που γράφω ποστ, αγχώνομαι πάντα. Σε ό,τι κάνω. Η μόνη λύση από ό,τι ακούω είναι η ομοιοπαθητική. Μερικοί πρέπει να ανέφεραν και αυτοκτονία αλλά με αγχώνει. Οι υπόλοιπες πληγές είναι ή αποτέλεσμα του άγχους, ή αιτίες αυτού. Τέλος, όταν αγχώνομαι το καταλαβαίνουν οι πάντες. Κι όχι επειδή είναι “κάπως” η συμπεριφορά μου, αλλά επειδή βγάζω σημάδια στο πρόσωπο. Κληρονομιά από τη γιαγιά αυτά τα σημάδια..

Η πληγή νούμερο 2.. Μου έρχεται στο μυαλό η λέξη τελειομανία, αλλά δε θα με έλεγα τελειομανή. Απλώς έχω πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου, και συχνά αυτομαστιγώνομαι για να τα καταφέρω. Αλλά παρά το μαστίγιο, τα πάω μια χαρά, απλώς η διαδικασία είναι κάπως επίπονη, αφού προκαλεί άγχος (…). Γενικά, έχω πολλές απαιτήσεις από μένα. Μήπως αυτό λέγεται περηφάνια;

Την πληγή νούμερο τρία την ονομάζω εγωισμό. Είναι παρεμφερές με την 2, αλλά διαφέρουν. Είμαι πολύ εγωιστής, όχι με τη συμβατική έννοια της λέξης. Δεν τα θέλω όλα δικά μου, ούτε προβάλλω το εγώ μου τόσο ώστε να με πει κανείς εγωιστή. Απλώς, όταν έρχεται σε ζητήματα κρίσεως, περιμένω από τον άλλον να πράξει όπως θα έπραττα εγώ αν (ή όταν) ήμουν στη θέση του. Αυτό πολλές φορές με ρίχνει, και άλλες μου στερεί όμορφες στιγμές (μαντέψτε τι προκαλεί… Ω ναι, άγχος!!!). Αλλά είναι κάτι που δεν θέλω να αποβάλλω, ούτε μετανιώνω που στερούμαι αυτές τις στιγμές. Μου δείχνει σε ποιους θα έπρεπε να έχω δώσει λιγότερα.

Πληγή νούμερο τέσσερα; Η αφηρημάδα μου!!! Μα πως το ξέχασα;; Μάλλον θα ήμουν αφηρημένος.. Ναι λοιπόν, είμαι τρομερά αφηρημένος, και όχι ανεύθυνος όπως πολλοί ισχυρίζονται. Αφηρημάδα σε σημείο εντελώς εκνευριστικό για αυτούς που το ανέχονται, αλλά ευτυχώς τελικά το δέχονται..! Εγώ πάλι το βρίσκω πολύ χαριτωμένο χαρακτηριστικό. ΟΚ, βλακείες λέω, αν μπορούσα θα το απέβαλλα αλλά ό,τι προσπάθειες και να κάνω πάνε άπατες. Αφού να φανταστείτε, όπου και να πάω αφήνω κάτι δικό μου!!! Κινητό, κλειδιά, δίπλωμα, τσάντα με βιβλία, οτιδήποτε κουβαλάω τη συγκεκριμένη στιγμή. Και το γαιδούρι πάντα μένει πίσω να τα μαζεύει για να μου τα δώσει όταν με ξαναδεί. Οπότε, απλώς θα χρειαστεί ο κόσμος να το ανέχεται για πάντα.

Πληγή 5, λογικά είναι η κυκλοθυμία μου. Είναι απιστεύταμπλ το πόσο εύκολα και γρήγορα αλλάζει η διάθεση.. Δεν ξέρω καν γιατί, δεν το καταλαβαίνω γιατί αλλάζει, απλώς από κάπου αντλώ ερεθίσματα (λογικά). Ή είμαι τρελός. Λογικά προκαλείται από το άγχος.

Την 6η θέση θα ακούσετε κάποιους να λένε πως καταλαμβάνει η ισχυρογνωμοσύνη μου! Μα μην τους ακούτε. Είναι τελείως ψεύτες και συκοφάντες. Θα έπρεπε να τους στερηθεί το δικαίωμα ομιλίας, γιατί δεν έχουν την παραμικρή ιδέα!!! Οι άθλιοι! Άκους εκεί.. Εγώ απόλυτος! Που ξανακούστηκε!;;!;!! Πέρα από την πλάκα, όταν προσπαθώ να υποστηρίξω την άποψή μου, έτσι με πάθος όπως συνηθίζω, αγχώνομαι.

Θέση 7.. Τυχερός αριθμός το 7, ο μαγικός αριθμός. Δεν ξέρω τι να βάλω.. Θα έβαζα καχυποψία, αλλά δεν είναι πληγή, αφού 99% πέφτω μέσα!!! Αφού δεν είναι καχυποψία, δεν ξέρω τι να βάλω… Λέω να ξαναβάλω το άγχος. Όχι, βρήκα! Κάτι που μου κάνει κακό (έτσι εκλαμβάνω το “πληγή του εαυτού μου”), είναι πως δύσκολα ανοίγομαι. Βασικά, ίσως ανοιχτώ εύκολα, αλλά σίγουρα δε θα ζητήσω βοήθεια. Θα πρέπει ο άλλος να μου την προσφέρει, αλλιώς πορεύομαι χωρίς βοήθεια. Και κάθε άνθρωπος θέλει κάποιον δίπλα του να συμπάσχει. Με αυτήν την έννοια, το ότι δεν ανοίγομαι καταλήγει να είναι η 7η πληγή. Κάπου σε αυτή τη διαδικασία μπαίνει και το άγχος, αλλά δεν ξέρω που ακριβώς. Πάντως το άγχος με ‘μένα κολλάει παντού.

Να ευχαριστήσω την Vampirela, και με τη σειρά μου να πετάξω το μπαλάκι στους:
Εμπεριστατωμένο, κάπτεν νέμο, σοκολάτα-Καρύδα, Αγαδίρ, Iparxei_mageia, 3 πάρτυ τη μέρα, πράσινο λικέρ, και στον άγγελοΒΣζωή. Θα κρατήσω μούτρα αν δεν δεχτούν οι παραπάνω.

Καλό σας βράδυ, και να προσέχετε στο δρόμο…!

ΥΓ: Η πάνω φωτογραφία είναι γιατί μου θυμίζει τον τίτλο. Άκυρο ε; Το ξέρω μα αυτό μου ήρθε.
ΥΓ2: Η κάτω φωτογραφία είναι για να γελάσετε.

Χτύπησα μία γυναίκα με το αμάξι εχθές το βράδυ.. Ήμουν σταματημένος σε ένα στοπ, αναμένο φλας, αναμένα φώτα, ελέγχω δεξιά, δεν έρχεται κανείς, ελέγχω αριστερά, δεν έρχεται κανείς και ξεκινάω. Με το που γυρίζω το κεφάλι μου βλέπω μία γυναίκα πάνω στο καπό! Περιττό να τονίσω ότι η εικόνα της τρομαγμένης φιγούρας πάνω στο αμάξι δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σταμάτησα ακαριαία και από την αδράνεια η γυναίκα έπεσε με δύναμη στην άσφαλτο. Δεν μπορούσε να σηκωθεί, την άφησα ανάπηρη σκέφτομαι. Την παίρνω, την βάζω μέσα στο αμάξι και την πάω στο νοσοκομείο όπου τσακώθηκα με 2 νοσοκόμους-τραυματιοφορείς—> Ζητάω τραυματιοφορείς, μου δείχνουν μία πόρτα. Χτυπάω, λέω “χτύπησα μία γυναίκα με το αμάξι, την έχω στο πίσω κάθισμα, πρέπει να τη βγάλουμε γιατί δεν μπορεί να κουνήσει μόνη της”. Και τι μου λέει ο γρόθος;;; “Να, εκεί είναι το φορείο, πήγαινέ το έξω, και θα έρθουμε κι εμείς.” Του τα ‘συρα μια φορά. Πάω να πάρω το φορείο, μου λέει ένας άλλος: “Όχι αυτό, πάρε εκείνο το φορείο που φέρνει ο τύπος από το διάδρομο”. Πάω να φέρω το φορείο και μου λέει ο τύπος που το κουβαλούσε: “Που το πας αυτό;”, του εξηγώ, και μου λέει: “Όχι αυτό. Πάρε το άλλο που είναι εκεί (και μου έδειξε το φορείο που ήμουν πριν)”. “μα μου είπε να πάρω αυτό εδώ του λέω”. “ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ” άρχισε να φωνάζει!!! Έσυρα κάτι μπινελίκια, πήγα και πήρα το άλλο φορείο με το ζόρι, μπινελικώνοντας και τον άλλο νοσοκόμο που μου φώναζε.

Η γυναίκα ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα σοβαρό, κοπανίστηκε στη λεκάνη της, τυχεροί ήμασταν κι οι δυο. Και σήμερα που ξαναπήγα να τη δω, είναι καλύτερα από χθες. Μου συμπεριφέρθηκε άψογα, αναγνωρίζει πως φταίγαμε κι οι δύο. Ήρθε η δικηγόρος της μετά από λίγο, και τότε συνειδητοποίησα ότι η ατιμότερη φάρα μετά τους ταξιτζήδες είναι οι δικηγόροι. Είναι δυνατόν να βλέπεις ένα σοκαρισμένο 20άρη και να τον απειλείς με μηνύσεις και αποζημιώσεις; Να απαιτείς να αναλάβει πλήρη υπαιτιότητα του συμβάντος;;; Είναι;

Η νόμος είναι υπέρ μου, έτσι μου είπαν στην τροχαία, αφού η γυναίκα είχε υποχρέωση να μην περάσει το δρόμο από τη στιγμή που έβλεπε αμάξι να έχει πάρει φορά για να στρίψει, με φλας και φώτα αναμένα, χωρίς να υπάρχει φανάρι ή διάβαση. Το λάθος που έκανα νομικά, μου λένε πως είναι ότι δεν έπρεπε να την βάλω στο αμάξι και να την πάω στο νοσοκομείο. Είχα υποχρέωση να καλέσω νοσοκομειακό, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί δεν έχω τις γνώσεις να μεταφέρω τραυματία και θα μπορούσα να την είχα τραυματίσει από τον τρόπο με τον οποίο την μετέφερα. Δεύτερον, έπρεπε να περιμένω την τροχαία για να τους περιγράψω το συμβάν. Δεν το ήξερα, και το γράφω για να το ξέρετε εσείς σε περίπτωση που σας τύχει κάτι τέτοιο (άνθρωποι είμαστε, συμβαίνουν στον καθένα αυτά).

 Μαθήματα ζωής, παίδες. Αυτά συνήθως “μόνο στους άλλους συμβαίνουν“, αλλά έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και τελικά συνέβη και σε ‘μένα. Ας είναι. Εμπειρίες, σωστά; Έχω ηρεμήσει αρκετά από χτες, ήμουν αρκετά σοκαρισμένος, αλλά εξέπληξα τον εαυτό μου με την ψυχραιμία μέσα στο σοκ μου. Με επαίνεσαν μπάτσοι και γιατροί. Ευτυχώς, γιατί τις τύψεις δεν θα τις άντεχα.  Η γυναίκα σήμερα το έπαιρνε όλο στην πλάκα, οπότε κι εγώ ως ο μέγιστος πλακατζής (λέμε τώρα…) της πήγα δώρο τον Αρκά, “Η ζωή μετά θάνατον” και ξεράθηκε στα γέλια! Όλα βαίνουν καλώς προς το παρόν.

Πρέπει αν φύγω. Έχω κανονίσει να συμμετέχω σε μία ημερίδα της Διεθνούς Αμνηστίας για το Γουαντάναμο, και θα είμαι ντυμένος φυλακισμένος για κανένα δίωρο. Κουβανέζικη μουσική και τα λοιπά, θα ξεχαστώ μέχρι να θυμηθώ γύρω στις 7-8 το βραδάκι να ξαναπάω στο νοσοκομείο να τη δω.  Δεν ξέρω πως να κλείσω αυτό το ποστ, οπότε το σταματώ εδώ, έτσι.

ΥΓ: Η φωτογραφία, είναι για την συμπεριφορά σε τέτοια περιστατικά. Έτσι το βλέπω, και ελπίζω να συμφωνείτε.

Καλύτερη η πορεία από τον προορισμό…

Καλά όλα αυτά, αλλά όταν συνειδητοποιείς πως ο προορισμός είναι άφταστος, άπιαστος, είναι σαφές πια πως πρέπει ο προορισμός να επαναπροσδιοριστεί. Όχι επειδή το θες, αλλά επειδή μόνο αυτό μπορείς.

Το να ξέρεις πότε πρέπει να σταματάς είναι μεγάλο πράμα. Άλλο να μην τα παρατάς ποτέ, που είναι καλό, κι άλλο να ξέρεις πότε να σταματήσεις. Αν υφίσταται μόνο το ένα, μάλλον την πάτησες.

Πάμε λοιπόν για άλλους προορισμούς, για άλλες πορείες όμορφες, αλλά με σκοπό αυτή τη φορά. Τσιρς!

Σε λιγότερο από 20 μέρες φεύγω από τη ρουτίνα, ευτυχώς!!! Οι τελευταίες μέρες δεν παλεύονται… Λεφτά μηδέν, όρεξη μηδέν, και έχω καεί ώρες ολόκληρες μπροστά από την τηλεόραση.. Μέσα σε μία μέρα είδα 11 ώρες από τη μέρα του Τζακ Μπάουερ να εξολοθρεύει τους κακούς, στον 5ο κύκλο του 24.. Σήμερα θα πάρω το τελευταίο DVD για να τελειώσω τη σειρά.. (Επίσης, είδα πριν λίγες μέρες το Sweeney Tod, και στην αρχή μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα, γιατί δεν περίμενα να είναι ΤΟΣΟ μιούζικαλ. Αλλά, όταν άκουσα ότι είναι αληθινή ιστορία, εντυπωσιάστηκα!! Σας το συτήνω, αρκεί να είστε ανεκτικοί με το μιούζικαλ.. Ο Ντεπ τρομερός στο ρόλο του, όπως επίσης και η Κάρτερ..)

Από βδομάδα αρχίζουν κανονικά τα μαθήματα επομένως θα ξαναμπούν όλα σε μία σειρά. Σε 2,5 εβδομάδες όμως πάω Πατρινό καρναβάλι, θα ντυθώ Ζορό, θα εμφανιστώ στην πόρτα της καλής μου με ένα τριαντάφυλλο στο στόμα (με προσοχή), θα χορέψουμε ένα πάσο ντόμπλε και μετά θα βγούμε στους δρόμους για να γίνουμε λιώμα! Βέβαια, όταν λέω η καλή μου, εννοώ ένα εξολοκλήρου πλασματικό πλάσμα. Υπάρχει, αλλά δεν είναι η καλή μου, γιατί τσακωθήκαμε τις προάλλες. Λέει να πάω με ένα τριαντάφυλλο στο στόμα (με προσοχή) να ζητήσω από την κοπέλα με την οποία τσακωθήκαμε να χορέψουμε πάσο ντόμπλε;;; Όχι, πρέπει να δείξω χαρακτήρα, θα ντυθώ μπάτμαν και θα έχω το γαιδούρι δίπλα μου, θα τον έχω ντύσει Ρόμπιν. Λίγο αξιολύπητο βέβαια, αλλά πορεύομαι με ό,τι έχω.

Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι αυτό!! Όπως έχω αναφέρει σε άλλο ποστ, είχαμε πάει εράσμους με τον κοντό, την κοντή, και την πολύ κοντή. Εκεί, έμενα εγώ με το γαιδούρι σε ένα δωμάτιο, το οποίο επικοινωνούσε με μία κοινή τουαλέτα με το δίπλα δωμάτιο. Στο δίπλα δωμάτιο έμενε ένας Ιταλός, ο οποίος αποδείχτηκε τρομερός, πολύ γκομενάκιας βέβαια (να μας στήνει επί ώρες ολόκληρες, να μας φτύνει κανονικότατα, μπροστά μας, για να πάει με μία που μόλις είχε γνωρίσει στο μετρό), αλλά έξω καρδιά και πολύ αστείος.. Όταν πια γυρίσαμε στην Ελλάδα, ο Ιταλός μας έκανε έκπληξη 2 φορές και ήρθε στην Ελλάδα να μας δει!  Και τώρα μιας που πέσανε λεφτά στα χέρια μας (1000€ πήραμε ο καθένας), λέμε να πάμε ένα ταξιδάκιιιι.. Θα πάμε λοιπόν 29 Απριλίου στο Τορίνο, και θα περάσουμε και γαμώ!!

Άσχημο πράμα η ρουτίνα.. Έχω ακόμη 30 ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, για 10 + σήμερα μέρες δηλαδή, και προσπαθώ να ξερουτινιάσω χωρίς αποτέλεσμα.. Παίρνω ταινίες (από σήμερα αρχίζω τον παλιό χολιγουντιανό κινηματογράφο, Μέρυλιν, Γκάρμπο, Πεκ και δεν συμμαζεύεται… Θα δω σήμερα το Gilda, το είχα δει πριν πολύ πολύ καιρό και θυμάμαι πως μου άρεσε), πατατάκια, τσιγάρα και κόκα κόλες, όλα φθηνά φθηνά. Αλλά δεν την μπορώ αυτή την αδράνεια… Έχει κανείς καμία πρόταση ρε κοπέλια;;; Ε; 30 ευρώ, δία δέκα πες, μας κάνει 3 ευρώ. Με τρία ευρώ τη μέρα, μπορώ να βλέπω μία ταινία τη μέρα (φορ φρι, τις βρίσκω από κάποιον φίλο μου, και μην ακούσω μαλακίες για την πειρατεία…), να παίρνω πατατάκια με 60 λεπτά, και μία κόκα κόλα με άλλα 7ο λεπτά. Άρα, μου μένουν 1,70 τη μέρα, που σημαίνει ότι κάθε δύο μέρες μπορώ να παίρνω καπνό.

Γάμα το, θα ζητήσω από τη μάνα μου.

Καλή σας μέρα, με γέλιο και λεφτά!!  Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες.. (μετά τον Απρίλη πλησιάζει το καλοκαίρι… Όπου να ‘ναι φέυγει κι αυτή η χρονιά..)

ΥΓ: Αν μου προτείνετε καμία ταινία, θα με βγάλετε από ψάξιμο μισής ώρας…
ΥΓ2: Η επόμενη έκλειψη θα είναι στις 29 του μήνα και δεν ξέρω ποια ζώδια θα επηρεάσει, αλλά υπόσχομαι όταν μάθω να σας ενημερώσω..!
ΥΓ3: Η φωτογραφία αποκαλύπτει το πώς θα με υποδεχτεί η κοπέλα στην Πάτρα όταν με δει.. Δε θα σας πω ψέμματα.. Την τράβηξε ο Μάκης…

Μου έκαναν έκπληξη οι φίλοι μου!!! Και δεν την περίμενα κιόλας!!! Την ψιλιάστηκα βέβαια τη δουλειά, αλλά τελικά η έκπληξη είχε μεγαλύτερες διαστάσεις από ότι φανταζόμουν!!!

Είχαμε κανονίσει με την κοντή, τον κοντό (γαιδούρι), και το φρίκουλο (που τώρα τελευταία έχει κυριλέψει, ούτε μοικάνες, και οι τρύπες στο κεφάλι του δεν ξεπερνούν τις 5, όπως παλιά) να βγούμε σε ένα μαγαζάκι!!! Α! Σε εκείνο το ισπανικό που έλεγα στο άλλο ποστ!!! Οπότε πάω, και με περίμενε μόνη της η κοντή στη γωνία του μικρού αυτού μαγαζιού, με ένα καπελάκι που φοράνε στα πάρτυ, και στον τοίχο πίσω της ήταν κολλημένα “happy birthday” και μπαλόνια!!! Και καθώς την πλησιάζω, σκάνε μύτη από την τουαλέτα καμιά δεκαριά άτομα, με το γαιδούρι να είναι στη μέση και να μου κρατάει την τούρτα με τον αριθμό 22!!! Δεν σταμάτησα όλο το βράδυ να γελάω!!! Τέλεια πέρασα τέλεια, αλλά το τέλεια κατάφερα να κρατήσει λίγο!!! Είχα υποσχεθεί να πιω, οπότε πήρα ένα καραφάκι τσικουδιά και έπινα και κερνούσα, και έπινα πάλι, και έπινα κι άλλο!!! Χριστέ μου τι μαλακίες πέταξα εχθές!!! Παίζει να είπα στην Κική ότι έχει κωλάρα (την Κική την γνωρίζω φατσικά, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ μέχρι χτες… Οπότε υπάρχει περίπτωση να της είπα “γεια σου Κική, δε γνωριζόμαστε μα σε ξέρω.. Εγώ είμαι ο Γιάννης και εσύ έχεις κωλάρα”).. Χριστέ μου!!! Στο τέλος της βραδυάς είπα στο φρίκουλο ευχαριστώ για την έκπληξη:
-Ευχαριστώ ρε για σήμερα..
-Τίποτα ρε, μην ευχαριστείς…
-Ναι ρε, μην το συζητάς…
Άκου τι του απάντησα.. Πάντα με το κεφάλι κάτω.. Βλέπεις αναγνώστη μου, όταν πίνω πολύ, δεν μπορώ να κοιτάω ευθεία μπροστά γιατί ανακατεύομαι και αρχίζω να τα βγάζω όλα.. Οπότε κοιτάζω μόνο κάτω… Έχω και κενά μνήμης… Φίλησα και δύο-τρεις φορές μία κοπέλα, η οποία μου υπερτόνισε να το έχω ξεχάσει μέχρι αύριο (τώρα αυτό πως να το πάρω..;)!!! Ας είναι.. Πέρασα τρομερά, αλλά ήπια τρομερά και είχα φάει όλη μέρα μόνο ένα σάντουιτς κοτόπουλο, και μέσα σε 2 ώρες πάρ’τον κάτω το Θόγια.. Ευτυχώς που ήρθε και ο αδερφός μου και μπόρεσα να γυρίσω σπίτι γιατί αλλιώς.. αγκαλιά με τα σκουπίδια θα κοιμόμουνα…!!! Χάρηκα πάρα πολύ!!! Ένας τύπος εν τω μεταξύ που καθόταν στο μαγαζί, μάλλον είχε πιει απείρως περισσότερο από ‘μένα, ερχόταν τρεις στην ώρα και μου έλεγε χρόνια πολλά!!! “Βασιλιάς είσαι ρε” μου φώναζε, “κι εσύ είσαι βασιλιάς” του έλεγα εγώ!! Ε, τα βρήκαμε οι βασιλιάδες και του άρεσε και η τούρτα που μου φέρανε τα παιδιά.. Ήρθαν όλοι αυτοί που ήθελα, είχα καιρό να νιώσω ότι δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο για να είμαι καλά!!! Χθες όμως ήταν όλα τέλεια!

