Σήμερα τελείωσα επισήμως την εξεταστική!! Έκλεισε με καλό τρόπο νομίζω.. Αλλά δε μπορώ να το ευχαριστηθώ.. Προχθές κατέφτασε η ζαργάνα, και το ίδιο βράδυ την είδα πρώτη φορά μετά από 2 μήνες, ενώ δούλευα. Ήρθε να με δει στη δουλειά. Τί να πρωτοπείς εκείνη τη στιγμή, γινόταν και χαμός.. Καθόταν με τον κοντό, το φρίκουλο και άλλα 2 παιδιά μέχρι το κλείσιμο και μετά πήγαμε όλοι μαζί για ποτό. Μείναμε οι δυο μας στο τέλος, αλλά δεν είχα όρεξη για κουβέντες, με είχε πιάσει τρελή απάθεια. Και αυτό νόμιζα πως με έχει πιάσει γενικά. Απάθεια. Βέβαια, στον καφέ που ήμουν πριν γράψω αυτό εδώ το ποστ συνειδητοποίησα πως απλώς έχω καταπιεσμένα νεύρα που θέλω να βρω την κατάλληλη στιγμή και το κατάλληλο άτομο για να ξεσπάσω. Κι αυτό σκοπεύω να κάνω. Να μιλήσω, να βγάλω το μέσα έξω, και μετά βλέπουμε. Σαφώς και έχω άγχος για την εξέλιξη, αλλά ειλικρινά με έχει πιάσει μία απάθεια. Ως προς την εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν ξέρω, ίσως μετά την κουβέντα μας να αλλάξουν τα πράγματα. Θα δείξει. Το θέμα είναι ότι εγώ ο ίδιος δεν έχω αποφασίσει αν πραγματικά θέλω κάτι ή όχι. Ή δεν το έχω παραδεχτεί. Αλλά βαρέθηκα να με βάζω κάτω από το μικροσκόπιο. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Ή απλώς δεν το ξέρω ακόμη. Καλό σας βράδυ φανς, τα ξαναλέμε από αύριο πιο κεφάτοι ελπίζω..! Μέχρι τότε συνιστώ (σε ‘μένα) ψυχραιμία. Πάντα το ίδιο πράμα συνιστώ. Γίνομαι κι εγώ προβλέψιμος. Ανήκουστο!
“…And i’ve been dreaming of revenge, to make you love me more than even you can try.
All words converge to where you are, and if i follow i will surely find
the horses gone the fire still warm, you ‘ve moved on an hour before,
you like to keep me just one step behind.”
ΥΓ: Σας παρακαλώ, πείτε μου πως να βάζω τραγούδια εδώ μέσα!! Μου λέει να τα κάνω απλόουντ κάπου. Πού δηλαδή;;; Γαμώ την άγνοια γαμώ!! 
