Ο τίτλος είναι απαραίτητος;

Σήμερα.. Έκανα κλασικό πρόγραμμα εξεταστικής.. Πήγα για καφέ το πρωί, αποθεώθηκα από φίλους και ερωμένες, έκατσα και διάβασα γύρω στο πεντάωρο, πήγα ισπανικά και μετά για τσικουδιές!!! Υπό τη μουσική υπόκρουση ενός κομματιού που με στιγμάτισε σήμερα, δεν ξέρω πού θα καταλήξω. Δεν ξέρω καν αν θα αρχίσω από κάπου. Απλώς γράφω κι όπου μας βγάλει!!

Υπάρχουν μερικά νέα, τα οποία χαρακτηρίζονται από την αναμενόμενη ανησυχία που θα έπρεπε να φέρουν στη ζωή μου.. Μίλησα με το ωνάσειο πριν 2 μέρες, και μου είπαν ότι οι γιατροί στο Ηράκλειο έκαναν λάθος, κι ότι τελικά δεν έχω αυτό που μου είχαν πει ότι έχω.. θα πρέπει να ανεβώ Αθήνα για περαιτέρω εξετάσεις για να καταλάβουμε τί ακριβώς τρέχει.. Ας είναι.. Εγώ μπήκα σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας, ότι δηλαδή θα χρειαστώ μεταμόσχευση καρδιάς, και την ώρα που θα περιμένω στο νοσοκομείο θα δέχομαι κάρτες, ανθοδέσμες και εσώρουχα με αφιερώσεις από όλες (κατά προτίμηση για τα εσώρουχα και τις ανθοδέσμες) και όλους εσάς… Αν εξαιρέσεις τη μετασμόσχευση, καθημερινές καταστάσεις..

Μερικές φορές νιώθεις πως δεν έχεις περιθώρια λάθους, ούτε περιθώρια καθυστέρησης. Σε βρίσκουν υπερβολικό, σε βρίσκεις υπερβολικό, κι όμως συνεχίζεις να το κάνεις. Η αυθυποβολή έχει χάσει το νόημά της, δεν υφίσταται πια ως έννοια, όπως και τα όρια πλέον δεν υπάρχουν. Αν ήταν η τελευταία μου μέρα σήμερα πώς θα την περνούσα;

Με το φρίκουλο και τον κοντό σήμερα κοροιδεύαμε έναν καθηγητή που κατά τη γνώμη μας μοιάζει με το δράκουλα. Δίνουμε το μάθημά του την επόμενη εβδομάδα, και αρχίσαμε να μιλάμε γι’αυτόν και πετάχτηκαν πάλι τρομερές ατάκες… Επειδή είναι ο δράκουλας, αντί για πάσο θα μας ζητάει εξετάσεις αίματος, θα μας λέει να κάτσουμε φέρετρο παρά φέρετρο αντί για θέση παρά θέση, θα μας απειλεί ότι αν δεν περάσουμε το μάθημα θα μας πιει το αίμα ή αντίστοιχα ότι για να περάσουμε το μάθημα θα πρέπει να φτύσουμε αίμα.. Είχε πολύ γέλιο!!! Γενικά μου αρέσουν αυτές οι μέρες, παρόλο που θέλω να φύγουν.. Αυτό είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο με τα όνειρα που βλέπω πάλι τις τελευταίες νύχτες.. Βασικά είναι ένα όνειρο, το οποίο επαναλαμβάνεται νύχτα παρά νύχτα (τρεις νύχτες έχω δει το ίδιο όνειρο)! Στο όνειρο λοιπόν, είμαι ένας δολοφόνος. Με βλέπω με ένα όπλο στο χέρι, γνωρίζοντας ότι έχω δολοφονήσει αρκετά παιδιά, και με το όπλο είμαι έτοιμος να σκοτώσω ένα ακόμη παιδί. Κατάξανθο, με μπουκλάκια! Ακουμπάω το όπλο στο μέτωπό του, και ετοιμάζομαι να το σκοτώσω, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις, αλλά με σιγουριά! Αλλά ποτέ δεν την πρόλαβα τη σκηνή του πυροβολισμού.. Ή θα ξυπνήσω, ή θα αλλάξει το όνειρο, δεν καταλαβαίνω τί ακριβώς γίνεται.. Το θέμα είναι πως είμαι δολοφόνος παιδιών. Μπορεί κανείς να το εξηγήσει; Τί συμβολίζει το όπλο, τί συμβολίζει το παιδί, καί τί συμβολίζει η εκρηκτική μου αρρενωπότητα (οκ, το τελευταίο ήταν σάλτσα);

Προχθές τσακώθηκα με μία γριά στη δουλειά. Δεν έχω ξαναφερθεί έτσι σε πελάτη.. Το εκρηκτικό μου ταπεραμέντο εξωτερικεύθηκε και δεν πρόλαβα να το συγκρατήσω.. Μετά από μία ακολουθία από άθλιες συμπεριφορές της γριάς, ήμουν έτοιμος να αφήσω δύο πιάτα στο τραπέζι τους. Οπότε, έτσι όπως αφήνω το ένα πιάτο, η γριά φοβήθηκε (χωρίς λόγο, το τονίζω) πως θα έριχνα το μπεκρή μεζέ πάνω της! Και γυρίζει και μου φωνάζει: “Σκατά τα έκανες πάλι!!!!!”.. Τρελάθηκα!!!! Ποιος με είδε και δε με φοβήθηκε.. Παίρνω το πιάτο με τα καλαμαράκια, το κρατάω 15 εκατοστά πάνω από το τραπέζι τους, και το αφήνω να σκάσει στο τραπέζι τους. Τα μισά καλαμαράκια πετάχτηκαν στο τραπέζι, την ώρα που φώναζα: “Δεν ΘΑ ΤΑ πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ καλΆ!!!!!”. Μετά είπα του αφεντικού να αναλάβει το τραπέζι. Μου αφήσανε 2 ευρώ τιπς!!! καλοί άνθρωποι…

Δεν έχω να πω κάτι άλλο.. Ό,τι άσχετο μου ήρθε σας το είπα νομίζω.. Θα συμπληρώσω την επόμενη φορά.. Γενικά, θα αφεθώ στη μελωδία του κομματιού που μου έχει πάρει μυαλό (Bryn Christopher-The Quest) μέχρι να με πάρει ο ύπνος.. Μου αρέσει το φθινόπωρο.. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση που έχω τα φθινοπωρινά πρωινά, που έχει πιάσει λίγη ψύχρα και σέρνω το σεντόνι πάνω στους υπέροχους κοιλιακούς μου!! Πέρα από την πλάκα, είναι από τα καλύτερά μου! Να κρυώνω και να σκεπάζομαι.. Όχι πως συμβαίνει ακόμα, αφού έχουμε 600 βαθμούς γαμώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου γαμώ, αλλά θέμα χρόνου είναι.. Τί βλακεία κι αυτή!! Το βαρέθηκα το καλοκαίρι! Από αυτή τη στιγμή ανακυρήσσω το  φθινόπωρο ως την αγαπημένη μου εποχή. (μαλακίες λέω, απλώς μου άρεσε η φωτογραφία και έψαχνα δικαιολογία για να τη βάλω. Όπως και να ‘χει, το φθινόπωρο και το καλοκαίρι είναι τα καλύτερα.) Καλό σας βράδυ!

ΥΓ: Το Grey’s anatomy είναι το σήριαλ που ρωτήσατε στο προηγούμενο ποστ.. Άντε να βγει κι ο πέμπτος κύκλος!