Θέλω γάτα 27

Είμαι εγώ και είμαι μόνος μου. Τώρα. Γύρισα σπίτι μετά από κάπου που δεν ήθελα να πάω. Έπρεπε να πάω και πήγα. Και τώρα κάθομαι και κοιτάζω το πληκτρολόγιο. Περιμένω να μου πει τι θέλω να πω. Εγώ δε μπορώ. Έχω ένα πρόβλημα. Το έχω εντοπίσει, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, απλώς το έχω δεχτεί σαν κάτι δικό μου. Δεν έχει σταματήσει να με ενοχλεί. Απλώς όταν συμβαίνει κάτι είναι σαν να λέω στον εαυτό μου “τώρα θα με πιάσει πάλι η κατάθλιψή μου”. Δεν είναι πάντα κατάθλιψη. Εϊναι και ανασφάλεια, είναι και έλλειψη, είναι και νοσταλγία είναι και ανεκπλήρωτα όνειρα. Αλλά σήμερα είναι ένα από τα δύο πρώτα. Αυτά είναι πιο συχνά. Ο μαλακισμένος χαρακτήρας μου πολύ με χαλάει μερικές φορές. Πως αντιμετωπίζεις ανασφάλειες; Την έλλειψη ή τη νοσταλγία; Κάθομαι και κοιτάζω τον τοίχο, κάτι φωτογραφίες του αδερφού μου, κάτι φωτογραφίες δικές μου κάτι σημειώματά της που μου είχε αφήσει δίπλα στο κουτάκι του καφέ για να τα βρω όταν ξυπνήσω. Για πρώτη φορά ήθελα να πάω να τα πιω μόνος μου. Εννοείται πως δεν το έκανα, γιατί έτσι είμαι εγώ. Και εννοείται πως όλοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες, και τα άλλα που είπα, κι εννοείται πως δεν το δείχνουν, ακριβώς όπως κι εγώ. Δεν είμαι εγωιστής πια. Αλλά εγώ δεν βλέπω διαφορά. Θέλω να καπνίσω όλο το κόσμο. Να πιω όλο το κόσμο. Μα είμαι μόνος μου. Μα είμαι εγώ. Και τί κάνω γι’ αυτό; Απλώς γράφω. Τέλεια. Ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, μια κουβέντα. Τόσο μακρυά βρίσκομαι από το επόμενο βήμα. Από το να είμαι κι εγώ καλύτερα. Αν με ρωτούσε κανείς τί θελω; “Τί ζητάς” αν μου έλεγε; Θα ήξερα τί θα του απαντούσα; Ξέρω τι ζητάω τέτοιες στιγμές; Ανθρώπους. Γιατί; Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους ξεχνιέμαι. Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους μιλάω. Μάλλον το πρώτο. Αυτό κάνω. Ξεχνιέμαι μια ζωή, και μια ζωή σκέφτομαι κι αναλύω τα ίδια και τα ίδια. Γιατί και πως.. Και τελικά χάθηκα. Το “να περνάω καλά” είναι ηλίθιο σαν απάντηση; “Κόπηκες” είναι η απάντηση. Ξανά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Προβληματίζομαι γιατί εδώ και χρόνια με απασχολούν τα ίδια πράγματα. Ήμουν ωριμότερος για την ηλικία μου τότε ή μήπως ήμουν ανώριμος πάντα; Τί κάνω στη ζωή μου; Μήπως κυνηγάω ταμπέλες; Είμαι ο “καλός σ’αυτό που κάνει”; Είμαι ο “τύπος που σηκώνει το δούλεμα”, ο αστείος, ο αφηρημένος, ο έξυπνος, ο “αγύριστος κεφάλης”, ο “τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου”, ο αντικειμενικός, ο υποκειμενικός; Ο Γιάννης είμαι. Ξέρω ποιος είμαι; Καταλήξαμε. Είμαι αυτός “που δεν ξέρει ποιος είναι”. Ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ μαζί μου, ή μήπως ασχολούμαι με τα προβλήματα των άλλων επειδή τα δικά μου δεν μπορώ να τα μιλήσω; Έχω έναν φίλο και πολλούς γνωστούς. Έχω μία κοπέλα και πολλές άλλες απλώς μέσα στην πόλη. Με καθορίζουν; Αυτοί με καθορίζουν; Είμαι αυτός που είμαι γι’ αυτούς; Ή είμαι αυτός που είμαι και απλώς τυχαίνει να δένουμε μεταξύ μας; Τους αγαπώ. Εϊμαι εξαρτημένος όμως; Αυτό τουλάχιστον το ξέρω. Δεν είμαι. Παιχνίδια εντυπώσεων, ψυχολογικά τεστ με κάθε κουβέντα. Είμαι αληθινός όταν.. όταν τί; Νιώθω πως το μόνο που ξέρω για μένα είναι τα κόμπλεξ μου. Τί με κάνει αυτή η πληροφορία; Οκ, ξέρω κι άλλα για μένα τα οποία όμως είναι τελείως υποκειμενικά. Είμαι έξυπνος, περνάω καλά μαζί μου άρα είμαι ευχάριστος τύπος, χορεύω όμορφα, μαθαίνω εύκολα το οτιδήποτε. Αυτά και τα κόμπλεξ μου. Μη με δει κανείς να κλαίω, είναι αδυναμία. Μη ζητήσω βοήθεια, να τα βρω όλα μόνος μου. Μην πω τί νιώθω, θα είμαι σαν κομπάρσος χαζοαμερικάνικης εφηβικής ταινίας. Πάντα μου μένει κάτι απωθημένο. Πάντα θα πέσω για ύπνο και θα σκέφτομαι πως κάτι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Πλέον δε με νοιάζει πως με βλέπουν οι άλλοι. Να και κάτι που ξεπέρασα. Ξέρω τι με πειράζει.  Όταν έρχεται σε υποχρεώσεις είμαι τέλειος. Και λέω στον εαυτό μου πως καλά τα κατάφερα. Πάρτα μαλάκα.

“Όταν ζω κάτι, σχεδόν πάντα μου θυμίζει κάτι που έχω διαβάσει. Δεν θα έπρεπε να γίνεται αντίθετα;” Έτσι πρέπει να το έλεγε στο you’ve got mail. Διαβάζω τόσους και τόσους δυναμικούς, που έχουν κι αυτοί μπλογκ σαν κι εμένα κι εσένα ίσως, και αδράττουν πάντα την ευκαιρία, και είναι έτσι κι είναι κι αλλιώς και λένε πάντα αυτό που πρέπει όταν πρέπει να το πούνε και δε χάνουν ευακιρίες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Ας είναι, δεν θα αναλύσω τον εαυτό κάποιων που δημοσιοποιούν μόνο γραπτώς. Δεν είμαι ο αρρενωπός, ο τύπος ο πολλά βαρύς, ο αστείος μέχρι δακρύων, ο κοινωνικός, ο απόλυτα ερωτικός, με το μοιράιο βλέμμα και το μπάσο γέλιο. Είμαι λίγο απ’ όλα, λιγότερο από μερικά, περισσότερο από άλλα.  Θέλω μια ζωή γεμάτη. Νιώθω πως δεν την κάνω αυτή τη ζωή. Κι οι άνθρωποι που μου γεμίζουν τη ζωή μου δεν είναι δικοί μου, έχουν τη δική τους ζωή, δε με έχουν ανάγκη, κι ούτε τους έχω εγώ. Απλώς με γεμίζουν. Απλώς τους αγαπώ. Απλώς είμαι καλά μαζί τους. Συνήθως είμαι καλά και μαζί μου, αλλά σήμερα δεν ξέρω τί έπαθα.

Ξέρω κάτι. Ξέρω πως η ζωή είναι πολλά μαζί. Είναι πότε καλή πότε αλλιώς. Σήμερα είναι “αλλιώς”. Ξέρω και γιατί. Γιατί σήμερα θέλω να με δουν. Να δουν εμένα. Στις κακές μου, όπως είμαι τώρα. Να με μάθουν. Να ξέρουν. Να μου βάλουν ταμπέλες. Να μη μου βάλουν. Δεν ξέρω. Εδώ είναι το άλλο μοιραίο του στυλ “δε μου αρέσουν οι ταμπέλες”. Αυτή τη φράση την έχω συνδέσει με μοιραίους δήθεν ανθρώπους. Οκ, μερικές φορές κολλάει. Ας είναι. Θέλω σήμερα που είμαι έτσι να μιλήσω, να τα πω, να με ακούσουν και να μου πουν πως τώρα με θέλουν πιο πολύ. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μου να δουν, και να τη γουστάρουν. Απλώς επειδή είμαι εγώ. Καθαρά υποκειμενικά. Αυτός είναι ο Γιάννης, και τον γουστάρουμε, άρα θα γουστάρουμε κι αυτό του. Αυτό φοβάμαι; Μήπως δεν το γουστάρουν; Γι’ αυτό δεν μιλάω; Ε τότε είμαι μαλάκας. Ένα βλαμμένο αγαπάνε κι αυτοί και δεν το ξέρουν. Αυτή η ταμπέλα ούτε εμένα μου αρέσει. Σίγουρα δεν είμαι “ο βλαμμένος”.

ΥΓ: Σύννεφο συγνώμη για τον τίτλο.. Σκέφτηκα πως θα έχει πλάκα. Εναλλακτικός τίτλος: Είμαι εγώ.