Τέλος πάντων, εγώ απλώς ενημερώνω… Πέρασα πάρα πολύ όμορφα, ελπίζω κι εσείς το ίδιο!!! Πάντα χαρές να ‘χομε!!

Για του αγίου βαλεντίνου τι να πω;;; Είμαι στην κατηγορία ανθρώπων που δεν γιόρτασε ποτέ… Αυτό νομίζω φτάνει… Ελπίζω εσείς να χαρείτε αυτή τη μέρα όσο μπορείτε! Και εσείς που τη θεωρείτε σαχλή, μην βγείτε από το σπίτι καλύτερα.. Θα ξενερώσετε τη ζωή σας!

ΥΓ:Ζαλίζομαι, αλλά είμαι καλά!!!
ΥΓ2: Κανονίστηκε να πάω Πάτρα για απόκριες!!!! Όχι ως γκρουπ σε καρναβάλι, απλώς για την παρέα!!! Ανυπομονώ!!! Θα είναι κανείς σας εκεί;;; ε; ε;
ΥΓ3: Ζαλίζομαι, μα είμαι καλά!!

Χωρίς να το γνωρίζεις, μέσα στην άγνοια και τη ματαιοδοξία σου αναγνώστη μου, ζεις με ένα θαύμα της φύσης τα τελευταία 22 χρόνια (αν είχες γεννηθεί εννοείται). Μία μέρα σαν κι αυτή ήρθε στη ζωή μία ψυχή που έμελλε να συγκλονίσει τον γυναικείο πληθυσμό και να δημιουργήσει κόμπλεξ αυτοπεποίθησης στον αντρικό. Έχει χαρακτηριστεί ερωτεύσιμος, μεθυστικός, τρυφερός, άγριος, σέξυ, έξυπνος, αστείος, αλλά και μαλάκας, κάθαρμα, διπρόσωπο καθίκι και αγύριστο κεφάλι. Όλα αυτά μόνο από γυναίκες. Όπως καταλαβαίνεις αναγνώστη μου, μιλάμε τώρα για μία τρομερά αμφιλεγόμενη και ισχυρή προσωπικότητα!! Ηγέτης και δημοφιλής από τα πρώτα λεπτά της ύπαρξής του.. Να φανταστείς, μιλούνια κατέφτανε ο κόσμος στο νοσοκομείο για να τον δει, μόλις λίγα λεπτά μετά τη γέννησή του.. Όλων οι πρώτες εντυπώσεις ήταν οι καλύτερες. Αλλά τόσο ισχυρή προσωπικότητα που ήταν, κατάφερε να διαψεύσει τους πάντες από τη στιγμή που μίλησε μέχρι και τα 15 του. Στριμμένο άντερο, γκρινιάρης ως παιδί, σπυριάρικος ψηλόλιγνος έφηβος, έζησε μία τραυματική εφηβεία. Αλλά αυτό τον βοήθησε να εκτιμήσει τα πιο απλά πράγματα στη ζωή, όπως πορνοπεριοδικά, τσιγάρα στα διαλλείματα, τον ήχο που κάνουν τα λάστιχα των γειτόνων όταν σκάνε, και άλλα τέτοια φιλοσοφικά… (από εδώ και πέρα στο α’ ενικό, μιας και μιλάω για ‘μένα)

Τη ζαργάνα τη γνώρισα στην 1^η γυμνασίου, την επόμενη χρονιά ήρθε ο μοναδικός έρωτας της πολυτάραχης ζωής μου, τρία-τέσσερα χρόνια μετά άρχισα το κάπνισμα, ένα χρόνο μετά με κάρφωσε ο καθηγητής μου στον πατέρα μου που έκανε μερικές μέρες να μου μιλήσει. Οι γυναίκες ποτέ δε μου έλειψαν (σαφώς). Η απήχησή μου στο γυναικείο φύλο όλο και μεγάλωνε, ακολουθώντας αντιστρόφως ανάλογη πορεία στο αντρικό. Όπως μπορείτε να δείτε και από τις φωτογραφίες, ήμουν τρομερός γόης, και στα πρώτα χρόνια της ζωής μου με γούσταραν πάρα πολλές φίλες της μαμάς μου και της γιαγιάς μου. Αλλά εμένα μου άρεσαν οι μικρότερες τότε. Γι’ αυτό και τα έφτιαξα στην Τρίτη δημοτικού με τη Ρούλα, αλλά χωρίσαμε μετά από 2 διαλλείματα γιατί με είπε σκουλήκι κι εγώ αυτό δεν μπορούσα να το ανεχτώ. 

ΣΗΜΕΡΑ: Εξελίσσομαι σε ένα κατά κύριο λόγο καταθλιπτικό άτομο όταν μένω μόνος μου (κυρίχως λόγω μουσικής που μου αρέσει à norah Jones, billie holiday, jazz and blues), νιώθω συχνά αποσυνδεδεμένος από τον κόσμο, σαν τους μεγάλους καλλιτέχνες ένα πράμα. Είμαι τρομερά καλός φίλος για οποιονδήποτε, αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει και το αντίθετο. Στην πορεία της ζωής μου συνειδητοποίησα ότι αξίζω σε πάρα πολύ λίγους. Είμαι παράξενος, κάτι που πολλοί πιστεύουν ότι οφείλεται στους ασύλληπτους συνειρμούς μου. Μεταδίδω την κακή μου διάθεση, για την καλή μου δεν ξέρω. Είμαι exceptional ως φίλος, very good ως φοιτητής, και απλά good ως γιος των γονιών μου, και συναρπαστική προσωπικότητα για το γυναικείο φύλο (γκχμ, γκχμ). Είμαι απόλυτος και αντικειμενικός ταυτόχρονα, όσο κι αν δεν θέλουν πολλοί να το πιστέψουν, σπάνια διαλλακτικός, τρομερά αφηρημένος (κάτι που το γαιδούρι λέει ανευθυνότητα. Μα πες ρε αναγνώστη, όταν ξεχνάς κινητό, λεφτά, κλειδιά, μυαλό και άλλα πολλά σε καφετέριες ή οπουδήποτε αλλού, αυτό σε κάνει αφηρημένο ή ανεύθυνο;). Τρομερός φαν του Χάρυ πότερ, των δύο ξένων και των Φιλαρακίων, το χιούμορ μου αναπτύσσεται ραγδαία. Είναι τόσο καλό, μα κανείς δεν το καταλαβαίνει. Μου αρέσει να περπατάω στη βροχή, να νιώθω το αλάτι της θάλασσας πάνω μου, τα ούζα με παρέα που γουστάρω (και ειδικά όταν τα πίνουμε λίγο πριν νυχτώσει), ο,τιδήποτε γίνεται με κινηματογραφικό τρόπο, το σεξ το πρωί, να κάνω σχέδια που δεν εξαρτώνται τόσο από ‘μένα, να με προκαλούν, μου αρέσει έτσι όπως έχω γίνει. Είμαι αγεωγράφητος και ανιστόρητος, και το αποδεικνύω όποτε βρω ευκαιρία (δεν είμαι περήφανος γι’ αυτό, απλώς τυχαίνει). ‘Εχω τρομερό κόλλημα με τις ημερομηνίες καθώς μπορώ να θυμηθώ τα πάντα, αγχώνομαι τρομερά και με το παραμικρό και αυτό φαίνεται σε κάτι σημαδάκια που βγάζω στο πρόσωπο, λέω ψέματα πολύ εύκολα. Δεν αντέχω να μη λέω την τελευταία κουβέντα, και δεν ξέρω πώς να αποβάλλω αυτό το τελευταίο στοιχείο. 

Τραγικά Βιώματα:
1)     Όταν ήμουν 4^ων, με χτύπησε αμάξι. Ήθελα να πάρω τσίχλες, αλλά δεν ήξερα πώς να περάσω απέναντι στο 
 δρόμο για να πάω στο περίπτερο, οπότε σκέφτομαι: «θα κλείσω τα μάτια, θα μετρήσω μέχρι το 3 και θα τρέξω». Αυτό έκανα, περνάω απέναντι, παίρνω τις τσίχλες μου, αλλά δεν τις έφαγα ποτέ γιατί δεν έφτασα ποτέ στο πεζοδρόμιο. Ήμουν στο νοσοκομείο για κανένα 10ήμερο.
2)     Όταν ήμουν 10 χρονών, ένας ανώμαλος άρχισε να τον παίζει μπροστά μου. ΣΟΚ.\
3)     Όλες αυτές οι φάσεις που εύχομαι να είχα τη δύναμη που είχα στο λύκειο να είμαι αόρατος και να περνάω απαρατήρητος, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να κοκκινίζω από την ντροπή μου με τις μαλακίες που είχα πετάξει δευτερόλεπτα πριν.

