Καρδιές, καφές και γιαγιά ξανά

 

Ξύπνησα λοιπόν πουρνό πουρνό να πάω κι εγώ ως υπόδειγμα φοιτητή στο μάθημα που είχα σήμερα στη σχολή. Είναι ένα δύσκολο κομμάτι αυτό, όλοι το περνάμε ως φοιτητές όταν οι ώρες παράδοσης τυγχάνει να είναι ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ!! Έτσι, σηκώθηκα μαζί με τους κοκόρους στις 8 η ώρα, ετοιμάστηκα, πήρα το αμάξι του αδερφού μου, πήγα πήρα τον κοντό και ανεβήκαμε στη σχολή. Πάμε πρώτα μία από το κυλικείο να πάρουμε καμιά τυρόπιτα, κανά καφέ, ξέρετε πως είναι αυτά τώρα.. 9 και τέταρτο νταν (ακριβώς δηλαδή..) πάμε να μπούμε στο αμφιθεατράκι. Μπαίνουμε, και to my surprise, ήταν άδειο. Ρε μπας και κάναμε λάθος το αμφιθέατρο;;;;; Πάμε στο δίπλα, αλλά εκεί κάνανε θερμοδυναμική. Ευχαρίστησα το θεό που την πέρασα με άλλον καθηγητή γιατί αυτός που έχει τώρα το μάθημα το έχει αναγάγει σε μάθημα πτυχίου, και ξανάρχισα να τον βρίζω για την γκαντεμιά μου!!! Εντάξει, άλλου είδους γκαντεμιά αυτή!!! Αλλά ρε γαμώ, μία φορά αποφάσισα να ανέβω το πρωί στο μάθημα και ο καθηγητής λείπει!!!! Ο Χριστός κι η Παναγία! Άντε τώρα εγώ να ξανα ανέβω πρωί σε μάθημα! Θα ξυπνάω, και η φωνούλα καλοπέρασης θα μου λέει: “Κοιμήσου, θα λείπει πάλι ο καθηγητής”!! Ε με τα πολλά, μετά από όόόλη αυτή την απογοήτευση, αποφάσισα να πάω με το γαιδούρι για καφέ να ξεχαστούμε!!! Ήπιαμε καφέ λοιπόν, χαζέψαμε λίγο τη σερβιτόρα, της φώναξα “Καλημέρα λοιπόν!!!” την ώρα που έφευγα, με κοίταξε τρομερά ερωτικά και πρόστυχα αλλά οι επιτυχίες μου στις γυναίκες είναι πλέον δεδομένες.

Η διάθεσή μου όπως καταλαβαίνεις ακόμα κι ΕΣΥ αναγνώστη μου, είναι σε αρκετά υψηλά επίπεδα.. Λίγο απο ‘δω, λίγο από ‘κει, μαζέψαμε ενέργεια για να μας βρει κεφάτους ο Απρίλης!!! Προσπαθώ να σκεφτώ τί μαλακία να κάνω αύριο του κοντού που είναι πρωταπριλιά, αλλά δε μου έρχεται τίποτα.. Μία σκέψη έκανα μόνο, και να μου πείτε αν είναι καλή: Να πάρω μία μεζούρα, να την κόψω στο ενάμιση μέτρο, και να του την κάνω δώρο με την αφιέρωση “Για να μετράς το ύψος σου.. Που ξέρεις, μπορεί και να ψηλώσεις!!”.. Ε; Επειδή ξέρω ότι αναρωτιέστε, ο κοντός δεν είναι όσο κοντός φαντάζεστε!! Είναι 1.69 αλλά λέει σε όλους ότι είναι 1.71.. Γενικά, είναι αρκετά κοντός για να του κάνω πλάκα! Χαχα!!!

Μετά από την απήχηση που είχε η γιαγιά μου από το προηγούμενο ποστ, σκέφτηκα να γράψω ένα-δυο πραγματάκια ακόμη.. Η γιαγιά μου, όταν ήθελε μία μέρα να μου πει πως είμαι έξυπνος (λογικά κάτι θα είχα καταφέρει, δεν παίζει να μου το έλεγε στο άσχετο), γυρίζει και μου λέει: “Μα εσύ έχεις μυαλό γιατρού!!! Εγώ στο λέω απ’ όντε ήσουνε μικρό!!!”.. Χαραμίζομαι λοιπόν ως μηχανικός, τόσο μυαλό ιατρικής να αναλώνεται σε επιχειρήσεις και μαλακίες.. Τέλος πάντων.. Ακόμα, πριν 2-3 χρόνια, είχα σχέση με μία κοπέλα (…) η οποία ερχόταν κι έμενε τα Σαββατοκύριακα σπίτι μου (η κοπέλα ήταν από διπλανή πόλη). Το υπνοδωμάτιο του σπιτιού μου, βρίσκεται ακριβώς κάτω από το δωμάτιο που κοιμάται η γιαγιά (η οποία, μετά από καιρό είμαι πεπεισμένος πως ξαπλώνει στο πάτωμα με ένα ποτήρι στο αυτί για να ακούει τί γίνεται από κάτω της)!!! Οπότε, ως τρομερός εραστής (α να χαθείς, σάτυρε..) που ήμουν από τότε ακόμα (Χριστέ μου τι παπαριές λέω.. Όπως και να ‘χει, κρατήστε την ουσία, και όχι τα σχόλια..), η κοπέλα εκδηλωνόταν φωναχτά! Εμείς εννοείται δεν είχαμε συναίσθηση της έλλειψης ηχομόνωσης, οπότε, ξημερώνει μία Κυριακή.. Έρχεται και με πιάνει η μάνα μου μέσα στα γέλια και μου λέει: “Ήρθε η γιαγιά και μου έκανε παράπονα”. “Τι σου είπε δηλαδή;” “Μου είπε: <<Να πας να πεις της καριόλας να μη φωνάζει! Ρεζίλι μας έκανε στη γειτονιά>>!!”. Έκανα κάτι γέλια πάλι.. Άλλες φορές με απειλούσε πως “αν ξανάρθει ΑΥΤΗ στο σπίτι σου, εγώ θα την πάρω με τσι βόλακες (σ.σ βόλακες=πέτρες) γιατί σε αποσπά από το διάβασμα! Ήντα θέ’ει, να σε ρουφήξει;; Λύσσαξε πια!!!”..

