Έστω ότι εδώ υπάρχει τίτλος

Κάτι δεν πάει καλά. Το νιώθεις κι εσύ αναγνώστη; Κάτι δε στέκει. Οι μέρες περνάνε, μόνο αυτό συμβαίνει. Απλώς περνάνε. Ναι οκ, στα γεννέθλιά μου και μέχρι προχθές μια χαρά περνούσα. Από χθες άρχισε η κατρακύλα. Αύριο δίνω ένα μάθημα στην εξέταση του οποίου σκοπεύω να τσακωθώ με τον καθηγητή αν δε με περάσει. (τέτοιες στιγμές δικαιώνω τους φίλους μου που μου πήραν για τα γεννέθλια μου δώρο το βιβλίο: “Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα”.) Το Σάββατο δίνω το προτελευταίο μάθημα. Με έπιασε πάλι ο μαλακισμένος μυαλός μου. Κόλλησα με δύο τραγούδια των killers. Αυτά μόνο μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σήμερα έχω κλείσει εφτάωρο διαβάσματος, και ενώ δεν έχω κουραστεί, τα βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω, αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίστατα. Πέρυσι πήγα στην εξέταση γύρω στις δύο το μεσημέρι, και τελικά εξετάστηκα μία παρά, μετά τα μεσάνυχτα.. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω γύρω στις εξίμιση, να πάω από το σπίτι του καθηγητή, να τον ξυπνήσω, να είμαι σίγουρος πως θα εξεταστώ νωρίς νωρίς. Μυρίζεις κάτι; Κι εγώ. Το μυαλό μου είναι. Καίγεται. Πάλι ξέχασα να φάω εχθές, και σήμερα είμαι τρία κιλά ελαφρύτερος. Μέχρι να τα ξαναπάρω θα έχει πάει καλοκαίρι. Είδα με τη ζαργάνα την αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού του τζιμ κάρεϊ. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην την είχα δει ποτέ. Με έβαλε σε πολύ απαισιόδοξο τρόπο σκέψης. Παρόλο που έχει ωραίο τέλος. Θα την ξαναδώ ότ(αν) χωρίσω. Τον τελευταίο καιρό λιώνω στις σοκολάτες. Και αν κάτσω να σκεφτώ τί γεύσεις συνδυάζω θα τα ξεράσω όλα με τη μία. Πριν λίγο έφαγα ένα μεγάλο σακουλάκι πορτοκαλιά ντορίτος, και αμέσως μετά μία ίον αμυγδάλου, και αμέσως μετά ήπια κόκα κόλα, και τώρα τρώω σποράκια. Και για βραδυνό έχει κουνουπίδι. Μπλιαχ. Μάλλον θα παραγγείλω σουβλάκια. Έχω στο στόμα μου μία άθλια γεύση, αλλά πολύ πριν τον άκυρο συνδυασμό που ανέφερα. Τί τρέχει; Θα στρίψω τσιγάρο. Ψάχνω ψάχνω ψάχνω τον καπνό, και τελικά θυμάμαι πως τον καπνό τον τελείωσα χθες. Πρέπει να πάω να πάρω άλλον. Άσ’το για αργότερα σκέφτομαι. Αυτή η αλυσίδα σκέψεων έχει γίνει τουλάχιστον δεκαπέντε φορές σήμερα, κι ακόμα να πάω να πάρω καπνό. Αν νομίζεις πως αυτή τη στιγμή θα σταματήσω το ποστ εδώ για να πάω να πάρω καπνό έχεις δίκιο. Άντε πάρε κι ένα τραγούδι που άκουσα και φτιάχτηκα πάλι βραδυάτικο. Φιλιά από μένα αναγνώστη.

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει