Ενέργεια

Είμαι καλά! Μετά από μήνες, νιώθω μία ελαφριά χαλάρωση, πως τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Πήρα αποφάσεις για διλλήματα που είχα (βασικά μάλλον είχε παρθεί η απόφαση από άλλους ερήμην μου, αλλά χρησιμοποιώ πρώτο ενικό για να νιώσω καλύτερα). Ας είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι πια διλλήματα, είναι πλέον γεγονότα. Η φάση στην οποία είχα μείνει στάσιμος τόόόόσους μήνες επιτέλους τελείωσε, προχωράω στην επόμενη φάση, με ηθικό ακμαιότατο και σώμα γυμνασμένο. Την Παρασκευή θα κάνω το πρώτο μου μπάνιο και πολύ χαίρομαι που θα ξανακούσω τα γυναικεία ξεφωνητά.. Καλή η μονογαμία, αλλά έβγαλα το κορμί μου πολύ απότομα από την προσφορά, και μου έλειψε η ζήτηση.. θα δοκιμάσω λοιπόν τη μέση λύση αυτό το καλοκαίρι: Λουκ μπατ ντου νοτ τατς!

Γύρω στο Μάρτιο είχα αρρωστήσει, κι είχα χάσει τέσσερα κιλά λόγω αρρώστιας, με αποτέλεσμα τα τζινάκια που είχα να μην αγκαλιάζουν πλέον καλαίσθητα την ντελικάτη-αρρενωπή μέση μου.. Πέρασαν οι μήνες και νόμιζα ότι τα κιλά δεν τα έπαιρνα, γιατί τα εξαίσια ρούχα μου δεν ήταν το ίδιο πάνω μου.. Προχθές ανακάλυψα ότι τα κιλά τα πήρα, απλώς σε ύψος.. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Τρομάζω.. Η διαχωριστική γραμμή του ντελικάτου από το καχεκτικό είναι πολύ λεπτή και φοβάμαι μην την ξεπεράσω.. Ευτυχώς οι αμέτρητοι κοιλιακοί μου είναι σταθερή αξία!

Τον τελευταίο καιρό που έφαγα τον ανταγωνισμό στη μάπα, έμαθα να τον χειρίζομαι.. Ή, για να το θέσω καλύτερα, έμαθα να μην τον χειρίζομαι. Απλώς αγνοώ τα περιστατικά, κι αφήνω τον ανταγωνιστή στην αυταρέσκειά του. Θα γίνει η κουβέντα εννοείται, θα.. γίνει βεβαίως βεβαίως.. Είναι απίστευτο το πόσο μαθαίνεις την ανθρώπινη φύση μέσα από τέτοια περιστατικά.. Κάθισα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κατέληξα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μεγάλο πράγμα η έλλειψη αυτή. Κάθε άνθρωπος έχει κι από μία, και εννοείται πως εξωτερικεύεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. Ένας τρόπος λοιπόν, όπως είδα κατά την εκτενή μου έρευνα στο τεράστιο δείγμα του ενός ανθρώπου, είναι πως προσπαθείς να πείσεις τους άλλους πως αξίζεις παραπάνω. Ο εγωιστής είναι εγωιστής επειδή δεν πιστεύει στον εαυτό του, και με τις πράξεις του προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αντίθετο, για να πειστεί κι ίδιος του. Ας είναι. Αυτός που καταλαβαίνει περισσότερα, λέει λιγότερα, και κάνει υπομονή.

Το ποστ το άρχισα πριν 6 ώρες και το συνεχίζω τώρα. Η κυκλοθυμία είναι μόνιμη κατάσταση πια. Θέλω να σταματήσει ο χρόνος. Είναι τόσα πολλά που θέλω να μιλήσω, νιώθω πως θα πνιγώ. Τώρα νιώθω πως πνίγομαι. Εϊναι δυνατόν; Ούτε να το φανταζόμουν πως θα έφτανα ποτέ σε αυτή τη θέση της επιλογής. Καρδιά και λογική και μαλακίες, που όταν τα άκουγα είχα τη λύση στο στόμα μου αμέσως και τώρα είμαι ακριβώς στη μέση. Ταξίδια, διπλωματικές, μεταπτυχιακά, σχέσεις, στρατός, έγιναν όλα ένα κουβάρι. Με τί μυαλό να πάρει κανείς αποφάσεις; Θέλω να συναντήσω τον εαυτό μου, δέκα χρόνια μεγαλύτερο και να μου πει τι επέλεξε. Και να μου πει τί να κάνω.  Ας είναι. Κυκλοθυμία. Πριν 6 ώρες έλεγα πως πήρα αποφάσεις, και τώρα λέω πως βρίσκομαι στη μέση. Να πόσο καλά είμαι.

Το μόνο θετικό που σκέφτομαι τώρα είναι προχθές το βράδυ που της τηλεφώνησα, κι αυτή το σήκωσε και είπε: “Τί καλά που με πήρες, ήθελα να σ’ακούσω”.

Θέλω να πιω και να χορέψω.

Not enough time

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που “ήξερε τί ήθελε” μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 “κι εγώ”. Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι “έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου”. Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί “παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου”. Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα “όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς”, να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, “σ’αγαπάω” να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

A hard day’s night

Πέρασε κι ο Απρίλης. Χωρίς να έχω τις άπειρες δουλειές νιώθω πως δεν έχω χρόνο για τίποτα. Όλο βιάζομαι και ποτέ δεν προλαβαίνω. Και δε λέω, εντάξει, πάλι καλά που δεν είμαι στάσιμος. Τώρα κάτι κάνω, δε βαριέμαι τουλάχιστον. Έπιασα δουλειά σ’εκείνο το ισπανικό μπαράκι. Το ανοίγω τα πρωινά, δουλεύω οχτάωρο. Στην αρχή που το σκεφτόμουν έλεγα ότι θα περνάω και γαμώ. Δεν έχει πολύ κόσμο, δε γίνεται να έχει πολύ κόσμο μιας και έχει 9 τραπέζια συνολικά. Και σκεφτόμουν πως τις ώρες που θα κάθομαι θα μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου, να με βαράει ο ήλιος έξω το πρωί, στο στενό του λιμανιού, με τον πρώτο καφέ της μέρας και τσιγάρο. Και δεν είχα πέσει πολύ έξω, αφού τελικά τις πρώτες εφτά μέρες δουλειάς διάβασα τέσσερα βιβλία. Αλλά έπαθα overdose. Και για λίγο καιρό δεν νομίζω να μπορώ να διαβάσω κάτι άλλο, πέρα από ζώδια και τεχνικές για ανάδειξη και διατήρηση κοιλιακών εν όψει του καλοκαιριού. Έκανα ένα τεστ στο φέισμπουκ, ποιος ήρωας παραμυθιού είσαι και μου βγήκε κοκκινοσκουφίτσα. Έκανα κι άλλα 1500 τεστ κι έπεσαν όλα μέσα. Ας πούμε το όνομα του άλλου μου μισού είναι βαγγέλης. Τι κουλό κι αυτό. Ασχολήθηκα πολύ με τη διπλωματική το Πάσχα, μιας και βρέθηκα επιτέλους μόνος μου στο γραφείο και μπόρεσα να οργανωθώ όπως ήθελα και όχι όπως μου επέτρεπαν. Αλλά κόλλησα πάλι σε ένα σημείο που μόλις σήμερα ξεκαθάρισα, αλλά πια είναι αργά γιατί επέστρεψαν οι άλλοι και πρέπει να μου γίνει ο κώλος “να” για να μπορέσω να δουλέψω όπως θέλω. Ας είναι. Έτσι έφυγε το Πάσχα.. Χωρίς παρέα, με τη δουλειά και τη διπλωματική. Και εννοείται με τη ζαργάνα. Αν κάποτε είχα συνδυάσει όλα μου τα παιδικά χρόνια με τη φίλη μου τη ζαργάνα, τώρα συνδυάζω τις φοιτητικές διακοπές (πάσχα χριστούγεννα) με τη σχέση μου τη ζαργάνα. Ευτυχώς. Τώρα που το έφερε η κουβέντα, ένα άλλο τεστ στο φέισμπουκ μου είπε πως η/ο αγαπημένη/ος μου θε με παντρευτεί! Και πάρα πολύ χάρηκα.

