There’s no “i” in team

Εχθές έγραψα ένα ποστ περίπου 1500 λέξεις. Ήμουν μεθυσμένος. Έχω φτάσει στα όριά μου, και το κακό είναι πως την πληρώνει η ζαργάνα. Τώρα που θα κατέβει θα την κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή! Τί ταβέρνες με ζωντανή μουσική θες, τί ζεϊμπέκικα αφιερωμένα, σεξ σε δημόσιους χώρους, εκδρομές σ’όλη την Κρήτη. Και σαφώς οι ντελικάτοι κοιλιακοί μου. Αλλά αυτά δε χρειάζεται να το σχεδιάσω, θα μου βγει από μόνο του έτσι ερωτεύσιμος που είμαι.

Άλλο είναι το θέμα μου. Το θέμα που με απασχολεί το τελευταίο καπλ οβ ντέιζ είναι η εκδίκηση. Ω, ναι, μου μπήκε στο μυαλό και είναι η μόνη μου σκέψη. Είναι παραγωγική τουλάχιστον. Γιατί όχι απλώς έφτασα στα όριά μου, τα ξεπέρασα. Και για λίγο καιρό θα είμαι εκτός ορίων. Όχι πως θα καταφέρω να της δώσω να καταλάβει πως μόλις έφαγε delete.. Δεν θα το καταλάβει αυτό. Θα το κάνω για να νιώσω εγώ καλύτερα. Ναι, είμαι κακός άνθρωπος, και νιώθω καλά μόνο αν παίρνω εκδίκηση. Μπλα μπλα μπλα. Πόσο έξω να πέσεις με έναν άνθρωπο; Να το θέσω κι αλλιώς. Πόσες φορές να το πάθεις; Μετράω την τέταρτη. Και μου τη δίνει γιατί έξι χρόνια να πάνε φούντο δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αφού έτσι θέλει, θα το κάνω να γίνει με το χειρότερο τρόπο. Το βρήκαμε τώρα και το λέμε, είμαι δυναμική και δε μπορώ να αλλάξω, κι η δυναμικότητά μου αυτή δεν μου επιτρέπει να είσαι καλύτερος, οπότε πρέπει να σε μειώσω, ή να είμαι πάντα μπροστά. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι μπροστά, οπότε απλώς με μειώνει.

Πιέζομαι. Και όχι, δεν είμαι ο ανώτερος άνθρωπος για να “μη δίνω σημασία”. Και ναι, “η εκδίκηση είναι για ανθρώπους με μικρά και στενά μυαλά”. Αλλά.. έχει ειπωθεί ποτέ τίποτα για αυτούς που κάνουν τον άλλον να θέλει να πάρει εκδίκηση; Γι’αυτούς τους ανθρώπους έχω να πω πολλά. Είναι οι παρτάκηδες. Είναι αυτοί που σε ακούν για 5 λεπτά και τους ακούς για 3 μέρες. Αυτοί που τα μυαλά τους πήραν αέρα.  Αυτοί που όταν τους λες τι σε πειράζει πάνω τους το ρίχνουν σε ‘σένα. Αυτοί που σε καταπιέζουν από το πού θα πάτε για καφέ μέχρι το αν θα σε αφήσουν να πας διακοπές. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε να μην πας διακοπές στον φίλο σου γιατί δεν τους βολεύει. Αυτοί που τις επιτυχίες τους τις χρυσώνουν και τις δικές σου τις κοιτάνε υποτιμητικά. “Σιγά, και τί κατάφερες;”. Κι ακόμα χειρότερα, αυτοί που δεν χαίρονται με την επιτυχία σου, ούτε καν πλασματικά. Αυτοί που δέχονται τη βοήθειά σου αλλά τη δική τους δεν στην δίνουν.

Η μαλακία είναι ότι πολλές φορές αυτά δεν τα βλέπεις. Πρέπει απλώς να συνεργαστείτε για να τα δεις. Απλώς να είστε συμφοιτητές. Απλώς να είστε φίλοι για έξι χρόνια. Μιλάω για την κοντή. Που έχει όλα τα παραπάνω. Ναι, οκ, έχει και τα καλά της. Αλλά τί να τα κάνεις; Μια γυναίκα που δεν ξέρει τί της γίνεται, και νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο. Θα το αλλάξω αυτό. Θα συνεχίσει να νομίζει ότι έχει τον έλεγχο βέβαια, ούτε καν θα ταρακουνήσω τον τέλειο δυναμικό κόσμο της. Μα δεν θέλω αυτό ούτως ή άλλως. Ό,τι κάνει θα της κάνω. Και μετά θα έρθει η έκρηξη. Και μετά απλώς θα λέμε ένα γεια. Δεν είναι η πρώτη φορά, σκέφτομαι. Δεν μου αρέσει η εξέλιξη. Μήπως έκανα εγώ κανένα λάθος; Όχι, ήμουν για μία ακόμη φορά ερωτικός και αψεγάδιαστος. Ας είναι. Δεν θα ξέρει από που της ήρθε. Κι ανυπομονώ. Και μόνο που με έφτασε στο σημείο να σκεφτώ έτσι, το αξίζει και με το παραπάνω.

Κίσις