Οι πιο Ομορφες Στιγμές:
Είναι πάάάρα πολλές.. Δεν μπορώ να διαλέξω.. Όταν πήρα το αεροβόλο μου (εχμμ.. το χρησιμοποίησα για καλό σκοπό, μην ανησυχείτε), όταν προβλήματα υγείας έκλεισαν μία για πάντα, όταν πήγα εράσμους, 1 μήνας σχέσης με τον έρωτα που ανέφερα πιο πάνω, το πρώτο μου φιλί (πολύ κωμικό, θα το πω άλλη φορά!), όλες οι στιγμές με τη ζαργάνα μου, οι περισσότερες με το γαιδούρι. Και είναι κι άλλες πολλές!! 

Αγαπημένες Ατάκες:
1)     Η απάντησή μου είναι ίσως. Αυτό είναι οριστικό.
2)     Κι αν ΔΕΝ χτυπήσει το τηλέφωνο, θα είμαι εγώ.
3)     Στον τάφο μου να γράψετε πως είχα ένα ερωτικό καυγαδάκι με τον κόσμο.
4)     Οι εχθροί μαχαιρώνουν από πίσω, οι φίλοι από μπροστά.
5)     Πάντα λέω ψέμματα, θέλω να με πιστέψεις.

Αν η ζωή μου ήταν ταινία, μέχρι τα 18 μου θα ήταν ασπρόμαυρο με πολύ άγχος και σάουντρακ το ρέκβιεμ φορ ε ντριμ, μέχρι τα 30 μου μία αισθησιακή-αισθηματική-κωμωδία-θρίλερ με τρομερά εμφανίσιμο και συμποαθητικό πρωταγωνιστή, και μέχρι τα 127 μου θα ήταν οικογενειακή κωμωδία. Αυτά, είναι όσα πρέπει να ξέρετε για να χαρείτε μαζί μου τούτη την πολύ σημαντική μέρα για (όλους σας) μένα. ΟΚ, ίσως πολλά να μη θέλετε να τα ακούσετε.. Να μου ευχηθείτε πέρα από τα κλασικά, να γράψω καλά σήμερα, και κάτι άλλο.. πρωτότυπο!! Να με χαίρεστε φανς μου..!!! Καλά να ‘στε, και καλά να περνάμε όλοι μας!! 

ΥΓ: Μεγάλο το ποστ αυτό, αλλά είναι για ‘μένα, δε μπορούσα να με αφήσω παραπονεμένο. Και επίσης ξέρω ότι όλοι σας καιγόσασταν να μάθετε για ‘μένα, μου το δείχνετε στα άπειρα γράμματα που μου στέλνετε καθημερινά.
ΥΓ2: Εννοείται, πως σχεδόν όλα είναι δωσμένα με πολλή δόση χιούμορ, ακόμα κι αν δεν το εισπράξατε αυτό.. Πάντως, όχι, δεν είναι σοβαρά. Μην παρεξηγιόμαστε δηλαδή, όχι τίποτ’ άλλο…
ΥΓ3: Τα γεννέθλιά μου είναι σε 2 μέρες, στις 13 του μήνα, αλλά επειδή μάλλον δεν θα προλάβω να μπω να κάνω ποστ, τα γράφω τώρα.. Να περνάτε καλά!!!! 

Μόλις γύρισα από το ξέφρενο αυτό πάρτυ που ανέφερα στα σχόλια του τελευταίου ποστ.. ΟΚ, καλά ήταν.. Πολύ καλά θα έλεγα.. Με τις καθηγήτριες των ισπανικών (μέσε άντρα αναγνώστη μην πάει πουθενά ο νους σου.. Η μέση ελληνίδα είναι πολύ καλύτερη από τις καθηγήτριες), τα παιδιά από τα άλλα τμήματα ήμασταν αρκετοί για να γεμίσουμε το μικρό μαγαζί.. Τσικουδιές, πολλές τσικουδιές καταναλώθηκαν και συμβάλλαμε κι εγώ με τις δύο κοντές γι’ αυτό.. Κι εκεί που ήμουν το επίκεντρο της προσοχής με τις πετυχημένες ενδυματολογικές επιλογές μου (σγκρουντ, γκασπ, που λένε και στα κόμιξ), ξάφνου ιν δε μιντλ οβ δε μπλου, με πιάνει η μελαγχολία μου.. Και παρ’τον κάτω τον Θόγια.. Άρχισα και εγώ να σκέφτομαι τα δικά μου, “μόνο η μουσική μου κάνει αλήθεια” ακούω, στέλνω και ένα μήνυμα στο γαιδούρι για να μην το στείλω αλλού.. Αυτό το παιδί μάλλον θα με παρεξηγήσει στο τέλος, δύο φορές του έχω στείλει μήνυμα για να μην το στείλω αλλού, κι αυτός θα λέει: “πάει, το “γύρισε” αυτός και μου τα ρίχνει”.. Δε βαριέσαι..
Δεν είναι καιρός για πρίγκηπες αναγνώστη μου.. Όλα αυτά που φοβάμαι να σκεφτώ σκάνε μύτη απρόσκλητα μαζί με την κατάποση του νιοστού σφηνακίου τσικουδιάς. Τι σου κάνουν οι σοβαρές συζητήσεις όμως, ε; Με ρίχνουν ρε παιδί μου, δεν μπορώ να πίνω και να σκέφτομαι ταυτόχρονα.. Μη με βάλεις σε σκέψεις όταν πίνω, μου κάνει κακό.. Κανείς δε φαίνεται να το καταλαβαίνει, πόσο μάλλον δύο γυναίκες που ήθελαν σήμερα να λύσουν τα ψυχολογικά τους.. Βγήκα σε κάποια φάση έξω να κάνω μια βόλτα στη βροχή, πολύ μου αρέσει να περπατάω στη βροχή, ήρθα στα ίσα μου και είπα να γυρίσω στο μαγαζί. Σκηνή από έργο (όπως την έζησα εγώ, δεν έγινε έτσι πραγματικά): Πάω να μπω στο μαγαζί, και βλέπω ότι το πόμολο της πόστας άλλαξε. Σκέφτομαι “οκ, μπορεί νατο αλλάξανε, κι εγώ να μην το πήρα πρέφα”. Οπότε ανοίγω, μπαίνω μέσα, και συνειδητοποιώ ότι μπήκα στο διπλανό μαγαζί από αυτό που έπρεπε. Εκεί που (εσύ ως θεατής του έργου) βλέπεις τον -κατά τα άλλα πολύ εμφανίσιμο και συμπαθητικό- πρωταγωνιστή να μπαίνει σε λάθος μαγαζί, η μουσική σταμτάει και γελάς με την κατάστασή του. “οπς” λέω, και φεύγω. Πάω στο διπλανό μαγαζί, σε αυτό που έπρεπε δηλαδή, συνεχίζει η μελαγχολία, στρίβω ένα τσιγάρο, το καπνίζω παράλληλα με κατάποση από δύο σφηνάκια τσικουδιάς, πληρώνω με το 50ευρω (γιατί είμαι και λαρτζ τύπος) και ξεκινάω για τα ταξί, όπου ανακαλύπτω πως ο Θεός μου κάνει πλάκα γιατί τα ταξί βρήκαν σήμερα το βράδυ να κάνουν απεργία, και πρέπει να περπατήσω 2,5 χιλιόμετρα για το σπίτι μου. Φτάνω, ανεβαίνω, και γράφω αυτό το ποστ. Ζητώ συγνώμη για την ανεκδιήγητη εκμετάλλευση του χρόνου σου για να διαβάσεις αυτό το ποστ.

Η βραδυά κατέληξε σε φιάσκο.. Έπρεπε να το περιμένω.. Μα γίνεται να περνάς καλά κατεβάζοντας τσικουδιές στο όρθιο σε μπαράκι που παίζει ισπανικά τραγούδια; Αίσχος, που λέει και ο φίλος μου το γαιδούρι. Είναι τρομακτικά αυτά που καταλαβαίνω για τον εαυτό μου όταν πίνω πολύ.. Ευτυχώς, όταν ξυπνάω το πρωί δεν τα σκέφτομαι.. Με αποσπά ο πονοκέφαλος.. Οπότε, εκτός από το σημερινό βράδυ, το πρωί που με περιμένει είναι ελάχιστα ενδιαφέρον. Πρέπει να διαβάσω και ρομποτική… Χριστέ μου!

Να σκεφτόμαστε θετικά!! Αύριο, θα ξυπνήσω 14:00 τα ξημερώματα, θα φτιάξω νες γλυκό Ντίκαφ (η καφείνη με αγχώνει και μέρες εξεταστικής που είναι δεν χρειάζομαι την καφείνη για να αγχωθώ..), τσιγαράκι, σημειωσούλες, ντεπόν, ΙΟΝ αμυγδάλου για να ανοίξει το μάτι, και Last Night από the Strokes, και η διάθεση θα φτιάξει!!! Στην τελική, βάζω το σάουντρακ από το Αμελί!!!

Ελπίζω η δική σας βραδυά να ήταν πιο ήρεμη.. Ελπίζω το πρωινό σας να είναι ακόμα καλυτερο!!! Καλή σας μέρα λοιπόν!!!

ΥΓ: Σήμερα είναι η έκλειψη ηλίου που επηρεάζει τους υδροχόους και τους λέοντες.. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τη βραδυά που πέρασα.. Αν ανήκεις σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες, πρόσεχε.. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!! Αν δεν στείλεις αυτό το κείμενο σε 243986 φίλους σου θα σε κυνηγάει κακοτυχία για μία ζωή, και λίγο ακόμη, και θα σου χαλάσουν τα υδραυλικά, και όταν πας για κούρεμα δεν θα σου πετύχει, και θα μπαίνει νερό στα παπούτσια σου για όλο το Φλεβάρη!!! Αν το στείλεις σε 243986 φίλους σου, θα κερδίσεις την ευτυχία και την ηρεμία σου!!! Είναι αλήθεια!! (τι μαλακίες λέω πάλι βραδυάτικα.. Χαιρετώ)

Απέναντι από το σπίτι μου, είναι ένα εγκαταλελειμένο στρατόπεδο, που στοίχειωνε τα βράδυα μου όταν πρωτομετακομίσαμε με την πάμπλουτη οικογένειά μου σε αυτό το 2,5άρι. ΟΚ, είναι μία εκπληκτική μεζονέτα πολυτελείας.. Βάλαμε κα ιφως πρόσφατα, έχει όλα τα κομφόρ πια!! Χαχα!!!
Το οικοδόμημα ανέρχεται σε 6 ορόφους, από τους οποίους οι 3 είναι αχρησιμοποίητοι. Από την ταράτσα μπορεί κανείς να δει όλο το στρατόπεδο (κάτι σαν κάτοψη, υπό γωνία 45 μοιρών).

Κοιμάμαι. Ονειρεύομαι πως είμαι μέσα στο αμάξι, οδηγός ο πατέρας μου, συνοδηγός ο αδερφός μου, και εγώ στο πίσω κάθισμα. Μία νταλίκα έρχεται καταπάνω μας με φόρα. Ξυπνάω και βρίσκομαι στην ταράτσα του σπιτιού. Με το που ανοίγω τα μάτια μου συνειδητοποιώ πως ο αδερφός μου και ο πατέρας μου έχουν πεθάνει. Κοιτάζω το στρατόπεδο, και βλέπω όλους όσους γνώριζα ντυμένους στα μαύρα, και μπροστά από όλους αυτούς στέκονται 3 παπάδες ντυμένοι στα μαύρα. Εκείνη τη στιγμή σκέφτομαι πως πρέπει να πάω εκεί. Για να πάω εκεί, πρέπει να περάσω από το γκαράζ του σπιτιού πρώτα. Έχοντας συνειδητοποιήσει το χαμό του πατέρα μου, αρχίζω να φωνάζω “Μπαμπά σ’αγαπάω, Μπαμπά σ’αγαπάω”, γιατί δεν του το είχα πει ποτέ, κατεβαίνοντας τα σκαλιά τρία-τρία. Φτάνοντας στο ισόγειο όπου βρίσκεται και το γκαράζ, βλέπω τρία φέρετρα στη θέση του αμαξιού. Το αριστερό καταλαβαίνω πως έχει μέσα τον πατέρα μου. Στο δεξί βρίσκεται ο αδερφός μου. Προχωράω με αργά βήματα προς το μεσαίο φέρετρο -το μόνο που δεν ήταν κλειστό, κοιτάζοντας ξανά όλους τους γνωστούς μου στο στρατόπεδο, ντυμένους στα μαύρα. Βρίσκομαι πάνω από το ανοιχτό φέρετρο, κοιτάζω, και δεν είναι κανείς μέσα.
Ξαπλώνω μέσα στο φέρετρο. Το φέρετρο κλείνει.

Αυτό το όνειρο είδα παραμονές εξετάσεων στο γυμνάσιο. Δεν ξέρω πως μου ήρθε καιτο έγραψα!!! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για 2-3 μέρες, και για πολλές περισσότερες παρακαλούσα τον πατέρα μου να μην πάρει το αμάξι!!! Τελικά το πήρε. Και δεν έπαθε τίποτα. Άκυρο;;

Σήμερα είμαι καλά. Πρέπει να διαβάσω. Θέλω να διαβάσω. Δεν μπορώ να διαβάσω. Γιατί; Γιατί είμαι καλά. Συνήθως όταν δεν είμαι καλά διαβάζω με περισσότερη όρεξη για να ξεχαστώ. Τώρα που είμαι καλά δεν μπορώ να ξεχαστώ, και συνέχεια κάνω θετικές σκέψεις. Ας μου παίξει κανείς καμία μπάτσα να συνέλθω! Το παρελθόν που πρέπει να κάνει τον κύκλο του τον κάνει, το παρόν που θέλω να κρατήσω το κρατώ, το μέλλον μου το έχω εξασφαλίσει με την ομορφιά μου και τις αναρίθμητες αρετές μου. ΟΚ, το γάμησα πάλι. Το μέλλον δεν είναι τόσο αβέβαιο, έχουν αρχίσει τα πράγματα να μπαίνουν σε μία σειρά. Η Ισπανία δεν είναι τόσο μακρυά χρονικά, ένας χρόνος είναι.
Το γαιδούρι γύρισε και με είπε κεφάλα (κάτι που κάνει εμένα κόκορα, το οποίο διόλου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, θέλω να με πιστέψετε), αλλά εντάξει, τα βρήκαμε κι εμείς! Αναμενόμενο ήταν, είναι δυνατόν τώρα να χωρίσει ο σρεκ και το γαιδούρι;;; ΧΑ! Έχασα βέβαια τους δύο ξένους.

Σήμερα είμαι καλά.Πρέπει να διαβάσω. Θέλω να διαβάσω. Πάω να διαβάσω. Γιατί; Γιατί θα βγω το βράδυ (VIP κι έτσι, να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου) και πρέπει να αναπληρώσω τις χαμένες ώρες. Είχα και μία πρόταση για δουλειά, αλλά είμαι σε θέση να την απορρίψω!! Πολύ μου αρέσει να απορρίπτω την συγκεκριμ’ενη δουλειά, έχασα χρόνια από τη ζωή μου εκεί μέσα, και τώρα πέφτει ο πούστης στην ανάγκη μου και χαίρομαι για την αξιοπρεπή, περήφανη και λιτή (“ΟΧΙ ρε παλιομαλάκα, όχι!!!!”) άρνησή μου. Πάμε γι’ άλλα! Πρέπει να βρω μία δουλειά μετά την εξεταστική, και δεν ξέρω που!! Δυσκολεύομαι να βρω, γιατί μου λένε πως είναι καλυμμένοι, αλλά εγώ ξέρω πως δεν με παίρνουν γιατί τα φώτα πέφτουν πάνω μου αντί στο μαγαζί. Λογικό είναι, τόσο ντελικάτος, μην τα ξαναλέμε! Μάλλον στην ΒΟΓΚ θα καταλήξω πάλι. Να φτιάχνω καφέδες.

Το γάμησα πάλι στο συνειρμό. Είναι και η ταχύτητα της σκέψης μου που συναρπάζει. Και κουράζει ταυτόχρονα (ρώτα το γαιδούρι αναγνώστη μου). Ο Όσκαρ Γουάιλντ είχε πει (νομίζω): Αυτοί που κάνουν πως τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμένα που τα ξέρω. Σαν να το ‘γραφε για ‘μένα. Τι άλλο να πω για να αναβάλλω το διάβασμα;;; Πράμα. Μάλλον θα σε κούρασα αναγνώστη. Η αλήθεια είναι πως σήμερα δεν είμαι ικανοποιημένος από την μπλογκοαπόδοσή μου. Θα επανορθώσω με ένα ποστ για τη ζωή μου. Το γελάς, ε; Μην το γελάς καθόλου!!! Σε καμιά δεκαριά μέρες έχω γεννέθλια (κάτι που όλους σας έχει επηρεάσει, αλλά δεν το ξέρετε). Ανυπομονώ να δω τι πολύτιμα δώρα θα μου κάνουν οι φίλοι μου!!! Μερικές λοξές ματιές από μερικούς, σίγουρα!!

Αυτά είχα να πω!!! Θα σας ενημερώσω για το πότε θα δέχομαι ευχές!!! Καλά να περνάτε, φανς!!! Τα λέμε από αύριο, γύρω στις 5-6 ώρα το απόγευμα, που τελειώνουν τα φιλαράκια και κάτι άλλες σειρές!! Ε…γκχμ γκχμ… Το διάβασμα τελειώνει, αυτό ήθελα να πω.. Τις ευχές μου για ένα καλό βράδυ!!

ΥΓ: Αμέσως μετά που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία, πήγα, τη βοήθησα, την κέρδισα με τα ζεστά-πράσινα-γοητευτικά μάτια μου. Με τη Μαριγώ,(έτσι την έλεγαν) μετά μου είπε πόσο όμορφος και τζέντλεμαν είμαι, κάναμε σεξ στη μέση του δρόμου, όπου λιποθύμησε από την ηδονή. Μου ζήτησε να χωρίσουμε γιατί ζήλεψε όταν είδε την παρακάτω φωτογραφία με την πρώην μου, τη Γίτσα. Ένιωθα ότι έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας.
ΥΓ2: Καλό μήνα!!!

Τα πράγματα είναι ξανά ξεκάθαρα, οπότε μπορώ να επιστρέψω στην χαζοχαρούμενη διάθεσή μου.. Δεν έχω ιδέα αν θα γράψω κάτι άξιο λόγου (γιατί πότε γράφω άλλωστε;).. Απλώς το θεώρησα πρέπον να ενημερώσω όλους εσάς που μου σταθήκατε τις δύσκολες ώρες. Γκχμ γκχμ, ναι μπηχτή ήταν αυτή, ελπίζω αυτός που ήταν να το καταλάβει να έπιασε το νόημα!!
Φέρδερμορ, μετά την αποτυχημένη εκείνη εξέταση (μα πως στον — κάνουν λινκ γαμώ;;; ΟΚ, πήγαινε στο προηγούμενο ποστ και θα καταλάβεις) ήρθε η σημερινή για να φέρει μία ισορροπία στην αποτυχημένη μέχρι χτες πορεία της εξεταστικής. Οπότε, πήγα σε ένα μάθημα, αδήλωτο, χωρίς βιβλίο. Μέσα στο αμφιθέατρο, βρήκα βιβλίο (γράφαμε με ανοιχτά βιβλία τη συγκεκριμένη εξέταση), μου είπαν τη σελίδα με τα παρόμοια λυμένα προβλήματα, και μπορώ πλέον να ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο με το βαθμό που έγραψα χάρη στο κοφτερό μυαλό μου! Βέβαια, θα κάνει τρελή βλακεία όποιος μου αναθέσει δουλειά που έχει να κάνει οτιδήποτε με ηλεκτρική οικονομία.. Τουλάχιστον όμως θα ξέρω πως το Λυμένο Παράδειγμα 5.7 εμένα με βοήθησε πολύ.  ΧΑΧΑ! Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για ‘σένα ρε γαιδούρι (όχι εσύ αναγνώστη μου, ένας άλλος), αλλά… όπως το είπες!! Και τρεις ζωές να σου έδιναν αποκλείεται να προλάβαινες να τα γράψεις.. Ας ελπίσουμε αύριο να είναι μία εξίσου καλή μέρα (σε εμένα αναφέρομαι)! Σίγουρα ξεκινάω με περίπου ίδια δεδομένα: Δεν έχω διαβάσει τίποτα, αυτή τη φορά έχω βιβλίο και σημειώσεις του κυρίου καθηγητού, και τέλος, ελπίζω (όπως ακριβώς και εψές) ο Θεός να βάλει το χέρι του. Αυτό δε λένε;

Κατά τα άλλα, δεν άλλαξαν πολλά.. Άγχος, άγχος, και άγχος λίγο ακόμα, το οποίο πάντα συνοδεύεται από σημαδάκια στη μούρη που μου χαλάνε τη διάθεση, αλλά δεν πτοούμαι. Όχι πως τα συνήθησα, αλλά ήταν αναμενόμενο να γεμίσω πάλι τώρα που έχουμε εξταστική. Το διάβασμα πάει καλά, προχωράει με μέτριους αλλά σταθερούς ρυθμούς, μέχρι τις 13 Φλεβάρη που θα δώσουμε το μάθημα και θα έχουμε πλέον ηλιοφάνεια.  Επίσης, μίλησα με την “έτσι” μου, ξεκαθάρισαν πολλά πράγματα, ευτυχώς γιατί δε μπορώ τις μεσοβέζικες καταστάσεις! Επίσης, ο υπόλοιπος γυναικείος πληθυσμός με έχει κατακλύσει στα τηλέφωνα, αλλά εγώ έχω διάβασμα και λέω όχι σε όλες τις προκλητικές κραιπάλες, έτσι για να δείξω χαρακτήρα. Το ξέρω πως με θέλουν μόνο για την εξεταστική και μετά θα με πετάξουν σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι! Όχι πως μου έχει τύχει.. Καλά, οκ, μόνο 7 φορές έχει γίνει.. Αλλά και οι εφτά γύρισαν και ζήτησαν συγνώμη. Την επόμενη εξεταστική βέβαια, όταν πάλι με είχαν ανάγκη. ΟΚ, το κούρασα το θέμα.