Το Πάσχα πήγα στο χωριό μου για ένα τριήμερο. Εκεί φυσικά ήταν και τα ξαδέρρφια μου. Τα δεύτερα ξαδέρφια μου, όταν ήμουν στην τρίτη ή τετάρτη δημοτικού μου έβγαλαν μία φήμη στο χωριό, και για τρία χρόνια συνολικά όλα τα άλλα παιδιά στο χωριό με φώναζαν “καρφί”. Γιατί ένα πάσχα είχαμε πάει όλοι στο διπλανό χωριό να παίξουμε μπάσκετ οι ομάδες των δύο χωριών, και εγώ με ένα άλλο παιδί μεγαλύτερό μου είχαμε μείνει έξω για αλλαγές. Και εκεί που ήμασταν μου είπε να ανοίξω το τσαντάκι του μεγαλύτερου της παρέας που εκείνη τη στιγμή έπαιζε μπάσκετ. Με τα πολλά το άνοιξα, και τί βρήκα μέσα; Τσιγάρα!!! Είχα τρομοκρατηθεί, μιας και οι δικοί μου από τριών χρονών μου το παρουσιάζανε ως έγκλημα.. Μόλις τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι, είπα στα παιδιά (ενώ ο μεγάλος της παρέας έλειπε) “ρε παιδιά, ο Δημήτρης καπνίζει”. Πως δεν έφαγα ξύλο… Μου χίμηξε ο ξάδερφός μου κι άρχισε να φωνάζει, και με τα πολλά για τρία χρόνια με φώναζαν στο χωριό καρφί, όταν ήταν μπροστά ο ξάδερφός μου. Η μάνα μου τράβηξε πολλά τότε.. Δε με πάιρνανε πια μαζί τους για παιχνίδια, “σιγά μην πάρουμε κι εσένα το καρφί”, κι άλλα τέτοια που τώρα ακούγονται αστεία.  Ας είναι. Η μάνα μου είχε κόψει το κάπνισμα τα τελευταία πέντε χρόνια γιατί είχε πάθει έμφραγμα. Κι ερχόμαστε στο φέτος. Εκεί που τρώγαμε και καθόμουν δίπλα στον ξάδερφό μου, βγάζω να στρίψω τσιγάρο, και με κοιτάει η μάνα μου με βλέμμα που λέει “αχ και να μπορούσα να κάνω κι εγώ”.. Το έπιασε το βλέμμα ο ξάδερφός μου, με ρώτησε, του είπα πως στη μάνα μου λείπει το τσιγάρο, και τί μου απάντησε ο αθεόφοβος; “Ναι το ξέρω ότι καπνίζει κρυφά.. Αφού σήμερα εμένα έστειλε να της πάρω τσιγάρα.” “Τι είπες;” τον ρώτησα, και μου ξαναείπε το ίδιο πράγμα.. “Εγώ αυτό δεν το ήξερα” του λέω. “Κάνε πως δεν το άκουσες” απάντησε. Ήταν ώρα για εκδίκηση σκέφτηκα αλλά όπως λέει κι ο μπαμπάς, είναι κακό να πράττεις εν θερμώ οπότε συγκρατήθηκα στιγμιαία..  Τα επόμενα δεν έχουν σημασία, ούτε του φώναξα, ούτε τον έβρισα (πολύ), ούτε τον έκανα ρεζίλι, μιας και θα ρεζίλευα και τη μάνα μου. Την έπιασα αργότερα και της μίλησα, με διαβεβαίωσε πως δεν κάνει πολλά τη μέρα, και τελικά έληξε η συζήτηση με την μάνα μου να νομίζει πως δε θα ανησυχώ. Σαν να είναι δεκαεφτά χρονών και να κρύβεται από την οικογένειά της. Ας είναι. Θα δείξει.. Δεν το ξέρει ούτε ο πατέρας μου ούτε ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου πήρε άδεια από το στρατό και ήρθε σπίτι για πέντε μέρες. Μόλις έφυγε. Θα μου λείψει, αν και δεν νομίζω να κατάλαβε κάτι τέτοιο μιας και ούτε εγώ κατάλαβα κάτι τέτοιο από μέρους του. Απλώς το ξέρω.

Η εξεταστική μου κανονικά θα ήταν κάπου στα μέσα Ιουλίου, παρόλο που μερικές φήμες έλεγαν πως ίσως να είναι αρχές Ιουνίου.. Έκλεισα αεροπορικά για θεσσαλονίκη πέντε με ενιά ιουνίου προχθές, και σήμερα έμαθα ότι η εξεταστική μου είναι μία με δεκαπέντε Ιουνίου. Πέτυχα διάνα! Έπρεπε να το είχα προβλέψει, έτσι συμβαίνουν αυτά με μένα.. Μην τα ξαναλέμε για τον μέρφυ..

Παρόλα αυτά, όλες τις προηγούμενες μέρες ήμουν αρκετά καλά. Σήμερα κάτι με έπιασε, ίσως επειδή έμαθα για την εξεταστική, ίσως γιατί αγχώθηκα για τη διπλωματική ή γιατί έφυγε ο αδερφός μου. Δεν έχει σημασία. Θα πάω να πάρω μοσχοφίλερο να κάτσω να πιω. Τώρα που είπα “να πιω” θυμήθηκα μία από εκείνες τις ¨σοβαρές¨ οικογενειακές συζητήσεις που έχουμε κάθε Πάσχα στο χωριό.. Κάθομαι με τον μπαμπά μπροστά από το τζάκι, εγώ διαβάζω βιβλίο και καπνίζω, ο μπαμπάς παίζει το μαντολίνο του. Τζάκι, βιβλίο, τσιγάρο, η σκηνοθεσία σηκώνει κρασάκι σκέφτηκα.. Οπότε σηκώνομαι και βάζω ένα ποτήρι κρασί.. Με βλέπει ο πατέρας μου, σταματάει να παίζει και μου λέει: “Μπορείς να αντέξεις μία μέρα χωρίς αλκοόλ;” χωρίς επιθετικότητα όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς ανησυχία εκδήλωνε το ύφος του.. Του λέω ναι, και με ρωτάει αν είμαι σίγουρος. Του απαντάω ναι γελώντας και μου λέει με απόλυτα σοβαρό ύφος ότι ο αλκοολισμός είναι μία εξάρτηση που την καταλαβαίνεις οταν είναι πια αργά. Έπεσα κάτω από τα γέλια.. Ο πατέρας μου νομίζει πως είμαι αλκοολικός, και σκέφτομαι να τον δουλέψω.. Ένα πρωί που θα φτιάχνει καφέ να τον ρωτήσω αν υπάρχει μπύρα στο ψυγείο, να τον δω να σοβαρεύει απότομα.