Αυτά και με τη γιαγιά.. Μία κακιούλα μέσα της την έχει.. Όχι η αλήθεια είναι πως την έχει!! Έχει πετάξει και κάτι μαλακίες.. Τέλος πάντων. Το κεφάλαιο γιαγιά κλείνει σε αυτό το σημείο, και συνεχίζω να πω πως ήταν η μέρα μου. Μετά τον καφέ λοιπόν, γύρισα σπίτι, μπήκα στο μπλογκ, είδα σχόλια και χάρηκα! Κάθισα, απάντησα, χάζευα άλλα μπλογκς.. Και κάπου διάβασα για τις καρδιές που είχαν γεμίσει την Αθήνα.. Κρίμα ρε γαμώτο, ήθελα να τις δω από κοντά. Πέρα απ’ αυτό όμως, θυμήθηκα μία σκοτεινή ανάμνηση από τα παιδικάτα μου… Μία μέρα στο δημοτικό, ή Πέμπτη ή Έκτη πρέπει να ήταν γιατί είχα αλλάξει σχολείο, έγινα ρεζίλι γιατί μέχρι τότε (φαντάσου!!!) πίστευα πως η καρδιά του ανθρώπου είχε σχήμα καρδιάς!!! Πέρα από το κράξιμο που έφαγα από τα μαλακισμένα που γεννήθηκαν επιστήμονες, είχα και μία μαλακισμένη δασκάλα που πάει και τους λέει και καλά για να με υπερασπιστεί: “Παιδιά, ο Θόγιας πριν έρθει στο σχολείο μας, πήγαινε σε ένα σχολείο που πήγαιναν μόνο φτωχά παιδάκια!”. Με τον αυθορμητισμό που διακατέχει μόνο τα παιδιά, της απαντάω όλο θράσος: “ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΜΩΡΕ ΚΙ ΕΣΥ;;;”! Οπότε φαντάσου να περνάει κάποιος απ’ έξω και να ακούει τον μπόμπιρα να φωνάζει έτσι στη δασκάλα του.. Μόρτης ο μικρός.. Τέλος πάντων, τα άλλα παιδάκια δεν ήθελαν πολύ για να πειστούν, οπότε μετά δεν ήμουν μόνο ηλίθιος (λόγω της καρδιάς) αλλά ΚΑΙ φτωχός!!! Εγώ ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο να δώσεις το ίδιο ονομα στο σχήμα και στο όργανο;;;!;!!; Γιατί να είναι σχήμα καρδιά και όχι κάτι άλλο;; Γιατί να μην είναι “πλούμα”; Ένα όνομα άλλο ρε παιδί μου!!! Για φαντάσου όμως: “Έχω 9 μπαστούνι, 4 σπαθί, και 7 πλούμα”.. Ορίστε, βγαίνει και πολύ φυσικά.. Το ξέρω πως ίσως να σε κουράζω αναγνώστη, ίσως μάλιστα να μην έφτασες μέχρι εδώ να διαβάζεις, αλλά τραγικά βιώματα είναι αυτά, κάποια μέρα θα έβγαιναν στην επιφάνεια!

¨Εχω τρομερή όρεξη να συνεχίζω να γράφω, ειλικρινά!! Θα έγραφα του κώλου τις μαλακίες και θα ξεκαρδιζόμασταν όλοι στα γέλια, γιατί τα λέω και ωραία, αλλά με πιάνουν τύψεις. Ο μόνος λόγος που γράφω είναι για να καθυστερήσω την αγγαρεία που με περιμένει με τη διπλωματική. Μεθαύριο τελειώνουν οι μεταφράσεις, οπότε θα είμαι πιο λάσκα (σκάσε σκατόστομε!!!).. Όπως και να ‘χει, θα τα πούμε ξανά από αύριο, ή σήμερα κιόλας, εγώ όλη μέρα μπροστά από την οθόνη θα κάθομαι.. Καλή μέρα να έχετε όλοι σας, έχει τέλεια μέρα, να βγείτε όλοι για καφέ!!!

ΥΓ: Η φωτογραφία είναι από μία καφετέρια όλα τα λεφτά.. Είναι εκείνη που αναφέρω και στο ποστ “Ήλιος, καφές και στυλ” το οποίο έγινε μπεστ σέλερ (μα δεν κόβω ποτε τις μαλακίες;;; Ποτέ όμως;;;)!
ΥΓ3: Η φωτογραφία στη μέση είναι για τις καρδιές που έλεγα, ειδικά επιλεγμένη!! Είναι μία καρδιά γεμάτη καλήδιάθεση, χαμόγελα!!! Μα τι με έχει πιάσει σήμερα;;;
ΥΓ2: Η φωτογραφία κάτω είναι για να τονίσει την διάθεση των ημερών, είναι για να δείξει πως ήρθε η άνοιξη για τα καλά και αυτό σημαίνει αυδιαθεσία από μόνο του! Καλή σας μέρα λοιπόν!

Η γιαγιά, οι γκόμενες και το μπάσκετ

Οδηγάω, και είμαι με ένα φίλο μου στο αμάξι. Σε λίγα μέτρα παρατηρούμε κάτι κορίτσα σαν τα κρύα τα νερά..!!! Η πιο κοντή ήταν γύρω στο 1.75!! Για αυτούς που αναρωτιούνται, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ύψος.. Απλώς με τους φίλους μου βγήκαν αυτά τα παρατσούκλια. Και με τους άλλους, όταν είναι γυναίκες τόσο ψηλές δε μπορείς να μην το παρατηρήσεις… Συνεχίζω με την ιστορία μου.. Οπότε μου λέει ο άλλος: “Μαλάκα πήγαινε σιγά σιγά, να κάνω καμάκι” καθώς κατέβαζε το παράθυρο.. Κατεβάζω ταχύτητα κι εγώ, και περιμένω να δω τι θα πει ο άλλος. Περνάμε λοιπόν από μπροστά τους μετά από λίγο, και τον ακούω να τους λέει: “Εεεε…. εεεε… Πάμε για μπάσκετ;;;”
Καλά έκανα κάτι γέλια!!!!!

Και επειδή αυτό είναι λίγο υλικό για να πω πως έκανα ποστ σήμερα, θα πω και μία ιστορία από την -ανεκδιήγητη- γιαγιά μου:
Πέρυσι το καλοκαίρι πήγα διακοπές με τον κοντό και την κοντή και την παρέα του κοντού στα επτάνησα. Μετά που γύρισα (δέκα μέρες περίπου έλειπα) με πετυχαίνει η γιαγιά μου και μου λέει: “Για πες, πώώώς πέρασες;;”. “Καλά ρε γιαγιά, μια χαρά!! Ωραία τα επτάνησα..”. Και μου λέει ξανά: “Καιαιαι, δε μου λες… Τον έβρεξες καθόλου;”.
Έμεινα κάγκελο.. “Πως μιλάς έτσι βρε γιαγιά;;”. “Γιατί μωρέ τι σου είπα; Αν γνώρισες κανένα καλό κορίτσι σε ρώτησα!”
Ο Χριστός κι η Παναγία!!

ΥΓ1: Τώρα που είπα μπάσκετ, μου ήρθε να πάω να παίξω.. Αλλά επειδή δεν έχω φόρμα θα μείνω έτσι με το τζινάκι μου..  Στη φωτογραφία πιο πάνω είμαι εγώ, με τράβηξε η Ματούλα πριν 5 λεπτά.. Εννοείται έβγαλα τη ζώνη, είναι πολύ κυριλέ για μπάσκετ.. Έστειλα μήνυμα και στην Στελίτσα που ξέρει καλό μπάσκετ και θα έρθει κι αυτή.. Θα βάλει κάτι πιο βολικό και θα ‘ρθει από δω με το αμάξι να με πάρει. Α! Η Στελίτσα είναι στην πρώτη φωτογραφία, ελπίζω να μη θυμώσει που έβαλα φωτογραφία της.. Ας είναι..
ΥΓ2: Στην δεύτερη φωτογραφία είναι η γιαγιά μου. Έχει πετάξει κι άλλα κορυφαία!! Να θα σας πω ένα ακόμα: Ένα Σαββατοκύριακο που είχε μείνει μία κοπέλα μου σπίτι μου, με πιάνει και μου λέει: “Δε μου λες.. ΑΥΤΗ, έχει λεφτά ή μπα;”. “Όχι δεν έχει” της λέω. “Παράτα τη. Για τέτοια είμαστε τώρα;”.. Πως φαίνεται ο άνθρωπος που έχει μεγαλώσει στη φτώχεια και έχει στερηθεί πράγματα…
ΥΓ3: Αυτά για σήμερα. Θα σας πω κι άλλα μαργαριτάρια της γιαγιάς μου εν καιρώ. Καλό απόγευμα, και καλή εβδομάδα!
ΥΓ4: Η διάθεση έχει φτιάξει όπως καταλαβαίνετε!! Ευχαριστώ γιατα ενθαρρυντικά σχόλια!!!

Κοντός Νο1

 

 

Ο φίλος μου ο κοντός.. Τι να πω.. ΟΚ, μερικοί ίσως να θυμάστε ότι το δέσιμο ήρθε όταν πήγαμε εράσμους. Πιο πριν λέγαμε μόνο μία καλημέρα, κανένα αστείο σε καφέδες λόγω κοινής παρέας, και τέτοια.. Αυτό το ποστ αναφέρεται σε μία ιστορία από το εράσμους.

Στο εράσμους (Λισσαβώνα, Πορτογαλία και όχι Ισπανία όπως πολλοί ανίδεοι πιστεύουν) πήγαμε 4 άτομα. Εγώ, ο κοντός, η κοντή και η πολύ κοντή. Οι τρεις πρώτοι είμαστε στο ίδιο έτος, στο ίδιο τμήμα στο Πολυτεχνείο, ενώ η πολύ κοντή είναι 2 έτη μεγαλύτερη. Εγώ και ο κοντός συγκατοικούσαμε σε ένα δωμάτιο στις εστίες διαστάσεων 3,5*5 μέτρα, και οι κοπέλες αντίστοιχα. Αυτό που γινόταν κάθε Δευτέρα στις εστίες ήταν ότι έπρεπε να ξυπνήσουμε νωρίς και να βγάλουμε τα σεντόνια, να τα χώσουμε μέσα στις μαξιλαροθήκες, και να τα βγάλουμε έξω από την πόρτα. Το μεσημέρι που γυρνούσαμε θα βρίσκαμε στο κρεββάτι διπλωμένα φρεσκοπλυμένα σεντόνια και μαξιλαροθήκες.

Μετά από 2 μήνες διαμονής, εγώ και ο κοντός πλέον διατηρούσαμε σχέση ο καθένας μας με μία πορτογαλίδα ο καθένας. Και οι δύο μένανε στις εστίες, ενώ καμία δεν έμενε μόνη της. Εννοώ πως καμία δεν είχε δικό της δωμάτιο, και οι δύο είχαν συγκάτοικο, οπότε όταν ήθελε ο κοντός να κοιμηθεί με την δικιά του, εγώ έφευγα από το δωμάτιο, και αντίστοιχα όταν ήθελα εγώ να κοιμηθώ με τη δικιά μου, αυτός έφευγε από το δωμάτιο.

Κάποια μέρα λοιπόν, ήθελε να κοιμηθεί αυτός με τη δικιά του. Την επόμενη μέρα το πρωί έπρεπε να βγάλουμε τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες έξω από την πόρτα. Το επόμενο πρωί λοιπόν, εγώ ξενυχτισμένος, πάω στο δωμάτιο, και αυτός είχε κανονίσει να πάει κάπου με την πολύ κοντή. Οπότε μου λέει: “Ρε, μπορείς σήμερα να βγάλεις και τα δικά μου έξω, γιατί πρέπει να φύγω;”. Του λέω ΟΚ, οπότε φεύγει ο κοντός. Όταν έφυγε, άρχισα να μαζεύω τα δικά του. Όταν πήγα να βγάλω τη μαξιλαροθήκη, παρατήρησα πως σε ένα σημείο στη μαξιλαροθήκη είχε πέσει κάτι ρευστό και διαφανές, το οποίο είχε ξεραθεί. Το ξύνω λίγο, και το μυαλό μου πήγε κάπου διεστραμμένα και πρόστυχα (βρε σα τι μοιάζει, βρε σα τι μοιάζει;;;). Με τα πολλά, βγάζω τη μαξιλαροθήκη και τα βγάζω όλα έξω από την πόρτα και φεύγω.

Αργότερα την ίδια μέρα, οι τέσσερίς μας ήμασταν στο λεωφορείο για να κατέβουμε στο κέντρο. Του λέω: ” Ρε, να σου πω λίγο.” καθώς τον τραβούσα από τις κοπέλες να μην ακούσουν.
- Τι έγινε με την Α. χθες ρε μαλάκα;
- Τι έγινε; (λέει γελώντας)
- Έλα ρε μαλάκα λέγε, τι σου έκανε η τύπισα;;;; (χαμόγελο κι εγώ)
- Τι λες ρε μαλάκα;;;
Του εξηγώ τι είδα στη μαξιλαροθήκη, και μου λέει:
- Κερί ήταν!!
- Ρε άσ’ τις μαλακίες και πες μου, με ντρέπεσαι;
- ‘Οχι ρε μαλάκα, αλήθεια σου λέω, κερί ήταν!!!

Και τελικά ήταν πράγματι κερί. Παίζανε με τα κεριά, και έπεσε λιωμένο κερί πάνω στη μαξιλαροθήκη! Θα ρωτήσεις, καλά, ήταν με την γκόμενα και έπαιζε με τα κεριά;;; Αλλά ναι, ο κοντός είναι παιχνιδιάρης και κάνει κάτι τέτοια. Από την άλλη, θα ρωτήσεις, “καλά! Τον πίστεψες;;” Ναι, είναι ειλικρινής τύπος ο κοντός! Και έμεινε από τότε, και όποτε αναφερόμαστε σε κεριά σκάμε στα γέλια. Ξέρω πως ίσως να είναι ηλίθια ιστορία, αλλά για ‘μένα είναι όλα τα λεφτά!

Εν καιρώ θα αναφέρομαι σε διάφορα ευτράπελα από το εράσμους.. Εξού και το Νο1 στον τίτλο!Σημαίνουν πολλά, και οι φωτογραφίες ακόμα περισσότερα! Δυστυχώς σε αυτόν τον υπολογιστή δεν έχω φωτογραφία να βάλω, αλλά την επόμενη φορά θα βάλω μία με τον κοντό σε ηλίθια πόζα.. Έχει βγει πάρα πολλές τέτοιες!!!

ΥΓ1: Δεν υπάρχει φωτογραφία που να αντικατοπτρίζει την κωμικότητα της κατάστασης, οπότε έβαλα μία άσχετη!!! Αυτή η άσχετη βέβαια, εκφράζει τόσο εμένα όσο και τον κοντό…
ΥΓ2: Αυτό το σκεφτόμουν σήμερα καθώς γύριζα για το σπίτι από ούζα, μας είχε βγάλει η πολύ κοντή για τα γεννέθλιά της, να τη χαιρόμαστε!!!
ΥΓ3: Μόνο που το θυμήθηκα γελάω!!

Άθλιο ποστ

 

Θέλω ένα διάλλειμα. Να πάω στο εξοχικό μου στη θάλασσα δίπλα, που έχει και ξύλινη βεράντα, να χαζεύω τη θάλασσα η οποία είναι ανταριασμένη όλο το Μάρτη, να χαθώ, να σκεφτώ, να πιω και να καπνίσω μές στην ησυχία, να ακούω μουσική, να διαβάσω και κανά βιβλίο, να πάρω αποφάσεις, να κάνω σχέδια, να είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτά.. Και ξαφνικά, έλα να μ’αγκαλιάσεις, να μου γελάσεις και να μου πεις πως μ’αγαπάς. Έχεις καιρό να το κάνεις. Να κάτσεις δίπλα μου και να στρίψεις ένα τσιγάρο που θα κάνουμε μαζί. Έχεις καιρό να με καταλάβεις.

Θέλω κάτι ουρανοκατέβατο. Να γίνει κάτι απρόσμενο, καλό απρόσμενο. Θέλω να βρω κάποιον και να μου δώσει λίγη από την ενέργειά του! Η δική μου κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, θέλω φόρτιση, αναζωογόνηση. Θέλω ένα ταξίδι. Θα ‘ρθει κι αυτό, υπομονή ένα μήνα ακόμα. Θέλω να πάω σε ένα τζαζ μπαρ. Να σε γνωρίσω ξανά εκεί. Ή μία σαν εσένα. Να γδυθείς για μένα μέσα στη βροχή (δεν έχω ιδέα πως μου ήρθε αυτό τώρα)! Να φορέσεις το φούτερ μου μετά το σεξ, που σου είναι τεράστιο και πόσο μου άρεσε όταν το πρωτοέκανες.. Να πάμε σε εκείνη την (ανοιχτή από πάνω) ταβέρνα που πήγαμε το καλοκαίρι και μας κερνούσαν το κρασί, με τα κιλά μας το κερνούσαν! Και σε δούλευαν οι μουσικοί..

Θέλω μία αλλαγή!
Πρέπει να κάνω επιλογές, να αλλάξω προτεραιότητες ίσως;;;

 

Έχω πολλές επιλογές! Θα μπορούσα να το κάνω πιο προσωπικό, αλλά θα με πούνε κακό.. Οπότε, το αφήνω εδώ. Δε θα πέσω και του πεθαματού!!! Κάθισα και σκέφτηκα τι μου λείπει για να είμαι καλά, κατέληξα, και ναι, είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτά που μου λείπουν, αλλά ας μην είμαι αχάριστος ρε γαμώτο!! Έχω τόσα και τόσα, γιατί να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο;; OK, γιατί να το βλέπω μισογεμάτο; Θέλω για μία φορά να το βλέπω μισό. Θέλω να το δω έτσι όπως είναι, να τα δω ψυχρά, τετράγωνα, να καταλάβω τι μπορώ να κάνω. Αλλά όποτε το κάνω, τρυπώνεις και με κάνεις να μη βλέπω καν το ποτήρι, με κάνεις να βλέπω δρόμους στην Κούβα που τους περπατάμε μαζί! Οπότε where does this leave me??? Anyone?? Όλα είναι θέμα επιλογών και προτεραιοτήτων, και είναι καιρός να κάνω κι εγώ τις δικές μου! “Φύγε εσύ, Έλα εσύ”, τέτοια φάση. Ένα ξεκαθάρισμα ρε παιδί μου, τόσο καιρό φαύλοι κύκλοι χάθηκα κι εγώ!Τίνγκα στο συνειρμό πάλι..Έλεγα λοιπόν ότι θα κάνω κι εγώ τις επιλογές μου, δε θα σου αρέσουν είμαι σίγουρος, αλλά είπαμε. Choose (your) life.

Φτιάχνει ο καιρός εδώ, και θέλω να αρχίσω τα μπάνια. Είμαι πεπεισμένος πλέον πως θα είναι καλό το καλοκαίρι μου φέτος. Θα έχω συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα τώρα και εν αγνοία μου, και μέχρι τότε θα τις έχω χωνέψει. Λίγοι και καλοί για πολύ, κάποιοι άλλοι ίσως λιγότερο καλοί για λίγο, κάπως έτσι θα πάει το καλοκαίρι και θα μου αρέσει, είμαι σίγουρος! Μάρτη έχουμε, μπαίνει Απρίλης, τα ψέμματα άρχισαν προπολλού βέβαια, και θέλω να δω αν θα σταματήσουν την πρωταπριλιά. Αν ήσουν στη θέση μου τι θα έκανες;;; Θα φύγει κι ο Απρίλης σχετικά γρήγορα, θα σε δω κιόλας, λίγες μέρες βέβαια, μα θα σε δω! Θα με δεις κι εσύ εννοείται, άντε πάλι τυχερήήή!!!! Χαχα!!! θα μπει κι ο Μάης, πρωτομαγιά φεύγω για Ιταλία για μία εβδομάδα, με την κοντή θα πάω και θα μείνουμε στου χοντρού στο Τορίνο (Ο χοντρός είναι ο Ιταλός συγκάτοικος από το εράσμους στη Λισσαβώνα, με τον οποίο ταιριάξαμε από την αρχή. Και όχι, δεν είναι τόσο χοντρός όσο ακούγεται, απλώς ο καθένας έχει τα παρατσούκλια του)! Αρχές με τέλη Ιουνίου θα πέσω σε εξεταστική νάρκη όπως λέει και ο κοντός για να με δουλέψει για το άγχος μου… Μετά καλοκαίριιιι!!! (Ασχολούμαι με το μέλλον γιατί με βολεύει.. Το παρόν δε μου αρέσει, επομένως είναι καλύτερο να ασχοληθώ με τις προοπτικές της ζωής μου παρά με την παρούσα μου φάση)

Αυτά.. Δε μου άρεσε το σημερινό ποστ. Αλλά ήθελα να γράψωτις σκέψεις μου. Τώρα που θα ανοίξει και ο καιρός μόνο εύθυμα ποστ, το υπόσχομαι! Μεγάλη κουβέντα βέβαια δε ξαναλέω, θα φάω και το ψωμί μου! Αλλά νιώθω ένα κύμα αισιοδοξίας να ‘ρχεται, στο δρόμο είναι το βλέπω!!! Όντας λοιπόν σε ένα ευρύτερο κλίμα αισιοδοξίας και καλοκαιριού, θα δώσω την opening ατάκα (την οποία και λέει η Ντόρη από το Νέμο): Κο-λυ-μπάμε, κο-λυ-μπάμε!!!! Άσε που αρχίζει και η καλοκαιρινή σεζόν και θα ανοίγουν σιγά σιγά και τα ταβερνάκια, τα μπιτς-μπαρ, τα άλλα τα καλοκαιρινά μαγαζάκια!!!

Είσαι ήρωας. Το λέω σε ‘σένα που έφτασες να διαβάσεις μέχρι εδώ! Κερδίζεις ένα κερασμένο καφέ όποτε βρεθείς στην πόλη μου!!! Το καλοκαίρι θα σε κεράσω, που δεν παίζει να μην κατέβεις στο νησί!!! Άντε, καλό απόγευμα σε όλους, με χαρούμενες σκέψεις!!!! (Γαμώ το δίσεκτο γαμώ, και τον ανάδρομο τον κρόνο, ερμή, ουρανό και αφροδίτη!!!)

ΥΓ1: Εννοείται πως δεν έχω εξοχικό δίπλα στη θάλασσα με ξύλινη βεράντα.. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων…
ΥΓ2: Κο-λυ-μπάμε, κο-λυ-μπάμε!!!!
ΥΓ3: Θα ‘ρθουν και καλύτερα ποστ, μιλώ από καρδιάς!
ΥΓ4: Γιόρταζαν οι Λυδίες χθες. Τι όνομα κι αυτό..

Σφύριξε χαρούμενα!! Μπορείς;;

 

Κι εκεί που λες πως οι ατυχίες θα σταματήσουν για λίγο καιρό, τρακάρει ο αδερφός σου! Δεν παίζει, κάποιος έχει φτύσει την οικογένεια!!! Μας γλωσσοφάγανε εμένα και τον αδερφό μου τόσο ωραία παιδιά.. Για άλλη μία φορά επιβεβαιώνομαι που λέω πως η ομορφιά είναι κατάρα κι εγώ καταραμένος που είμαι πανέμορφος.. Αλλά τι να πεις;;;

Πέρα από την πλάκα, κάτι δεν πάει καλά στο σύμπαν φέτος.. Κάθονται στραβές συνέχεια ρε πούστη.. Συνέχεια!!! Με το ατύχημα τα πράγματα δεν είναι τραγικά, είναι αρκετά ευνοικά για τον αδερφό μου βασικά, μιας και τα παιδιά που χτύπησαν (Μηχανή, γκάζωναν, δεν πρόλαβαν να σταματήσουν όταν ο αδερφός μου έστριβε αφού πρώτα είχε βγάλει φλας, και για να τον αποφύγουν πέσανε σε ένα παρκαρισμένο αμάξι και σπάσανε το παμπρίζ το, τα γυαλιά του οποίου τους κόψανε.. Οπότε πήγαν νοσοκομείο και γέμισαν ράμματα, κι αυτό είναι όλο) δεν είχαν ασφαλίσει τη μηχανή, και μάλλον δεν είχαν και δίπλωμα, οπότε προτίμησαν να μην καλέσουν την τροχαία.. Το θέμα είναι ότι συνέβη κι αυτό, και λες πως ο Θεός δε σε αφήνει να ηρεμήσεις!!!

Όπως λέει και ο πολύ καλός μου φίλος ο Θάνος, “χτύπα κι άλλο, θα τ’ αντέξω, δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω”..Αλλά ας μην προκαλώ την τύχη μου, δε με παίρνει!!! :-))) Να γελάμε γιατί δε βγαίνει αλλιώς ο Μάρτης! Κωλομήνας ρε γαμώτο.. Όλα στραβά πάνε! Ε, μετά το ατύχημα πήγαμε σε κλαμπ για να γιορτάσουμε κάτι γεννέθλια, ήπια του σκασμού πάλι, με δούλευαν όλοι έτσι που είχα σκυμμένο το κεφάλι, αλλά πέρασα πολύ ωραία! Αν δεν ήταν και το ατύχημα θα ήταν μία πολύ πολύ καλή βραδυά! Τα έριξα και σε μία κοπέλα, ω, αγγελικά πλασμένη, αλλά το πήρε στην πλάκα και δεν το συνέχισε.. Είμαι και μαλάκας όμως.. Τα ρίχνω στην πλάκα (”αυτό το πάθος μεταξύ μας με συγκλονίζει”, ή “Το ξέρω πως τσακωνόμαστε, πως μου τη λες και σου τη λέω, αλλά το πάθος το νιώθεις κι εσύ, έτσι δεν είναι;” κι άλλα τέτοια κουλά) και μετά δε με πιστεύουν!!! Μερικές μάλιστα πιστεύουν ότι είμαι τρελή ψωνάρα, αλλά.. δεν είμαι!!! Παίζει να έχω περάσει το ίδιο μήνυμα και στο μπλογκ βέβαια με τις μαλακίες που λέω συνέχεια, ε;.. Ας είναι..

Και το ‘χα δει εγώ το όνειρο που μου πέφτανε τα δόντια… Τι άλλο λέτε να γίνει;;; Λέω να ασφαλίσω το (αλαβάστρινο) κορμί μου.. Αλλά σιγά μη βρεθεί ασφαλιστής, με τόσα που έχω πάθει.. Δεν θα κάνει ποτέ απόσβεση!!! Χαχα!!! Γκχμ, γκχμ.. Κάνουμε και πλάκα… Ο Θεός να ξεμιστεύει που λέει και μητέρα…

Το θέμα είναι πως δεν έχω ιδέα για το πως είναι η ψυχολογία μου. Απλώς νιώθω ένα βήμα πιο κοντά στη θέωση, στη νιρβάνα.. Πλέον γίνομαι απλός παρατηρητής της ζωής μου, δεν επηρεάζομαι και τόσο από ότι βλέπω. Έχω μία ηρεμία που δεν μπορώ να εξηγήσω.. Ας την ευχαριστηθώ όσο προλαβαίνω, αφού λογικά, τόσο γκαντεμιά που έχει πέσει, κάποιος θα βρεθεί να την πατήσει με αμάξι κι αυτήν! ΧΑΧΑ!!! Μα γιατί αστειεύομαι με τέτοια θέματα, τι με έχει πιάσει;;; Ευθυμία άνευ λόγου! Καλοδεχούμενη εννοείται! Πάω για παλέρμο με την αγγελικά πλασμένη και άλλη μια παρέα.. Λες να βγει τίποτα καλό; Ή θα πέσει κανένα αμάξι πάνω στο σπίτι που θα παίζουμε παλέρμο;;; ΟΚ, το βουλώνω, μάλλον το κούρασα πολύ! Καλό σας βράδυ, με γέλια και χαρές!!!

ΥΓ: Ξέρει κανείς την πιθανότητα να χτυπηθεί ένας πεζός από αμάξι; Ποια είναι η πιθανότητα να είσαι εσύ αυτός ο πεζός; Και τέλος, ποια η πιθανότητα να οδηγείς εσύ το αμάξι που χτυπάει τον πεζό;;; Μήπως να αρχίσω να παίρνω ποδήλατο;
ΥΓ2: Ακούω προγνωστικά: Πόσες φορές μέσα στον επόμενο μήνα θα έχω εμπλακεί εγώ ή συγγενής μου σε ατύχημα; Under-over.

Γράμμα Νο1

 

“Σήμερα ήθελα να είσαι εδώ, να σε δω. Να είμαι με την προχθεσινή παρέα για ούζα και στην άδεια θέση δίπλα μου να καθόσουν εσύ. Και εγώ να τραγουδούσα τα τραγούδια που έβαζε ο κυρ Γιάννης και εσύ να μου λες πόσο σου αρέσει η φλέβα που πετάγεται στο λαιμό μου όταν τραγουδάω. Τραγούδησα προχθές.. Πολλά τραγούδια για την πόλη που βρίσκεσαι, όμορφη θεσσαλονίκη, θεσσαλονίκη μάγισσα, στον λευκό το πύργο πήρα τα φιλιά της κι άλλα πολλά.. Έπαιξε μέχρι και το “συ μου χάραξες πορεία”.. Κι εσύ θα περνούσες καλά! Γιατί πέρα από τη φλέβα, παρόντες ήταν το γαιδούρι (απ’όλες τις απόψεις επιβεβαιώνει τον τίτλο του.. ), το φρίκουλο και άλλες δύο κοπέλες. Θα έπινες και τα ουζάκια σου κι εσύ, θα έκανες κεφάλι, μετά θα έκανες βλακείες, θα έκαιγες τα ρούχα σου με το τσιγάρο σου κι εγώ θα γελούσα, θα έριχνες στάνταρ και τα ποτήρια σε κάποια φάση κι ο κοντός θα σου φώναζε.. Θα σκόρπιζες και τη στάχτη παντού! Βγάλανε και κάτι αστεία για ‘μένα πάλι οι άλλοι, σε φάση δουλέματος που πολύ θα σου άρεσαν! Τα αστεία είναι του ίδιου τύπου με τα αστεία για το Μάκη, αλλά προσαρμοσμένα για ‘μένα.. Έχουν πολύ γέλιο.. “Δεν αγχώνει ο καθηγητής το Θόγια, αλλά ο Θόγιας τον καθηγητή”, ή “Όταν ο καθηγητής έδωσε τη διπλωματική στο Θόγια, ο Θόγιας την επόμενη μέρα του την παρουσίασε”. “Ο Θόγιας δεν κάνει ποτέ λάθος, ποτέ!”.. Είναι συγκινητική η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν στη σχολή πάντως, ειλικρινά!! Και σωστά να τα έχουνε, θα τα αλλάξουν αν έχω διαφορετικά (και προφανώς κάνουμε όλοι λάθος).. Έτσι την πάτησε ο κοντός και κόπηκε.. Τι να πεις; Α ναι, έλεγα για τα αστεία που βγάλανε! Θα γελούσες πολύ, και γελάς κι ωραία, και θα περνούσα καλά κι εγώ!! Είδες το τελευταίο επειδόδιο στα Υπέροχα Πλάσματα; Τράγικ η κατάστασή μας πιστεύω.. Απίστευτο ε; Το περίμενες κιόλας ότι θα σκεφτούμε το ίδιο; Χαχα, μάλλον γίναμε προβλέψιμοι, αυτό που σιχαινόσουν.. Αλλά και απρόβλεπτος να είσαι, δεν είναι προβλέψιμο ότι θα είσαι απρόβλεπτος; Αυτό σου έλεγα πάντα και σου ‘σπαγα τα νεύρα!! Και χαιρόμουν πάλι.. Γίνομαι πολύ σπασαρχίδης μερικές φορές!!

Σου έγραψα ένα cd.. Θα στο στείλω αύριο, πουρνό πουρνό.. Και όταν το λάβεις, πάρε με τηλέφωνο και πες οργασμικά “Σ’ευχαριστώ, είσαι τρέλα!!”.. Αλλά πρόσεχε, αν προσποιηθείς θα το καταλάβω.. Χαχαχα!!! Πολύ αστείος είμαι και σήμερα και δεν είναι κανείς μαζί μου να με απολαύσει!!

Πριν λίγο γύρισα από μπόουλινγκ πάλι.. Πήγαμε 8 άτομα, πολλά άτομα αυτή τη φορά.. Ήθελα να εντυπωσιάσω και μία κοπελίτσα, αλλά οι ριξιές μου σήμερα δε πήγαιναν αλφαδιά, σαν να έχασα ρε παιδί μου την ακρίβεια διαβήτη που είχα… Μαλακία, 5ος και 6ος βγήκα.. Αρκέστηκα στο να είμαι η ψυχή της παρέας πάλι! Αλλά τζίφος.. Ούτε να με κοιτάξει!!! Λογικά δε θα έχει γούστο ή θα ήταν ντροπαλή, ή τυφλή.. Πολλές τυφλές μαζεύτηκαν ρε παιδί μου όμως.. Καμιά δε βλέπει καλά! Η υποκειμενική άποψή μου είναι πως αντικειμενικά οι γυναίκες σήμερα δεν είχαν γούστο.

Προχθές πάλι.. Όλες είχαν γούστο!! Στο ουζερί όλες με κοιτούσαν.. Ήπια κι εγώ λιγάκι παραπάνω, αλλά τι να κάνεις; Κι έτσι όπως ήπια, άρχισα να τα ρίχνω σε καθημερινές κοπέλες, κορίτσια της διπλανής πόρτας. Μέχρι λίγο πριν φύγουμε από το μαγαζί θυμάμαι τα πάντα, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα, σκοτάδι, κενό.. Οπότε, ξυπνάω το επόμενο πρωί, και τι βλέπω στο κρεββάτι;;; Την Ματούλα από τη σχολή.. Την τράβηξα φωτογραφία γιατί ήταν πολύ όμορφη έτσι όπως κοιμόταν, και ξαναγύρισα στο κρεββάτι να χουζουρέψω με τη Ματούλα.. Σου παραθέτω και τη φωτογραφία (κοίτα στην αρχή του ποστ).

Καλά, επειδή το έκαψα τελείως το σημερινό, λέω να πηγαίνω για ύπνο.. Αλλά θα ήθελα όταν ξυπνήσω αύριο, να δω εσένα να κοιμάσαι δίπλα μου. Σου υπόσχομαι να μη σε τραβήξω φωτογραφία!

Καλή σου νύχτα,
Ο Θόγιας σου.”

ΥΓ: Σκοπεύω να γράψω κι άλλα γράμματα, γι’ αυτό και το Νο1 στον τίτλο..

Εν θερμώ

 

 

OK..Δεδομένου πως η μέρα δεν τελείωσε ακόμα, έχω ακόμα το δικαίωμα να γράψω ένα ακόμη καταθλιπτικό ποστ. Μόλις γύρισα βασικά και δεν κατάφερα να αποβάλλω όλες τις αρνητικές σκέψεις μου, όχι τόσο για το θέμα που ανέφερα στο προηγούμενο ποστ, αλλά για αυτά που έκανα κατά τη διάρκεια τις ημέρας.

Ο καθένας έχει την ανάγκη να νιώθει απαραίτητος. Πόσο μάλλον σε άτομα που έχεις δώσει τόσα πολλά.. Οπότε, φτάνει η στιγμή να συνειδητοποιήσεις πως μάλλον ήταν ιδέα σου ότι είχες κάποιο ρόλο στη ζωή κάποιων. Ή τελικά δεν έχουν βρει τον τρόπο να στο δείχνουν σε πράξεις.. Γιατί στα λόγια όλοι ξέρουμε να το δείχνουμε.. Η αλήθεια είναι πως όταν γινόμαστε συναισθηματικοί λέμε πολλά, στέλνουμε πολλά, θέλουμε να εκφραστούμε και λέμε λόγια μεγάλα. Όταν φτάνει η στιγμή να τα αποδείξεις όμως… Ναι, εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.. Κι αυτό ισχύει για κάθε σχέση, φιλική ή ερωτική (την οικογενειακή δεν την βάζω μέσα).. Στη ζωή μου αυτούς που θεωρώ σημαντικούς τους βάζω πολύ ψηλά. Στο πρώτο σκαλί, όπως μου αρέσει να λέω. Τους το δείχνω με κάθε τρόπο, με συμπαράσταση, με συμβουλές, με πλάκες, με συμμετοχή σε όλα, σε όλα όμως. Εννοείται πως έχω και τελείως σπασαρχίδικα χαρακτηριστικά (βλέπε συνειρμούς, αφηρημάδα, έλλειψη της ικανότητας να συμβαδίζω πάντα με τη σκέψη του άλλου, και μερικές φορές η (πάντα δικαιολογημένη) καχυποψία μου)..

Είναι μερικές στιγμές που όλα πάνε σκατά. Και θέλεις κάτι, κάποιον. Όχι τόσο ως στήριγμα, αλλά ως κατανόηση, να κάτσει και να σε ακούσει να κλαίγεσαι ρε παιδί μου. Μερικές φορές μάλιστα ούτε οι φίλοι φτάνουν. Μα πάντα αυτοί είναι το μόνο που έχεις. Ή μήπως δεν τους έχεις; Είναι φορές που θέλεις απλώς να νιώσεις απαραίτητος. Ότι μετράς. Κι ενώ ψάχνεις να δεις ότι μετράς, πού μετράς, και για ποιόν, συνειδητοποιείς πως μετράς για άλλους λόγους από ότι περίμενες. Για την ικανότητά σου να ακούς και να ηρεμείς τον άλλον, για τις συμβουλές (όχι ότι τις ακολουθούν, αλλά κι οι συμβουλές είναι θεραπευτικό μέρος συζήτησης.. Ούτε εγώ ακούω συμβουλές..), για την αποφασιστικότητά σου, και λοιπά ή ίσως ούτε αυτά, ή ίσως για άλλα που δεν έχεις καν σκεφτεί.. Αλλά πέρα από αυτό, τι;

Ο έξω κόσμος ακούει διπλωματική και σκέφτεται: “Ρε συ, αυτός έχει επαγγελματικό!”, ή “Ρε συ, αυτός είναι καλόόός..”.. Η πίεση του σταδίου αυτού (έτσι όπως την ζω εγώ) είναι τεράστια. Έχουμε και νομικές υποθέσεις να τρέχουν.. Και πιο προσωπικοί τομείς θα μπορούσαν να πηγαίνουν καλύτερα. Το θέμα είναι, όπως έχω αναφέρει και παλιότερα, πως δεν θα πάω εγώ να πιάσω κάποιον να του πω πως πιέζομαι από παντού και θέλω κάπου να τα πω. Θέλω να με ρωτήσει πρώτα, και μετά θα του τα πω όλα.. Θέλω ενδιαφέρον. Το τίμημα της (ψωρο)περηφάνιας όπως είχα πεί και τότε. Αλλά η ερώτηση “Τρέχει τίποτα; Γιατί είσαι έτσι;”έχει να ακουστεί καιρό, και η απουσία της δημιουργεί ερωτηματικά στο υπερ-αναλυτικό μυαλό μου. Όταν ο άλλος σε βλέπει κάπως, είναι λογικό επόμενο να σε ρωτήσει γιατί είσαι έτσι. Ή έτσι νόμιζα. Και εννοείται πως δε λέμε να σε ρωτήσει μπροστά την παρέα, ή σε άκυρη στιγμή. Λέμε να σε πιάσει να μιλήσετε οι δυο σας. Και επιστρέφω στο προηγούμενο ποστ.

Το πρόσωπό μου έχει γεμίσει σημάδια, με χτυπάνε αλλεργίες από το πουθενά (ποτέ δεν είχα αλλεργίες σε τίποτα, αλλά φαίνεται πως τα μάτια μου, η μύτη μου και ο λαιμός μου κάνουν την επανάστασή τους), νιώθω πως θα σκάσω από την πίεση, και.. Και δε νιώθω απαραίτητος πια. Είναι η χαμηλή αυτοπεποίθηση; Είναι θεωρίες συνομωσίας που φτιάχνω στο μυαλό μου; Είναι μήπως παράνοια; Σχιζοφρένεια ίσως;

 

Δεν άφησα ποτέ τον εαυτό μου να πιάσει πάτο. Πίστευα πως δεν ΠΡΕΠΕΙ να πιάσω πάτο, γιατί θα χάλαγα την εικόνα μου στα μάτια μου, θα έβγαζα αδυναμία στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήμουν ηλίθιος, εννοείται. Επίσης, είδα πως όσο καταπιέζεις κάποια πράγματα, σου βγαίνουν αλλού, ξεσπάς σε άτομα που δε φταίνε, και νιώθεις και μαλακισμένος μετά.

Όσο ζεις μαθαίνεις. Κι εγώ μαθαίνω από τους γύρω μου. Τι ΔΕΝ πρέπει να περιμένω. Γκρεμίζονται οι κοσμοθεωρίες μου καθημερινά, και δεν μπορώ άλλο. Αλλίως είχα τη φιλία στα μάτια μου, αλλιώς την έχω τώρα, και αλλιώς (ίσως) αργότερα. Ανάμεσα σε φιλία δεν μπαίνει κανείς. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως, ναι, μπαίνει, και όχι μόνο το καταλαβαίνεις, αλλά το αποδέχεσαι κιόλας, και δεν περιμένεις και κάτι παραπάνω. Οι προτεραιότητες του άλλου δεν ήταν ποτέ οι ίδιες με τις δικές σου, απλώς έτυχε να το δεις τώρα. Την πάτησες μια, την πάτησες δυο, είσαι που είσαι και καχύποπτος.. άντε να ξανασυγκινηθείς από άνθρωπο τώρα!! Και που καταλήγεις; Καταλήγεις σε ένα τραπέζι με τον εαυτό σου. Τον ρωτάς: “Ρε μαλάκα, τι έκανες λάθος;”. Και αν η απάντηση είναι τίποτα, είσαι τυχερός, και προχωράς. Είμαι τυχερός, αισθάνομαι τυχερός, χωρίς αμφιβολία κιόλας.

Όλα αυτά τα λέω εν θερμώ, επομένως αυτομάτως ακυρώνονται. Ταρακουνήθηκα αρκετά, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν θα σκέφτομαι έτσι και αύριο, ή μετά από μερικές μέρες τέλοσπάντων. Και συμπεράσματα έβγαλα, για συγκεκριμένα άτομα, αλλά δε τα γενικεύω. Και εμμένω και στο ότι η φιλία, πέρα από επικοινωνία, εμπιστοσύνη και καλή καρδιά, χρειάζεται και έννοια, και χρόνο, όταν αυτός μπορεί να δωθεί. Πότισμα βασικά, αυτό χρειάζεται. Κι είναι λίγοι αυτοί που την ποτίζουν. Όλο αύριο και αύριο λένε, και όταν πια το αποφασίσουν, ίσως να είναι και αργά. Συνήθως δεν είναι, αλλά αξίζει την ταλαιπωρία..;

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια μπύρα, για ένα καφέ, για μια κουβέντα. Αν δεν το βλέπεις, τότε είσαι βαθιά νυχτωμένος. Κι όλα αυτά τα σκέφτομαι εν αγνοία σου, αλλά αυτό είναι λάθος και των δύο μας.

 

“Γιατί; Έγινε κάτι;”

Γουστάρω να βρίσκομαι με τον κολλητό μου και να πίνουμε καφέ. Οι δυό μας. Να βρισκόμαστε, υπάρχει-δεν υπάρχει λόγος. Για ένα καφέ. Δε με νοιάζει τι κάνεις, βρες το χρόνο να πάμε ένα καφέ. Εγώ δεν κάνω τίποτα, όλη μέρα σπίτι κάθομαι. Δεν θα σε κυνηγάω, δεν είμαι γκόμενά σου. Και δε σου πω αυτά που σκέφτομαι, γιατί τότε θα νιώσω γκόμενά σου. Κι αυτό είναι χειρότερο. Λοιπόν, το πρόβλημα με το χρόνο το έχεις εσύ. Έχεις σχέση, έχεις φιλοξενούμενους.. έχεις και φίλους όμως. Και τους έχεις γράψει τελευταία, ή μάλλον έτσι νιώθουν. Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων, και ξέρω πως εγώ θα έβρισκα χρόνο, όπως έχω αποδείξει. Όσοι είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια λένε, αλλά ένα γαμημένο δύωρο δε μπορείς να βρεις; Πάνε σχεδόν 2 εβδομάδες. Και όχι, δε μου φτάνει που συναντιόμαστε “τυχαία” για καφέ με άλλους. Και όχι, δε θέλω να βρεθούμε “επειδή έχει γίνει κάτι”. Δηλαδή τι; Δεν θα ξαναβρεθούμε μέχρι να συμβεί κάτι; Όχι, γιατί δε θα περιμένω εγώ μέχρι να χωρίσεις, ή να πάρω εγώ πτυχίο για να ξανεβρεθούμε. Γιατί προς τα εκεί πάει το πράμα. Μόνο αν γίνει κάτι! Μόνο αν δεν είναι κάποιος καλά! Γιατί αν είναι καλά, φτάνει μόνο το τηλεφώνημα. Ή μερικές φορές, και το τίποτα είναι αρκετό.

Αυτά είχα να πω, να τα βγάλω από μέσα μου. Από σήμερα κιόλας τα ξεχνάω, και ξεκινάω με λιγότερες απαιτήσεις, ίσως να είμαι και παράλογος και να μην το βλέπω. Ίσως και να έχω δίκιο. Όπως και να έχει, οι απαιτήσεις θα λιγοστέψουν, να έχουμε κι οι δυο μεγαλύτερη άνεση κινήσεων. Είναι που έχω εξιδανικεύσει τη φιλία, πολλά φιλαράκια βλέπω μάλλον. Τα σχόλια αυτή τη φορά τα κλείνω, να με σχωράτε. Τα λέμε ξανά από αύριο με πολύ πολύ, πολύ καλύτερη διάθεση.