Πρέπει οπωσδήποτε να κλείσω αυτό το ποστ σε αυτό εδώ το σημείο. Πρέπει να πάω να φάω φακές, να περάσω από το γαιδούρι να του αφήσω κάτι αφήσες, και να πάω στης κοντής (είπαμε, όχι της πολύ κοντής), να γίνουμε τάπα τση μεθιάς, να φέρει το ένα το άλλο και τελικά να βγάλουμε τα μάτια μας. Έτσι δε γίνεται συνήθως; Μόνο πείτε μου ποιο είναι το κρασί που “βαράε” πιο πολύ..!!! Μπουαχαχαχα…!

Άλλο ένα παραλήρημα που φτάνει στο τέλος του, είναι και σχεδόν 600 λέξεις ποστ.. Καλή σας νύχτα, είθε η διάθεσή σας να είναι τόσο καλή όσο και ‘μένα αυτό το βράδυ!

ΥΓ1: Κομμένες οι μαλακίες, εννοείται ότι τα περισσότερα ειπώθηκαν στην πλάκα. Άντε μπράβο, πολύ αέρα πήραμε.

ΥΓ2: Άγχος, πολύ άγχος. But i think i can, i think i can, i think i can, I KNOW I CAN, i think i ca…..

Έχουν περάσει 7μιση ώρες, 7μιση ολόκληρες ώρες, από τις 8 το πρωί μέχρι τώρα, και έχουν εξεταστεί 25 άτομα. Είμαι το νούμερο 45. Αν όλα ακολουθούν την στοχαστική διαδικασία που έφτιαξα για να βρω τον αλγόριθμο προσέλευσης φοιτητών στην αίθουσα εξέτασης, αν όλα πάνε όπως τα υπολόγισα, τότε θα μπω στις 11 και 23 πριν τα μεσάνυχτα. Και με βάση τη στοχαστική διαδικασία που ανέπτυξα (πολύ γρήγορα και με τρομερή λεπτομέρεια λαμβάνοντας υπόψιν τυχαίες μεταβλητές όπως ξέσπασμα φοιτητών για την αναμονή, καθυστέρηση λόγω φαγητού ή ακόμα και η έναρξη ενός παιχνιδιού πόκας με τον καθηγητή -είναι μόνο μερικοί από τους παράγοντες που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την διαδικασία εξέτασης) για να βρω ποσοστά και συχνότητα αποτυχίας, κατέληξα στο εξής. Αν ήμουν το νούμερο 46 θα έμπαινα μαζί με τον 45, αλλά εγώ θα περνούσα ενώ αυτός θα κοβόταν. Αλλά τώρα που εγώ είμαι το νούμερο 45, είναι μαθηματικά και νομοτελειακά σίγουρο πως θα πάρω τα αρχ@@ια μου μετά από 9 ώρες αναμονής!! Όχι τόσο λόγω της στοχαστικής διαδικασίας, αλλά περισσότερο λόγω της γαμημένης γκαντεμιάς μου να πηγαίνουν όλα στραβά. ΜΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ!!! Θα μου πεις, κι αυτό υπακούει κάποιους μαθηματικούς τύπους. Αλλά μπορεί έστω και ένας, έστω ένας, να μου υπενθυμίσει το λόγο για τον οποίο επέλεξα ένα μάθημα με προφορική εξέταση, όταν η πιο εύκολη ερώτηση που μπορεί να γίνει είναι:
“Με ποιους τρόπους, λαμβάνοντας υπόψην το ειδέναι και συν-ειδέναι, μπορεί να εντάξει ένας άνθρωπος τον εαυτό του στην κοινωνία; Η απάντησή σας να περιλαμβάνει την άποψή σας για την κεφαλαιοκρατία, τη θρησκεία, και την εξέλιξη των τεχνικών μέσων κατά την πορεία του ανθρώπου.” Υποσημείωση: Αν εκφράσετε άποψη διαφορετική από αυτήν που θέλω να ακούσω, θα πάρετε 5 και πολύ σας.
Παρ’όλα αυτά, ενώ είμαι στην αίθουσα αναμονής με άλλους 20 εξαγριωμένους φοιτητές  και 3 φοιτήτριες (το λέω για να σημειωθεί η ατυχής αναλογία των φύλων), μία παρέμβαση από το ένδοξο παρελθόν μου φτιάχνει τη διάθεση, και τώρα δε με απασχολεί τόσο το γεγονός πως υπάρχει περίπτωση να κοπώ σε ένα μάθημα επιλογής ενώ περιμένω τόσες ώρες, αλλά με νοιάζει τρομερά που κατά την αναμονή χάνω τους “Δύο ξένους” που τόσο πολύ μου θυμίζουν τρομερές εποχές!

Και ξέρεις ποιο είναι το θέμα; Ότι μία τέτοια παρέμβαση φτάνει όχι μόνο για να σου φτιάξει τη διάθεση κατά την αναμονή μίας αμφιλεγόμενης εξέτασης, αλλά και να σε βγάλει από την ακεφιά των προηγούμενων ημερών. Σε φτιάχνει γενικότερα! ΄

ΥΓ: Με τέτοια αισοδοξία, άρχισα να πιστεύω πως η στοχαστική διαδικασία σε συνδυασμό με την επιστήμη αναμονής συστημάτων (CAM), διαφορικές εξισώσεις, προσωμοίωση και τεράστια ποσότητα μαλακίας στον εγκέφαλο, ίσως να μπάζει από παντού, και τελικά να πάνε όλα καλά. Ας μην πέσω και αυτή τη φορά από τα σύννεφα…

ΥΓ2: Υπάρχει περίπτωση κανείς να ξέρει την απάντηση στην πιθανή ερώτηση εξέτασής μου; Αν ναι, ειλικρινά χρειάζομαι βοήθεια.. Ως άνθρωπος της επιστήμης, δεν μπορώ να ασχολούμαι με θεωρητικές ερωτήσεις..

ΥΓ3: Επιστρέφω στην αναμονή.. Ευχηθείτε καλή επιτυχία στον thogia. ΟΚ? Θα σας πω τη συνέχεια μετά τα μεσάνυχτα, που θα έχω γυρίσει σπίτι!   ΧΑΧΑ!

ΥΓ4: Καλή επιτυχία σε όλους όσους έχουν εξεταστική! Με λίγο διάβασμα και πολλή αντιγραφή, όλα θα πάνε καλά!

Πότε θα μάθεις επιτέλους πως η ευτυχία σου δεν εξαρτάται από κανέναν άλλον πέρα από ‘σένα; Είναι όλα δικές σου επιλογές. Επιλέγεις τα πάντα. Μπορείς πάντα να κάνεις αυτό που θες, πάντα υπάρχει η απιλογή, ίσως μερικές φορές η συνείδησή σου να μη σε αφήνει, αλλά ακόμα και έτσι να είναι, έχεις τη συνείδησή σου καθαρή οπότε και πάλι είσαι ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που ήθελες στην αρχή. Ακόμα και για τα ερωτικά, όσο δύσκολο και να φαίνεται να κάνεις κάποια πράγματα, όταν έχεις μόνο επιλογές που δεν σου αρέσουν (ξέρεις εσύ), μπορείς ν επιλέξεις αυτό που θα σε πληγώσει λιγότερο μακροπρόθεσμα, και δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξέρεις για ποια επιλογή σου μιλάω. Δεν είσαι αδύναμος χαρακτήρας, αναποφάσιστος είσαι. Σπάσε για μία φορά το καλούπι σου και κάνε κάτι διαφορετικό για ‘σένα! Αφού ούτε σε εσένα αρέσει αυτό που γίνεται. Τι περιμένεις; Είναι απλό, είναι και δύσκολο – το ξέρω, μα είναι και σωστό για ‘σένα. Το ξέρεις και εσύ, το φοβάσαι πολύ μα το έζησες λίγο ως τώρα. Δε μειώνω την πορεία σου, ίσα ίσα που την επικροτώ, ούτε εκμηδενίζω την δυσκολία του εγχειρήματος.. Μα ποιος σου είπε πως θα είναι εύκολο; Τα μούτρα σου τα έχεις φάει ήδη. Τις επιλογές τις ξέρεις. Τουλάχιστον μόνο δύο επιλογές βλέπω εγώ, ο ξεκάθαρος (για μένα) και καταστροφολόγος (για ‘σένα). Γύρνα σε κάτι που αγαπάς μα σε πληγώνει, ή διώξε το. Αυτό που κάνεις, είναι κύκλοι γύρω από αυτό. Το έχεις μα δεν το αγγίζεις. Αυτό θες; Αν ναι, εγώ μαζί σου, στο ξαναείπα. Θα είσαι καλύτερα; Μαζί σου. Θα στηρίξω την επιλογή σου. Αλλά γίνε καλύτερα, περισσότερο γιατί εσύ ο ίδιος βλέπεις πως δεν σου αξίζει όλο αυτό. Εσύ ο ίδιος δεν είσαι ικανοποιημένος.

Σπάσε τα καλούπια σου. Μία φορά φτάνει, ξέρεις. Ο άλλος θα το πάρει το μήνυμα αν επιλέξεις να του το στείλεις (μεταφορικά μιλάω στόκο). Αλλά κάνε την επιλογή σου.

1: Για τη συγκεκριμένη μέρα ΑΥΤΗ έγραψε στο ημερολόγιό ΤΗΣ:

Το Σάββατο το βράδυ τον βρήκα λίγο παράξενο. Είχαμε πει να συναντηθούμε στο μπαρ για ποτό. Επειδή όλο το απόγευμα είχα βγει για ψώνια με τις φίλες μου, νόμιζα ότι ήταν εξαιτίας νου… επειδή έφτασα στο ραντεβού με μία ωρίτσα καθυστέρηση.. Αυτός όμως, δεν είπε τίποτα. Η συζήτησή μας δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο και τότε του πρότεινα να πάμε σε ένα μέρος πιο ήσυχο και πιο ρομαντικό. Ξεκινήσαμε για ένα ωραίο εστιατόριο αλλά αυτός συνέχισε να είναι παράξενος. Έδειχνε να είναι απων. Προσπάθησα να τον διασκεδάσω χωρίς αποτέλεσμα. Αναρωτιόμουν επίμνα αν ήταν δικό μου το φταίξιμο. Τον ρώτησα αν είναι εξαιτίας μου και μου απάντησε πως δεν έχω να κάνω εγώ, αλλά δεν πείδτηκα. Στο αυτοκίνητο καθώς γυρίζαμε σπίτι του είπα ότι τον αγαπούσα πλύ και αυτός με αγκάλιασε ψυχρά, χωρίς να βγάλει άχνα. Δεν μπορώ να εξηγήσω τη συμπεριφορά του, δεν είπε τίποτα, δεν είπε ότι με αγαπάει και αυτός… Δεν ξέρω τι να πω, είμαι πολύ ανήσυχη! Επιτέλους φτάσαμε σπίτι. Τη στιγμή εκείνη ήμουν σίγουρη πως ήθελε να με αφήσει. Προσπάθησα να του μιλήσω, εκείνος όμως άναψε την τηλεόραση κι άρχισε να παρακολουθεί αφηρημένα, βυθισμένος σε σκέψεις, σαν να ήθελε να μου πει ότι όλα είχαν τελειώσει. Στο τέλος παραιτήθηκα και πήγα για ύπνο. Δε θα είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά κι ήρθε κι αυτός στο κρεββάτι και με μεγάλη μου έκπληξη τον είδα να ανταποκρίνεται στα χάδια μου και κάναμε έρωτα αν και εξακολουθούσε να είναι απόμακρος. Προσπάθησα να του μιλήσω για τη σχέση μας ακόμη μια φορά, για όσα είχαν συμβεί εκείνο το βράδυ αλλά τον είχε πάρει ήδη ο ύπνος. Έβαλα τα κλάμματα. Έκλαιγα όλη τη νύχτα μέχρι που με πήρε κι εμένα ο ύπνος. Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι σκεφτόταν κάποια άλλη. Η ζωή μου είναι ένα μαρτύριο!

2: Για την ίδια μέρα ΑΥΤΟΣ έγραψε στο ημερολόγιό ΤΟΥ:

Ο ΠΑΟΚ έχασε … αλλά τουλάχιστον γάμησα!

Παιδιά εγώ γέλασα πάρα πολύ με το παραπάνω… Από την άλλη, μερικοί από ‘σας ίσως το βρουν σεξιστικό, οπότε δεν θα σας εκνευρίσω για σήμερα. Σε περίπτωση που δεν γελάσατε με αυτά, παραθέτω τις παρακάτω φωτογραφίες μπας και γελάσει λιγάκι το χειλάκι σας, μπας και δείτε καμιά άσπρη μέρα όλοι εσείς που περιμένετε να κάνω ποστ όλη την ώρα!!! (Κάπου εδώ δεν είναι που με μουτζώνετε; Που με διαγράφετε; Μπινελικώνετε; Απειλείτε!!;!;;!.. ΧΑΧΑ!).. Άλλο σεξιστικό αστείο, λυπάμαι αλλά θα ξανακάνω από αύριο! Θα χρειαστεί να περιμένετε λίγο!!

Να φτιάχνει η διάθεση, να χαμογελάμε λιγάκι γιατί παίδες, δεν βγαίνουν αλλιώς εύκολα οι μέρες!!! Καλό σας απόγευμα, καλή σας νύχτα! Και καλή τύχη σε όσους δίνετε εξετάσεις… ΚΟΡΟΙΔΑ! ΟΚ, πλακίτσα… Καλή σας επιτυχία λοιπόν!

Ξέρω πως θέλω να γράψω, μα δεν ξέρω τι. Το soundtrack του τέλους αυτής της βραδυάς είναι το little waltz από Basia Bulat στο repeat της playlist, το φόντο είναι καπνός από στριφτά, και το γραφείο έχει τρεις κούπες άδειες από καφέ πλέον και περιτριγυρισμένες από τις στάχτες που άφησες κι ακόμα δεν έχω καθαρίσει..!

Ένα “γιατί” υπάρχει στο μυαλό μου. Όχι πολλά, ένα μόνο. Βλέπεις, σήμερα πέρασα πολύ καλά πάλι. Τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος της βραδυάς. Πήγαμε για μπύρες και τελικά κατέληξα να πίνω μόνος μου ένα καραφάκι τσικουδιά γιατί οι άλλοι πίνουν μόνο ρακόμελο και εμένα δε μου αρέσει καθόλου. Η παρέα ετερόκλητη, αλλά σήμερα η επικοινωνία ήταν πολύ καλή (έκανα και μία πρόποση στο timing). Και εχθές το βράδυ πάλι καλά πέρασα. Μπύρες με δύο φίλους, ο ένας επιβαρυμένος με το παρελθόν του κι ο άλλος ενισχυμένος από αυτό σε σχέση με ‘μένα, πέρασα καλά. Άρχισα να μιλάω για ‘σένα χθες, κι ενώ δεν ένιωθα πως είχα ανάγκη κάτι να πω, γύρισα στο σπίτι αρκετά ανακουφισμένος. Σαν να μου είχε φύγει ένα βάρος. Αλλά, όπως είπα, δεν κατάλαβα το λόγο. Προχθές το βράδυ είδα σρεκ 1, 2, και 3 με τον Τ., πολύ γέλασα, ήταν άλλη μία βραδυά με κάψιμο (πόσο σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, αλλά έτσι έμαθα να την περιγράφω την κατάσταση αυτή) και με ασυνάρτητες συζητήσεις που μόνο με τον Τ. κάνω.. Το βράδυ 4 ημερών πριν, το περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ “Σκέψεις Νο2″ (αν ήξερα πως να κάνω λινκ θα το πληκτρολογούσες και θα πήγαινες κατ’ ευθείαν σε αυτό, μα δεν ξέρω). Πριν 5 μέρες, μαζευτήκαμε πάλι οι 4 από το εράσμους και ήταν μία βραδυά γεμάτη αναμνήσεις, γέλιο, νοσταλγία. Πριν 6 μέρες δεν βγήκα. Πριν 7 μέρες πέρασα πολύ καλά. Πριν 7 μέρες όμως, έφυγες, και την ίδια μέρα ο ακατονόμαστος μου ζήτησε 2η ευκαιρία. Αυτό ήταν το πρόγραμμά μου πριν αρχίσω να νιώθω όπως νιώθω.

Δεν μπορώ να φανταστώ τι δεν πάει καλά, αντιθέτως βλέπω πως όλα πάνε όπως θα ήθελα. Με εσένα τα πράγματα είναι ακόμη εντός ελέγχου (να ‘ναι καλά η απόσταση), με τους φίλους μου όλα είναι μια χαρά, οι άνθρωποι που με πλήγωσαν μέσα στις γιορτές γύρισαν και μου ζήτησαν 2η ευκαιρία, κι όσον αφορά στην εξεταστική είμαι σίγουρος πως θα πάει καλά. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητάω; Γιατί -και ερχόμαστε στο “γιατί” που έλεγα στην εισαγωγή- δεν είμαι καλά; Μόνο 1-2 πράγματα μπορώ να σκεφτώ.
1: Δεν έχω τι να περιμένω. Σε σημείο να θέλω να αρχίσει η εξεταστική για να περιμένω το τέλος της!!! Ο χριστός και η μαμά του!! Γενικότερα, περνάω μία φάση κραιπάλης, που μπορεί πριν μερικά χρόνια να με γοήτευε, αλλά πλέον τη βαριέμαι! Ακούω τον εαυτό μου και νομίζω πως τρελαίνομαι! Από πότε δεν ευχαριστιέμαι να βγαίνω; Χριστέ μου! Μεγαλώνω;;; Αν είναι έτσι, δεν θέλω..
2: Με έχει επηρεάσει (χωρίς να το ξέρω) το ότι έφυγες, ή το ότι ο άλλος ζήτησε 2η ευκαιρία. Το 2ο με επηρέασε λίγο αρνητικά, αλλά μου πέρασε την επόμενη μέρα.
Αυτό το τραγούδι μου ήρθε τώρα. Ωραίο τραγούδι, κι εσένα σου αρέσει.
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ.

Θα σε έπαιρνα τηλέφωνο να σου μιλήσω, μα τι να πούμε από το τηλέφωνο; Τέτοιες συζητήσεις γίνονται από τηλέφωνο; Κάνεις και τον άλλον να νιώθει άσχημα που δεν μπορεί να βοηθήσει.. Τι να μου πει ο οποιοσδήποτε βασικά; Εσύ θα μπορούσες να με κάνεις να ξεχαστώ, κι όχι με την έννοια να αναβάλλω τη λύση ενός προβλήματος. Πάντα το καταφέρνεις αυτό, να είμαι καλύτερα μετά από οποιαδήποτε συζήτηση. Δεν υπάρχει πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση, άρα δεν υφίσταται και ζητούμενη λύση. Έχουμε δεδομένα καλά και πολλά, μία άγνωστη μεταβλητή όμως υπάρχει; Ο Τ. δεν είναι κι αυτός στα καλά του, τι να του φορτώνω τώρα; Είναι και σπαζοκεφαλιά το πρόβλημα πάντως.. Ποιος να το λύσει; Μία εξίσωση με κανέναν άγνωστο τι σου βγάζει; Δεν έχει νόημα να το ψάξεις..Οπότε, απλώς το παρατάς, εφόσον είναι παγιδούλα του εαυτού σου.. Το βλέπεις και λες, “μα εδώ, είναι όλα εντάξει!! Είναι ήδη λυμένο το πρόβλημα!”, αλλά αμέσως σκέφτεσαι ” ρε μπας και δεν είναι λυμένο; Ναι ναι, δεν μπορεί να είναι τόσο απλό.. Δεν γίνεται όλα να πηγαίνουν καλά..”. Και τότε το χάνεις το παιχνίδι.. Μα δεν γίνεται ΟΛΑ να πηγαίνουν καλά!! Πως και δεν γίνεται βρε στόκο;;!;!!! Απλώς εκπλήσσεσαι που δεν συμβαίνει συχνά..

Με τη δύναμη της αυθυποβολής λοιπόν, το ξεπερνάω! Αύριο πρωινό ξύπνημα, νες γλυκός με στριφτό τσιγάρο στο παράθυρο, βρίσιμο του γάτου που τρώει συνέχεια (είναι 6 κιλά, ενώ θα έπρεπε να είναι 4!) για να εμφανιστεί το πρώτο χαμόγελο, να φτιάξω το σπίτι, να πω του Τ. να έρθει από δω, κι ενώ τον περιμένω να σκέφτομαι τη ζωή μου στην Ισπανία που θα πάω σε ένα χρόνο. Κι όλα αυτά με μουσική από το Αμελί να παίζει.. Σχολή, καφές με τα παιδιά, να τους αγχώσω λιγάκι για την εξεταστική, να μπω κι εγώ στο κλίμα να αρχίσω να διαβάζω.. Να γυρίσω σπίτι, νες γλυκός, τσιγάρο αναμμένο και τασάκι γεμάτο, σημειώσεις μπροστά μου κι εγώ ξέρω πλέον πως οι μέρες δεν περνάνε στο ντούκου γιατί “κάτι” κάνω κι εγώ..

Δεν μου αρέσει που όλα πηγαίνουν περίφημα, κι εγώ με την κουτολογική μου τα βλέπω ασπρόμαυρα.. Χάνω τη μαγεία ρε γαμώτο, εξού και η αυθυποβολή.. Εξού και η φωτογραφία, εξού και η σκέψη μου να ακυρώσω τα σχόλια σε αυτό το ποστ. Αύριο με το καλό, πριν αρχίσω να διαβάζω, θα κάνω ένα εξωφρενικά αστείο ποστ όπως συνηθίζω (γκχμ, γκούχου..) για να φέρω την ισορροπία!! Απλώς δεν παλεύεται η κατάσταση, κάπως πρέπει να ξεσπάσει κανείς!!!
Καλή σας νύχτα!

ΥΓ1: Αν αναρωτιέσαι, ο τίτλος του ποστ αναφέρεται στον αριθμό των τσιγάρων που έκανα για να το γράψω.
ΥΓ2: Εναλλακτικός τίτλος είναι Σκέψεις Νο3.
ΥΓ3: Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ σε όλους εσάς που με έχετε αγαπήσει. Είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, έχω επίγνωση αυτού, όπως επίσης και της επιρροής που ασκώ στο κοινό μου. Υπόσχομαι να επανέλθω δρυμίτερος (ή μήπως δριμύτερος;)!
ΥΓ4: Άν δεν το γαμούσα πάλι δεν γινόταν. ΧΑΧΑ!

Τις 5 τελευταίες μέρες δεν είμαι στα καλά μου. Τι να φταίει μη με ρωτήσεις. Δεν θα σου πω γιατί δεν ξέρω. Δεν είναι τόσο το ότι είμαι άσχημα, είναι ότι δεν είμαι καλά. Υπάρχουν ουκ ολίγοι λόγοι για να είμαι καλά. Τι με περιορίζει δεν ξέρω. Αν ήξερα που έχω τη σελήνη μου ίσως βοηθούσε! Ή, ακόμα καλύτερα, αν ήμουν αιγόκερως, μιας και είναι η χρονιά του αιγόκερου από ότι ακούω. ΧΑ!

Τα βράδυα περνάω καλά, βγαίνω συνεχώς τις τελευταίες μέρες, μέσα στο χαβαλέ, κατεβάζοντας το επίπεδο εκεί που θέλω εγώ. ΧΑ! Εχθές μάλιστα, είχα μία ξεκαρδιστική (…) συζήτηση με μία κοπέλα που μόλις είχαμε συστηθεί.
-Που μένεις;
-2ο σύννεφο αριστερά.
-Αλήθεια; Περνάω συνέχεια από εκεί, πως και δεν σε έχω προσέξει; Που σε έκρυβε η μάνα σου τόσο καιρό;
-… (γέλια)
-Θα ‘ρθω να σε ζητήσω.
-Και τι θα πεις;
-Ότι είσαι μεθυστική. Ότι ο έρωτάς σου με έχει τρελάνει. Θα ζητήσω μερικές μέρες μόνο να μου δώσεις, για να πάρεις ένα δείγμα του πως θα είναι η ζωή μαζί μου. Βασίλισα θα σ’έχω.
-…(μετά από γέλια) Τι ωροσκόπο έχεις;
-Κριό μου είπανε.
-Φωτιά δηλαδή…
-Και ζώδιο Υδροχόος.. Αέρας δηλαδή.. Καταλαβαίνεις για τι φαινόμενο μιλάμε; Πυρκαγιές ολόκληρες..
-(γέλια),ανυπομονώ να εκπληρώσω τη φαντασίωσή σου..
-(πολλά γέλια λόγω αμηχανίας αλλά και χρόνο να σκεφτώ κάτι έξυπνο), σε παραλία είναι (τελικά δεν ήταν έξυπνο, αλλά αυτό μου βγήκε)
-Α; Εμένα δεν είναι η αγαπημένη μου σε παραλία..
- Αλλά; Ποια είναι η αγαπημένη σου;
-(πλησιάζει στο αυτί μου), βασικά η αγαπημένη μου φαντασίωση δεν περιλαμβάνει μόνο εσένα.
-Σγκρουντ, σμακ, γκασπ και πολλά πολλά χρώματα με απροσδιόριστη σειρά έκαναν την εμφάνισή τους στο πρόσωπό μου.

Σε εκείνο το σημείο είπαμε κι άλλα πικάντικα, αλλά τελικά μείναμε στα λόγια.. ΟΚ οκ, το ήξερα πως θα μέναμε στα λόγια, αυτά δεν συμβαίνουν σε εμένα, αλλά σε εσάς που δε με ξέρετε θα μπορούσα να πουλήσω μούρη! Να κάνω το κομμάτι μου βρε αδερφέ! Τέλος πάντων, η βραδυά συνεχίστηκε χωρίς την ετοιμόλογη καινούρια φίλη μου, που είναι και τοξότης (σημαίνει ότι έχουμε τρομερή σεξουαλική χημεία μου είπε, ΧΑ!).

Η βραδυά τελείωσε με εμένα και τον Τ. να έχουμε γίνει λιώμα από τα ούζα και 2 μπύρες στο άλλο μπαράκι που πήγαμε. Κάναμε και μία σοβαρή συζήτηση, οπού δεν κατάφερα να ρίξω το επίπεδο για να την αποφύγω. Το κατάφερε να με κάνει να μιλήσω χωρίς να το έχω στο μυαλό μου! Μου είπε 2-3 κουβέντες, με πείραξαν λιγάκι. Όχι επειδή αυτά που έλεγε με πείραζαν, αλλά επειδή τα σκεφτόταν τόσο καιρό και δε μου τα έλεγε. Και σκέφτομαι, γιατί να το κάνεις αυτό; Απάντησε στην σκέψη μου λέγοντάς μου πως με έβλεπε να περνάω καλά, οπότε δεν υπήρχε λόγος να μου το χαλάσει. Την βρήκα άκυρη απάντηση, αλλά την πέρασα στο ντούκου, και σήμερα όλη μέρα σκέφτομαι: Να λες τι σκέφτεσαι ώστε να ενημερώνεις τον άλλον για πράγματα που τυχόν να μην έχει δει, για τους “κινδύνους” ας πούμε που διατρέχει; Ή επειδή τον βλέπεις να περνάει τέλεια, σκέφτεσαι να μην του γαμήσεις τη διάθεση; Αυτό σκέφτομαι. Και σήμερα γι’ αυτό είμαι σκεφτικός, όπως θα είδατε και από την φωτογραφία που τράβηξα πριν λίγο και την έκανα αμέσως upload! Στη φώτο είμαι εγώ, με την Κούλα και τη Νίτσα. Την άλλαξα λίγο τη φώτο, άλλαξα βασικά το κεφάλι μου γιατί δεν θέλω αναγνωρισιμότητα. Αλλά κατά τα άλλα, αυτή η φώτο ίδια κι απαράλλαχτη τραβήχτηκε 53 λεπτά πριν, στο δωμάτιο που βρίσκομαι. Η Κούλα και Νίτσα είναι στην κουζίνα και μου μαγειρεύουν. Μάλλον γυμνές.

Όπως σας είπα στην αρχή, κατεβάζω το επίπεδο εκεί που θέλω εγώ! Οπότε, μάλλον δεν θα το σοβαρέψω άλλο σήμερα. Είμαι σίγουρος πως θα την βρω την άκρη σε όλα. Πάντα την βρίσκω, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Αλλά είναι αυτή μελαγχολία άνευ αιτίας, που δεν με αφήνει να σκεφτώ…

Η ώρα είναι 9 και 16 και σας ευχόμαστε μία όμορφη και καλή νύχτα!

ΥΓ: Ο διάλογος δεν είναι πλασματικός. Έγινε ανάμεσα σε εμένα και μία κοπέλα που γνώρισα χθες. Αν όλα πάνε καλά, θα τη γνωρίσω καλύτερα!ΧΑ!
ΥΓ2: Η φωτογραφία δεν είναι πλασματική. Τραβήχτηκε σε δωμάτιο, είμαι σίγουρος. Ίσως τα κορίτσια να μην τα λένε Κούλα και Νίτσα, κάτι σε Μπρίτανυ και Κέλλυ μου κάνουνε. Όσο για τον άντρα, μου μοιάζει εξωφρενικά πολύ στο σώμα και στο πρόσωπο, αλλά δεν ξέρω αν το αληθινό του όνομα είναι Θόγιας. ΧΑΧΑ!
ΥΓ3: Πάω να δω Σρεκ τον 3ο.  Ο σρεκ θα με βοηθήσει να λύσω το πρόβλημά μου, είμαι σίγουρος. Κι αν όχι να το λύσω, σίγουρα θα με βοηθήσει να το βρω! ΧΑ!
Στο site που βρίσκεστε, θα σας ενημερώνουμε για την εξέλιξη της ψυχολογικής μας κατάστασης. Αν θέλετε να επικοινωνήσετε, λυπάμαι αλλά μπορείτε μόνο μέσω σχολίων. Τέλος, μέσω σχολίων, μπορείτε και να δώσετε την ψήφο σας. Θέλετε να φτιάξει η διάθεση του Θόγια; Αν ναι, πηγαίνετε στη φόρμα σχολίων και αφήστε μήνυμα του στυλ “Θόγια είσαι πανέμορφος, πανέξυπνος, ντελικάτος και δυναμικός, όλα όσα θα ήθελα σε έναν άντρα” αν είστε γυναίκα, ή κάτι του στυλ “Είσαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσα να έχω”/”Σε ζηλεύω” αν είστε άντρας. Αν όχι, μην πάτε στη φόρμα σχολίων καθόλου. ΧΑ! Καλή σας νύχτα παίδες!