Το τριήμερο της πρωτομαγιάς έρχεται η ζαργάνα, θα περάσουμε ωραία. Να κάτι που έχω να περιμένω. Ο μάης. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας. Κάθε μήνα αυτό λέω βέβαια. Ας είναι. Όλα θα πάνε καλά νομίζω.

Here comes the flood

Μετά από τόσο καιρό θα περίμενε κανείς πως θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά δεν έχω καμία όρεξη. Μάλλον φταίει ο Μάρτης. Ας είναι.. Τα πράγματα πηγαίνουν κατ’ευχήν. Τα μαθήματα πήγαν σχετικά καλά, η μαλακία που είχε γίνει με τη διπλωματική ευτυχώς με την κοντή το σώσαμε και μπορώ πλέον να προχωρήσω με την δική μου διπλωματική.. Με τη ζαργάνα πέρασα τέλεια στη Θεσσαλονίκη, πήγαμε σε διαφορετικά μέρη, κάναμε διαφορετικά πράγματα. Όλα καλά.

Σαφέστατα, υπάρχουν και μερικοί προβληματισμοί, κάτι λογικό αφού συναναστρέφομαι με ανθρώπους και όχι με ζώα. Μέσα σε τόσες μέρες μίλησα για πάρα πολλά και μακάρι να είχα όρεξη να σας τα πω, ειλικρινά τα φώτα μου σας είναι απαραίτητα αλλά όλα πιστεύω θα γίνουν εν καιρώ.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το εξής: μακάρι να μην ήμουν χαμηλού προφίλ. Να μπορούσα να περηφανευτώ, να ακούω καλά λόγια χωρίς να νιώθω άσχημα. Με πειράζει πάρα πολύ που δεν έχω σιγουριά σε ότι κάνω ενώ άλλοι, ελαφρώς ασχετότεροι, δείχνουν πως πατάνε στα πόδια τους. Όταν άλλοι παίρνουν επαίνους βάζοντας κτητικές αντωνυμίες “μου” μπροστά ενώ τα πράγματα έχουν γίνει απο πληθυντικό αριθμό ατόμων, θα ήθελα να διεκδικήσω κάτι. ΟΚ, ένας έπαινος είναι θα μου πεις, αλλά έχω αρρώστια, έίμαι ανώριμος, θέλω επιβεβαίωση, έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση, όπως θες πες το, θέλω κι εγώ. Θα ήθέλα να είμαι πιο ανταγωνιστικός, να θέλω να φαίνομαι κι όχι να περιμένω να φανώ. Να ανέχομαι μέχρι εκεί που με παίρνει. Μάλλον βασικά είμαι μαλθακός κι όχι χαμηλού προφίλ. Αλλά αυτό αλλάζει σίγουρα και η αλλαγή είναι ήδη σε εφαρμογή. “Μάλωνα” προχθές με ένα συμφοιτητή για ένα θέμα, για το οποίο ήταν κάθετος πως δεν ξέρω από ”από αυτόν τον τομέα” κι ότι είναι σίγουρος πως κάνω λάθος, παρόλο που αυτός δεν ήξερε να αιτιολογήσει το θέμα που είχε προκύψει. Τελικά είχα δίκιο, κι ήρθε ο ίδιος να μου το πει, αλλά σε ύφος: “Κάναμε λάθος τελικά, δεν ήταν αυτό που λέγαμε, ήταν το άλλο που δεν το είχαμε σκεφτεί”. Δεν είπα τίποτα κι απλώς άλλαξα θέμα. Γενικά όταν έχω να κάνω με τέτοιους ανθρώπους νιώθω πως δεν ακούγομαι, πως το μυαλό-ξυράφι μου δεν χρησιμεύει. Πνίγομαι, περιορίζομαι, χάνω την όρεξή μου.

Είναι ένα μόνο από τα σκηνικά των τελευταίων ημερών που αποδεικνύει το χαμηλό προφίλ/ μαλθακότητά μου. Και πως αντιμετωπίζεται; Κάποιος άλλος απλώς δε θα το επέτρεπε από την αρχή και τέρμα η ιστορία. Οπότε απλώς θα κάνω το μαλάκα μέχρι να τελειώσουν αυτές οι επαφές. Ταυτόχρονα, καθ’όλη τη διάρκεια θα μουτζώνω τον εαυτό μου και θα μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, και θα σκέφτομαι να ανοίξω το στοματάκι μου ή όχι, τελικά δεν θα το ανοίγω μέχρις ώτου ξεσπάσω και τα κάνω όλα λίμπα. Γιατί οκ, είμαι χαμηλού προφίλ αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας. Δεν είμαστε και μαλάκες.

Είμαι στο γραφείο και πρέπει να την κάνω, πρέπει να πάω σε μία γιορτή. Τώρα γιατί στην ίδια πρόταση μπαίνει το πρέπει να και το γιορτή δεν ξέρω. Δεν το περίμενα αυτό από μένα. Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως, όταν τα μέηλ σας που παρακαλούν για νέο ποστ φτάσουν τετραψήφιο αριθμό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο λοιπόν θα τα πούμε! Χαιρετώ!

ΥΓ: Από ότι βλέπω, ο Μάρτης ήταν ελάχιστα παραγωγικός για τους περισσότερους.. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

Σικ

Την περασμένη πέμπτη τελείωσα την εξεταστική, έδωσα το τελευταίο μου μάθημα και προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την πιο ερωτική εμπειρία της ζωής μου. Θα ανέβαινα στη ζαργάνα. ΤΗν Πέμπτη το βράδυ λοιπόν βγήκαμε για ούζα, ήταν ποολύ ωραία.. Την Παρασκευή ξύπνησα με πυρετό.. Μέχρι αυτή τη στιγμή είμαι άρρωστος.. Χτύπησα κάτι σαραντάρια, τα ρίγη ακόμα να σταματήσουν. Ο γιατρός απεφάνθη φαρρυγγίτιδα. Αυτό το πενταήμερο λοιπόν που είμαι ξάπλα, έχω παρατηρήσει ότι ο πυρετός ανεβαίνει όταν κάνω τσιγάρο, όταν κοιμάμαι, ή όταν μιλάω στο τηλέφωνο με τη ζαργάνα. Ας είναι. Απλώς περιμένω. Πρέπει να παίρνω κι εκείνη την αντιβίωση που ειλικρινά τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που πρέπει να πιω το χάπι, έχει το μέγεθος της μπάλας του τένις!! Χωρίς υπερβολές! Πάω να ξαπλώσω γιατί νιώθω ταν πυρετό να ανεβαίνει πάλι. Θα τα πούμε όταν (ή αν) μου περάσει η φαρρυγγίτιδά μου. Χαιρετώ φανς.

ΥΓ: Σικ=sick

Θέλω γάτα 27

Είμαι εγώ και είμαι μόνος μου. Τώρα. Γύρισα σπίτι μετά από κάπου που δεν ήθελα να πάω. Έπρεπε να πάω και πήγα. Και τώρα κάθομαι και κοιτάζω το πληκτρολόγιο. Περιμένω να μου πει τι θέλω να πω. Εγώ δε μπορώ. Έχω ένα πρόβλημα. Το έχω εντοπίσει, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, απλώς το έχω δεχτεί σαν κάτι δικό μου. Δεν έχει σταματήσει να με ενοχλεί. Απλώς όταν συμβαίνει κάτι είναι σαν να λέω στον εαυτό μου “τώρα θα με πιάσει πάλι η κατάθλιψή μου”. Δεν είναι πάντα κατάθλιψη. Εϊναι και ανασφάλεια, είναι και έλλειψη, είναι και νοσταλγία είναι και ανεκπλήρωτα όνειρα. Αλλά σήμερα είναι ένα από τα δύο πρώτα. Αυτά είναι πιο συχνά. Ο μαλακισμένος χαρακτήρας μου πολύ με χαλάει μερικές φορές. Πως αντιμετωπίζεις ανασφάλειες; Την έλλειψη ή τη νοσταλγία; Κάθομαι και κοιτάζω τον τοίχο, κάτι φωτογραφίες του αδερφού μου, κάτι φωτογραφίες δικές μου κάτι σημειώματά της που μου είχε αφήσει δίπλα στο κουτάκι του καφέ για να τα βρω όταν ξυπνήσω. Για πρώτη φορά ήθελα να πάω να τα πιω μόνος μου. Εννοείται πως δεν το έκανα, γιατί έτσι είμαι εγώ. Και εννοείται πως όλοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες, και τα άλλα που είπα, κι εννοείται πως δεν το δείχνουν, ακριβώς όπως κι εγώ. Δεν είμαι εγωιστής πια. Αλλά εγώ δεν βλέπω διαφορά. Θέλω να καπνίσω όλο το κόσμο. Να πιω όλο το κόσμο. Μα είμαι μόνος μου. Μα είμαι εγώ. Και τί κάνω γι’ αυτό; Απλώς γράφω. Τέλεια. Ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, μια κουβέντα. Τόσο μακρυά βρίσκομαι από το επόμενο βήμα. Από το να είμαι κι εγώ καλύτερα. Αν με ρωτούσε κανείς τί θελω; “Τί ζητάς” αν μου έλεγε; Θα ήξερα τί θα του απαντούσα; Ξέρω τι ζητάω τέτοιες στιγμές; Ανθρώπους. Γιατί; Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους ξεχνιέμαι. Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους μιλάω. Μάλλον το πρώτο. Αυτό κάνω. Ξεχνιέμαι μια ζωή, και μια ζωή σκέφτομαι κι αναλύω τα ίδια και τα ίδια. Γιατί και πως.. Και τελικά χάθηκα. Το “να περνάω καλά” είναι ηλίθιο σαν απάντηση; “Κόπηκες” είναι η απάντηση. Ξανά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Προβληματίζομαι γιατί εδώ και χρόνια με απασχολούν τα ίδια πράγματα. Ήμουν ωριμότερος για την ηλικία μου τότε ή μήπως ήμουν ανώριμος πάντα; Τί κάνω στη ζωή μου; Μήπως κυνηγάω ταμπέλες; Είμαι ο “καλός σ’αυτό που κάνει”; Είμαι ο “τύπος που σηκώνει το δούλεμα”, ο αστείος, ο αφηρημένος, ο έξυπνος, ο “αγύριστος κεφάλης”, ο “τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου”, ο αντικειμενικός, ο υποκειμενικός; Ο Γιάννης είμαι. Ξέρω ποιος είμαι; Καταλήξαμε. Είμαι αυτός “που δεν ξέρει ποιος είναι”. Ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ μαζί μου, ή μήπως ασχολούμαι με τα προβλήματα των άλλων επειδή τα δικά μου δεν μπορώ να τα μιλήσω; Έχω έναν φίλο και πολλούς γνωστούς. Έχω μία κοπέλα και πολλές άλλες απλώς μέσα στην πόλη. Με καθορίζουν; Αυτοί με καθορίζουν; Είμαι αυτός που είμαι γι’ αυτούς; Ή είμαι αυτός που είμαι και απλώς τυχαίνει να δένουμε μεταξύ μας; Τους αγαπώ. Εϊμαι εξαρτημένος όμως; Αυτό τουλάχιστον το ξέρω. Δεν είμαι. Παιχνίδια εντυπώσεων, ψυχολογικά τεστ με κάθε κουβέντα. Είμαι αληθινός όταν.. όταν τί; Νιώθω πως το μόνο που ξέρω για μένα είναι τα κόμπλεξ μου. Τί με κάνει αυτή η πληροφορία; Οκ, ξέρω κι άλλα για μένα τα οποία όμως είναι τελείως υποκειμενικά. Είμαι έξυπνος, περνάω καλά μαζί μου άρα είμαι ευχάριστος τύπος, χορεύω όμορφα, μαθαίνω εύκολα το οτιδήποτε. Αυτά και τα κόμπλεξ μου. Μη με δει κανείς να κλαίω, είναι αδυναμία. Μη ζητήσω βοήθεια, να τα βρω όλα μόνος μου. Μην πω τί νιώθω, θα είμαι σαν κομπάρσος χαζοαμερικάνικης εφηβικής ταινίας. Πάντα μου μένει κάτι απωθημένο. Πάντα θα πέσω για ύπνο και θα σκέφτομαι πως κάτι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Πλέον δε με νοιάζει πως με βλέπουν οι άλλοι. Να και κάτι που ξεπέρασα. Ξέρω τι με πειράζει.  Όταν έρχεται σε υποχρεώσεις είμαι τέλειος. Και λέω στον εαυτό μου πως καλά τα κατάφερα. Πάρτα μαλάκα.

“Όταν ζω κάτι, σχεδόν πάντα μου θυμίζει κάτι που έχω διαβάσει. Δεν θα έπρεπε να γίνεται αντίθετα;” Έτσι πρέπει να το έλεγε στο you’ve got mail. Διαβάζω τόσους και τόσους δυναμικούς, που έχουν κι αυτοί μπλογκ σαν κι εμένα κι εσένα ίσως, και αδράττουν πάντα την ευκαιρία, και είναι έτσι κι είναι κι αλλιώς και λένε πάντα αυτό που πρέπει όταν πρέπει να το πούνε και δε χάνουν ευακιρίες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Ας είναι, δεν θα αναλύσω τον εαυτό κάποιων που δημοσιοποιούν μόνο γραπτώς. Δεν είμαι ο αρρενωπός, ο τύπος ο πολλά βαρύς, ο αστείος μέχρι δακρύων, ο κοινωνικός, ο απόλυτα ερωτικός, με το μοιράιο βλέμμα και το μπάσο γέλιο. Είμαι λίγο απ’ όλα, λιγότερο από μερικά, περισσότερο από άλλα.  Θέλω μια ζωή γεμάτη. Νιώθω πως δεν την κάνω αυτή τη ζωή. Κι οι άνθρωποι που μου γεμίζουν τη ζωή μου δεν είναι δικοί μου, έχουν τη δική τους ζωή, δε με έχουν ανάγκη, κι ούτε τους έχω εγώ. Απλώς με γεμίζουν. Απλώς τους αγαπώ. Απλώς είμαι καλά μαζί τους. Συνήθως είμαι καλά και μαζί μου, αλλά σήμερα δεν ξέρω τί έπαθα.

Ξέρω κάτι. Ξέρω πως η ζωή είναι πολλά μαζί. Είναι πότε καλή πότε αλλιώς. Σήμερα είναι “αλλιώς”. Ξέρω και γιατί. Γιατί σήμερα θέλω να με δουν. Να δουν εμένα. Στις κακές μου, όπως είμαι τώρα. Να με μάθουν. Να ξέρουν. Να μου βάλουν ταμπέλες. Να μη μου βάλουν. Δεν ξέρω. Εδώ είναι το άλλο μοιραίο του στυλ “δε μου αρέσουν οι ταμπέλες”. Αυτή τη φράση την έχω συνδέσει με μοιραίους δήθεν ανθρώπους. Οκ, μερικές φορές κολλάει. Ας είναι. Θέλω σήμερα που είμαι έτσι να μιλήσω, να τα πω, να με ακούσουν και να μου πουν πως τώρα με θέλουν πιο πολύ. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μου να δουν, και να τη γουστάρουν. Απλώς επειδή είμαι εγώ. Καθαρά υποκειμενικά. Αυτός είναι ο Γιάννης, και τον γουστάρουμε, άρα θα γουστάρουμε κι αυτό του. Αυτό φοβάμαι; Μήπως δεν το γουστάρουν; Γι’ αυτό δεν μιλάω; Ε τότε είμαι μαλάκας. Ένα βλαμμένο αγαπάνε κι αυτοί και δεν το ξέρουν. Αυτή η ταμπέλα ούτε εμένα μου αρέσει. Σίγουρα δεν είμαι “ο βλαμμένος”.

ΥΓ: Σύννεφο συγνώμη για τον τίτλο.. Σκέφτηκα πως θα έχει πλάκα. Εναλλακτικός τίτλος: Είμαι εγώ.

Blown away

Καθήμενος στην υπέροχη στριφογυριστή μου καρέκλα, βάζω τη ζωή μου κάτω. Αν έπαιρνε κάποιος τη σημερινή μέρα ως μία μέση τιμή της ζωής μου θα κατέληγε πως το συναρτησιακό ολοκλήρωμα που με χαρακτηρίζει είναι ένα μίζερο, γκαντέμικο, αποτυχημένο ολοκλήρωμα. Ένα καταχρηστικό ολοκλήρωμα. Κόπηκα στο μάθημα. Από την άλλη, αν αυτός ο κάποιος έπαιρνε τα τελευταία πέντε χρόνια συνολικά, θα κατέληγε σε μία στοχαστική διαδικασία φουλ ερωτική και επιτυχημένη. Η οποία σαφώς έχει και το καταχρηστικό ολοκλήρωμα που ανέφερα πιο πάνω. Ο καθηγητής επιμένει να βλέπει σε μένα το πρώτο.

Ποια η σημασία και οι προεκτάσεις των γλωσσολογικών εννοιών του νεοθετικισμού; Ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης; Αυτές τις δύο ερωτήσεις έπρεπε να απαντήσω. Και τις απάντησα όσο καλύτερα μπορούσα. Αλλά ήταν αποφασισμένος να μου αποδείξει την άγνοιά μου σε θέματα φιλοσοφίας. Και το κατάφερε. Οπότε έχω καταλήξει στην ακόλουθη κατάταξη χειρότερων επαγγελμάτων:
α) Οι ταξιτζήδες. Είναι μακράν η χειρότερη φάρα.
β) Οι δικηγόροι. Οι αποτυχημένοι δικηγόροι νομίζω γίνονται ταξιτζήδες.
γ) Οι υπάλληλοι που βγάζουν εισητήρια στον ΟΣΕ. Ή αλλιώς, οι άνθρωποι που δε μπορούν να χαμογελάσουν, ή οι άνθρωποι με την πιο πολλή αρνητική ενέργεια.
δ) Ο καθηγητής μου

Ξύπνησα νωρίστατα, πήγα κράτησα σειρά, όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι που τσακώθηκα με τον άθλιο. Μεγάλη αποτυχία το σημερινό. Ναι οκ, βλακάκο αναγνώστη, ξέρω ότι υπάρχουν χειρότερα από το να κοπείς στο μάθημα λίγο πριν το πτυχίο, νομίζεις δεν το ξέρω; Από την άλλη όμως τί πρέπει να πάθω επιτέλους για να αρχίσω να γκρινιάζω;;; Ευχαριστώ. Τώρα που κόπηκα λοιπόν, και δεδομένου πως τα άλλα δύο μαθήματα θα πάνε καλά γιατί έχουν να κάνουν με τα καταχρηστικά ολοκληρώματα και τα άλλα της πρώτης παραγράφου, και όλοι καταλάβατε πόσο καλά τα έχω κατανοήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να κοπώ. Παρόλα αυτά, μία κρίση άγχους μεθαύριο θα είναι απολύτως αναμενόμενη. Γιατί φέτος πρέπει από το πουθενά να δημιουργούνται εμπόδια; Ακούω αισιόδοξα λόγια όλη μέρα σήμερα. Αλλά δε μπορώ να το χωνέψω. Μόνο να το χιουμορίσω λιγάκι αλλά κι αυτό αν δεν το νιώθεις καταλήγεις με μέση τιμή διάθεσης μηδέν. Γιατί τι είναι ευτυχία;
Ευτυχία=[ερωτευσιμότητα *αρρενωπότητα *χιούμορ *γοητεία *ευαισθησία *εξυπνάδα *επιτυχία]*διάθεση
Οπότε ενώ όλες οι τιμές μέσα στην αγκύλη έχουν μάξιμουμ αριθμούς, όταν η διάθεση είναι μηδέν ή υπό του μηδέν, τότε οι μονάδες ευτυχίας πέφτουν κατακόρυφα. Αλλά επειδή οι μεταβλητές μας είναι ανεξάρτητες, η διάθεση δεν επηρρεάζει την ερωτικότητα. Το κούρασα. Απλώς σήμερα ήθελα να δω μόνο αυτήν. Και τίποτα άλλο μετά. Οπότε λέω να πάω για ύπνο. Τι κοιμάμαι τί δεν κοιμάμαι το ίδιο που μου κάνει. Θα πιω μία μπύρα να γίνω ερωτικά ευάλωτος πάλι. Αλλά χωρίς αντίκρισμα αυτή τη φορά.

ΥΓ: Σήμερα κλείνω ένα χρόνο από το ατύχημα με τη γυναίκα και το αμάξι. Τα πράγματα είναι στάσιμα προς το παρόν.

Έστω ότι εδώ υπάρχει τίτλος

Κάτι δεν πάει καλά. Το νιώθεις κι εσύ αναγνώστη; Κάτι δε στέκει. Οι μέρες περνάνε, μόνο αυτό συμβαίνει. Απλώς περνάνε. Ναι οκ, στα γεννέθλιά μου και μέχρι προχθές μια χαρά περνούσα. Από χθες άρχισε η κατρακύλα. Αύριο δίνω ένα μάθημα στην εξέταση του οποίου σκοπεύω να τσακωθώ με τον καθηγητή αν δε με περάσει. (τέτοιες στιγμές δικαιώνω τους φίλους μου που μου πήραν για τα γεννέθλια μου δώρο το βιβλίο: “Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα”.) Το Σάββατο δίνω το προτελευταίο μάθημα. Με έπιασε πάλι ο μαλακισμένος μυαλός μου. Κόλλησα με δύο τραγούδια των killers. Αυτά μόνο μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σήμερα έχω κλείσει εφτάωρο διαβάσματος, και ενώ δεν έχω κουραστεί, τα βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω, αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίστατα. Πέρυσι πήγα στην εξέταση γύρω στις δύο το μεσημέρι, και τελικά εξετάστηκα μία παρά, μετά τα μεσάνυχτα.. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω γύρω στις εξίμιση, να πάω από το σπίτι του καθηγητή, να τον ξυπνήσω, να είμαι σίγουρος πως θα εξεταστώ νωρίς νωρίς. Μυρίζεις κάτι; Κι εγώ. Το μυαλό μου είναι. Καίγεται. Πάλι ξέχασα να φάω εχθές, και σήμερα είμαι τρία κιλά ελαφρύτερος. Μέχρι να τα ξαναπάρω θα έχει πάει καλοκαίρι. Είδα με τη ζαργάνα την αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού του τζιμ κάρεϊ. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην την είχα δει ποτέ. Με έβαλε σε πολύ απαισιόδοξο τρόπο σκέψης. Παρόλο που έχει ωραίο τέλος. Θα την ξαναδώ ότ(αν) χωρίσω. Τον τελευταίο καιρό λιώνω στις σοκολάτες. Και αν κάτσω να σκεφτώ τί γεύσεις συνδυάζω θα τα ξεράσω όλα με τη μία. Πριν λίγο έφαγα ένα μεγάλο σακουλάκι πορτοκαλιά ντορίτος, και αμέσως μετά μία ίον αμυγδάλου, και αμέσως μετά ήπια κόκα κόλα, και τώρα τρώω σποράκια. Και για βραδυνό έχει κουνουπίδι. Μπλιαχ. Μάλλον θα παραγγείλω σουβλάκια. Έχω στο στόμα μου μία άθλια γεύση, αλλά πολύ πριν τον άκυρο συνδυασμό που ανέφερα. Τί τρέχει; Θα στρίψω τσιγάρο. Ψάχνω ψάχνω ψάχνω τον καπνό, και τελικά θυμάμαι πως τον καπνό τον τελείωσα χθες. Πρέπει να πάω να πάρω άλλον. Άσ’το για αργότερα σκέφτομαι. Αυτή η αλυσίδα σκέψεων έχει γίνει τουλάχιστον δεκαπέντε φορές σήμερα, κι ακόμα να πάω να πάρω καπνό. Αν νομίζεις πως αυτή τη στιγμή θα σταματήσω το ποστ εδώ για να πάω να πάρω καπνό έχεις δίκιο. Άντε πάρε κι ένα τραγούδι που άκουσα και φτιάχτηκα πάλι βραδυάτικο. Φιλιά από μένα αναγνώστη.

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει