You Don’t Want to Know

Τι είναι ισχυρότερο;

Να σε δένουν οι ίδιες εμπειρίες με τον άλλον ή να σας ενώνουν τα κοινά σας όνειρα;

Όταν σκέφτεσαι το θάνατο, τί σε τρομάζει περισσότερο;

Το παρελθόν που θα χάσεις; Ή το μέλλον που δε θα ζήσεις;

Dismantle the sun

Πρέπει να ήμουν στο γυμνάσιο, θυμάμαι ένα μάθημα αγγλικών στο φροντιστήριο. Ρωτήσαμε τον άγγλο καθηγητή μας “what did you does before you cam here?”, κι αυτός μας είπε ότι ήταν χημικός μηχανικός. Κι εμείς δεν εντυπωσιαστήκαμε μιας και δεν καταλάβαμε τι εννοούσε. Και άρχισε να εξηγεί ότι είναι από τα πιο χρήσιμα επαγγέλματα μιας όλα, ΌΛΑ γύρω μας είναι χημεία. Και όπως πάντα, αντέδρασα ενστικτωδώς. “No, no i tell you” δεν είναι όλα χημεία. Τέτοιο επίπεδο αγγλικών πρέπει να είχα. Και συνέχιζε αυτός να εξηγεί ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και με το αθώο, αρρενωπό και, την ίδια στιγμή, ρομαντικό μυαλό μου τον ρώτησα “And what is love? Love is not chemistry.” αλλά με ενημέρωσε ότι ακόμα και η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που είχα και δεν είχα υπόψη μου ήταν χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου. Γύρισα devastated στο σπίτι μου, το είπα στον ρεαλιστή πατέρα μου με πολύ broken φωνή λέμε, και έμεινα να το σκέφτομαι. Το θυμήθηκα εχθές ενώ μιλούσα με τον καλαμποκά, και όταν του το είπα μου είπε ότι “ναι αλλά είναι άκυρο να το πάρεις στραβά. Και τα ηλεκτρόνια τρέχουν γύρω γύρω πολύ πολύ γρήγορα στη λάμπα, αλλά σε φωτίζει”.”Ναι αλλά αν νόμιζες για χρόνια ότι κι η λάμπα ήταν ήλιος, δε θα απογοητευόσουνα;”

ΥΓ: Παπακαλιάτης, το ξέρω, δεν πρέπει να μπαίνω σε αυτό το τρυπάκι.

Pretty woman

Αν γυρίσω και σου πω:

“Είδα το pretty woman εχθές. Είσαι το πουτανάκι μου.”

δεν θα σκεφτείς ότι είμαι πολύ ρομαντικός;

Υστερόγραφο

Αυτί η πρόταση έχει 3 λάθει

Sleigh bells ring, are you listening?? Λιγότερο από μία εβδομάδα για 5 μέρες μερά τα Χριστούγεννα και όλα σιγά σιγά μπαίνουν στη θέση τους.. Είμαστε όλοι μαζί οικογενειακώς μετά από πολλές μέρες, η εγχείρηση της μαμαθόγια πήγε περίφημα. Την Τρίτη κατέφτασε η ζαργάνα κι έτσι τα Χριστούγεννα μπήκαν σε erotic mode. Από την άλλη πρέπει να εξαφανίσω τα ίχνη των κοντοπούτανων από το σπίτι που είχα τον τελευταίο καιρό να περνάω την ώρα μου για να μην τα βρει η ζαργάνα.

Πήγα από τα Jumbo (ή μήπως Jambo?) και πήρα στολίδια για το σπίτι. Έκπληξη στη ζαργάνα, έχω αντισταθεί 2 μήνες τώρα να στολίσω το σπίτι για να το στολίσουμε μαζί ακούγοντας το blue christmas από Elvis. Θέλω να πάρω και χαρτόνια και χρυσόσκονες για να φτιάξουμε κάρτες. Θέλω να φαίνεται σαν το εργοστάσο παιχνιδιών του άγιου βασίλη.. Τώρα στο σπίτι θα υπάρχουν 3 αγιοβασίληδες, διπλάσιοι χιονάνθρωποι, ένας πιγκουίνος της κόκα κόλα, και δύο τάρανδοι σε μαξιλάρια, κούπες, και στολίδια.. Αυτά χώρια από τα περυσινά στολίδια.. Και τέσσερις σειρές φωτάκια.. Σε 30 τετραγωνικά!! Ελπίζω να ντυθεί αγιοβασιλίτσα και να μου φέρει μία χιονόμπαλα με πιγουίνους για δώρο.

Δεν ξέρω αν το είπα σε άλλο ποστ, μάλλον όχι, αλλά πριν περίπου ένα μήνα έγινε η απονομή πτυχίων και ο κοντός με τους άλλους μου πήραν ένα πικάπ μετά από 6 χρόνια που τους έπρηζα.. Και η ζαργάνα μου έφερε 6 δίσκους. Και τώρα ακούγεται το the best is yet to come από Tony Bennett. Σαφέστατα το πνεύμα των χριστουγέννων είναι μέσα μου.

Τις προάλλες ξέμεινα σε ένα σπίτι με τρεις φίλες μου από το λύκειο και παίξαμε αναπτήρα. Ποιος πιστεύεις πως έχει κάνει τα πιο τρελά πράγματα στο κρεββάτι, γουστάρει να “δέρνει”, έχει κάνει σεξ σε ασανσέρ, φωνάζει πιο πολύ όταν έχει οργασμό; ήταν οι φορές που πήρα τον αναπτήρα.. Μετά κάναμε όλοι μαζί σεξ για να τις επιβεβαιώσω πως είχαν δίκιο που μου τον έδωσαν.

Τα φετινά χριστούγεννα από ό,τι βλέπω έχασαν καθε παιδικότητα. Λες και ξαφνικά όλοι αποφάσισαν μέσα σε ενα χρόνο πως είναι πολλοί απασχολημένοι για παρέα. Πάλι καλά που θα βρεθούμε πρωτοχρονιά..

Μία κοινωνική λειτουργός μου είπε πως η ζαργάνα είναι παιδικό μου απωθημένο (όχι ερωτικό, απλώς παιδικό) και ότι αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Κι εγώ της είπα ότι αφού είναι απωθημένο, δεν είναι καλό που εκπληρώνεται κι έτσι δεν θα παραμείνει απωθημένο; Αλλά μου είπε πως είναι κακό όπως και να ‘χει. Είναι καταδικασμένη αυτή η σχέση. Μετά υποννόησε πως είναι σίγουρη πως η σχέση αυτή δεν έχει πάθος αλλά είμαι πεπεισμένος πως το είπε επειδή με ήθελε απεγνωσμένα και δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει.

It’s four in the morning, the end of december, i’m writing to you just to see if you’re better. Αυτό αφιερώνω φέτος στον άγιο Βασίλη. Και αποφασίζω να κάνω τα ρεζολούσιονς της νέας χρονιάς. Αρχικά, θα σταματήσω να πιστεύω στον άη βασίλη. Πολύ με πίκρανε αυτή η σχέση.

Να μιλάω περισσότερο, να σκέφτομαι λιγότερο και να κάνω υπομονή. Οι δεύτερες σκέψεις μόνο πίσω με κράτησαν όπου τις έκανα.. Άσε που όντας εξυπνότερος από τους υπόλοιπους, μία και μοναδική σκέψη είναι αρκετή. Να πάρω απόφαση πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι φίλοι μου αλλά και πως όλοι οι φίλοι μου δεν είναι άνθρωποι. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα απογοητεύομαι ούτε από τους ανθρώπους ούτε από τους φίλους μου. Δίνοντας έμφαση στο τελευταίο resolution, να σταματήσω να δίνω σε όλους ρόλο στις ονειροπολήσεις μου. Να μην προσαρμόζω τη ζωή μου βάσει των άλλων, να προσαρμόζω τους άλλους σε αυτήν. Να αποδεχτώ τον θάνατο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, σε κάθε τι. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Να συνεχίσω να πιστεύω στον άγιο βασίλη γιατί μάλλον θα χρειαστεί από κάπου να πιαστώ με τέτοια μυαλά. Να αρχίσω να βλέπω αλμοδοβαρ, κάτι που απέφευγα τόσα χρόνια με επιτυχία. Να μην αλλάξω τις προτεραιότητές μου. Αυτό μάλλον θα είναι από τα πιο δύσκολα μεγαλώνοντας. Να σταματήσω να αναλώνομαι σε βλακείες και να βοηθήσω επιτέλους στην παγκόσμια ειρήνη. Να προσπαθήσω να κατακτήσω το νόμπελ πρωτοεμφανιζόμενου, πέρυσι το έχασα παρά τρίχα.

Έφτιαξα ένα χριστουγεννιάτικο σιντί με τον κοντό και το έλιωσα τις τελευταίες δέκα μέρες. Και όλο μου το είναι μυρίζει κόκκινο κρασί από το χωριό. Το κλείσιμο του χρόνου με βρίσκει ήρεμο, να έχω καταλάβει τί θέλω. Αλλά ξέρω ότι αυτό γίνεται στο τέλος κάθε χρόνου. Κάποια μαλακία παίζεται στην αρχή ή στη μέση του χρόνου και έρχονται όλα πάνω κάτω. Κι είναι άξιο απορίας γιατί συμβαίνει αυτό. Νομίζω η οικογένεια, και η αποστασιοποίηση από μη σταθερούς ανθρώπους. Αδειάζει το μυαλό και καταλαβαίνεις τι σου γίνεται.

Καλή χρονιά σε όλους, εύχομαι όλοι να μάθουν τί θέλουν, κι όσοι ξέρουν εύχομαι να το βρουν, κι όσοι το έχουν εύχομαι λεφτά. Και υγεία σε όλους!!

ΥΓ: Ο τίτλος είναι γαμάτος.
ΥΓ2: Αν έχω κάποια αμφιβολία είναι για την εικόνα.

Havana Club κι 8 στριφτά

Είναι το δεύτερο μπουκάλι που κλέβω από την κάβα και τελειώνει κι αυτό. Και τα χριστουγενννιάτικα φωτάκια ανάβουν πάνω από το τζάκι. Και όσα τσιγάρα και να στρίψω δε μου φτάνουν. Έδωσα το σκύλο κι έχω ολόδικά μου 120 τετραγωνικά. Πάνε πολλά στραβά κι είναι όλα έξω από μένα. Ευτυχώς που είναι κι οι υποχρεώσεις και νιώθω πως κάτι κάνω. Πριν μία εβδομάδα πήρα το πτυχίο μου. Το κοινωνικό πρωτόκολλο σε τέτοιες περιπτώσεις υπαγορεύει κάποιες συμπεριφορές τις οποίες δεν υιοθέτησα και παρεξηγήθηκα. Παπάρια. Είμαι του συνειρμού σήμερα. Μακάρι να είχα πει στις δίδυμες ναι όταν μου πρότειναν μία νύχτα πάθους. Αντ’αυτού σκέφτομαι, κι έχω καταλάβει πως μόνο κακό κάνω στον εαυτό μου όταν σκέφτομαι. Ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα, ένα βήμα πίσω για ‘μένα. Έχω βάλει μουσική περίεργη και δεν κάνει να την ακούω μόνος μου.

Στατιστικές έρευνες δείχνουν ότι δε το συζητάω και πολύ. Δεν θέλω συζήτηση, ακρόαση θέλω. Να ενημερώσω, να φύγει από πάνω μου, να μοιραστεί. Και μετά την επιλέγω την μοναξιά για λόγους που δεν έχω καταλάβει. Και τώρα που ζω την προσωρινή μοναξιά που επέλεξα μπορώ περισσότερο να καταλάβω τί είναι αυτό που τελικά χρειάζομαι. Λίγες στιγμές κοινής σιωπής, από επιλογή κι αυτή η σιωπή. Αγκαλιές που ποτέ δεν έρχονται τη στιγμή που τις θέλω μάλλον επειδή δεν αφήνω περιθώρια ή επειδή αξιωματικά πλέον δε γίνεται. Γενικά δεν είναι οι κουβέντες που με βοηθάνε, μάλλον η έλλειψη αυτών. Αν υπήρχε κάποια λύση θα την είχα βρει. Δεν μιλάω για να βρω τη λύση. Μιλάω για να κάνω τον άλλον να καταλάβει, και να κάνει κάτι γι’αυτό αν μπορεί. Πάντα μπορεί. Και κάτι στραβώνει εκεί. Το ότι είμαι αυτοδημιούργητος, άψογος, πανέμορφος, δυναμικός  και έξυπνος δε σημαίνει πως τα καταφέρνω μια χαρά και μόνος μου. Κάποτε πίστευα πως αυτό είναι το ιδανικό σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει κάποιος. Τότε ήμουν αυτοδημιούργητος, άψογος, πανέμορφος, δυναμικός, έξυπνος αλλά ανώριμος. Το κακό μάλλον είναι ότι ποτέ, ούτε τότε ούτε τώρα ήμουν κοινωνικός. Κι οι ιστορίες με τα γκομενάκια που έχω πει κατά καιρούς δεν άρχισαν ποτέ από μένα, δεν ήμουν εγώ αυτός που έκανε την πρώτη κίνηση. Πάντα αυτές, με έβλεπαν κι ερχόντουσαν. Αν ήμουν κοινωνικός θα ήμουν μάλλον πιο κατανοητός.Το καλό είναι ότι τουλάχιστον μπορώ να μιλάω σε μένα. Το κακό είναι ότι πρέπει να ξεχαστώ και σήμερα και δε μπορώ.

Ο μόνος τρόπος να περάσει η νύχτα είναι να πω τελικά στις δίδυμες να έρθουν από ‘δω. Ευτυχώς που μου έγραψαν το νούμερό τους πίσω από μία φωτογραφία τους. Να ξεχαστώ λιγάκι. Και η ζαργάνα δε χρειάζεται να το μάθει ποτέ. Παθιάρικη νύχτα και σε ‘σας φανς.

ΥΓ: Η φωτογραφία αν σας θυμίζει κάτι είναι από μία γνωστή παραλία της Κρήτης. Τη σκάναρα και την ανέβασα.

Τίτλος 131

 

Ενάμισης χρόνος απόστασης, και τη καριόλα ακόμα να τη συνηθίσω. Δεν πειράζει. The best is yet to come, Tony Benett. Με χριστουγεννιάτικη διάθεση όλα περνάνε γρηγορότερα!

Μπύρα και ντεπόν

Δεν είναι όλα όπως θα έπρεπε. Αλλιώς τα είχα φανταστεί. Ένα δίπλωμα στο χέρι, μία άδεια άσκησης, ένα μεταπτυχιακό που θα γίνεται για τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτά αλλιώς τα ζούσα στο μυαλό μου πριν τα αποκτήσω. Και τώρα κάθομαι στο κρεββάτι με ένα λάπτοπ που δεν είναι δικό μου, μία μπύρα στο κομοδίνο, ακριβώς δίπλα από το θερμόμετρο που δείχνει 38.

Μετά από ένα μήνα και κάτι έχω τελικά ελεύθερο χρόνο. Και επέλεξα να αρρωστήσω. Νομίζω χρειαζόμουν εδώ και 3-4 μήνες ένα καλό φορμάτ.

Κάθε χρόνο ο Σεπτέμβρης ήταν από τους καλύτερους μήνες μου. Ό,τι για τους άλλους είναι η αρχή του χρόνου εγώ το βρίσκω στο Σεπτέμβρη. Μία αισιοδοξία βλακώδης, στόχοι για την σεζόν που θα μπει και θα πρωταγωνιστήσω και φέτος. Κάθε χρόνο. Εκτός από φέτος. Η αναισθησία που εκ των πραγμάτων αποκτάς τις μέρες που τελειώνεις τη σχολή φεύγει, και τώρα δεν έχω ούτε καν αυτό. Ούτε καν το μούδιασμα. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων ή κάτι τέτοιο φαντάζομαι που όλα πάνε τόσο καλά, αυτό που κάνω είναι αχαριστία μπλα μπλα. Δεν είναι σαφώς το πτυχίο που με ρίχνει, σοβαρέψου βλαμμένε αναγνώστη. Ούτε τρέχει κάτι με τη ζαργάνα. Ούτε τσακώθηκα με κανέναν, κι η υγεία δεν έχει πρόβλημα. Και μπήκε φθινόπωρο.

Κάθε χρόνο ο Οκτώβρης ήταν από τους χειρότερους μήνες. Οι στόχοι που έκανα τον προηγούμενο μήνα εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου να πραγματοποιηθούν, μία μικρή απογοήτευση όλος ο μήνας. Έτσι και φέτος.

Έχω πάρει πολύ καιρό απόφαση ότι είμαι σχεδόν αντικοινωνικός. Απλώς είμαι πάρα πολύ όμορφος και συνήθως αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί.

Όταν ήμουν μικρός έπαιζα ένα παιχνίδι. Σχεδόν αρρωστημένο, σπασικλέ και δεν ξέρω ‘γω τί άλλο. Όταν έπρεπε να πάω κάπου, όπως ας πούμε στο περίπτερο της γειτονιάς, ή στο σούπερμάρκετ, μετρούσα βήματα. Μεγαλώνοντας έγιναν δύο πράγματα. Σε πρώτη φάση, άρχισα να μετράω μεγαλύτερες αποστάσεις, όπως απόσταση μέχρι το σχολείο, μέχρι το φροντιστήριο και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση πήρα κινητό με μουσική και ξεχνιόμουν. Που με φέρνει στο δεύτερο: Παρόλο που άκουγα μουσική, ενώ δηλαδή ήμουν απασχολημένος στο να μαθαίνω στίχους απ’έξω και να προσπαθώ να ταυτιστώ με ότι μαλακία έπαιζε ο love radio, όταν τελικά έβγαζα τα ακουστικά αυτόματα άρχιζα το μέτρημα σαν να μην είχα σταματήσει ποτέ. Έτσι, χωρίς να μετράω από την αρχή, με το που έβγαζα τα ακουστικά μου έλεγα από μέσα μου: “113, 114, 115…” μέχρι να φτάσω. Ακόμα το κάνω. Και συνειδητοποιώ ότι είναι ένα μόνιμο άγχος και αυτό. Αλλά όλη αυτή η παράγραφος είναι μία άχρηστη πληροφορία.

Παρόλα αυτά, σε ετούτο εδώ το μπλογκ όλα που γράφονται κρύβουν κάποιο νόημα. ΣΛΑΠ. Η παραπάνω παράγραφος υπάρχει για να μου δώσει πάσα στο εξής βαθυστόχαστο (αποτυχημένη προσπάθεια του συγγραφέος να γίνει δραματικός): Μετράω τον 5ο άνθρωπο που εγκαταλείπω επειδή είναι βλαμμένος. Κακή συμπεριφορά και τα λοιπά, μην τα ξαναλέμε. Κι όσο βλαμμένος και να είναι, εγώ πάντα επηρεάζομαι, σαν να μην το έχω ζήσει ποτέ. Όπως όταν αποχαιρετάω τη ζαργάνα. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζεις, το ζεις πάντα όπως την πρώτη φορά. Τελικά υπάρχουν μέρες που απλώς συνεχίζω τη ζωή μου μέχρι να συνεχίσω το μέτρημα από εκεί που είχα μείνει στους αποχαιρετισμούς, στους ανθρώπους, και άλλα τέτοια μελό. Γιατί πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είμαι και ευαίσθητος.

Όταν λέω ότι συνεχίζω τη ζωή μου, εννοώ ότι ζω χωρίς να σκέφτομαι ότι γίναν αυτά. Κάνω παύση στο μέτρημα μέχρι να ξαναρχίσω. Αλλά μερικές φορές απλώς σου σκάει. Η ζαργάνα είναι μακρυά, εκείνος είναι βλαμμένος. ξαφνικά όλα, η απόσταση, η φίλη, όλα όσα μπλόκαρες τώρα έρχονται ξανά. και θες να πιεις. Και μερικές φορές αυτό θεωρείται αχαριστία αγαπητέ, οπότε να προσέχεις πως εκφράζεσαι. Είναι κάποια πράγματα που οι άλλοι δεν θα μάθουν ποτέ.

Προφανώς, αυτό που δεν είμαι πια είναι αστείος. Όταν άρχισα να γράφω εδώ μέσα το έκανα με όρεξη, είχα αστεία να πω, να μιλήσω για γκόμενες που με κοιτάνε και τέτοια κουλά. Τώρα απλώς γράφω και φοβάμαι να μπω να διαβάσω γιατί μαυρίζει η ψυχή μου. Δεν είναι μόνο αυτά που γράφω, είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιώ το ταλέντο μου για να τα πω που συγκλονίζει. Πρέπει να ξέρεις που να σταματάς. Κι εγώ δεν ξέρω. Οπότε πάω για τρίτη σεζόν. Συλλεκτική.

Τώρα ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω. Κάθε τζούρα και χάνω ένα χτύπο, πρέπει να ξαπλώσω, να πιω τη μπυρίτσα μου με ένα δεύτερο τσιγάρο, αφού βάλω το καπέλο  μου τύπου 1930’s και φανταστώ ασπρόμαυρη σκηνοθεσία με το can’t lose what you never had από muddy waters. Γιατί πάνω απ’όλα είμαι το A-male ακόμα και άρρωστος.

ΥΓ: Μία μπύρα που κοστίζει 55 λεπτά είναι πάντα ένα ρίσκο.
ΥΓ2: Όχι, δεν είμαι ντίβα,  τα σχόλια θα τα απαντήσω κάποια στιγμή.

The Graduate

Είμαι ο Χόφμαν. Επιτέλους πήρα πτυχίο. Το μόνο που θέλω είναι να πίνω για πάντα με τους φίλους μου, να κοιμάμαι συνεχώς χωρίς ξυπνητήρια και οθόνες, και τη ζαργάνα να με ξελογιάζει διαρκώς. Ανακούφιση, ευτυχία, κι ένα μικρό κενό.

There’s no “i” in team

Εχθές έγραψα ένα ποστ περίπου 1500 λέξεις. Ήμουν μεθυσμένος. Έχω φτάσει στα όριά μου, και το κακό είναι πως την πληρώνει η ζαργάνα. Τώρα που θα κατέβει θα την κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή! Τί ταβέρνες με ζωντανή μουσική θες, τί ζεϊμπέκικα αφιερωμένα, σεξ σε δημόσιους χώρους, εκδρομές σ’όλη την Κρήτη. Και σαφώς οι ντελικάτοι κοιλιακοί μου. Αλλά αυτά δε χρειάζεται να το σχεδιάσω, θα μου βγει από μόνο του έτσι ερωτεύσιμος που είμαι.

Άλλο είναι το θέμα μου. Το θέμα που με απασχολεί το τελευταίο καπλ οβ ντέιζ είναι η εκδίκηση. Ω, ναι, μου μπήκε στο μυαλό και είναι η μόνη μου σκέψη. Είναι παραγωγική τουλάχιστον. Γιατί όχι απλώς έφτασα στα όριά μου, τα ξεπέρασα. Και για λίγο καιρό θα είμαι εκτός ορίων. Όχι πως θα καταφέρω να της δώσω να καταλάβει πως μόλις έφαγε delete.. Δεν θα το καταλάβει αυτό. Θα το κάνω για να νιώσω εγώ καλύτερα. Ναι, είμαι κακός άνθρωπος, και νιώθω καλά μόνο αν παίρνω εκδίκηση. Μπλα μπλα μπλα. Πόσο έξω να πέσεις με έναν άνθρωπο; Να το θέσω κι αλλιώς. Πόσες φορές να το πάθεις; Μετράω την τέταρτη. Και μου τη δίνει γιατί έξι χρόνια να πάνε φούντο δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αφού έτσι θέλει, θα το κάνω να γίνει με το χειρότερο τρόπο. Το βρήκαμε τώρα και το λέμε, είμαι δυναμική και δε μπορώ να αλλάξω, κι η δυναμικότητά μου αυτή δεν μου επιτρέπει να είσαι καλύτερος, οπότε πρέπει να σε μειώσω, ή να είμαι πάντα μπροστά. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι μπροστά, οπότε απλώς με μειώνει.

Πιέζομαι. Και όχι, δεν είμαι ο ανώτερος άνθρωπος για να “μη δίνω σημασία”. Και ναι, “η εκδίκηση είναι για ανθρώπους με μικρά και στενά μυαλά”. Αλλά.. έχει ειπωθεί ποτέ τίποτα για αυτούς που κάνουν τον άλλον να θέλει να πάρει εκδίκηση; Γι’αυτούς τους ανθρώπους έχω να πω πολλά. Είναι οι παρτάκηδες. Είναι αυτοί που σε ακούν για 5 λεπτά και τους ακούς για 3 μέρες. Αυτοί που τα μυαλά τους πήραν αέρα.  Αυτοί που όταν τους λες τι σε πειράζει πάνω τους το ρίχνουν σε ‘σένα. Αυτοί που σε καταπιέζουν από το πού θα πάτε για καφέ μέχρι το αν θα σε αφήσουν να πας διακοπές. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε να μην πας διακοπές στον φίλο σου γιατί δεν τους βολεύει. Αυτοί που τις επιτυχίες τους τις χρυσώνουν και τις δικές σου τις κοιτάνε υποτιμητικά. “Σιγά, και τί κατάφερες;”. Κι ακόμα χειρότερα, αυτοί που δεν χαίρονται με την επιτυχία σου, ούτε καν πλασματικά. Αυτοί που δέχονται τη βοήθειά σου αλλά τη δική τους δεν στην δίνουν.

Η μαλακία είναι ότι πολλές φορές αυτά δεν τα βλέπεις. Πρέπει απλώς να συνεργαστείτε για να τα δεις. Απλώς να είστε συμφοιτητές. Απλώς να είστε φίλοι για έξι χρόνια. Μιλάω για την κοντή. Που έχει όλα τα παραπάνω. Ναι, οκ, έχει και τα καλά της. Αλλά τί να τα κάνεις; Μια γυναίκα που δεν ξέρει τί της γίνεται, και νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο. Θα το αλλάξω αυτό. Θα συνεχίσει να νομίζει ότι έχει τον έλεγχο βέβαια, ούτε καν θα ταρακουνήσω τον τέλειο δυναμικό κόσμο της. Μα δεν θέλω αυτό ούτως ή άλλως. Ό,τι κάνει θα της κάνω. Και μετά θα έρθει η έκρηξη. Και μετά απλώς θα λέμε ένα γεια. Δεν είναι η πρώτη φορά, σκέφτομαι. Δεν μου αρέσει η εξέλιξη. Μήπως έκανα εγώ κανένα λάθος; Όχι, ήμουν για μία ακόμη φορά ερωτικός και αψεγάδιαστος. Ας είναι. Δεν θα ξέρει από που της ήρθε. Κι ανυπομονώ. Και μόνο που με έφτασε στο σημείο να σκεφτώ έτσι, το αξίζει και με το παραπάνω.

Κίσις

Let the truth sting

7 ώρες πριν πάω στη δουλειά, και χωρίς να έχω πιει αλκοόλ, συνειδητοποιώ πως και εγώ έχω το πρόβλημα. Τώρα το μόνο που μένει είναι να το σταματήσω. Ξέρει κανείς πώς να κόβει τις εμμονές μαχαίρι; Μακάρι να είχα πιει και να μπορούσα να πω μεγάλα λόγια. Τώρα μπορώ μόνο να σταματήσω εδώ. Σι για ιν α φιου δέις.

ΥΓ: Ρεαλιστικότατη φότο.

:-(

Η ώρα είναι μία και μισή και έχω πιει μία και μισή μπύρα. Δε μπορεί να είναι τυχαίο. Αρχίζω να γράφω ένα από τα πολλά ποστ που μάλλον δεν θα κάνω publish. Είναι καμιά εικοσαριά από τέτοια ποστ. Τα άρχισα μα τα άφησα στη μέση. Λογικά θα δημοσιευτούν μετά θάνατον και θα υμνηθώ για το συγγραφικό μου ταλέντο. Γιατί συνεχίζω να γράφω; Δε λέω και κάτι σημαντικό. Σίγουρα προσφέρω στην λογοτεχνία αλλά τίποτα περισσότερο. θα μπορούσα να πω για πολλά πράγματα. Η πιο παραγωγική μου σκέψη μου τον τελευταίο καιρό ήταν πάνω σε ένα πρόβλημα μετάδοσης θερμότητας: γιατί το χαλί το αισθανόμαστε πιο ζεστό από το πάτωμα; Και εν μέρει ήταν λάθος. Ή εν μέρει ήταν σωστή. Ας δεχτούμε το δεύτερο σαν παραδοχή. Θα μπορούσα να πω για τις συμβουλές του cosmopolitan στο σεξ. Τώρα που είπα κοσμοπόλιταν, ήμασταν με τα παιδιά σε ένα μπαρ και αποφασίσαμε να πάρουμε κοκτέιλ. Και λέγαμε του κοντού να πάρει αυτό που παίρνει η Κάρυ Μπράντσω, το κοσμοπόλιταν.
-Είναι ένα κοκτέιλ, το κοσμοπόλιταν, που το παίρνουν οι γυναίκες και οι γκέι. Το ζητάνε ως “κόσμο”.
- Σιγά μην πάρω γκέι κοκτέιλ.
- Να ρε μαλάκα, έρχεται η σερβιτόρα, θα δεις.
(έρχεται η σερβιτόρα)
- Έχετε “cosmo”;
- Μα καλά δε βλέπεις; Γεμάτοι είμαστε από κόσμο.

Το θέμα του ανταγωνισμού των προηγούμενων ποστ τελικά είχε καταλυτικό ρόλο. Απότομη προσγείωση. Ξύπνα μαλάκα, σύνελθε. Ευτυχώς. Το θέμα της Ισπανίας ακυρώθηκε. Για να είμαι ακριβής, το ακύρωσα εγώ ο ίδιος. Που να το φανταζόμουν.. Κρίμα που ήταν έτσι η κατάσταση, κρίμα που ήταν αυτά τα άτομα, κρίμα γενικά.

Μου αρέσει να ανοίγω τις μπύρες με τον αναπτήρα.

Ένα πράγμα που λίγοι μάλλον καταλαβαίνουν, είναι πόση σημασία έχει η αίσθηση του προσδιορισμού προσωπικότητας για κάποιον. Τι κάνει ο άνθρωπος για να νιώσει πως έχει προσωπικότητα, για να νιώσει πως τον προσέχουν. Θυμώνει επειδή κρίνει πως ένας άνθρωπος με προσωπικότητα σε αυτήν την περίπτωση θα θύμωνε. Ο καφές του είναι περίεργος, γιατί νιώθει πως μόνο ένας άνθρωπος με προσωπικότητα παίρνει τέτοιον καφέ. Είναι ηλίθιο οι άνθρωποι χωρίς προσωπικότητα να σου δημιουργούν προβλήματα. Είναι απίστευτο οι άνθρωποι με προσωπικότητα να μη σου δημιουργούν. Πόσο όμορφο είναι να συζητάς με ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό; Να τους λες ανοιχτά τί κάνουν λάθος και να λένε “ευχαριστώ που μου το είπες”, ενώ άλλοι προσπαθούν να σε βγάλουν και μαλάκα επειδή ως φίλος τους έπρεπε να έχεις δείξει κατανόηση. Πόσο όμορφη είναι μία καλή κουβέντα όταν έρχεται από τον φίλο σου; και πόσο εκνευριστική όταν έρχεται από κάποιον με βλαμμένη αυτοπεποίθηση πως σε ξέρει; Υπάρχει πιο εκνευριστικό συναίσθημα από αυτό που έχεις όταν σε αδικούν; Δεν υπάρχει. Πόσο αλαζονικό είναι να λες στα 23 σου πως δεν πρόκειται να αλλάξεις, “δέξου με όπως είμαι γιατί αυτή είμαι”; Πόσοι λέμε ότι είμαστε ανοιχτοί στην κριτική και πόσοι πραγματικά είμαστε; Σκέψου πως μετά από αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με σιγουριά πως είμαι κι εγώ ανοιχτός στην κριτική. Γιατί όταν παθιάζομαι πάνω στην κουβέντα νομίζουν ότι τσακώνομαι; Είμαι πράγματι παράξενος ή απλώς έτσι με κάνουν να νιώθω; Περισσότερο το 2ο νομίζω. Ξέρω πια πως όσοι λένε πως το σεξ δεν έχει τόση βαρύτητα σε μία σχέση είναι επειδή δεν έχουν ζήσει το εκπληκτικό σεξ. Διάβασα κάπου πως ” η λέξη σπουδαίο δεν πρέπει ποτέ να συνοδεύει το σεξ. Το σεξ, δεν είναι ποτέ σπουδαίο. Σπουδαίο είναι μόνο το σεξ που σε κάνει πιστό”. Είναι τόσο βολικό να το λέω σε αγνώστους αυτό. Πόσο σπαστικό είναι να πίνεις ζεστή μπύρα επειδή ξέχασες να τη βάλεις στο ψυγείο; Αυτό το λέω με σιγουριά, είναι ίσως το πιο σπαστικό πράγμα που μπορεί να μου συμβεί. Και μου συμβαίνει. Πόσο ωραίο είναι να ξέρεις πως όταν γυρίσεις σπίτι σε περιμένει η ζαργάνα σου; Ελπίζω κάποια στιγμή να το μάθω. Ελπίζω κάποια στιγμή να με μάθω κι εμένα.

Παρατηρώ πως μου αρέσει να κάνω εκπλήξεις παρά να μου κάνουν. Πως η έλλειψη προσωπικότητας σε έναν άνθρωπο με εκνευρίζει αφάνταστα. Πως οι καλές κουβέντες μεταξύ φίλων λέγονται στην πλάκα ή δεν λέγονται καθόλου. Πως το σεξ είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας, και πως όλοι οι αγάμητοι το έχουν καραμέλα πια πως το σεξ δε μετράει και τόσο. Πως η ζεστή μπύρα μου με νευριάζει όσο περνά η ώρα. Πως θα ήθελα η ζαργάνα να είναι εδώ. Ή να πίνω μπύρες με εκλεκτή παρέα. Ή να πίνω ζεστή μπύρα μόνος μου καπνίζοντας.Θα τα αναλύσω όλα εν καιρώ.

Ενέργεια

Είμαι καλά! Μετά από μήνες, νιώθω μία ελαφριά χαλάρωση, πως τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Πήρα αποφάσεις για διλλήματα που είχα (βασικά μάλλον είχε παρθεί η απόφαση από άλλους ερήμην μου, αλλά χρησιμοποιώ πρώτο ενικό για να νιώσω καλύτερα). Ας είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι πια διλλήματα, είναι πλέον γεγονότα. Η φάση στην οποία είχα μείνει στάσιμος τόόόόσους μήνες επιτέλους τελείωσε, προχωράω στην επόμενη φάση, με ηθικό ακμαιότατο και σώμα γυμνασμένο. Την Παρασκευή θα κάνω το πρώτο μου μπάνιο και πολύ χαίρομαι που θα ξανακούσω τα γυναικεία ξεφωνητά.. Καλή η μονογαμία, αλλά έβγαλα το κορμί μου πολύ απότομα από την προσφορά, και μου έλειψε η ζήτηση.. θα δοκιμάσω λοιπόν τη μέση λύση αυτό το καλοκαίρι: Λουκ μπατ ντου νοτ τατς!

Γύρω στο Μάρτιο είχα αρρωστήσει, κι είχα χάσει τέσσερα κιλά λόγω αρρώστιας, με αποτέλεσμα τα τζινάκια που είχα να μην αγκαλιάζουν πλέον καλαίσθητα την ντελικάτη-αρρενωπή μέση μου.. Πέρασαν οι μήνες και νόμιζα ότι τα κιλά δεν τα έπαιρνα, γιατί τα εξαίσια ρούχα μου δεν ήταν το ίδιο πάνω μου.. Προχθές ανακάλυψα ότι τα κιλά τα πήρα, απλώς σε ύψος.. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Τρομάζω.. Η διαχωριστική γραμμή του ντελικάτου από το καχεκτικό είναι πολύ λεπτή και φοβάμαι μην την ξεπεράσω.. Ευτυχώς οι αμέτρητοι κοιλιακοί μου είναι σταθερή αξία!

Τον τελευταίο καιρό που έφαγα τον ανταγωνισμό στη μάπα, έμαθα να τον χειρίζομαι.. Ή, για να το θέσω καλύτερα, έμαθα να μην τον χειρίζομαι. Απλώς αγνοώ τα περιστατικά, κι αφήνω τον ανταγωνιστή στην αυταρέσκειά του. Θα γίνει η κουβέντα εννοείται, θα.. γίνει βεβαίως βεβαίως.. Είναι απίστευτο το πόσο μαθαίνεις την ανθρώπινη φύση μέσα από τέτοια περιστατικά.. Κάθισα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κατέληξα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μεγάλο πράγμα η έλλειψη αυτή. Κάθε άνθρωπος έχει κι από μία, και εννοείται πως εξωτερικεύεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. Ένας τρόπος λοιπόν, όπως είδα κατά την εκτενή μου έρευνα στο τεράστιο δείγμα του ενός ανθρώπου, είναι πως προσπαθείς να πείσεις τους άλλους πως αξίζεις παραπάνω. Ο εγωιστής είναι εγωιστής επειδή δεν πιστεύει στον εαυτό του, και με τις πράξεις του προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αντίθετο, για να πειστεί κι ίδιος του. Ας είναι. Αυτός που καταλαβαίνει περισσότερα, λέει λιγότερα, και κάνει υπομονή.

Το ποστ το άρχισα πριν 6 ώρες και το συνεχίζω τώρα. Η κυκλοθυμία είναι μόνιμη κατάσταση πια. Θέλω να σταματήσει ο χρόνος. Είναι τόσα πολλά που θέλω να μιλήσω, νιώθω πως θα πνιγώ. Τώρα νιώθω πως πνίγομαι. Εϊναι δυνατόν; Ούτε να το φανταζόμουν πως θα έφτανα ποτέ σε αυτή τη θέση της επιλογής. Καρδιά και λογική και μαλακίες, που όταν τα άκουγα είχα τη λύση στο στόμα μου αμέσως και τώρα είμαι ακριβώς στη μέση. Ταξίδια, διπλωματικές, μεταπτυχιακά, σχέσεις, στρατός, έγιναν όλα ένα κουβάρι. Με τί μυαλό να πάρει κανείς αποφάσεις; Θέλω να συναντήσω τον εαυτό μου, δέκα χρόνια μεγαλύτερο και να μου πει τι επέλεξε. Και να μου πει τί να κάνω.  Ας είναι. Κυκλοθυμία. Πριν 6 ώρες έλεγα πως πήρα αποφάσεις, και τώρα λέω πως βρίσκομαι στη μέση. Να πόσο καλά είμαι.

Το μόνο θετικό που σκέφτομαι τώρα είναι προχθές το βράδυ που της τηλεφώνησα, κι αυτή το σήκωσε και είπε: “Τί καλά που με πήρες, ήθελα να σ’ακούσω”.

Θέλω να πιω και να χορέψω.

Not enough time

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που “ήξερε τί ήθελε” μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 “κι εγώ”. Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι “έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου”. Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί “παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου”. Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα “όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς”, να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, “σ’αγαπάω” να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

A hard day’s night

Πέρασε κι ο Απρίλης. Χωρίς να έχω τις άπειρες δουλειές νιώθω πως δεν έχω χρόνο για τίποτα. Όλο βιάζομαι και ποτέ δεν προλαβαίνω. Και δε λέω, εντάξει, πάλι καλά που δεν είμαι στάσιμος. Τώρα κάτι κάνω, δε βαριέμαι τουλάχιστον. Έπιασα δουλειά σ’εκείνο το ισπανικό μπαράκι. Το ανοίγω τα πρωινά, δουλεύω οχτάωρο. Στην αρχή που το σκεφτόμουν έλεγα ότι θα περνάω και γαμώ. Δεν έχει πολύ κόσμο, δε γίνεται να έχει πολύ κόσμο μιας και έχει 9 τραπέζια συνολικά. Και σκεφτόμουν πως τις ώρες που θα κάθομαι θα μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου, να με βαράει ο ήλιος έξω το πρωί, στο στενό του λιμανιού, με τον πρώτο καφέ της μέρας και τσιγάρο. Και δεν είχα πέσει πολύ έξω, αφού τελικά τις πρώτες εφτά μέρες δουλειάς διάβασα τέσσερα βιβλία. Αλλά έπαθα overdose. Και για λίγο καιρό δεν νομίζω να μπορώ να διαβάσω κάτι άλλο, πέρα από ζώδια και τεχνικές για ανάδειξη και διατήρηση κοιλιακών εν όψει του καλοκαιριού. Έκανα ένα τεστ στο φέισμπουκ, ποιος ήρωας παραμυθιού είσαι και μου βγήκε κοκκινοσκουφίτσα. Έκανα κι άλλα 1500 τεστ κι έπεσαν όλα μέσα. Ας πούμε το όνομα του άλλου μου μισού είναι βαγγέλης. Τι κουλό κι αυτό. Ασχολήθηκα πολύ με τη διπλωματική το Πάσχα, μιας και βρέθηκα επιτέλους μόνος μου στο γραφείο και μπόρεσα να οργανωθώ όπως ήθελα και όχι όπως μου επέτρεπαν. Αλλά κόλλησα πάλι σε ένα σημείο που μόλις σήμερα ξεκαθάρισα, αλλά πια είναι αργά γιατί επέστρεψαν οι άλλοι και πρέπει να μου γίνει ο κώλος “να” για να μπορέσω να δουλέψω όπως θέλω. Ας είναι. Έτσι έφυγε το Πάσχα.. Χωρίς παρέα, με τη δουλειά και τη διπλωματική. Και εννοείται με τη ζαργάνα. Αν κάποτε είχα συνδυάσει όλα μου τα παιδικά χρόνια με τη φίλη μου τη ζαργάνα, τώρα συνδυάζω τις φοιτητικές διακοπές (πάσχα χριστούγεννα) με τη σχέση μου τη ζαργάνα. Ευτυχώς. Τώρα που το έφερε η κουβέντα, ένα άλλο τεστ στο φέισμπουκ μου είπε πως η/ο αγαπημένη/ος μου θε με παντρευτεί! Και πάρα πολύ χάρηκα.

Το Πάσχα πήγα στο χωριό μου για ένα τριήμερο. Εκεί φυσικά ήταν και τα ξαδέρρφια μου. Τα δεύτερα ξαδέρφια μου, όταν ήμουν στην τρίτη ή τετάρτη δημοτικού μου έβγαλαν μία φήμη στο χωριό, και για τρία χρόνια συνολικά όλα τα άλλα παιδιά στο χωριό με φώναζαν “καρφί”. Γιατί ένα πάσχα είχαμε πάει όλοι στο διπλανό χωριό να παίξουμε μπάσκετ οι ομάδες των δύο χωριών, και εγώ με ένα άλλο παιδί μεγαλύτερό μου είχαμε μείνει έξω για αλλαγές. Και εκεί που ήμασταν μου είπε να ανοίξω το τσαντάκι του μεγαλύτερου της παρέας που εκείνη τη στιγμή έπαιζε μπάσκετ. Με τα πολλά το άνοιξα, και τί βρήκα μέσα; Τσιγάρα!!! Είχα τρομοκρατηθεί, μιας και οι δικοί μου από τριών χρονών μου το παρουσιάζανε ως έγκλημα.. Μόλις τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι, είπα στα παιδιά (ενώ ο μεγάλος της παρέας έλειπε) “ρε παιδιά, ο Δημήτρης καπνίζει”. Πως δεν έφαγα ξύλο… Μου χίμηξε ο ξάδερφός μου κι άρχισε να φωνάζει, και με τα πολλά για τρία χρόνια με φώναζαν στο χωριό καρφί, όταν ήταν μπροστά ο ξάδερφός μου. Η μάνα μου τράβηξε πολλά τότε.. Δε με πάιρνανε πια μαζί τους για παιχνίδια, “σιγά μην πάρουμε κι εσένα το καρφί”, κι άλλα τέτοια που τώρα ακούγονται αστεία.  Ας είναι. Η μάνα μου είχε κόψει το κάπνισμα τα τελευταία πέντε χρόνια γιατί είχε πάθει έμφραγμα. Κι ερχόμαστε στο φέτος. Εκεί που τρώγαμε και καθόμουν δίπλα στον ξάδερφό μου, βγάζω να στρίψω τσιγάρο, και με κοιτάει η μάνα μου με βλέμμα που λέει “αχ και να μπορούσα να κάνω κι εγώ”.. Το έπιασε το βλέμμα ο ξάδερφός μου, με ρώτησε, του είπα πως στη μάνα μου λείπει το τσιγάρο, και τί μου απάντησε ο αθεόφοβος; “Ναι το ξέρω ότι καπνίζει κρυφά.. Αφού σήμερα εμένα έστειλε να της πάρω τσιγάρα.” “Τι είπες;” τον ρώτησα, και μου ξαναείπε το ίδιο πράγμα.. “Εγώ αυτό δεν το ήξερα” του λέω. “Κάνε πως δεν το άκουσες” απάντησε. Ήταν ώρα για εκδίκηση σκέφτηκα αλλά όπως λέει κι ο μπαμπάς, είναι κακό να πράττεις εν θερμώ οπότε συγκρατήθηκα στιγμιαία..  Τα επόμενα δεν έχουν σημασία, ούτε του φώναξα, ούτε τον έβρισα (πολύ), ούτε τον έκανα ρεζίλι, μιας και θα ρεζίλευα και τη μάνα μου. Την έπιασα αργότερα και της μίλησα, με διαβεβαίωσε πως δεν κάνει πολλά τη μέρα, και τελικά έληξε η συζήτηση με την μάνα μου να νομίζει πως δε θα ανησυχώ. Σαν να είναι δεκαεφτά χρονών και να κρύβεται από την οικογένειά της. Ας είναι. Θα δείξει.. Δεν το ξέρει ούτε ο πατέρας μου ούτε ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου πήρε άδεια από το στρατό και ήρθε σπίτι για πέντε μέρες. Μόλις έφυγε. Θα μου λείψει, αν και δεν νομίζω να κατάλαβε κάτι τέτοιο μιας και ούτε εγώ κατάλαβα κάτι τέτοιο από μέρους του. Απλώς το ξέρω.

Η εξεταστική μου κανονικά θα ήταν κάπου στα μέσα Ιουλίου, παρόλο που μερικές φήμες έλεγαν πως ίσως να είναι αρχές Ιουνίου.. Έκλεισα αεροπορικά για θεσσαλονίκη πέντε με ενιά ιουνίου προχθές, και σήμερα έμαθα ότι η εξεταστική μου είναι μία με δεκαπέντε Ιουνίου. Πέτυχα διάνα! Έπρεπε να το είχα προβλέψει, έτσι συμβαίνουν αυτά με μένα.. Μην τα ξαναλέμε για τον μέρφυ..

Παρόλα αυτά, όλες τις προηγούμενες μέρες ήμουν αρκετά καλά. Σήμερα κάτι με έπιασε, ίσως επειδή έμαθα για την εξεταστική, ίσως γιατί αγχώθηκα για τη διπλωματική ή γιατί έφυγε ο αδερφός μου. Δεν έχει σημασία. Θα πάω να πάρω μοσχοφίλερο να κάτσω να πιω. Τώρα που είπα “να πιω” θυμήθηκα μία από εκείνες τις ¨σοβαρές¨ οικογενειακές συζητήσεις που έχουμε κάθε Πάσχα στο χωριό.. Κάθομαι με τον μπαμπά μπροστά από το τζάκι, εγώ διαβάζω βιβλίο και καπνίζω, ο μπαμπάς παίζει το μαντολίνο του. Τζάκι, βιβλίο, τσιγάρο, η σκηνοθεσία σηκώνει κρασάκι σκέφτηκα.. Οπότε σηκώνομαι και βάζω ένα ποτήρι κρασί.. Με βλέπει ο πατέρας μου, σταματάει να παίζει και μου λέει: “Μπορείς να αντέξεις μία μέρα χωρίς αλκοόλ;” χωρίς επιθετικότητα όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς ανησυχία εκδήλωνε το ύφος του.. Του λέω ναι, και με ρωτάει αν είμαι σίγουρος. Του απαντάω ναι γελώντας και μου λέει με απόλυτα σοβαρό ύφος ότι ο αλκοολισμός είναι μία εξάρτηση που την καταλαβαίνεις οταν είναι πια αργά. Έπεσα κάτω από τα γέλια.. Ο πατέρας μου νομίζει πως είμαι αλκοολικός, και σκέφτομαι να τον δουλέψω.. Ένα πρωί που θα φτιάχνει καφέ να τον ρωτήσω αν υπάρχει μπύρα στο ψυγείο, να τον δω να σοβαρεύει απότομα.

Το τριήμερο της πρωτομαγιάς έρχεται η ζαργάνα, θα περάσουμε ωραία. Να κάτι που έχω να περιμένω. Ο μάης. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας. Κάθε μήνα αυτό λέω βέβαια. Ας είναι. Όλα θα πάνε καλά νομίζω.

Here comes the flood

Μετά από τόσο καιρό θα περίμενε κανείς πως θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά, αλλά δεν έχω καμία όρεξη. Μάλλον φταίει ο Μάρτης. Ας είναι.. Τα πράγματα πηγαίνουν κατ’ευχήν. Τα μαθήματα πήγαν σχετικά καλά, η μαλακία που είχε γίνει με τη διπλωματική ευτυχώς με την κοντή το σώσαμε και μπορώ πλέον να προχωρήσω με την δική μου διπλωματική.. Με τη ζαργάνα πέρασα τέλεια στη Θεσσαλονίκη, πήγαμε σε διαφορετικά μέρη, κάναμε διαφορετικά πράγματα. Όλα καλά.

Σαφέστατα, υπάρχουν και μερικοί προβληματισμοί, κάτι λογικό αφού συναναστρέφομαι με ανθρώπους και όχι με ζώα. Μέσα σε τόσες μέρες μίλησα για πάρα πολλά και μακάρι να είχα όρεξη να σας τα πω, ειλικρινά τα φώτα μου σας είναι απαραίτητα αλλά όλα πιστεύω θα γίνουν εν καιρώ.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι το εξής: μακάρι να μην ήμουν χαμηλού προφίλ. Να μπορούσα να περηφανευτώ, να ακούω καλά λόγια χωρίς να νιώθω άσχημα. Με πειράζει πάρα πολύ που δεν έχω σιγουριά σε ότι κάνω ενώ άλλοι, ελαφρώς ασχετότεροι, δείχνουν πως πατάνε στα πόδια τους. Όταν άλλοι παίρνουν επαίνους βάζοντας κτητικές αντωνυμίες “μου” μπροστά ενώ τα πράγματα έχουν γίνει απο πληθυντικό αριθμό ατόμων, θα ήθελα να διεκδικήσω κάτι. ΟΚ, ένας έπαινος είναι θα μου πεις, αλλά έχω αρρώστια, έίμαι ανώριμος, θέλω επιβεβαίωση, έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση, όπως θες πες το, θέλω κι εγώ. Θα ήθέλα να είμαι πιο ανταγωνιστικός, να θέλω να φαίνομαι κι όχι να περιμένω να φανώ. Να ανέχομαι μέχρι εκεί που με παίρνει. Μάλλον βασικά είμαι μαλθακός κι όχι χαμηλού προφίλ. Αλλά αυτό αλλάζει σίγουρα και η αλλαγή είναι ήδη σε εφαρμογή. “Μάλωνα” προχθές με ένα συμφοιτητή για ένα θέμα, για το οποίο ήταν κάθετος πως δεν ξέρω από ”από αυτόν τον τομέα” κι ότι είναι σίγουρος πως κάνω λάθος, παρόλο που αυτός δεν ήξερε να αιτιολογήσει το θέμα που είχε προκύψει. Τελικά είχα δίκιο, κι ήρθε ο ίδιος να μου το πει, αλλά σε ύφος: “Κάναμε λάθος τελικά, δεν ήταν αυτό που λέγαμε, ήταν το άλλο που δεν το είχαμε σκεφτεί”. Δεν είπα τίποτα κι απλώς άλλαξα θέμα. Γενικά όταν έχω να κάνω με τέτοιους ανθρώπους νιώθω πως δεν ακούγομαι, πως το μυαλό-ξυράφι μου δεν χρησιμεύει. Πνίγομαι, περιορίζομαι, χάνω την όρεξή μου.

Είναι ένα μόνο από τα σκηνικά των τελευταίων ημερών που αποδεικνύει το χαμηλό προφίλ/ μαλθακότητά μου. Και πως αντιμετωπίζεται; Κάποιος άλλος απλώς δε θα το επέτρεπε από την αρχή και τέρμα η ιστορία. Οπότε απλώς θα κάνω το μαλάκα μέχρι να τελειώσουν αυτές οι επαφές. Ταυτόχρονα, καθ’όλη τη διάρκεια θα μουτζώνω τον εαυτό μου και θα μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, και θα σκέφτομαι να ανοίξω το στοματάκι μου ή όχι, τελικά δεν θα το ανοίγω μέχρις ώτου ξεσπάσω και τα κάνω όλα λίμπα. Γιατί οκ, είμαι χαμηλού προφίλ αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας. Δεν είμαστε και μαλάκες.

Είμαι στο γραφείο και πρέπει να την κάνω, πρέπει να πάω σε μία γιορτή. Τώρα γιατί στην ίδια πρόταση μπαίνει το πρέπει να και το γιορτή δεν ξέρω. Δεν το περίμενα αυτό από μένα. Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως, όταν τα μέηλ σας που παρακαλούν για νέο ποστ φτάσουν τετραψήφιο αριθμό. Μέσα στο Σαββατοκύριακο λοιπόν θα τα πούμε! Χαιρετώ!

ΥΓ: Από ότι βλέπω, ο Μάρτης ήταν ελάχιστα παραγωγικός για τους περισσότερους.. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας!

Σικ

Την περασμένη πέμπτη τελείωσα την εξεταστική, έδωσα το τελευταίο μου μάθημα και προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την πιο ερωτική εμπειρία της ζωής μου. Θα ανέβαινα στη ζαργάνα. ΤΗν Πέμπτη το βράδυ λοιπόν βγήκαμε για ούζα, ήταν ποολύ ωραία.. Την Παρασκευή ξύπνησα με πυρετό.. Μέχρι αυτή τη στιγμή είμαι άρρωστος.. Χτύπησα κάτι σαραντάρια, τα ρίγη ακόμα να σταματήσουν. Ο γιατρός απεφάνθη φαρρυγγίτιδα. Αυτό το πενταήμερο λοιπόν που είμαι ξάπλα, έχω παρατηρήσει ότι ο πυρετός ανεβαίνει όταν κάνω τσιγάρο, όταν κοιμάμαι, ή όταν μιλάω στο τηλέφωνο με τη ζαργάνα. Ας είναι. Απλώς περιμένω. Πρέπει να παίρνω κι εκείνη την αντιβίωση που ειλικρινά τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που πρέπει να πιω το χάπι, έχει το μέγεθος της μπάλας του τένις!! Χωρίς υπερβολές! Πάω να ξαπλώσω γιατί νιώθω ταν πυρετό να ανεβαίνει πάλι. Θα τα πούμε όταν (ή αν) μου περάσει η φαρρυγγίτιδά μου. Χαιρετώ φανς.

ΥΓ: Σικ=sick

Θέλω γάτα 27

Είμαι εγώ και είμαι μόνος μου. Τώρα. Γύρισα σπίτι μετά από κάπου που δεν ήθελα να πάω. Έπρεπε να πάω και πήγα. Και τώρα κάθομαι και κοιτάζω το πληκτρολόγιο. Περιμένω να μου πει τι θέλω να πω. Εγώ δε μπορώ. Έχω ένα πρόβλημα. Το έχω εντοπίσει, δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω, απλώς το έχω δεχτεί σαν κάτι δικό μου. Δεν έχει σταματήσει να με ενοχλεί. Απλώς όταν συμβαίνει κάτι είναι σαν να λέω στον εαυτό μου “τώρα θα με πιάσει πάλι η κατάθλιψή μου”. Δεν είναι πάντα κατάθλιψη. Εϊναι και ανασφάλεια, είναι και έλλειψη, είναι και νοσταλγία είναι και ανεκπλήρωτα όνειρα. Αλλά σήμερα είναι ένα από τα δύο πρώτα. Αυτά είναι πιο συχνά. Ο μαλακισμένος χαρακτήρας μου πολύ με χαλάει μερικές φορές. Πως αντιμετωπίζεις ανασφάλειες; Την έλλειψη ή τη νοσταλγία; Κάθομαι και κοιτάζω τον τοίχο, κάτι φωτογραφίες του αδερφού μου, κάτι φωτογραφίες δικές μου κάτι σημειώματά της που μου είχε αφήσει δίπλα στο κουτάκι του καφέ για να τα βρω όταν ξυπνήσω. Για πρώτη φορά ήθελα να πάω να τα πιω μόνος μου. Εννοείται πως δεν το έκανα, γιατί έτσι είμαι εγώ. Και εννοείται πως όλοι είναι γεμάτοι ανασφάλειες, και τα άλλα που είπα, κι εννοείται πως δεν το δείχνουν, ακριβώς όπως κι εγώ. Δεν είμαι εγωιστής πια. Αλλά εγώ δεν βλέπω διαφορά. Θέλω να καπνίσω όλο το κόσμο. Να πιω όλο το κόσμο. Μα είμαι μόνος μου. Μα είμαι εγώ. Και τί κάνω γι’ αυτό; Απλώς γράφω. Τέλεια. Ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, μια κουβέντα. Τόσο μακρυά βρίσκομαι από το επόμενο βήμα. Από το να είμαι κι εγώ καλύτερα. Αν με ρωτούσε κανείς τί θελω; “Τί ζητάς” αν μου έλεγε; Θα ήξερα τί θα του απαντούσα; Ξέρω τι ζητάω τέτοιες στιγμές; Ανθρώπους. Γιατί; Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους ξεχνιέμαι. Ίσως γιατί κοντά σε ανθρώπους μιλάω. Μάλλον το πρώτο. Αυτό κάνω. Ξεχνιέμαι μια ζωή, και μια ζωή σκέφτομαι κι αναλύω τα ίδια και τα ίδια. Γιατί και πως.. Και τελικά χάθηκα. Το “να περνάω καλά” είναι ηλίθιο σαν απάντηση; “Κόπηκες” είναι η απάντηση. Ξανά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Προβληματίζομαι γιατί εδώ και χρόνια με απασχολούν τα ίδια πράγματα. Ήμουν ωριμότερος για την ηλικία μου τότε ή μήπως ήμουν ανώριμος πάντα; Τί κάνω στη ζωή μου; Μήπως κυνηγάω ταμπέλες; Είμαι ο “καλός σ’αυτό που κάνει”; Είμαι ο “τύπος που σηκώνει το δούλεμα”, ο αστείος, ο αφηρημένος, ο έξυπνος, ο “αγύριστος κεφάλης”, ο “τα μυαλά πάνω από το κεφάλι μου”, ο αντικειμενικός, ο υποκειμενικός; Ο Γιάννης είμαι. Ξέρω ποιος είμαι; Καταλήξαμε. Είμαι αυτός “που δεν ξέρει ποιος είναι”. Ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ μαζί μου, ή μήπως ασχολούμαι με τα προβλήματα των άλλων επειδή τα δικά μου δεν μπορώ να τα μιλήσω; Έχω έναν φίλο και πολλούς γνωστούς. Έχω μία κοπέλα και πολλές άλλες απλώς μέσα στην πόλη. Με καθορίζουν; Αυτοί με καθορίζουν; Είμαι αυτός που είμαι γι’ αυτούς; Ή είμαι αυτός που είμαι και απλώς τυχαίνει να δένουμε μεταξύ μας; Τους αγαπώ. Εϊμαι εξαρτημένος όμως; Αυτό τουλάχιστον το ξέρω. Δεν είμαι. Παιχνίδια εντυπώσεων, ψυχολογικά τεστ με κάθε κουβέντα. Είμαι αληθινός όταν.. όταν τί; Νιώθω πως το μόνο που ξέρω για μένα είναι τα κόμπλεξ μου. Τί με κάνει αυτή η πληροφορία; Οκ, ξέρω κι άλλα για μένα τα οποία όμως είναι τελείως υποκειμενικά. Είμαι έξυπνος, περνάω καλά μαζί μου άρα είμαι ευχάριστος τύπος, χορεύω όμορφα, μαθαίνω εύκολα το οτιδήποτε. Αυτά και τα κόμπλεξ μου. Μη με δει κανείς να κλαίω, είναι αδυναμία. Μη ζητήσω βοήθεια, να τα βρω όλα μόνος μου. Μην πω τί νιώθω, θα είμαι σαν κομπάρσος χαζοαμερικάνικης εφηβικής ταινίας. Πάντα μου μένει κάτι απωθημένο. Πάντα θα πέσω για ύπνο και θα σκέφτομαι πως κάτι θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Πλέον δε με νοιάζει πως με βλέπουν οι άλλοι. Να και κάτι που ξεπέρασα. Ξέρω τι με πειράζει.  Όταν έρχεται σε υποχρεώσεις είμαι τέλειος. Και λέω στον εαυτό μου πως καλά τα κατάφερα. Πάρτα μαλάκα.

“Όταν ζω κάτι, σχεδόν πάντα μου θυμίζει κάτι που έχω διαβάσει. Δεν θα έπρεπε να γίνεται αντίθετα;” Έτσι πρέπει να το έλεγε στο you’ve got mail. Διαβάζω τόσους και τόσους δυναμικούς, που έχουν κι αυτοί μπλογκ σαν κι εμένα κι εσένα ίσως, και αδράττουν πάντα την ευκαιρία, και είναι έτσι κι είναι κι αλλιώς και λένε πάντα αυτό που πρέπει όταν πρέπει να το πούνε και δε χάνουν ευακιρίες και είναι κι εγώ δεν ξέρω τι. Ας είναι, δεν θα αναλύσω τον εαυτό κάποιων που δημοσιοποιούν μόνο γραπτώς. Δεν είμαι ο αρρενωπός, ο τύπος ο πολλά βαρύς, ο αστείος μέχρι δακρύων, ο κοινωνικός, ο απόλυτα ερωτικός, με το μοιράιο βλέμμα και το μπάσο γέλιο. Είμαι λίγο απ’ όλα, λιγότερο από μερικά, περισσότερο από άλλα.  Θέλω μια ζωή γεμάτη. Νιώθω πως δεν την κάνω αυτή τη ζωή. Κι οι άνθρωποι που μου γεμίζουν τη ζωή μου δεν είναι δικοί μου, έχουν τη δική τους ζωή, δε με έχουν ανάγκη, κι ούτε τους έχω εγώ. Απλώς με γεμίζουν. Απλώς τους αγαπώ. Απλώς είμαι καλά μαζί τους. Συνήθως είμαι καλά και μαζί μου, αλλά σήμερα δεν ξέρω τί έπαθα.

Ξέρω κάτι. Ξέρω πως η ζωή είναι πολλά μαζί. Είναι πότε καλή πότε αλλιώς. Σήμερα είναι “αλλιώς”. Ξέρω και γιατί. Γιατί σήμερα θέλω να με δουν. Να δουν εμένα. Στις κακές μου, όπως είμαι τώρα. Να με μάθουν. Να ξέρουν. Να μου βάλουν ταμπέλες. Να μη μου βάλουν. Δεν ξέρω. Εδώ είναι το άλλο μοιραίο του στυλ “δε μου αρέσουν οι ταμπέλες”. Αυτή τη φράση την έχω συνδέσει με μοιραίους δήθεν ανθρώπους. Οκ, μερικές φορές κολλάει. Ας είναι. Θέλω σήμερα που είμαι έτσι να μιλήσω, να τα πω, να με ακούσουν και να μου πουν πως τώρα με θέλουν πιο πολύ. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά μου να δουν, και να τη γουστάρουν. Απλώς επειδή είμαι εγώ. Καθαρά υποκειμενικά. Αυτός είναι ο Γιάννης, και τον γουστάρουμε, άρα θα γουστάρουμε κι αυτό του. Αυτό φοβάμαι; Μήπως δεν το γουστάρουν; Γι’ αυτό δεν μιλάω; Ε τότε είμαι μαλάκας. Ένα βλαμμένο αγαπάνε κι αυτοί και δεν το ξέρουν. Αυτή η ταμπέλα ούτε εμένα μου αρέσει. Σίγουρα δεν είμαι “ο βλαμμένος”.

ΥΓ: Σύννεφο συγνώμη για τον τίτλο.. Σκέφτηκα πως θα έχει πλάκα. Εναλλακτικός τίτλος: Είμαι εγώ.

Blown away

Καθήμενος στην υπέροχη στριφογυριστή μου καρέκλα, βάζω τη ζωή μου κάτω. Αν έπαιρνε κάποιος τη σημερινή μέρα ως μία μέση τιμή της ζωής μου θα κατέληγε πως το συναρτησιακό ολοκλήρωμα που με χαρακτηρίζει είναι ένα μίζερο, γκαντέμικο, αποτυχημένο ολοκλήρωμα. Ένα καταχρηστικό ολοκλήρωμα. Κόπηκα στο μάθημα. Από την άλλη, αν αυτός ο κάποιος έπαιρνε τα τελευταία πέντε χρόνια συνολικά, θα κατέληγε σε μία στοχαστική διαδικασία φουλ ερωτική και επιτυχημένη. Η οποία σαφώς έχει και το καταχρηστικό ολοκλήρωμα που ανέφερα πιο πάνω. Ο καθηγητής επιμένει να βλέπει σε μένα το πρώτο.

Ποια η σημασία και οι προεκτάσεις των γλωσσολογικών εννοιών του νεοθετικισμού; Ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης; Αυτές τις δύο ερωτήσεις έπρεπε να απαντήσω. Και τις απάντησα όσο καλύτερα μπορούσα. Αλλά ήταν αποφασισμένος να μου αποδείξει την άγνοιά μου σε θέματα φιλοσοφίας. Και το κατάφερε. Οπότε έχω καταλήξει στην ακόλουθη κατάταξη χειρότερων επαγγελμάτων:
α) Οι ταξιτζήδες. Είναι μακράν η χειρότερη φάρα.
β) Οι δικηγόροι. Οι αποτυχημένοι δικηγόροι νομίζω γίνονται ταξιτζήδες.
γ) Οι υπάλληλοι που βγάζουν εισητήρια στον ΟΣΕ. Ή αλλιώς, οι άνθρωποι που δε μπορούν να χαμογελάσουν, ή οι άνθρωποι με την πιο πολλή αρνητική ενέργεια.
δ) Ο καθηγητής μου

Ξύπνησα νωρίστατα, πήγα κράτησα σειρά, όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι που τσακώθηκα με τον άθλιο. Μεγάλη αποτυχία το σημερινό. Ναι οκ, βλακάκο αναγνώστη, ξέρω ότι υπάρχουν χειρότερα από το να κοπείς στο μάθημα λίγο πριν το πτυχίο, νομίζεις δεν το ξέρω; Από την άλλη όμως τί πρέπει να πάθω επιτέλους για να αρχίσω να γκρινιάζω;;; Ευχαριστώ. Τώρα που κόπηκα λοιπόν, και δεδομένου πως τα άλλα δύο μαθήματα θα πάνε καλά γιατί έχουν να κάνουν με τα καταχρηστικά ολοκληρώματα και τα άλλα της πρώτης παραγράφου, και όλοι καταλάβατε πόσο καλά τα έχω κατανοήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να κοπώ. Παρόλα αυτά, μία κρίση άγχους μεθαύριο θα είναι απολύτως αναμενόμενη. Γιατί φέτος πρέπει από το πουθενά να δημιουργούνται εμπόδια; Ακούω αισιόδοξα λόγια όλη μέρα σήμερα. Αλλά δε μπορώ να το χωνέψω. Μόνο να το χιουμορίσω λιγάκι αλλά κι αυτό αν δεν το νιώθεις καταλήγεις με μέση τιμή διάθεσης μηδέν. Γιατί τι είναι ευτυχία;
Ευτυχία=[ερωτευσιμότητα *αρρενωπότητα *χιούμορ *γοητεία *ευαισθησία *εξυπνάδα *επιτυχία]*διάθεση
Οπότε ενώ όλες οι τιμές μέσα στην αγκύλη έχουν μάξιμουμ αριθμούς, όταν η διάθεση είναι μηδέν ή υπό του μηδέν, τότε οι μονάδες ευτυχίας πέφτουν κατακόρυφα. Αλλά επειδή οι μεταβλητές μας είναι ανεξάρτητες, η διάθεση δεν επηρρεάζει την ερωτικότητα. Το κούρασα. Απλώς σήμερα ήθελα να δω μόνο αυτήν. Και τίποτα άλλο μετά. Οπότε λέω να πάω για ύπνο. Τι κοιμάμαι τί δεν κοιμάμαι το ίδιο που μου κάνει. Θα πιω μία μπύρα να γίνω ερωτικά ευάλωτος πάλι. Αλλά χωρίς αντίκρισμα αυτή τη φορά.

ΥΓ: Σήμερα κλείνω ένα χρόνο από το ατύχημα με τη γυναίκα και το αμάξι. Τα πράγματα είναι στάσιμα προς το παρόν.

Έστω ότι εδώ υπάρχει τίτλος

Κάτι δεν πάει καλά. Το νιώθεις κι εσύ αναγνώστη; Κάτι δε στέκει. Οι μέρες περνάνε, μόνο αυτό συμβαίνει. Απλώς περνάνε. Ναι οκ, στα γεννέθλιά μου και μέχρι προχθές μια χαρά περνούσα. Από χθες άρχισε η κατρακύλα. Αύριο δίνω ένα μάθημα στην εξέταση του οποίου σκοπεύω να τσακωθώ με τον καθηγητή αν δε με περάσει. (τέτοιες στιγμές δικαιώνω τους φίλους μου που μου πήραν για τα γεννέθλια μου δώρο το βιβλίο: “Το ημερολόγιο ενός σπασίκλα”.) Το Σάββατο δίνω το προτελευταίο μάθημα. Με έπιασε πάλι ο μαλακισμένος μυαλός μου. Κόλλησα με δύο τραγούδια των killers. Αυτά μόνο μου φτιάχνουν τη διάθεση. Σήμερα έχω κλείσει εφτάωρο διαβάσματος, και ενώ δεν έχω κουραστεί, τα βαρέθηκα. Δεν μπορώ άλλο. Θέλω τόσο πολύ να βγω έξω, αλλά αύριο πρέπει να ξυπνήσω νωρίστατα. Πέρυσι πήγα στην εξέταση γύρω στις δύο το μεσημέρι, και τελικά εξετάστηκα μία παρά, μετά τα μεσάνυχτα.. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω γύρω στις εξίμιση, να πάω από το σπίτι του καθηγητή, να τον ξυπνήσω, να είμαι σίγουρος πως θα εξεταστώ νωρίς νωρίς. Μυρίζεις κάτι; Κι εγώ. Το μυαλό μου είναι. Καίγεται. Πάλι ξέχασα να φάω εχθές, και σήμερα είμαι τρία κιλά ελαφρύτερος. Μέχρι να τα ξαναπάρω θα έχει πάει καλοκαίρι. Είδα με τη ζαργάνα την αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού του τζιμ κάρεϊ. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, αλλά ταυτόχρονα εύχομαι να μην την είχα δει ποτέ. Με έβαλε σε πολύ απαισιόδοξο τρόπο σκέψης. Παρόλο που έχει ωραίο τέλος. Θα την ξαναδώ ότ(αν) χωρίσω. Τον τελευταίο καιρό λιώνω στις σοκολάτες. Και αν κάτσω να σκεφτώ τί γεύσεις συνδυάζω θα τα ξεράσω όλα με τη μία. Πριν λίγο έφαγα ένα μεγάλο σακουλάκι πορτοκαλιά ντορίτος, και αμέσως μετά μία ίον αμυγδάλου, και αμέσως μετά ήπια κόκα κόλα, και τώρα τρώω σποράκια. Και για βραδυνό έχει κουνουπίδι. Μπλιαχ. Μάλλον θα παραγγείλω σουβλάκια. Έχω στο στόμα μου μία άθλια γεύση, αλλά πολύ πριν τον άκυρο συνδυασμό που ανέφερα. Τί τρέχει; Θα στρίψω τσιγάρο. Ψάχνω ψάχνω ψάχνω τον καπνό, και τελικά θυμάμαι πως τον καπνό τον τελείωσα χθες. Πρέπει να πάω να πάρω άλλον. Άσ’το για αργότερα σκέφτομαι. Αυτή η αλυσίδα σκέψεων έχει γίνει τουλάχιστον δεκαπέντε φορές σήμερα, κι ακόμα να πάω να πάρω καπνό. Αν νομίζεις πως αυτή τη στιγμή θα σταματήσω το ποστ εδώ για να πάω να πάρω καπνό έχεις δίκιο. Άντε πάρε κι ένα τραγούδι που άκουσα και φτιάχτηκα πάλι βραδυάτικο. Φιλιά από μένα αναγνώστη.

Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ‘χεις κρύψει

23

Σήμερα γιορτάζει ο κόσμος όλος. Γιορτάζεις ακόμα κι εσύ αναγνώστη μου. Αχ ανίδεε αναγνώστη, το είδωλό σου (εγώ), έχει γεννέθλια σήμερα. Τα γεννέθλιά μου φέτος με βρήκαν να παίζω και το τελευταίο chip στο πόκερ του facebook. Είχα δύο άσσους στο χέρι, και σκάει κάτω ένας άσσος και δύο ριγάδες. Κοινώς, άσχετε, έκανα φουλ του άσσου με ρηγάδες. All in λοιπόν, κι όποιος θέλει ας μου πάει κόντρα.. Φαίνεται πως κάποιος ήθελε να μου πάει κόντρα, και όπως εγώ είχα δύο άσσους στο χέρι, αυτός είχε δύο ρηγάδες και κατέληξε να κάνει καρέ του ρήγα. Κι εγώ κατέληξα στο πάτωμα να χτυπιέμαι.

Τι να πω για τα 23 γεμάτα χρόνια μου; Να πω για τις γυναίκες; Από που να αρχίσω και να (μην) τελειώσω.. Δεν θα αναφέρω τις πάμπολλες ερωτικές μου επιτυχίες. Να μιλήσω για την ανιδιοτελή και τεράστια προσφορά μου στην επιστήμη; Όχι, θα το κάνουν οι εφημερίδες για μένα και αυτοί που θα μου δώσουν τα νόμπελ (νόμπελ πυρηνικής φυσικής, νόμπελ φυσικής ομορφιάς και αρρενωπότητας, όπως επίσης και το νόμπελ του πρωτοεμφανιζόμενου). Θα αναφερόμουν στο παρελθόν μου, αλλά αυτό το έκανα πέρυσι. Οπότε μάλλον δε μου μένει να κάνω τίποτα.

Σήμερα φτάνει στην πόλη η ζαργάνα με το αεροπλάνο. Απίστευτο το πως κατάφερε να βρει εισητήριο αφού κάθε στιγμή καταφτάνουν στην πόλη άνθρωποι από όλο το κόσμο γι’αυτή τη σημαντική μέρα. Θα έρθει λοιπόν, το βράδυ θα πάμε όλοι μαζί για ούζα. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Σκέφτομαι μόνο ότι είναι θέμα χρόνου να ανακηρυχθεί η σημερινή μέρα παγκόσμια αργία. Κάτι σαν την πρωτομαγιά. Φοβάμαι μην με πιάσει κατάθλιψη γαμώτη μου.

Α. Ο αδερφός μου μπήκε στρατό την περασμένη εβδομάδα. Η απουσία του είναι αισθητή, αλλά πέρα από αυτό δεν έχει αλλάξει κάτι.. Μόνο το γεγονός πως οτιδήποτε ήταν δικό του τώρα πια είναι δικό μου. Το αμάξι το οδηγώ για να πάω και απέναντι στο περίπτερο για τσιγάρα.. Τα ρούχα του σαφώς δείχνουν καλύτερα πάνω μου. Και το γραφείο του και ο υπολογιστής του πλέον κάνουν απόσβεση.

Καλό σας βράδυ.

ΥΓ: Η φώτο λέει πολλά. Αρσενικό με τα όλα του, με την τρέλα στο μάτι, τσαμπουκάς-καπνιστής-αλήτης με ευαισθησίες. Κι ένα περίεργο φούσκωμα μέσα από το πατελόνι..

Ειδήσεις

Οι εξελίξεις στο χώρο μας είναι πολλές, αλλά είναι καλύτερο να τις μάθετε από πρώτο χέρι:

εδώ!

Ευχαριστώ.

Σοκολάτα

Με το που ξύπνησα, γύρισα το -σαν σμιλεμένο από αγγέλους- πρόσωπό μου και κοίταξα δίπλα μου στο κρεββάτι. Ήταν άδειο. Με απίστευτα ταχείς ρυθμούς άρχισα να σκέφτομαι και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων κατάλαβα. Πάντα, η πρώτη νύχτα που κοιμάμαι χωρίς μία ψηλή-ξανθιά/μελαχρινή-με-ωραίες-καμπύλες σημαίνει την αρχή της εξεταστικής περιόδου. Σημαίνει πως δεν πρέπει να έχω κάτι να με αποσπά από το διάβασμα, πως πρέπει να βάλω στην άκρη τη ζωή που κάνω καθημερινά τους 9 μήνες του χρόνου. Να σταματήσω να πίνω, να σταματήσω να κάνω τις γυναίκες να νιώθουν γυναίκες, να βλέπω τους φίλους μου λιγοτερο από όσο θέλω. Σημαίνει πως πρέπει να αρχίσω να διαβάζω.

Και αρχίζω να διαβάζω, παρόλο που το μάθημα το δίνω σε τρεις εβδομάδες. Θεωρητικά, τώρα θα έπρεπε να είμαι πάνω από ένα βιβλίο, όμως εγώ από το πρωί περιφέρω το απίστευτα γυμνασμένο κορμί μου στο σπίτι, από την κουζίνα μέχρι το υπνοδωμάτιο, και πάλι πίσω. Ευτυχώς η απόσταση της κουζίνας με το υπνοδωμάτιο είναι τρία μέτρα μιας και μένω σε γκαρσονιέρα, οπότε δεν είναι ότι μου βγαίνει κι ο πάτος στο περπάτημα.

Θα περίμενε κανείς ότι ένας άντρας με την δική μου αυτοκυριαρχία και αποφασιστικότητα δε θα έχανε το χρόνο του έτσι. Τη μια πάω να φτιάξω καφέ, μετά σκέφτομαι “ε, να μην πιω τον καφέ πρώτα να ανοίξει το μάτι πριν αρχίσω να διαβάζω;”, άσχετα αν αυτός ο καφές είναι ο τρίτος που πίνω από το πρωί. Μετά σκέφτομαι πως δε μπορώ να διαβάσω με ακατάστατο σπίτι, και αρχίζω να φτιάχνω το σπίτι. Και μετά κάθομαι, φτιάχνω ένα καφέ να χαλαρώσω για να μπορώ να συγκεντρωθώ πιο εύκολα όταν διαβάζω. Πίνω τον καφέ, και ανοίγω το βιβλίο. Το χέρι μου πάει ασυνείδητα στην κοιλιά μου, μέσα από την μπλούζα, πιάνω τους 4 από τους 19 κοιλιακούς μου και συνειδητοποιώ πως κολλάω. “Μα δε γίνεται να διαβάσω έτσι, δε μπορώ να συγκεντρωθώ” σκέφτομαι. Ανάβω θερμοσίφωνα, περιμένω να ζεσταθεί το νερό να κάνω μπάνιο. Παίρνω τους κοιλιακούς μου και πάμε για μπάνιο. Βγαίνω από το μπάνιο, μετά από 3-4 λεπτά είμαι στο γραφείο. Το βιβλίο είναι ήδη ανοιχτό από πριν. Αρχίζω να διαβάζω τις πρώτες σειρές ενώ τα δάχτυλά μου ασυναίσθητα χαιδεύουν τις απίστευτες γωνίες του προσώπου μου. Βρίσκω ένα σπυράκι. Αυτό ήταν. Με εκνευρίζει το σπυράκι. Μοναδικός μου σκοπός είναι να το σπάσω. Μετά από μία ώρα το πρόσωπό μου είναι κατακόκκινο από τσιμπήματα, έχει ψιλοξεφλουδίσει ανά τα σημεία. Κάθομαι στο γραφείο, αρχίζω να διαβάζω από την αρχή τις σειρές που διάβασα πριν. Χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο κοντός και μου προτείνει καφεδάκο. Εδώ μπαίνει η αυτοκυριαρχία/αποφασιστικότητα που είπα στην αρχή της παραγράφου. Του λέω όχι, απαντάει επιθετικά, κλείνω επιθετικά το τηλέφωνο. Παίρνω τη ζαργάνα να τη ρωτήσω πως πήγε η μέρα της, τί έκανε, και λοιπά. Η ώρα είναι 6 και 02 και εγώ είμαι στον τρίτο μου καφέ. Για ν’ανοίξει το μάτι εννοείται. Αυτό κάνω. Πίνω καφέδες, καπνίζω ολη μέρα μέχρι τώρα, για να “ανοίξει το μάτι”.

Όλα μια απόφαση είναι. Μια δύσκολη απόφαση. Θα φτιάξω ένα καφέ και μετά θα αρχίσω να διαβάζω. Έχω ήδη προχωρήσει αρκετά!!

ΥΓ: Η φωτογραφία θα μπορούσε να είναι δική μου, είναι τρομερά ρεαλιστική. Αν αλλάξεις τα γυαλιά και τα κάνεις πιο ερωτικά, και αν αντί για αυτό το στυλό βάλεις ένα στυλό μπικ, τότε είσαι στο γραφείο μου!
ΥΓ2: Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως.
ΥΓ3: Δεν κάνεις λάθος υπέρλαμπρε αναγνώστη, ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με το κείμενο.

Άντε να σκεφτείς τίτλο

Ξύπνησα, έτριψα με ερωτικό τρόπο τα υπέροχα κοντοκουρεμένα μαλλιά μου, γύρισα να κοιτάξω δίπλα μου και βρήκα για άλλη μια φορά μια ξένη. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;

Εχθές ήπια πάρα πολύ. Βγήκα με τον κοντό, και ήπιαμε πάρα πολύ. Αλλά το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μεθύσω οπότε δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική η εξέλιξη της βραδυάς. Μετά από πολύ πολύ ούζο, πήγαμε για ρακόμελο κάπου αλλού. Ήμασταν ερωτικά ευάλωτοι, και σε συνδυασμό με την αρρενωπή-εκρηκτική εμφάνισή μας και το φλογερό ταπεραμέντο μας, όλα αυτά μαζί οδήγησαν μία παρέα 27 κοριτσιών να έρθουν και να μας πιάσουν την κουβέντα. Το ένα έφερε το άλλο και άρχισαν να μετράνε τους κοιλιακούς μας, να χαϊδεύουν το μπράτσο μας, να μας λένε πόσο τους αρέσουν οι άντρες με το γένι 3ών ημερών (που να ήξεραν ότι το δικό μου δεν είναι τριών ημερών αλλά τριών εβδομάδων).. Πήρα τη μία σπίτι μου και ο κοντός πήρε 4.. Οι υπόλοιπες απλώς έμειναν να τσακώνονται.

Αλλά δεν γράφω σήμερα για να αναλύσω τον ερωτικό μου βίο, ο οποίος φτάνει για να γεμίσει καθημερινά ποστ τριών χρόνων.. Όχι όχι, οι επιτυχίες μου στο αντίθετο φύλο δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Πριν μας διακόψουν οι 27 γυναίκες με τις αναλογίες 90-60-94, είχαμε ανοίξει ωραία συζήτηση. Γιατί πέρα από το εξαίσιο περιτύλιγμα έχουμε και περιεχόμενο. Αλλά ούτε αυτή η συζήτηση είναι το θέμα αυτού του ποστ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω ποιο είναι το θέμα αυτού του ποστ. Απλώς ήθελα να γράψω.

Αν κάναμε τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη θα ήμασταν καλύτερα; Όλοι ελεύθεροι, κανείς καταπιεσμένος. Μάλλον χρειάζονται οι δεύτερες σκέψεις, για να κρατιούνται οι ισορροπίες. Πως καταλαβαίνεις ότι αυτά που κάνεις είναι επειδή θες και τα κάνεις κι όχι από κάποια άμυνα που έχεις; Φαντάζομαι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά, για μερικούς αυτά τα δύο ταυτίζονται. Τους ζηλεύω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φιλτράρουν τα πάντα κι άλλοι που δε φιλτράρουν τίποτα; Και γιατί υπάρχουν κι αυτοί στο ενδιάμεσο; Πόσοι είναι οι άνθρωποι που έχουν παρατηρήσει ότι πολύ συχνά κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας; Και το κάνουμε καλά.. Έχω παρατηρήσει ότι ο κόσμος έχει γεμίσει άτομα που θέλουν να αδράξουν τη μέρα, να πιάσουν τη ζωή απ’τα μαλλιά, απ’τα πόδια, απ’όπου να ‘ναι τέλος πάντων, που θέλουν να ζουν το κάθε λεπτό, αλλά ζουν άλλη ζωή. Στα λόγια είμαστε πράγματι όλοι καλοί, όπως λέει και ο κοντός. Πως γίνεται ένας άνθρωπος να μην έχει όνειρα;; Όνειρα ζωής, όχι όνειρα ύπνου. (τώρα που το έφερε η κουβέντα ονειρεύτηκα χθες πως αγόρασα ένα σκουλαρίκι ενώ είχε κλείσει όμως η τρύπα στο αυτί, και προσπαθούσα να ανοίξω την τρύπα μόνος μου. Και τελικά αυτό που κατάφερα ήταν να λιώσω το αυτί μου, να το τρυπήσω, να φύγει κομμάτι, να τρέχει το αίμα νερό κι εγώ να πονάω και αν σφαδάζω αλλά παρόλα αυτά να συνεχίζω να ανοίγω τη γαμωτρύπα. Ξύπνησα από τον πόνο (και καλά) και νόμιζα πως μπορώ να γευτώ το ίδιο μου το αίμα. Αλλά ευτυχώς συνήλθα γρήγορα) Έλεγα λοιπόν ότι είναι απίστευτα πολλοί αυτοί που δεν έχουν όνειρα για τη ζωή τους, δεν θέλουν κάτι από τη ζωή τους, κι όχι επειδή τα έχουν όλα και δε θέλουν κάτι παραπάνω.. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να ζουν τη ζωή και μπλα μπλα μπλα.. Αντιφατικοί. Επιφανειακοί ουσιαστικά, ουσιαστικοί φαινομενικά. Που το είχα διαβάσει να δεις.. “καλή η βιτρίνα σου, πολύ πάθος, χάλια η ουσία σου, πολύ λάθος”. Έτσι έλεγε νομίζω.

Αλλά η απογοήτευσή μου από τους ανθρώπους δεν είναι το θέμα αυτού του ποστ. Γιατί πολύ απλά το θέμα αυτού του ποστ δεν υπάρχει. Μην αρχίσω για τον υπαρξισμό τώρα και τα κάνω όλα λίμπα.

Νομίζω αυτή η περίοδος είναι νεκρά. Νιώθω πως τίποτα δε με αφορά. Αυτά που με αφορούν είναι ή χιλιόμετρα μακρυά, ή ένα μήνα μακρυά. Από πότε σταμάτησε το πρόγραμμά μου να συμβαδίζει με των άλλων; Δύο μέρες τώρα δεν έχω πάει για καφέ με τα παιδιά. Πόσο χειρότερη να γίνει η ζωή μου;; Τί χειρότερο μπορεί να συμβεί;; Ένα που μου έρχεται είναι να μην πάω ούτε αύριο για καφέ με τα παιδιά. Αυτό θα είναι ότι χειρότερο θα μου έχει συμβεί. Το έχω κάψει, σαφώς κάνω πλάκα. Αλλά δεν το λες χιούμορ αυτό που είπα, ούτε καν μπλακ χιούμορ. Είναι κάτι σαν το χιούμορ του χάρη ρώμα, ή σαν το χιούμορ ενός φίλου μου που πήρε το βραβείο του αγάμητου 2008. Δεν τα έχουμε βγάλει ακόμα τα βραβεία, βγάλαμε μόνο τις υποψηφιότητες, αλλά για το συγκεκριμένο βραβείο μόνο αυτός είναι το φαβορί. Εγώ είμαι φαβορί για το φυτό 2008.. Τις άλλες χρονιές δεν το έπαιρνα γιατί ήταν 2 άλλοι που ήταν πιο φυτά απο ‘μένα. Αλλά το 2008 πήραν πτυχίο κι έτσι δε μετράνε για το βραβείο φέτος, που σημαίνει ότι το κερδίζω με την αξία μου. Εϊναι πολλά βραβεία, 67 στο πλήθος, κι ενώ πιστεύω πως θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι έστω και υποψήφιος σε αρκετά, με έχουν στην απ’έξω. Με γλεντάνε πρώτα και μετά με πετάνε σαν την τρίχα από το ζυμάρι, κατάλαβες; Θα τους ζητήσω να βάλουν βραβείο “Είδωλο 2008″ να έχω κι άλλο ένα σιγουράκι..

Αρκετά για σήμερα. Είναι που προσπαθώ να διαβάσω και δεν μπορώ από τον πονοκέφαλο του ποτού, έχει φύγει και η Μπρίτανυ να συναντήσει τις 26 φίλες της να τους πει για τις επιδόσεις-μου-που-σπάνε-κάθε-ρεκόρ, με τη ζαργάνα δε μίλησα ακόμα, και ο κοντός ξερνάει όλη μέρα σήμερα (περίμενε να φύγουν πρώτα τα γκομενάκια εννοείται) από το χτεσινοβραδυνό.  Άι φιλ λόουνλι. Είμαι πιο μόνος κι από την καλαμιά στον κάμπο. Λέω να δω λίγη τηλεόραση.

ΥΓ: Στη φώτο πάνω: Μόλις έχουμε βγει από το μαγαζί με τα ρακόμελα και θέλουμε να πάμε σπίτι μου για να την κάνω να νιώσει γυναίκα και τα λοιπά, οπότε βγαίνει η μπρίτανυ στο δρόμο για ταξί κι εγώ εν τω μεταξύ την τράβηξα μία ασπρόμαυρη φώτο στα γρήγορα με το κινητό μου. Ναι, αν σας φαίνεται γνώριμο το μέρος δεν κάνετε λάθος, είναι τα χανιά.
ΥΓ2: Τέτοιου είδους ποστ θα είναι πιο συχνά.. Εξεταστική, αλκοόλ.. Όλα οδηγούν σε κάψιμο κυττάρων.
ΥΓ3: Άντε να σκεφτείς τίτλο τώρα.

Better days

-Υπομονή ρε φίλε, θα έρθουν και καλύτερες μέρες..

-Κι αν λείπω;;

ΥΓ: Αυτοσαρκασμός. Ο μίστερ χάιντ είναι στα καλά του.

Σκέψεις No 9

Αν η ψυχολογία μου ήταν άνθρωπος θα ήταν ο πιο κακός, ο πιο δύστροπος, ο πιο αντικοινωνικός, και χωρίς όρεξη να χιουμορίσει τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτές τις μέρες, αυτός ο άνθρωπος ζει μέσα μου. Πως τον αντέχω;; Έρχεται και φεύγει. Γιατί πάνω από όλα τα άλλα είναι κυρίως κυκλοθυμικός. Γαμώ.

I have a dream

Πως το έλεγε να δεις.. “Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι τον εαυτό μου να τα καταφέρνει”. Βολικότατο!! Κι εγώ αν κλείσω τα μάτια μου με βλέπω με πτυχίο, με την ζαργάνα-playmate 2009 να με αγκαλιάζει όλο πάθος.. Τί να λέει αυτό; ΟΚ, μην είμαι αχάριστος..Είμαι κατά το ήμισυ εκεί..

Θέλω να πάω Ισπανία, θέλω να μείνω με τη ζαργάνα.
Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά μου άσπρα. Ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ.

Σήμερα άκουσα έναν συμφοιτητή μου να περιγράφει βουρκωμένος τη σχέση των γονιών του. Κηνυγιούνται μέσα στο σπίτι, λέει. Αλλά όχι για να τσακωθούν. Για… άλλους λόγους.. Κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι και τσιμπιούνται, γαργαλιούνται, γελάνε κι αγκαλιάζονται, μετά από 30 σχεδόν χρόνια γάμου. Τέτοια ακούς κι ελπίζεις, μαλάκα. Ε μαλάκα.  Και εντάξει, πες εγώ είμαι έτσι ερωτεύσιμος και ξεχωριστός, κάτι θα καταφέρω. Για τους υπόλοιπους φοβάμαι. Ας είναι.

Μόλις γύρισα από τσικουδιές. Για την ακρίβεια, δεν είμαι εγώ που μιλάω, είναι η τσικουδιά. Έβγαλε στόμα και φωνή, και έχει την πανέμορφη μορφή μου. Πήγα στο ισπανικό μπαράκι για τσικουδιές, μόνο με την κοντή γιατί ο κοντός “αρρώστησε” !! Την έχω φάει στη μάπα αυτήν την τελευταία εβδομάδα, όλο μαζί της είμαι. Και με κοιτάει σαν κολασμένη, με γδύνει με τα μάτια της. Αλλά πια ξέρω πως να το χειριστώ, τόσες και τόσες πέρασαν.

Όταν περνάς τόσες ώρες με κάποιον που ξέρεις χρόνια, δε μπορείς παρά να παρατηρήσεις σε ανατριχιαστικό επίπεδο αυτά που σου τη σπάνε πάνω του. Και μετά αρχίζεις να τον ψιρίζεις τον άλλον, και τελικά θες να τρέξεις όσο πιο μακρυά του γίνεται!! Και όταν τελικά απομονωθείς στον υπέροχο εαυτό σου, αναγνώστη μου, ξέρεις τί σκέφτεσαι; “Μα τί (άθλιος) φίλος υποτίθεται πως είμαι;; ” βουρκωμένος-σκεπτόμενος τις ηθικές αξίες του τύπου πως πρέπει να δέχεσαι τον άλλον όπως είναι κι άλλα τέτοια ξενέρωτα..

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι. Χτυπήστε παλαμάκια.

Σήμερα ξύπνησα και δεν μπορούσα να ανοίξω το ένα μου μάτι. Δεν το έχω ξαναδεί τόσο πρησμένο. Τώρα που είμαι μία ώρα ξύπνιος  ίσα που έχει ανοίξει. Εδώ κι έξι χρόνια όποτε αγχώνομαι βγάζω κάτι περίεργα σπυριά στο πρόσωπο σε χρυσαφί χρώμα (…), κι όταν δεν βγάζω τέτοια  πράγματα το σύμπτωμά μου είναι πρήξιμο του καλού μου ματιού, δηλαδή του δεξιού μου. Τις τελευταίες μέρες βλέπω πάλι άσχημα όνειρα. Τις προάλλες είδα πως ήμουν παιδεραστής. Ήμουν σε ένα μέρος με ένα παγκάκι, και είχα στην αγκαλιά μου ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι. Ήταν σε χωριό. Και είχα όρεξη να “κάνω” πράγματα στα παιδάκια. Αηδία. Συνεχίζω. Ήταν βράδυ, οπότε σκέφτομαι να κλείσω τα φώτα για να μη μας δει κανένας συγχωριανός, οπότε πατάω το διακόπτη και κλείνει το φως. Το αγοράκι όμως πάει και το ξανανάβει και μου λέει “μα εγώ θέλω να βλέπω”!!! Οπότε τα ξαναπαίρνω στην αγκαλιά μου και τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να αρχίσω, εμφανίζονται από το πουθενά καμιά τριανταριά συγχωριανοί έξαλλοι μαζί μου, και με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν. Εγώ παράτησα τα παιδιά, πέταξα μία κάπα που φορούσα στους συγχωριανούς (?!), και πήδηξα πίσω μου που ήταν γκρεμός. Αυτό. Πόσο άρρωστο όνειρο είναι αυτό;;; Θυμάμαι τα όνειρα που έβλεπα στην εξεταστική του Σεπτέμβρη, που ονειρευόμουν επί 3-4 νύχτες σερί πως ήμουν δολοφόνος μικρών παιδιών. Μου είχαν πει τότε πως τα παιδιά συμβόλιζαν τα μαθήματα, και το γεγονός ότι τα σκότωνα σήμαινε ότι θα τα περνούσα. Τώρα που μου έχουν μείνει 2 μαθήματα, μου λένε πάλι ότι τα δύο παιδάκια συμβολίζουν μαθήματα. Το θέμα είναι πως αντί να τα σκοτώνω (όπως το Σεπτέμβρη) τα γονιμοποιώ (!)!! Αυτό σημαίνει πως μετά την εξεταστική τα μαθήματα θα πολλαπλασιαστούν;;;;; Προχθές το βράδυ πάλι είδα στον ύπνο μου ότι στεκόμουν όρθιος, και σε κάποια φάση κάτι άρχισε να με “ενοχλεί” στο πόδι μου. Κοιτάζω κάτω και βλέπω έναν αρουραίο σε μέγεθος μπάλας του μπάσκετ να προσπαθεί να μου ξεσκίσει τη γάμπα με τα δόντια του. Άρχισα να χτυπάω τον αρουραίο με το χέρι μου, να φύγει από ‘κει γιατί δεν μου άρεσε να δαγκώνει το πόδι μου. Και μετά ξύνπησα, δε θυμάμαι κάτι άλλο.

Την επόμενη αβδομάδα έρχεται το φρίκουλο για την εξεταστική. Μετά τον Σεπτέμβρη ξενοίκιασε το σπίτι του και έφυγε στην Αθήνα. Οπότε επιστρέφει για την εξεταστική, και με τον κοντό τον περιμένουμε πως και πως. Θα γελάσουμε πάλι!Μέχρι το τέλος της εξεταστικής θα σταματήσω να ασχολούμαι με τη διπλωματική και θα αφοσιωθώ στα δύο μαθήματα, στο αγοράκι και στο κοριτσάκι. Θα τους αλλάξω τα φώτα. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Τις προάλλες πήγε η γιαγιά μου και είπε στη μάνα μου πως εγώ είπα στη γιαγιά μου να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι γιατί δεν τη θέλουμε κοντά μας. Παράνοια; Σχιζοφρένεια; Αλτσχάιμερ;; Όχι, τίποτα από τα παραπάνω. Απλώς έτσι είναι η γιαγιά μου.

Το ποστ αυτό το άρχισα από προχθές το βράδυ, όταν γύρισα από τις τσικουδιές. Το συνέχισα λίγο εχθές το βράδυ, και το τελειώνω σήμερα. Είμαι σε περίοδο αναβλητικότητας, ακόμα και τον καφέ που θα πάω τον αναβάλλω μισή ώρα. Σήμερα πρέπει να βάλω τάξη. Το δεξί μου μάτι-μπαλάκι του τένις παραμένει επιβλητικό. Έχω να ξυριστώ από παραμονή πρωτοχρονιάς, και θα περίμενε κανείς πως η κατάσταση θα έχει γίνει ανυπόφορη αλλά όχι. Είμαι (ι)σπανός και το εκμεταλλεύομαι. Αν μάθει κανείς από τους φίλους μου πως έχω να ξυριστώ κοντά τρεις εβδομάδες θα φάω γερό δούλεμα πάλι που δε βγάζω γένια. Προχθές πήγα στο μάθημα και απάντησα σε μία ερώτηση του καθηγητή. Λάθος. Απάντησα λάθος. Το ήξερα ότι θα απαντήσω λάθος. Κανείς δεν ήξερε τη σωστή απάντηση, κι ο καθηγητής δε μιλούσε, οπότε σκέφτομαι να την πετάξω τη μαλακία. Οπότε ο καθηγητής γυρνάει και μου λέει: “άλλη μία να πετάξεις κι έχεις φάει κόκκινη, θα φύγεις από ‘δω μέσα”.. Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς!! Αυτό το μάθημα είναι το αγοράκι που είδα στο όνειρο. Κλείνω τα μάτια μου και φαντάζομαι πως τα καταφέρνω.

Πρέπει να σταματήσω εδώ, να πάω να ανοίξω κανα βιβλίο γιατί στο τέλος θα την φάω την κόκκινη. Το καλό είναι ότι μπαίνουμε στο μήνα των υδροχόων. Ευτυχώς έχουν βγει πολύ ωραία τραγούδια. (το γάμησα στο συνειρμό)

Καλό σας διήμερο φανς, να περάσετε καλά και να βλέπετε καλά όνειρα.

ΥΓ1) Ο τίτλος είναι κυριολεκτικός..
ΥΓ2) Και μην ξεχνιόμαστε. Κλείνω τα μάτια και μεβλέπω να τα καταφέρνω.

Victory of me

Σήμερα ξύπνησα 2 ώρες αργότερα από ότι έπρεπε. Ήθελα να πάω στο μάθημα αλλά δεν ξύπνησα. Ούτως ή άλλως θα ανέβαινα στη σχολή γιατί θέλω να διαορθώσω κάποια πράγματα στη διπλωματική. Οπότε πήγα στη στάση στις 11 και περίμενα το λεωφορείο, το οποίο τελικά εμφανίστηκε στις 11:37. Περίμενα εκνευρισμένος μέσα στο ψιλόβροχο το γαμωλεωφορείο για τόση ώρα και όταν τελικά ανέβηκα για να πάω στη σχολή, είδα μία κοπέλα από τη σχολή η οποία με ενημέρωσε ότι το ρολόι μου πάει είκοσι λεπτά πίσω. Και τελικά δεν πήγα στις 11 στη στάση, πήγα στις 10:40, οπότε είχα ήδη χάσει το λεωφορείο των δέκα και μισή και για 40 λεπτά περίμενα το επόμενο.

Εχθές μίλησα με τον καθηγητή μου ο οποίος μου είπε πως αν δεν έχω διορθώσει αυτά που πρέπει στη διπλωματική μέσα σε ένα-ενάμιση μήνα, θα πρέπει στις αρχές μάρτη να αλλάξω διπλωματική. Πήρα διπλωματική πέρυσι το Μάρτη, οπότε φαντάζομαι μετά από ένα χρόνο να πρέπει να την παρατήσω. Και όχι επειδή φταίω εγώ, αλλά εκείνο το ζώο που μου έδωσε λάθος μοντέλο για να δουλέψω στην αρχή. Παρόλο που με πεισμώνει όλο αυτό, να δουλέψω και να διορθώσω αυτά που πρέπει, αυτή τη στιγμή είμαι στο γραφείο και με πιάνει κατάθλιψη. Η Ισπανία ακυρώνεται έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, και εκτός αυτού βγαίνω και μαλάκας αφού διατυμπάνιζα το καλό μου προαίσθημα γι’ αυτήν την χρονιά, τόσο στα δικά μου ποστ όσο και στα σχόλια που άφηνα. Νιώθω αφελής. Ερωτικός, αλλά αφελής. Ας είναι.

Οπότε πώς προχωράμε; Μήπως να τα παρατήσω από τώρα και να ζητήσω καινούρια διπλωματική ή να το παλέψω όπως μου υπαγορεύει το ένστικτό μου; Αν τα παρατήσω, θα είναι σαν να λέω στον καθηγητή μου ότι δεν είμαι αρκετά καλός ώστε να φτάσω τη διπλωματική ως το τέρμα. Περισσότερο βέβαια με απασχολεί η άποψή μου για μένα, παρά του καθηγητή μου, αλλά σκέφτομαι πως αυτός θα με βαθμολογήσει στο τέλος οπότε αυτά μία αλυσίδα είναι τελικά.

Έχω στο γραφείο μου ένα πλαστικό ποτήρι καφέ, κι ένα μικρότερο με λίγο νερό μέσα που χρησιμοποιώ σαν τασάκι. Πριν λίγο παρατήρησα ότι για πολλή ώρα ρίχνω τη στάχτη στον καφέ μου αντί για το τασάκι. Λες να έπινα τόση ώρα καφέ με στάχτη, ή να το κατάλαβα εγκαίρως; Ταυτόχρονα έχω ανοίξει το πρόγραμμα για τη διπλωματική, και έχω μπροστά μου ανοιχτά τα βιβλία του μαθήματος που πρόκειται να δώσω στην εξεταστική. Προσπαθώ να διαβάσω, δεν καταλαβαίνω και πολύ, οπότε αγχώνομαι, μετά κοιτάζω για λίγο έξω στη βροχή, και προσπαθώ να ξαναδιαβάσω για να καταλάβω αλλά πια είναι αργά γιατί έχω αγχωθεί. Έχω την αίσθηση πως πρέπει να νικήσω τον εαυτό μου. Καταλαβαίνει κανείς; Το έχει καταφέρει κανείς; Φαντάζομαι ότι είναι σαν να προσπαθείς να κόψεις μία εξάρτηση, αλλά ευκολότερο. Πως νικάει κανείς τον εαυτό του;

Η βροχή έξω έγινε ξανά ψιλόβροχο, το πρόγραμμα προσομοίωσε κι έβγαλε αποτελέσματα, ο καφές εννοείται πως δεν πίνεται, και εγώ έγραψα αυτό το ποστ και ηρέμησα κάπως. Οπότε λέω να πάω να πάρω άλλο καφέ, και μετά να εξετάσω τα αποτελέσματα, και μετά να διαβάσω και να καταλάβω, χωρίς να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Και εννοείται πως με δύο τασάκια πια δεν θα την πατήσω όπως πριν. Θα προσέχω. Όλα οδηγούν στη νίκη μου σήμερα. Από αύριο πάλι. Να θυμάμαι να ξυπνήσω μόνο. Κι όλα θα πάνε καλά.

I think Murphy’s back

Κι εκεί που νομίζεις πως η ζωή σου έχει πάρει τα πάνω της, πως τίποτα δεν μπορεί να στραβώσει πια, όλα έχουν μπει σε μία σειρά βρε αδερφέ, έρχεται ο μέρφυ του οποίου την -καταλυτική- ύπαρξη είχες αρχίσει να αγνοείς για να σου θυμίσει πως τα καλά της ζωής είναι παρωδικά. Γιατί “if anything just cannot go wrong, it will go wrong anyway”.

Εχθές το βράδυ έφυγε η ζαργάνα, και σήμερα θα άρχιζα φουριόζος διάβασμα για εξεταστικές και διπλωματική.. Λέω εξεταστικές γιατί τώρα πια δίνουμε δύο εξεταστικές. Μία κανονική, που δίνουμε τα μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου, και για τους φοιτητές έκτου έτους και πάνω, υπάρχει και η εμβόλιμη κατά την οποία δίνουν τα μαθήματα του εαρινού εξαμήνου. Οπότε η εξεταστική περίοδος θα διαρκεί 3+2 εβδομάδες. Ή έτσι νόμιζα.. Λόγω καταλήψεων θα γίνουν και οι δύο εξεταστικές σε περίοδο μίας εξεταστικής.. Βασικά σε 3,5 εβδομάδες, αντί για 5. 

Σήμερα ανέβηκα στη σχολή για να κάνουμε μαζί με την κοντή τις διπλωματικές μας. Και οι δύο διπλωματικές βασίζονται σε ένα μοντέλο που μας έδωσε μία κοπέλα η οποία έχει πια παρουσιάσει, έχει πάρει πτυχίο και έχει φύγει από την πόλη. Εχθές μάθαμε ότι το μοντέλο που μας είχε δώσει ήταν το λάθος μοντέλο, ότι τώρα πια δεν μπορεί να μας δώσει το σωστό μοντέλο γιατί λέει έχει κάνει φορμάτ στον υπολογιστή της και έχουν διαγραφεί τα αρχεία της διπλωματικής της. Αυτό σημαίνει πως τρώω το καυλί. Τρώω το καυλί βεβαίως βεβαίως, αφού όλη η δουλειά των προηγούμενων δύο μηνών είναι λάθος. Πρέπει να κάνω ένα control+a, για να επιλέξω όλη τη δουλειά των δύο μηνών, και μετά να πατήσω to delete για να τη διαγράψω. Ένας αισιόδοξος άνθρωπος θα έλεγε πως πρέπει να αρχίσω από το μηδέν. Αλλά δεν είναι έτσι. Πρέπει να αρχίσω υπό του μηδέν, γιατί πρέπει να φτιάξουμε με την κοντή μόνοι μας το αρχικό μοντέλο, για να κάνουμε από την αρχή αυτά που σήμερα θα έπρεπε να τελειώνουν. Αποδιοργάνωση. Άγχος. Απελπισία για την Ισπανία που σήμερα την έχω στο μυαλό μου σαν ένα από τα τρελά όνειρα που έκανα όταν ήμουν μικρός κι αθώος. Για να πάμε στην Ισπανία, πρέπει να φτιάξουμε το σωστό αρχικό μοντέλο, πρέπει να τρέξουμε γύρω στις 50 προσομοιώσεις, να δώσουμε την εξεταστική με επιτυχία, κι όλα αυτά μέχρι την 1η του Μάρτη.

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα αποφασισμένος, αισιόδοξος, και σήμερα… Βασικά, να το θέσω αλλιώς.. Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα. Σήμερα θα αργήσω. Αλλά η χρονιά ως τώρα ήταν απίθανη, οπότε θα προσποιηθώ πως όλα είναι τέλεια:

Που λέτε σήμερα ξύπνησα, πήγα στη σχολή και μετά από μία προσομοίωση κατάλαβα πως η διπλωματική τελείωσε!! Μετά, με πήραν από τη γραμματεία τηλέφωνο και μου είπαν πως δεν χρωστάω πια μαθήματα, κι ότι το πτυχίο μου είναι έτοιμο και μπορώ να περάσω να το πάρω όποτε θέλω, σε ώρες καταστημάτων. Και μετά μπήκα στο ίντερνετ και έλαβα ένα μέηλ στο οποίο κάποια γραμματεία μου έλεγε πως με δέχτηκαν στο μεταπτυχιακό (με υποτροφία) στη Θεσσαλονίκη χωρίς να έχω κάνει αίτηση, απλώς με θυμόντουσαν από τότε που πήγα να ρωτήσω κάτι που ήθελα.

Οκ, ίσως να έχει λίγη δόση μυθοπλασίας το παραπάνω, αλλά θα γίνει. Κάποια στιγμή.

Τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία που τα βλέπει κανείς. Οι επόμενοι δύο μήνες θα έχουν λίγη πίεση, αλλά θα είναι υπέροχη η αίσθηση όταν τελειώσουν. Κι όλα θα έχουν γίνει στην ώρα τους. Απλώς από αύριο θα πρέπει να περιορίσω την ερωτική μου δραστηριότητα, και να επικεντρωθώ επιτέλους στις δυνατότητες του μυαλού μου. Το ξέρατε ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιείτε μόνο το 2% του εγκεφάλου σας; Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι θα τα είχα ήδη παρατήσει νομίζω.. Καλή σας νύχτα φανς, θα τα ξαναπούμε σύντομα, αύριο-μεθαύριο, όταν τα παρατήσω!

ΥΓ1: Ή φωτογραφία είναι για την αίσθηση που έχω ότι αφού άρχισε η κατρακύλα, ακόμα και μία στιγμιαία αισιοδοξία θα έχει το τίμημά της..
ΥΓ2: Προχθές γιόρταζαν οι Θόγιες, και παρόλο που δεν πήρα ούτε ένα δώρο, και που δεν έγινε ο χαμός που γίνεται τις άλλες χρονιές, πέρασα τρομερά! Ουζάκι, μικρή παρέα, ωραία συζήτηση. Και του χρόνου! Χρόνια πολλά σε όσους γιάννηδες λοιπόν! Χαιρετώ!

New year’s resolutions

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου που συνειδητοποιείς πως φέρεσαι αλλιώτικα, πως δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Μπορεί να είναι στιγμές, μπορεί να είναι περίοδοι. Το 2008 ήταν μια τέτοια περίοδος. Πέρα από κάποιες καθημερινές εμπειρίες, όπως το να χτυπάς μία πεζή με το αμάξι σου και να σε σέρνει στα δικαστήρια λέγοντας πως επιθυμεί την ποινική σου δίωξη επειδή της προκάλεσες αγοραφοβικό σοκ, όπως το να τρακάρει ο αδερφός σου δύο φορές μέσα σε ένα τρίμηνο, όπως το να σου λένε στα 22 σου πως έχεις πάθει έμφραγμα και να τρως την ακρινοβολία επί 6 μήνες από εξετάσεις για να καταλάβεις τελικά ότι είσαι μια χαρά, πέρα από αυτά λοιπόν, το προηγούμενο έτος ήταν άκρως ερωτικό. Σε όλα τα υπόλοιπα που είπα πριν διατήρησα την ακλόνητη ψυχραιμία μου και το πανέξυπνο-και-εύστοχο-πάντα-χιούμορ μου σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν με άλλαξαν καθόλου, έμεινα ταπεινός και σέξυ. Αυτό που με έκανε να απορώ με τον εαυτό μου, αυτό που μου αναίρεσε τις κοσμοθεωρίες μου τις οποίες πάντα υπερασπιζόμουν με απολυτότητα, είναι μία σχέση. Μπορεί να φοβήθηκα στιγμιαία μην μπω φυλακή ή μην πληρώσω πολλές χιλιάδες αποζημίωση, μπορεί στιγμιαία να τρόμαξα πως θα πάθω κί άλλο έμφραγμα από στιγμή σε στιγμή, αλλά αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ήταν να μην χάσω μία σχέση. Κι αυτό είναι μία τεράστια αλλαγή, μιας και ποτέ δε χρειάστηκε εγώ να φοβάμαι για το τέλος μίας σχέσης, μόνο οι εκάστοτε-αμέτρητες ερωμένες μου φοβόντουσαν μία τέτοια εξέλιξη.. Το 2008 λοιπόν ήταν μία χρονιά αυτογνωσίας θα μπορούσα να πω, ή επαναπροσδιορισμού των (σωστών) απόψεών μου.

Συνολικά, ο προηγούμενος χρόνος έφυγε με τις καλύτερες συνθήκες, παρά τους εφτά πρώτους μήνες που ήταν η μία πατάτα μετά την άλλη. Μία πολύ καλή σχέση και κάποια εξέλιξη στη σχολή, έτσι έκλεισε το 2008. Και ήρθε τώρα το 2009 που, αν πιστέψω πως ο χρόνος πάει έτσι όπως μπαίνει καταλήγω σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη περίπτωση είναι ότι θα είμαι όλη τη χρονιά στα μπουζούκια τραγουδώντας ρεφραίν από άγνωστα μέχρι εχτές λαϊκά τραγούδια και στη συνέχεια θα κάνω άφθονο σεξ. Η δεύτερη περίπτωση είναι ότι θα είναι πανομοιότυπη χρονία με την προηγούμενη μιας και το 2008 μπήκε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Αλλά επειδή δε μου αρέσουν οι δύο προοπτικές, θα τις ξορκίσω με new year’s resolutions.

Αρχικά, αποφάσισα να παραμείνω 100% αρσενικό, ερωτικός, σέξυ, γοητευτικός, ευαίσθητος και έξυπνος, με χαμόγελο που καίει καρδιές. Αλλά αυτό και να ήθελα να το αλλάξω δε θα μπορούσα, αφού αυτά είναι κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου. Αποφασίζω ενώπιον όλων σας πως μέχρι τις 31 Δεκέμβρη του ‘09 θα έχω βάλει τουλάχιστον πέντε κιλά, χωρίς βέβαια να εξαφανιστούν οι κοιλιακοί μου. Ακόμα, αποφάσισα πως αυτή η χρονιά θα είναι γεμάτη από πραγματοποίηση ονείρων, σε αντίθεση με την προηγούμενη που ήταν μόνο γεμάτη ονειροπολήσεις που δεν έστεκαν. Φέτος, θέλω να πάω στην Ισπανία για τρεις μήνες, θέλω να πάρω πτυχίο, και θέλω να περάσω σε ένα μεταπτυχιακό. Φέτος θα βάλω τα δυνατά μου για να περιορίσω την αφηρημάδα μου, για να ξεκουρασω και τον κοντό που με κυνηγάει συνέχεια από πίσω φωνάζωντας πως ξέχασα το κινητό μου στην καφετέρια, ή τα κλειδιά μου στη λέσχη, ή το φλασάκι μου στο σπίτι του.. Θα προσπαθώ να γράφω πιο συχνά, γιατί τους τελευταίους μήνες όλο λόγια ήμουν και τίποτα πιο πέρα, και μάλλον απογοήτευσα το μοναδικό κοινό μου. Οπότε αποφασίζω μπροστά σας πως δεν θα σας αφήσω να ξεροσταλιάζετε για ένα ποστ άλλο πια, γιατί θα γράφω συχνότερα.

Από όσους έχω ακούσει, το 2008 ήταν μάλλον σκατόχρονος.. Βασικά όλοι αυτό μου έχουν πει εκτός από τη ζαργάνα, αλλά ποιος την αδικεί.. Αφού το 2008 της έφερε εμένα μόνο ευτυχισμένη θα μπορούσε να είναι.. Αλλά θα μιλήσω για εμάς τους υπόλοιπους, που είναι κάπως ανακουφισμένοι που έφυγε (αν και έχω περισσότερο την αίσθηση πως αλλάζει ο χρόνος κάθε σεπτέμβρη παρά κάθε πρωτοχρονιά. Ας είναι.).. Ελπίζω να είναι καλύτερη χρονιά, αν και μία σιγουριά την έχω γιατί ο Λεφάκης λέει τα καλύτερα για τα περισσότερα ζώδια.. Εύχομαι να είναι γεμάτη γέλιο, να πραγματοποιηθούν τα όνειρα για όποιους τα κάνουν, και να κάνουν όνειρα όσοι δεν έκαναν πέρσι, λιγότερες τραγωδίες σε όλα τα επίπεδα, διεθνή-οικογενειακά-προσωπικά-υποσύνείδητα, και τέλος, εύχομαι να φέρει το 2009 την αναίρεση της αγιοποίησης του Άγιου Βασίλη.. “ένα μπρελόκ για τον Γιαννάκη” είπε ο Άη Βασίλης για ‘μένα φέτος, και θα περίμενε κανείς πως τέτοιο χαρακτήρα που έδειξα όλο το 2008 θα μου έφερνε πράμα καλύτερο. Ας είναι.

Χαιρετώ παίδες, καλή χρονιά να ‘χομε, χωρίς βάσανα και κυρίως, χωρίς τραγούδια της Μπεζαντάκου. Σας φιλώ!

Γεννέθλιο ποστ

It’s been a long long long long time από τότε που έγραψα τελευταία φορά.. Αλλά έτρεχα και δεν έφτανα.. Τώρα που έχω βγάλει φήμη και γένια, έχω γίνει ακαταμάχητος..!!! Με ζητάνε όλοι..

Θα πω τα γεγονότα χωρίς χρονολογική σειρά… γιατί δεν τη θυμάμαι! Τη μέρα που έγραψα τελευταία φορά στο πιο όμορφο μπλογκ που υπάρχει, στο δικό μου, ήρθε η ζαργάνα! Για τρεις μέρες, κρυφά από τους γονείς της, έμεινε σπίτι μου, περάσαμε ωραία και τα λοιπά.. Δεν θα σας πω για τα συναισθήματα που ζω, ούτε θα αναφερθώ στις ιστορικές σεξουαλικές μου επιδόσεις -που τυγχάνουν ολοκληρωτικής αποδοχής by the way. Ήταν Παρασκευή και ξαναέφυγε τη Δευτέρα γιατί είχε μία υποχρέωση στη Θεσσαλονίκη, και μετά από 4 μέρες ξανακατέβηκε, αλλά αυτή τη φορά για τους γονείς της. Έμεινε από την Παρασκευή μέχρι την Τρίτη το βράδυ, δηλαδή 5 μέρες μαθηματικώς καθυστερημένε αναγνώστη.. Από τις πέντε μέρες την είδα 20 ώρες. Το Σαββατοκύριακο εκείνο εγώ έπρεπε να είμαι στο Ηράκλειο για να δώσω εξετάσεις στα ισπανικά.

Που με φέρνει στο επόμενο θέμα. Έδωσα ισπανικά!!! Επιτέλους έφυγαν από τη μέση, δεν άντεχα άλλο τα μαθήματα, παρόλο που κι εκεί η απόδοσή μου είναι απλώς άφταστη από τους υπόλοιπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως πως πέρασα στις εξετάσεις. Με κόμπλαρε η καριόλα στα προφορικά, ήταν λίγο αγενούλα και είχα κι εγώ το άγχος μου.. Η απαράμιλλη ομορφιά μου σαν να μην υπήρχε, οι δύο εξετάστριες δε με κοίταξαν ούτε λίγο πονηρά. Με καταρρακωμένο ηθικό λοιπόν έδωσα προφορικά τα οποία θα μπορουσαν να έχουν πάει και καλύτερα.. Μαζί μου έδινε και η κοντή.. Η καριόλα αυτή που με εξέτασε δεν είναι η ίδια που εξέτασε την κοντή. Έτσι λοιπόν, ενώ εγώ μιλούσα για τους νέους του σήμερα και τις αντιπαραθέσεις τους με τους γονείς τους σήμερα, για τα πράγματα στα οποία διαφοροποιούνται από τους νέους του τότε, και τους λόγους που βρίσκω τους περισσότερους νέους επιφανειακούς, η κοντή μιλούσε για την πόλη από την οποία κατάγεται, για το τί θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, για τα όνειρά της για τη ζωή κι άλλα τέτοια ροζ!!! Έπρεπε κάτι να πάει στραβά.. Αλλά το αντιμετώπισα ως τζέντλεμαν. Απλώς έφυγα.

Και γύρισα στα Χανιά, για να προλάβω να δω τη ζαργάνα. Μέσα στις είκοσι ώρες που την είδα προσπάθησα να χωρέσω αμέτρητους οργασμούς, άπειρη κατάποση κρασιού, χορό μέχρι τελικής πτώσης, φιλοσοφικές συζητήσεις, και αμέτρητους πλήν ενός οργασμούς ξανά… Δεν πρόλαβα.. Μόνο τους οργασμούς κατάφερα να εκπληρώσω.. Πλακίτσα.. Τη μέρα που βρεθήκαμε πήγαμε από το σπίτι του κοντού, στο οποίο είχε καταφτάσει ο Ιταλός συγκάτοικος εμένα και του κοντού στο εράσμους, για να ψήσουμε!!! Ήταν πανέμορφα! Κάναμε φιλοσοφικές συζητήσεις με τον χοντρό (ο ιταλός συγκάτοικος), ο οποίος θα φτάσει πολύ ψηλά κάποια μέρα στις πολιτικές εξελίξεις τις χώρας του! Κι όταν λέω τις χώρας του, δεν ξέρω τί ακριβώς εννοώ.. Γιατί είναι από την Ιταλία, αλλά μεγάλωσε και έζησε ως τώρα στην Ελβετία, στο ιταλικό κομμάτι της χώρας, μπορώντας έτσι να μιλάει άπταιστα γαλλικά και ιταλικά, έμαθε ισπανικά και πορτογαλικά στο εράσμους, αγγλικά δεν ξέρει πολλά ακόμα αλλά μπορούμε να συννενοηθούμε.. Γενικά, η ζωή του είναι ένα σήριαλ.. Είχα μείνει στο μπάρμπεκιου. Barbacoa στα ισπανικά. (πήγα για καφέ και γύρισα, και έχω χάσει τον ειρμό μου. Ή μήπως τον ηρμό μου; Ας είναι, θα συνεχίσω χωρίς συνάφεια) Το προηγούμενο βράδυ είχαμε πάει σε κλαμπάκι, όπου ήταν καλά, έγινα και ρεζίλι.. Βγαίνοντας από το μαγαζί, είχε ένα μηχάνημα για να δεις ενδεικτικά πόσο θα δείχνει το αλκοτέστ που θα μου έκαναν δυνητικά εκείνο το βράδυ.. Είχε μία τρυπούλα εκεί, οπότε πλησίασα σε απόσταση αντίστοιχη αυτής που παίρνεις όταν πας να φιλήσεις τον άλλον, αλλά τελικά δεν τον φιλάς γιατί και καλά θες να τον προκαλέσεις να κάλύψει αυτός την τελευταία απόσταση, και άρχισα να φυσάω με όλη μου τη δύναμη μέσα στην τρύπα (με το συμπάθειο). Άρχισαν να γελάνε, και φαντάστηκα πως γελάνε με το γελοίο της φάσης, αφού κι εγώ ο ίδιος έβρισκα γελοίο τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε το μηχάνημα.. Τελικά γελούσαν επειδή εγώ ήμουν γελοίος, αφού υπήρχαν κάτι καλαμάκια που έπρεπε να πάρεις για να τα βάλεις στην τρύπα και να φυσηξεις μέσα στο καλαμάκι. Χριστέ μου ο στόκος.. Τέλος παρένθεσης. Μετά το μπάρμπεκιου καθίσαμε και πίναμε κρασιά, μέχρι την ώρα που η ζαργάνα έπρεπε να φύγει..

Το άλλο θέμα που με απασχόλησε αυτήν την εβδομάδα, είναι το εξής.. Ένιωσα να με μειώνουν από ανταγωνισμό, και δε μου άρεσε καθόλου… Από τη μία γιατί ήταν κοντη-νός άνθρωπος, και δεύτερον γιατί όλη μου τη ζωή ήμουν στην κορυφή και όπως ξέρετε, στην κορυφή δεν υπάρχει ανταγωνισμός.. Είσαι ο μόνος καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος. Πλακίτσα.. Απλώς, μου τη δίνει, μου τη δίνει να με μειώνουν. Αν είσαι καλύτερος, δείξ’το, μη μου το λες!!! Ας είναι. Αρκετά με απασχόλησε η αρνητική επίδραση της υπεροχής μου στους άλλους.. :-Ρ

Όσον αφορά στη διπλωματική, πλάκωσε πολλή δουλειά και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Φλεβάρη, αλλά είμαι αισιόδοξος. Αν αναλογιστώ βέβαια και τις ικανότητές μου, τότε πια σιγουρεύομαι πως αποκλείεται να τα βγάλω πέρα. … Θα προσπαθήσω για το καλύτερο, και επειδή το θέλω πολύ, όλο το σύμπαν θα συνομωτίσει.. Θέλω να ανεβώ και Θεσσαλονίκη στα μέσα του μήνα, και παρόλο που επ’ουδενί δεν έχω το χρόνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανέβω να τη δω. Κι ας μην προλάβω. Θα προλάβω να τη δω τουλάχιστον! Περνάω καλά, ήρεμα, και δαπανηρά τον τελευταίο καιρό, οπότε πρέπει να κάτσω λίγο μέσα, να μη βγαίνω τα βράδυα, το πολύ-πολύ να πηγαίνω στου κοντού για μπύρα. Θα βγω μία προτελευταία φορά αύριο.

Συνειδητοποίησα πως οι μέρες με τον κοντό είναι μετρημένες πια.. Σε δύο εβδομάδες φεύγω για Θεσσαλονίκη, κι αυτός για Πράγα, οπότε μετά έρχονται Χριστούγεννα, μετά τα Χριστούγεννα είναι η εξεταστική, και μετά είναι η εμβόλιμη εξεταστική, και μετά φεύγω για Ισπανία, και μετά είναι καλοκαίρι όπου ο κοντός πάντα κάθεται λίγο καιρό εδώ, και μετά αν πάνε όλα καλά θα είμαι κάπου εκτός Κρήτης για μεταπτυχιακό. Οπότε, οι μέρες αφθονίας μου με τον κοντό είναι μετρημένες, κι αυτό με έβαλε λιγάκι σε σκέψεις. Οπότε αποφάσισα να είναι ο νονός του παιδιού μου (όταν έρθει η ώρα λέμε), έτσι, για να έχουμε λόγο να βρισκόμαστε.

Σε άλλη περίπτωση θα σταματούσα εδώ, γιατί έχω βάλει στον εαυτό μου το όριο των 1000ων λέξεων μέχρι να σταματήσω να γράφω ποστ, για να μην κουράζω τους πανέξυπνους και απαιτητικούς αναγνώστες μου, αλλά σήμερα πρόκειται για εξαίρεση. Έκλεισε χρόνο το υπερδημοφιλές μπλογκ μου (χαστούκι παρακαλώ), κι είμαι χαρούμενος. Να κάνω ευχή; Απλώς να συνεχίσω να γράφω. Συνηθίζω ότι ξεκινάω να το παρατάω, όπως συλλογές από τράπουλες ας πούμε που μου μπήκε μία φορά στο μυαλό, ή να ξεκινήσω να καλλιεργώ τοεκπληκτικό ταλέντο μου στη ζωγραφική, ή ακόμα και στο τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα παράτησα στη μέση.. Αλλά το να καλλιεργήσω το υπέροχο ταλέντο μου στη γραφή δεν το παράτησα, και νομίζω ότι αν δεν υπήρχαν τα σχόλια θα το είχα παρατήσει κι αυτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα σας σκέφτομαι, και όταν έρθει πια το νόμπελ θα σας το αφιερώσω. Γιατί συμβάλλατε! Τα φιλιά μου!

ΥΓ1: Η πρώτη φωτογραφία είναι μία από όλες εσάς που θυμηθήκατε τα πρώτα γεννέθλια του μπλογκ.. Όποια και να είσαι, σε ευχαριστώ..
ΥΓ2: Η δεύτερη φωτογραφία είναι άσχετη, αλλά μου αρέσει και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στο ποστ. Οπότε την έβαλα εκεί.
ΥΓ3: Παρόλο που δε μου αρέσουν οι πολλές φωτογραφίες σε ένα ποστ, βάζω και μία τρίτη. Η οποία είναι για τα γεννέθλια του θόγια!! Μπορεί να μεγαλώνω, αλλά μην ανησυχείς αναγνώστη μου, η ανωριμότητα, η παιδικότητα, η σπιρτάδα και η ερωτική αρρενωπότητα που με διακρίνουν δεν θα αλλάξουν.. Σμουτς.

Σκέψεις Νο 8

Χαιρετώ και σήμερα!!! Αυτή η εβδομάδα είναι ολίγον τί επειδοσιακή, αλλά με ‘μένα αυτό είναι συνήθες φαινόμενο. Πήγα στον καθηγητή μου τη Δευτέρα και μου πρότεινε να κάνω κάτι, με τη βοήθεια ενός ακόμα καθηγητή, για να συνεχίσω τη διπλωματική. Αυτό το κάτι, του το είχα προτείνει τον Ιούλιο και μου είχε πει πως δεν ήταν καλή ιδέα. Την Δευτέρα λοιπόν έμαθα πως έχασα τέσσερις μήνες, και τους τέσσερις αυτούς μήνες εγώ έκανα πράγματα τα οποία μου έπαιρναν μία εβδομάδα. Ας είναι. Τουλάχιστον τώρα ξέρω τί πρέπει να κάνω, και εξαρτάται από μένα πότε θα τελειώσω. Ελπίζω μόνο να έχω τελειώσει μέχρι το Φλεβάρη.

Η ζαργάνα πριν περίπου ένα μήνα έδωσε εξετάσεις για 2 μεταπτυχιακά, ένα στη Θεσσαλονίκη και άλλο ένα στην Κομοτηνή. Μετά από συζητήσεις, με είχε πείσει ότι είναι στόκος κι ότι δεν έγραψε καλά. Κι έτσι, παρόλο που πιστεύω πως με ότι καταπιάνεται τα καταφέρνει, άρχισα κι εγώ να κάνω σχέδια. Γιατί, σε περίπτωση που δεν περνούσε στα μεταπτυχιακά θα ερχόταν εδώ και θα έκανε άσκηση για ενάμιση χρόνο. Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα, και τελικά την πήραν και στα δύο μεταπτυχιακά. Από περίπου 100 άτομα παίρνουν τα 20 νομίζω, και μέσα σε αυτούς ήταν κι αυτή. Τη μέρα της ορκομωσίας της, αμέσως μετά την τελετή, είχε φύγει με αμάξι από τη Θεσσαλονίκη στις 12:00 για την Κομοτηνή, γιατί στις 4 το μεσημέρι έγραφε. Είχε κωλοαγχωθεί! Και τελικά σήμερα μάθαμε ότι άξιζε τον κόπο. Αλλά πέρα από αυτά, εννοείται ότι μόνο περήφανος μπορώ να είμαι που απέδειξε σε όλους μας πως έχει IQ!! Απλώς, και ντρέπομαι λιγάκι που το λέω, ψιλοστεναχωρήθηκα που δε θα πραγματοποιηθούν τα σχέδια που κάναμε. Φτου κακά στο στόμα μου. Η ειρωνεία είναι πως πάντα υπερασπιζόμουν το ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να σκέφτονται (και ότι η θέση τους είναι πίσω από την κουζίνα, μην τα ξαναλέμε), και πήγα και τα ‘φτιαξα με τη διάνοια που έχει φωτογραφική μνήμη. Έτσι είναι αυτά όμως. Πέρα από την πλάκα, την παραδέχομαι. Ό,τι βάλει στόχο το καταφέρνει η κωλόφαρδη!

Τις προάλλες, ορμώμενοι από ένα σκηνικό που παίχτηκε με ένα γνωστό μας, συζητούσα με τον κοντό κι άλλον έναν το θέμα: “Όταν χωρίζεις, υπάρχει σωστό και λάθος;”, με την έννοια, μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να εκφράσεις τη δυσαρέσκειά σου; Γιατί, ο πρώην πήγε και έπιασε την κοπελιά μπροστά στον νυν και της είπε κάτι που θα μπορούσε να είναι αιτία για καυγά. Η άποψή μου είναι πως ήταν λάθος κίνηση, κατακριτέα για την ακρίβεια. Οι άλλοι δύο διαφωνούσαν καθέτως. Εξηγούσα πως, οκ, να εκφραστείς, αλλά αν αυτό σημαίνει πως περιορίζεις τον άλλον, να μην το κάνεις. Η απάντηση που πήρα ήταν πως: “Και τι; Να περιοριστείς εσύ για να μην περιοριστεί ο άλλος;;; Ε όχι! Να τον περιορίσεις!”. Έλεγα πως ουσιαστικά μία τέτοια κίνηση δείχνει ότι τον άλλον δεν τον σέβεσαι καθόλου, και δεν θυμάμαι τί μου απάντησαν. Μετά τους είπα να μπουν λίγο στη θέση του νυν (γιατί αυτοί ταυτίζονταν με τον πρώην, ο οποίος είναι της παρέας), να δώ αν θα τους άρεσε. Και μου είπαν ότι όταν έχεις πιει, και κρατάς τόσα πράγματα μέσα σου, απλώς δε μπορείς να ελέγξεις  τί κάνεις. Ναι είναι λάθος, αλλά πρέπει να δώσω ελαφρυντικά, μου είπαν. Η ισχυρή μου προσωπικότητα δεν μου επιτρέπει να δίνω ελαφρυντικά: ή είσαι καθαρός, ή σε ρίχνω στα λιοντάρια. Σοβαρά τώρα, δύο πράγματα θέλω να θίξω: Πρώτον, υπάρχει τελικά όριο στο πως εκφράζεσαι όταν χωρίζεις, ή είμαι παράλογος; Δεδομένου όμως πως είμαι ένα αρκετά λογικό άτομο, καταλήγουμε στο ότι υπάρχουν όρια. Δεύτερον, επιμένουμε να ταυτιζόμαστε με την περίπτωση που νιώθουμε πιο πολύ οικεία. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Ή ταυτίζομαι επειδή ο άλλος είναι φίλος μου (τί, με τον ξένο άνθρωπο θα ταυτιστώ;;; ), ή ταυτίζομαι επειδή ξέρω πώς είναι να χωρίζεις. Γιατί κανείς όμως δεν ταυτίστηκε με τον νυν, ή με την κοπελα;;; Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε πώς ένιωσε η κοπέλα όταν βρέθηκε στο ίδιο μέρος με νυν και πρώην (οι οποίοι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσαν την ύπαρξη ο ενός του άλλου);;; Φαντάζεσαι να κάθεται μια χαρά με τον νυν, και να έρχεται ο πρώην και να της λέει “σήμερα είσαι μαζί μου” ή κάτι παρεμφερές, με τον νυν να ακούει;;; ΊΣως να ταυτίζομαι περισσότερο με αυτήν, γιατί όπως σαφώς γνωρίζετε έχω έρθει πολλές φορές σε δύσκολη θέση με όλες αυτές τις γυναίκες που με διεκδικούσαν στο παρελθόν. Όπως μία φορά στην παραλία που κυλιόντουσαν μέσα στις λάσπες.. Πολύ άβολη κατάσταση, ούτε στον εχθρό μου. Επανέρχομαι. Καταλαβαίνω πως όταν χωρίζεις, και την βλέπεις μετά με άλλον, τρελλαίνεσαι. Αλλά μεταφορικά. Μην το γαμήσουμε κιόλας. Γιατί αν αρχίσουμε να το γαμάμε, ποια είναι η γραμμή που διαχωρίζει το “ψάχνω-καυγά-με-τον-νυν-επειδή-έχω-πιει” από το “γράφω-στους-τοίχους-πως-είσαι-πουτάνα-επειδή-έχω-πιει”; Γιατί, η μόνη αλήθεια μέσα σε όλα αυτά είναι πως αυτός είχε πιει.
Άκουσα βέβαια και μία άλλη άποψη, από τελείως διαφορετική οπτική: “Είναι ωραίο που υπάρχουν τέτοια άτομα, που ξεφτυλίζονται για τον έρωτά τους, γιατί αυτό δείχνει την επιρροή του έρωτα πάνω τους, δείχνει πως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ερωτεύονται και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Και στην τελική, αν αυτήν την κίνηση την έβλεπες ποτέ σε ταινία, είναι σίγουρο πως θα σου άρεσε κι εσένα, για τους λόγους που σου είπα”. Καλά, αυτό με την ταινία ήταν ακυρίλα, συμφωνούμε όλοι σε αυτό νομίζω. Εδώ έχω δει ταινία που κάποιος αυτοκτονούσε λόγω έρωτα και μου άρεσε, αυτό δε σημαίνει πως θα μου άρεσε και στην πραγματικότητα. Ακόμα κι εσύ το βρίσκεις παράλογο, σαχλέ μου αναγνώστη. Pull yourself together (Wo)man!! Και για το πρώτο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Πρέπει δηλαδή να ξεφτυλιστεί ο άλλος για να επιβεβαιώσεις εσύ την ύπαρξη του έρωτος, ερωτώ. Και έχω δίκιο, το ξέρεις.
Αυτή ήταν μία σφαιρική παρουσίαση του θέματος. Οπού όλοι καταλαβαίνουμε πως το απόλυτο δίκιο το είχα -ο ένας και μοναδικός- εγώ.

Κατά τα άλλα, νέκρα. Πράμα. Nada. Nothing. لاشيء (“τίποτα” στα αραβικά), 没什么 (“τίποτα” στα κινέζικα). Κάτι άκυρες σκέψεις μόνο. Να κάνω τατουάζ ή να μην κάνω; Να βάλω σκουλαρίκι στο φρύδι ή να επιμείνω στην φυσική μου ομορφιά και αρρενωπότητα; Να πάω εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή να μείνω κοντά σας; Να βγάλω το σκύλο βόλτα τώρα ή μετά; Γενικά, πράγματα που μας απασχολούν όλους λίγο-πολύ. Α! Τώρα θυμήθηκα κάτι άλλο. Πέρυσι τα Χριστούγεννα είχα στολίσει το σπίτι μου Χριστουγεννιάτικα. Και μου πήρε τόσο πολλή ώρα, που αποφάσισα να μην το ξεστολίσω καθόλου έτσι ώστε του χρόνου τα Χριστούγεννα (δηλαδή φέτος) να μην χρειάζεται να το ξαναστολίσω. Κι έτσι έκανα. Το σπίτι κατά τη διάρκεια του Πάσχα, του καλοκαιριού, και μέχρι τώρα, έχει κρεμασμένα φωτάκια, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο από κόκκινη κορδέλα κολλημένο στη ντουλάπα, κεράκια σε διάφορες θέσεις, κλπ. Μιλώντας λοιπόν με τη ζαργάνα, μου είπε να το ξεστολίσω για να το στολίσουμε μαζί. Τί της λες τώρα; Ήμουν ήρεμος και ερωτικός όταν της έλεγα “ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;; ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΗΛΙΘΙΑ;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΜΑ!”. Πλακίτσα. Συμφώνησα πρόσχαρα (ήρεμα και ερωτικά, ίσως και λίγο παιχνιδιάρικα). Έχω ήδη μετανιώσει. Ας είναι.

Αυτά. That’s all. ése es todo. أنّ كلّ (“αυτά” στα αραβικά). 那是全部 (“αυτά” στα κινέζικα). Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως ελπίζω!!! Χαιρετώ!

ΥΓ: Η -άσχετη- φωτογραφία είναι επειδή σήμερα θέλω να χορέψω. Πολύ.

Με την πλάτη στην πόρτα

Έλειψα πολύ καιρό από δω μέσα πάλι.. Ελπίζω σε καλύτερες μέρες, που θα έχω έναν δικό μου υπολογιστή με ίντερνετ..

Τον καιρό που πέρασε πήγα στη Θεσσαλονίκη όπως σας είχα πει!! Ήταν όσο καλά φανταζόμουν!! Η μαλακία είναι ότι επειδή μονίμως ονειροπολώ, πάντα φαντάζομαι την πιο τέλεια εκδοχή που μπορεί να μου συμβεί οπότε σπάνια περνάω καλύτερα από ότι φαντάζομαι πως θα περάσω. Τέλος συνειρμού και συνεχίζω. 2 άτομα σε ένα ράντζο για έναν, δύο ισπανοί στα διπλανά δωμάτια, πανέμορφη παρέα και μία φωτογραφική γυρίσαμε από τις ταβέρνες στα ουζερί, κι από τα ουζερί στα μπαράκια, (και ίσως μετά σε ένα ακόμη μπαράκι,) και μετά σπίτι γιατί ημασταν λιώμα. Μακάρι να μπορούσατε να το αντέξετε, αλλά δε σας βρίσκω έτοιμους για να κάνω upload φωτογραφίες.. Τις τελευταίες μέρες βγαίναμε συνέχεια με τον κοντό, τη ζαργάνα και τη φίλη της. Βράχνιασμα, έλλειψη ύπνου, χρήματα υπό του μηδέν κυριολεκτικά (…), έτσι ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη να κατεβούμε Κρήτη. 29 Οκτωβρίου το πρωί ήμασταν στα ΚΤΕΛ, πήραμε ταξί και μας πήραν 7 ευρώ για μία διαδρομή 3ών ευρώ.. Ας είναι. Που να του σκάσει το λάστιχο του πούστη. Οι πρώτες μέρες που ακολούθησαν με βρήκαν άρρωστο, με πονόλαιμο και καλή διάθεση (?)! Οι επόμενες με βρήκαν μόνο με πονόλαιμο, και οι μέρες που περνάνε τώρα με βρίσκουν μόνο χωρίς λεφτά!!! Με τον πονόλαιμο και τα σχετικά, έχασα περίπου τρία κιλά πάλι ρε γαμώτη, χάλασε επομένως η αρμονία του σώματός μου και πήρα όρκο πως μέχρι να τα ξαναπάρω δε βγαίνω από το σπίτι.

Πέρα από όλα αυτά, υπάρχει πάλι μία μικρή σκιά που αχνοφαίνεται και πιστεύω πως ήρθε η ώρα για στρουθοκαμηλισμό!!! Τί λέτε κι εσείς;;; Έτσι μπράβο!! Υπέρλαμπρα! Θα τα δούμε όλα όταν φτάσει η ώρα τους! Και κάτι τελείως άσχετο. Γιατί σε όλες τις ταινίες όταν συμβαίνει κάτι συνταρακτικό στον πρωταγωνιστή (ακριβώς έξω από την πόρτα του σπιτιού του) αυτός με το που μπαίνει σπίτι του, ακουμπάει με την πλάτη στην εξώπορτα;;; Το κάνει αυτό κανείς σας; Ακόμα, προχθές είδα τη μπάμπω (την χοντρή που είναι στο αηδία-μίνι-μάρκετ της γειτονιάς) ντυμένη ντομινάτριξ και από τότε δε μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου, δε μπορώ να φάω, έχω χάσει και τον ύπνο μου.  Η άθλια να πούμε, με το κολλητό μάυρο δερμάτινο!

Τώρα θυμήθηκα κάτι από τη Θεσσαλονίκη: Περπατούσαμε μπροστά εγώ και η ζαργάνα, πίσω το άλτερ-έγκο (η φίλη της ζαργάνας) και ο κοντός. Έτσι όπως προχωρούσαμε, πιάνει το (εκπαιδευμένο) μάτι μου ένα αμάξι με ανοικτό παράθυρο οδηγού, η θέση του οδηγού κενή και στη θέση του συνοδηγού να κάθεται ένας άντρας και από πάνω του μία γυναίκα. Ναι, υπήρχε τριβή. Η ζαργάνα όμως δεν είχε πάρει χαμπάρι, και πλησίασε  το στύλο που ήταν ακριβώς δίπλα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού για να διαβάσει κάτι:” Εδώ είναι το σπίτι του Θεού” ή κάτι τέτοιο έγραφε μία αφίσα. Πρέπει να είχε πιει λιγάκι η ζαργάνα, και άρχιζε να φωνάζει στους άλλους δύο να πάνε να διαβάσουν. Κι ήταν μαζεμένοι οι τρεις τους έξω από το αμάξι μέσα στο οποίο οι άλλοι 2 μέχρι πριν φασωνόντουσαν, εγώ είχα σκάσει στα γέλια κι οι άλλοι γελούσαν με το “σπίτι του Θεού” χωρίς να έχουν καταλάβει.. μετά από 3-4 βήματα πιάνω τη ζαργάνα και της λέω τί γίνεται, και μου λέει: “Σοβαρά μιλάς!!!?!??!?!???!?! Κάτω ακριβώς από το σπίτι του Θεού;”.. Ξέρω πως ίσως να μην ακούγεται αστείο αλλά εγώ το θυμάμαι με χαμόγελο και ίσως κι ένα δάκρυ νοσταλγίας. ΣΛΑΠ! (η κατάλληλη στιγμή για το χαστούκι μου)

Το έχασα το τατς μου.. Αυτό ήταν. Πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω πριν να είναι αργά.. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα!! Μέχρι τότε, θα σκεφτώ κάτι εξυπνότερο να γράψω! Χαιρετώ!

Σκέψεις Νο7

Ξέρω πως πλέον γράφω σπανιότερα από ότι συνήθιζα, αλλά ο χρόνος είναι λίγος και τα πράγματα που έχω στο μυαλό μου είναι πολλά για να χωρέσουν σ’αυτό το χρόνο.. Πήγα Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα, στο Ωνάσειο, για να δω τί γίνεται τελικά με την καρδούλα μου.. Με εξέπληξε η οργάνωση, πρώτη φορά το ραντεβού έγινε την ώρα που ήταν κανονισμένο και όχι με καθυστέρηση τριών ωρών.. Οι γιατροί είναι λίγο ακριβοθώρητοι βέβαια, αλλά δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις με τίποτα ότι κωλοβαράνε. Τουλάχιστον όσον αφορά στην περίπτωσή μου. Τέλος πάντων. Μετά από μαγνητική καρδιάς, ακτινογραφίες θώρακος, εξετάσεις αίματος, αξονικές καρδιάς, εξέταση όψιμων δυναμικών (?), καρδιογραφήματα έγχρωμα, ασπρόμαυρα, τρίπλεξ και ότι άλλο υπάρχει, ακόμα η άποψη των γιατρών ήταν πως έχω πάθει έμφραγμα.. Τελικά, αποκλείστηκε κι αυτή η επιλογή. Το “πρόβλημά” μου είναι ότι η καρδιά μου είναι χαμηλότερα από ότι θα έπρεπε, χαμηλότερα από ότι είναι στους περισσότερους ανθρώπους. Επίσης, έχει διαφορετικό σχήμα. Είναι σταγονοειδής! Αν ο γιατρός δεν γνωρίζει αυτά τα πράγματα και μου κάνει καρδιογράφημα, βάζοντας τα patch στις κανονικές θέσεις που τα βάζει για όλους, το καρδιογράφημά μου θα εμφανίζεται προβληματικό. Γνωρίζοντας όμως τα παραπάνω, αν βάλει σε διαφορετικές θέσεις τα patch, δηλαδή πιο χαμηλά από ότι συνήθως και σε άλλη διάταξη, το καρδιογράφημά μου είναι τελείως φυσιολογικό. Οπότε, μετά από 6 μήνες εξετάσεων.. είμαι φυσιολογικός!!! Αν και δε μου αρέσει αυτή η λέξη, χαίρομαι που σε αυτό το θέμα με χαρακτηρίζει!!

Μετά από το θέμα της καρδιάς, εννοείται πως όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Με τη ζαργάνα τα πράγματα παραμένουν στάσιμα στο ζενίθ (οξύμωρο να χρησιμοποιείς τις δύο λέξεις στάσιμα και ζενίθ στην ίδια πρόταση, αλλά και πάλι χαίρομαι που μπορώ να το κάνω)! Τις μέρες που πέρασαν βγήκαν αρκετά αποτελέσματα από την εξεταστική, μένει ένα ακόμη μάθημα να βγει για την ακρίβεια, και το αποτέλεσμα είναι πως μπαίνω αισίως στο 6ο έτος με 2 ή 3 μαθήματα. Και υγιέστατος! Έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο και μαζί του έφερε κάτι Κυριακές που με μελαγχολούν. Ας είναι.

Στην πόλη που βρίσκομαι, με αυτά και μ’αυτά, κατέληξα μάλλον να τη συμπαθώ και να την εκτιμήσω περισσότερο. Περνάω καλύτερα όταν βγαίνω έξω. Εχθές πάλι πέρασα πολύ όμορφα! Πήγαμε για ούζα, ήπιαμε πολύ από ότι ακούγεται σήμερα και από την γνώριμη ζαλάδα της επόμενης μέρας. Μετά πήγαμε 7 άτομα στο σπίτι του κοντού και πάιξαμε αναπτήρα, 2 κοπέλες που μου γνώρισαν εχθές και 5 μαντράχαλοι. Πήρα τρεις φορές τον αναπτήρα στα χέρια μου, για τις εξής ερωτήσεις: “Ποιος πιστεύεις πως τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε μία από τις δύο κοπέλες), “Ποιος πιστεύεις πως έχει να πηδήξει πάνω από 6 μήνες;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε η ίδια κοπέλα), “Ποιος πιστέυεις πως το έχει κάνει στο πιο περίεργο μέρος;” (τον αναπτήρα μου τον έδωσε ένας από την παρέα). Μάλλον η κοπέλα δε με συμπαθεί.. Τέλος πάντων, είναι θέμα χρόνου να τη βάλω κάτω κι αυτήν και να της πετάξω τα μάτια όξω. Όχι που θα την αφήσω να πιστεύει κάτι τέτοιο και να αρχίσει να σπιλώνει τη φήμη μου ως ένα από τα πιο ενεργά σεξουαλικώς αρσενικά της πόλης-χώρας. Πολλές καφρίλες θα μπορούσαν να πεταχτούν εχθές αλλά όλοι θέσαμε τον πήχη σε νορμάλ επίπεδα..

Σήμερα έχω μελαγχολήσει. Έχω πράγματα να κάνω και λίγο χρόνο. Κάνω πράγματα που θέλω μόνο, και τα άλλα μένουν πίσω. Ο εαυτός του “πρέπει” δε μου λείπει καθόλου, αν και είναι ακόμη εδώ και με αγχώνει. Ας είναι. Ας καταπιεστεί λίγο. Η συνείδηση είναι καθαρή, πόσο καιρό είχε να είναι καθαρή; Δε με νοιάζει. Σε 5 μέρες ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη, κι αν αυτό κάνει τη διπλωματική να μένει πίσω ποσώς με ενδιαφέρει από ότι βλέπω. Μη νομίζετε πως με ξέρω, τώρα με ανακαλύπτω κι εγώ. Δε νόμιζα ότι θα μπορούσα να επιλέξω ποτέ τέτοιες τακτικές, να αναβάλλω τα πρέπει μου, ίσως παλιότερα να κατάφερνα να τα συνδυάσω με πολύ άγχος παρεμβαλλόμενο. Τώρα ίσως ξαναγίνει αυτό, αλλά προτεραιότητα δίνω αλλού, κι αυτό είναι πρωτοφανές για ‘μένα. Θα ζοριστώ άλλη στιγμή για αυτά που πρέπει να γίνουν, απλώς παλιά με άγχωναν οι διωρίες. Απλώς και μόνο στο άκουσμά τους αγχωνόμουν. Τώρα το φαινόμενο περιορίζεται! Πάντα μου την έδινε το δίλημμα. Και πάντα επέλεγα της συνείδησης τη λύση. Τώρα που μιλάω για αυτά, μου φαίνεται πως άλλο πράγμα η συνείδηση και άλλο πράμα το ένστικτο. Θα νιώθω καλύτερα αν έχω τη συνείδησή μου καθαρή, παρόλο που το ένστικτο μου λέει πως θα περάσω καλύτερα αλλιώς. Με καταλαβαίνει κανείς; Έχω πολύ καιρό να μιλήσω σοβαρά μαζί μου κι έχω χάσει το touch μου!! Αυτό είναι κάτι “μεταξύ μου” που είπε κι ο κοντός τις προάλλες και πολύ μου άρεσε!! Έχω καιρό να με εξετάσω με μικροσκόπια και τέτοιες παπαριές. Καλό είναι να γίνεται αλλά όταν γίνεται σε καθημερινή βάση κουράζει, περιορίζει και σκλαβώνει τελικά. Αυτό βλέπω εγώ. Ψυχοπλακωτικά πράγματα για σήμερα, αλλά έχω μελαγχολήσει σήμερα που είναι κυριακή και βρέχει. Καλό είναι να ειπώνονται κι αυτά. Σήμερα θέλω να ξαναπάω για ούζα, να πιω πάλι πολύ, να γελάω και να περνάω τέλεια, και να σκέφτομαι πάλι πως αν ήταν μαζί μου η ζαργάνα θα περνούσε κι αυτή τέλεια, να κοιμηθώ αργά, να ξυπνήσω αργά, κι αύριο να μην κάνω τίποτα. Αλλά τόσες μέρες αυτό το πρόγραμμα ακολουθώ κι αύριο που πρέπει να δω τον καθηγητή μου θα του πω: “Μηδενική πρόοδος, στάσιμος στην ανάγνωση τις τελευταίες 3 εβδομάδες”. Γι’αυτό πρέπει σήμερα να κάτσω κανά πεντάωρο να το προχωρήσω το θέμα. Νιώθω πως βρήκα τις ισορροπίες μου. Ίσως πάλι να νιώθω καλά επειδή είμαι συνεχώς σε εργρήγορση, αλλάζω περιβάλλοντα ανά βδομάδα κι αυτή η αίσθηση αλλαγής εμένα με τρελλαίνει. Μπορεί να είναι μόνο αυτό κι όλα αυτά που λέω περί συνειδητοποίησης και επιλογών ανάμεσα σε “θέλω” και “πρέπει” να είναι πίτσες μπλε. Αλλά τα νιώθω τώρα, τα πιστεύω. Και έχω την αίσθηση ότι με αυτά που γράφω βγάζω προς τα έξω πως δεν είμαι καλά, ενώ πραγματικά περνάω μία από τις καλύτερες φάσεις μου. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Βασικά δεν θα έπρεπε να με νοιάζει τί βγάζω προς τα έξω, αλλά αφού τώρα το ανέφερα θα συνεχίσω. Το ότι σκέφτομαι δε με κάνει προβληματισμένο, ούτε ότι δεν περνάω καλά. Απλώς είμαι ένας πανέξυπνος-ερωτικός νέος (που δεν τραβάει τις περισσότερες μαλακίες τη μέρα!! το σκέφτηκα πάλι και συγχύστηκα!) που περνάει καλά και στον ελεύθερο χρόνο του σήμερα αποφάσισε να γράψει. Και να φανταστείς πως δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω πολλά. Μου αρέσει να γράφω, αλλά νιώθω πως δεν είμαι σε φάση να γράψω αυτά που θέλω να γράψω. Μπήκα στη λογική ότι “ποιος θα καταλάβει τώρα τί θέλω να πω;”, αλλά ειλικρινά δεν πρέπει να με νοιάζει. Για ‘μένα γράφω. Ελπίζω να μην είναι προσβλητικό αυτό, μην το πάρει κανείς έτσι.

Μάλλον το γάμησα πάλι στους συνειρμούς, αλλά μπαίνει χειμώνας σιγά σιγά και τέτοιου είδους ποστ θα είναι συχνότερα. Ο καιρός πάντα με βάζει σε σκέψεις. Μαλακία, ε; Είχα πολύ καιρό να γράψω, να γράψω γι’ αυτά που σκέφτομαι, και ειλικρινά νιώθω καλύτερα τώρα! Θα άνοιγα μία τέτοια συζήτηση με τον κοντό, αλλά πρώτον ντρέπομαι να ανοιξω τέτοια συζήτηση νηφάλιος, και δεύτερον δεν θέλω να μιλάω συνέχεια για ‘μένα, δεν με αφήνω.. κι εδώ μπορώ να το κάνω. Από τον επόμενο μήνα θα μπορώ να γράφω συχνότερα, μιας και δεν έχω τίποτα προγραμματισμένα ταξίδια (αν και θα’θελα)!!   Ελπίζω να είστε όλοι καλά φανς μου, και να με συγχωρείτε για το σκεπτικό ποστ, αλλά δε θα ήμουν ίνδαλμα αν δεν είχα αυτό το “κάτι” που δεν έχουν οι άλλοι. Χαιρετώ, θα τα ξαναπούμε ελπίζω σύντομα!

Βλακείες

Μετά από πολλές μέρες έρχομαι να γράψω χωρίς να έχω κάτι στο μυαλό μου.. Αν γράφω αυτή τη στιγμή να ξέρετε ότι το κάνω για εσάς, φανς..

Η εξεταστική τελείωσε, πήγε ανέλπιστα και ταυτοχρόνως αναμενόμενα καλά… Κι αν κάθομαι αυτή τη στιγμή να γράψω ανέμελος το ποστ μου, είναι επειδή η υψηλής ποιότητας νοημοσύνη μου με βοήθησε να περάσω μαθήματα.. Τη μέρα που τελείωσε η εξεταστική πήγα Θεσσαλονίκη!! Ήρθε η ζαργάνα μου και με πήρε από τα τραίνα, και με το που φτάσαμε σπίτι είδα το σκύλο μου!!! Τον ονομάσαμε Πάκο, είναι παιχνιδιάρης, επιθετικός και τρελός γαμιάς.. Πηδάει, δαγκώνει και γλύφει ότι βρει μπροστά του.. Θέλω να πιστεύω πως θα ηρεμήσει.. Από την άλλη, ίσως με βλέπει ανταγωνιστικά.. Έλεγα λοιπόν ότι ήμουν Θεσσαλονίκη! Έκατσα περίπου πέντε μέρες, κάτι που θα κατάλαβαν όλοι όσοι ήταν στην πόλη.. Μαζί μου έφερα και την αύρα μου, έκανα την πόλη μαγική!! Αυτή η πόλη είναι τέλεια..!!

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου, με την καλή έννοια(?). Με πήραν τα ζουμιά τη μέρα που έφευγα, πού ξανακούστηκε!! “Κλαίνε μωρέ οι άντρες;;;” σαν να ακούω τον μπρουτάλ θείο μου να μου λέει πριν πολλά χρόνια και ντρέπομαι.. Τώρα ίσως να μπορώ να καταλάβω στο ελάχιστο τα μιλούνια γυναικών που αποχαιρετούσα την εποχή πρό ζαργάνας.. Και καλά εγώ, βούρκωσα, έτρεξε και ένα δάκρυ, λίγα πράγματα και σιωπηλά!!! Όλες αυτές όμως ξεσπούσαν σε λυγμούς.. Φαντάσου πώς νιώθανε! Τί να πείς.. Το θέμα μου είναι άλλο όμως. Αναρωτιέμαι αν σταματά ποτέ η αμφιβολία και η ανασφάλεια. Μερικές φορές ακόμη κι εγώ είμαι ανασφαλής, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο.. Δεν είναι πολύ κρίμα που δε μπορώ να έχω τουλάχιστον μία σοβαροφάνεια για να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί; Μακάρι να μπορούσα να σοβαρευτώ και να γράψω με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε τέτοιους συλλογισμούς.. Αλλά δε μπορώ τώρα.

Γυρνώντας εδώ, με περίμεναν ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή, καμία παρέα σχεδόν.. Ούτε για ένα καφέ δε μπορώ να πάω, όλοι έχουν φύγει.. Την Κυριακή ταξιδεύω για Αθήνα, θα πάω Ωνάσειο να δω τί θα γίνει.. Θα τη βγάλω τη χρονιά; Δε θα τη βγάλω; Να ξέρω κι εγώ τί με περιμένει.. Είμαι και καφρούλης λιγάκι.. Το φρίκουλο μου πέταξε προχθές: “Καλά ρε μαλάκα.. Τώρα που πεθαίνεις πήρες σκύλο;;”!!! Είναι κι αυτός καφρούλης.. Η ζαργάνα δε μπορεί να ακούει τέτοια.. Τέλος πάντων.. Την Κυριακή λοιπόν πάω Αθήνα, και σε 2 εβδομάδες πάω ξανά Θεσσαλονίκη!! Ωραίος μήνας αυτός!! Έβαλα ένα τραγουδάκι-βίντεο, και δεν ξέρω αν παίζει.. Είμαι άσχετος ρε γαμώτο, και κανείς δε μου έχει πει πώς να βάζω τραγούδια τόσες φορές που έχω ρωτήσει.. Θα μπορούσα να έχω φτιάξει μία γαμάτη πλέιλιστ τόσο καιρό. Τέλος πάντων.. θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω με λιγότερη βαρεμάρα από μεριάς μου..

Η φωτογραφία που ακολουθεί.. Είμαι εγώ και η ζαργάνα στο τραίνο, όταν την αποχαιρετούσα την περασμένη Κυριακή.. Ήταν πολύ κινηματογραφικά, όλοι χειροκροτούσαν.. Όσο για τις ενδυματολογικε΄ς επιλογές, τα καπέλα πάντα μου άρεσαν, δίνουν στυλ, αν και πιστεύω πως η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη ακόμα για καπέλα.. Όπως και να ΄χει, έβαλα ένα γιατί γούσταρα. Γούστο μου καπέλο μου, κι άμα γουστάρω με φτερό άμα λάχει (αλκυόνη παπαδάκη). Χαιρετώ, καλά να περνάτε και καλό Οκτώβρη!

ΥΓ: Ο τίτλος είναι αυτός που είναι επειδή γράφω βλακείες.
ΥΓ2: Το τραγουδάκι-βίντεο δεν έπαιζε και το έβγαλα.. Κάτι δεν πάει καλά με τις οδηγίες, γιατί τις ακολουθώ κατά γράμμα και πάλι αποτυγχάνω.. Στούρνος..

Πειθαρχικό!

Οι μέρες περνάνε ευτυχώς αργά δυστυχώς!!! Έδωσα μάθημα την Τρίτη και έγραψα, όχι με τη συμβατική έννοια της έννοιας.. Εννοώ πως δεν παρέδωσα λευκή, γιατί κάτι έγραψα, αλλά μάλλον πάλι τρύπα στο γραπτό έκανα!!! Τέλοσπάντων, δεν πτοούμαι, δεν περίμενα να το περάσω ιν δε φέρστ πλέις!! Σήμερα έδινα το πρωί ένα μάθημα που οι άλλοι το έχουν περάσει.. Αν ο καθηγητής έχει χιούμορ θα με περάσει.. Αν είναι στριμμένος θα με στείλει πειθαρχικό!!!

Ένα θέμα ήθελε να φτιάξεις κώδικα για μία ιστοσελίδα που θα δίνει στοιχεία για ένα αυτοκίνητο. Έγραψα:
Όνομα: Μπούλης
Κυβισμός: Δεν θυμάμαι
Ιπποδύναμη: Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές επιτέλους;;;

Ένα άλλο θέμα ήθελε κώδικα για μία ιστοσελίδα στην οποία ο χρήστης γράφει σε μία φόρμα έναν λατινικό χαρακτήρα και ο κώδικας παίρνει τον χαρακτήρα και τον στέλνει μέηλ κάπου. Έπρεπε να φτιάξεις την φόρμα λοιπόν, και να βάλεις ένα κουμπάκι που λέει submit από κάτω.. Εγώ έφτιαξα ένα κουμπάκι που λέει: “Άντε τελείωνε γιατί έχω και δουλειές!”.. Και σε ένα άλλο θέμα ήθελε κώδικα για μία ιστοσελίδα που γράφεις το βιογραφικό σου…
Όνομα: Γιαννούκος
Ηλικία: 22,7
Γλώσσες: …
Πτυχίο: Κομμωτικής
Διακρίσεις: Άπειρες αλλά κυρίως στο χώρο του μόντελινγκ
Other: Πλάκα κάνω.. ΜΟΝΟ στο χώρο του μόντελινγκ..

Οπότε καταλαβαίνετε πως διακυβεύεται το πτυχίο μου.. Αλλά ο καθηγητής είναι ψιλοαφασία, σε κάποια φάση έκανε παρομοίωση ενός μόντεμ με ένα παπούτσι.. Γενικά έχω ηρεμήσει κάπως.. Πριν μερικές μέρες με έπιασαν τρελές ταχυκαρδίες και μου πήγε λίγο “να” αλλά το ξεπέρασα – μα πόσο έντονη προσωπικότητα μπορεί να είμαι; Τέλος πάντων.  Η μέρα μου ξεκίνησε επεισοδιακά σήμερα.. Ξυπνάω, σηκώνω το μυώδες κορμί μου από σατέν μαύρο σεντόνι που έχω συνηθίσει να κοιμάμαι (φανταστείτε το σε ασπρόμαυρη εικόνα..), κάθομαι με τα πόδια λυγισμένα στο πάτωμα και τις γροθιές μου να ακουμπάνε στο κρεββάτι, αναρωτώμενος (όπως κάθε πρωί) γιατί στον πούτσο καπνίζω τα βράδυα και τα πρωινά δε μπορώ να αναπνεύσω από την κάπνα.. Σηκώνομαι, προχωράω προς την κουζίνα (η εικόνα μετατρέπεται σε κανονική, παύει το ασπρόμαυρο), ανοίγω την πόρτα του ψυγείου και παίρνω μία αμίτα πορτοκάλι. Ξεβιδώνω το καπάκι, αρχίζω να πίνω σαν να μην υπάρχει αύριο, και μόλις τελειώνω, γυρίζω και κοιτάω την κάμερα χαμογελώντας αφοπλιστικά: “ΑMITA!!! MOY ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΗ ΜΕΡΑ!!”!!  Πλακίτσα.. Αφού πίνω, έτσι όπως σκύβω να κάνω τα 1500 πους-απς που κάνω κάθε πρωί, το μάτι μου πέφτει σε ένα φάκελο κάτω από την πόρτα. “Η πρώην σου, πάντα δική σου” με 27 τελείες για να δηλώσουν ότι υπάρχει υποννοούμενο.. Ανοίγω το φάκελο, και πράγματι, ήταν η πρώην μου σε μία φωτογραφία που την τράβηξα την ώρα που χωρίζαμε κι είχε πέσει κάτω και χτυπιότανε.. Τί να πεις.. Όπως και να το κάνουμε, εγώ είμαι αλλού τώρα, δε μπορώ να ασχολούμαι με τις άλλες.. Και δε θέλω κιόλας (εκτός αν αυτό αφαιρεί κάτι από την μπρουτάλ και αρρενωπή γοητεία που ασκώ ως ζωώδες αρσενικό)..

Περιμένω να περάσουν οι μέρες! Μου φαίνεται ότι το κάνω συχνά αυτό.. Μήπως θα έπρεπε να με βάλει σε σκέψεις;;; Θα το σκεφτώ κι αυτό μόλις περάσουν μερικές μέρες.. Ο επόμενος μήνας είναι μέσα στις μετακινήσεις.. Θεσσαλονίκη, μετά Αθήνα, μετά πάλι Θεσσαλονίκη.. Τέλειος μήνας! Θέλω όταν πάω πάνω να έχει συννεφιά, αλλά να μη βρέχει, να παίρνω το σκύλο μαζί με τη ζαργάνα να τον πηγαίνουμε βόλτα και να κρατάμε καφέ στο χέρι, από κείνους που έχουν καπάκι και μία τρυπούλα που πάρα πολύ μου αρέσουν! Και θα κάνουμε βόλτες, θα γελάμε, και θα γυρίσουμε μία τέλεια οικογενειακή κωμωδία έτσι όπως το σκέφτομαι.. Κι είναι αυτά τα σάουντρακ από το σούπερ σίριαλ που με κάνουν να ανυπομονώ να γίνουν δικα μου σάουντρακ!!! Οι άλλοι τρεις γράφουν στις δύο κάτι που σημαίνει πως ο καθημερινός καφές μεταφέρεται κατά ένα τρίωρο περίπου.. Και είναι μία αλλαγή που δεν έχω συνηθίσει!! Τί θα κάμω εγώ τόσες ώρες;;; Που θα είμαι;; Που θα περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα;;; Να εργασιοθεραπευτώ; Δεν ξέρω δεν ξέρω..  Μάλλον θα διαβάσω.. Πρέπει να σας αφήσω.. Λέω να πάω να φτιάξω τον πρώτο μου νες για αυτό το φθινόπωρο!!! Καλή σας μέρα, χαιρετώ!!!

ΥΓ: Την πρώην την λένε Σούζυ, έτσι για να ικανοποιήσω την -σιχαμερή κατά τα άλλα- περιέργειά σου αναγνώστη.
ΥΓ: Αν αργήσω πολύ να ξαναγράψω θα είναι επειδή με πήγαν πειθαρχικό λόγω ανάρμοστης έκφρασης στο γραπτό μου, και θα φάω 20 μέρες φυλακή. Θα μου αφαιρεθεί και η φοιτητική μου ιδιότητα.

744 λέξεις, νομίζω!

Οι μέρες που πέρασαν δεν ήταν από τις καλύτερες.. Έπρεπε να αντιμετωπίσω το γεγονός πως δεν είμαι αρκετός. Εννοείται πως αν δεν είμαι εγώ αρκετός, ούτε το 99% του πληθυσμού είναι αρκετό, αλλά αυτό δεν παρηγορεί την πληγωμένη μου περηφάνια. Διαβάζεις, διαβάζεις, και διαβάζεις λίγο ακόμα και καταφέρνεις μία τρύπα στο γραπτό!!! Η λογική του φρίκουλου είναι πια πιο κοντά στα δεδομένα μου: “Ρε μαλάκα, όταν διαβάζεις, αγχώνεσαι γιατί δεν ξέρεις τί θα γίνει.. Θα περάσεις, δε θα περάσεις.. Γι’αυτό κι εγώ προτιμώ να μη διαβάζω για να ξέρω τί θα γίνει.”. Κατάλαβες; Αν δεν προσπαθήσεις, δεν θα απογοητευτείς κιόλας!!! Εννοείται πως έβγαλα σημάδι πάλι στο μέγεθος εικοσάλεπτου.. Κι ενώ όλοι οι άλλοι συνεχίζουν να επικροτούν την υπεροχή μου, κατέληξα -ποιος; εγώ!- να αναρωτιέμαι!! Ο δράκουλας θα μου πιει το αίμα μέχρι να με περάσει.

Οι σημειώσεις για το επόμενο μάθημα που δίνω έχουν φωτοτυπηθεί, είναι ακόμα με το λάστιχο από το φωτοτυπάδικο δεμένες, έχουν ξαπλώσει στο γραφείο και με κοιτάνε. Με κοιτάνε σαν να μου μιλάνε: “Είσαι τόσο άχρηστος που όσο και να μας διαβάσεις δε θα μας καταλάβεις!!! Τόσο άχρηστος, που και να μας καταλάβεις, σιγά μην περάσεις!!! Γενικά είσαι άχρηστος!! Μόνο ωραίους κοιλιακούς έχεις, κι ένα αφοπλιστικό χαμόγελο!”.. Σαν να τις ακούω να μου μιλάνε.. Με τί διάθεση να αρχίσω να διαβάζω τις ομιλούσες σημειώσεις λοιπόν; Πιστεύω πως αυτό που θα έπρεπε να με απασχολεί είναι η σχιζοφρένειά μου βέβαια, αλλά τα μεγάλα μυαλά ανέκαθεν είχαν μία δόση διαστροφής.. Έτσι κι εγώ..

-Δεν περνάς ρε μαλάκα, μην το σκέφτεσαι!!!
-Ναι, αλλά με λίγη τύχη, με λίγη καλή θέληση από τον καθηγητή, και με λίγο λάδωμα, έχω ελπίδες!!!
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Έχεις δίκιο. Αλλά αν…
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Καλά, θα σταματήσω να το σκέφτομαι και θα συγκεντρωθώ για το επόμενο μάθημα.
-Σταμάτα, λες βλακείες.
-Τί δηλαδή, επειδή κόπηκα σε ένα μάθημα να  κάψω την εξεταστική;
-Αφού σκατά θα τα πας και στα επόμενα! Είσαι στούρνος!!! Πανέμορφος, αλλά στούρνος!!!
-Να σκάσεις!!!
-Εσύ να σκάσεις!!!
-Είσαι βλάκας!!!
-Εσύ είσαι!!!
-Όχι, εσύ!

Ο αισιόδοξος και απαισιόδοξος εαυτός μου μαλώνουν πάλι.. Κι εκεί που κάθομαι βουρκωμένος, σκεπτόμενος πως έχω μόνο πανέμορφο περιτύλιγμα αλλά είμαι τούβλο, μεσολαβεί ένα τηλεφώνημα κατά το οποίο μαθαίνω πως θα πάρω σκύλο!!!! Και ναι, είναι γεγονός!!! Θα πάρω ένα κόκερ σπάνιελ, σαν αυτό της φωτογραφίας!!! Ακριβώς σαν αυτό της φωτογραφίας!!! Α-κ-ρ-ι-β-ώ-ς!!! Τοσο ίδιο, που αυτός που θα μου το δώσει μου είπε πως, ο σκύλος είχε μία φορά ένα ατύχημα κατά την εκπαίδευσή του, όταν πήγαινε να φέρει μία εφημερίδα στο αφεντικό του.. Δυστυχώς, θα πρέπει να μείνει για πάντα με την εφημερίδα στο στόμα.. Πλακίτσα.. Θα πάρω λοιπόν ένα σπάνιελ 4ων μηνών!!! Τέλεια;;; Η ζαργάνα έχει ένα σπάνιελ στο φοιτητικό της σπίτι και είναι όλα τα λεφτά! Στις 24 του μήνα θα είναι δικό μου!!! Έχω ήδη καταλήξει σε δύο ονόματα: Παχώμιος, ή Αριστομένης! Α, ξέχασα να πω πως το σκυλί είναι κορίτσι.. Με έχει πιάσει η βλακεία μου.. Γενικά, εσείς να ξέρετε πως θα πάρω σκύλο. Αυτό είναι η αλήθεια, όλα τα άλλα είναι η βλακεία μου ντυμένη με λέξεις.

Γενικά δεν έχω νέα. Διαβάζω πολύ, μιλάω πολύ με τη ζαργάνα στο τηλέφωνο, δουλεύω μία στο τόσο για να έχω τη στοιχειώδη κοινωνικότητα που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος, πίνω ούζο τα βράδυα μόνος μου στο σπίτι, διαβάζω πολύ, βλέπω τηλεόραση όσο μπορώ για να μη χάνω τις εξελίξεις (του Grey’s anatomy), πίνω πολύ καφέ και δε μπορώ να κοιμηθώ εύκολα, έχω την τηλεόραση κολλημένη στο mega  για να βλέπω το τρέηλερ από τη σειρά L.A.P.D. γιατί είναι πολύ αστείο, αφήνω τις γυναίκες να με κοιτάνε χωρίς να με απολαμβάνουν.. Τώρα πια που δεν είμαι διαθέσιμος θα περάσουν δύσκολα οι καημένες.. Τέλοσπάντων.. Θα το ξεπεράσουν. Όλα είναι στο μυαλό. Αλλά τι ξέρω κι εγώ.. Σαν πως εγώ δεν είμαι στόκος που είπαμε; Τι ήθελα και το ξαναθυμήθηκα; Έτσι μου ‘ρχεται να τα παρατήσω όλα και να γίνω μοντέλο.

Την επόμενη τρίτη δίνω το μάθημα με τις ομιλούσες σημειώσεις. Πρέπει να φανώ δυνατός και να σταματήσω να τις ακούω. Πρέπει να ξεκόψω και από το φρίκουλο, είναι κακή επιρροή, πειρασμός θα έλεγα (έλα αηδίες!! Μόνο προστυχιές στο μυαλό σου, σατράπη)!! Για τη λογική του μιλάω! Πρέπει να φύγω.. Με φωνάζουν οι σημειώσεις.. Καλό απόγευμα, καλά διαβάσματα στους φοιτητές, και πολλά λεφτά για λάδωμα εύχομαι! Το ωραίο σώμα και το αφοπλιστικό χαμόγελο δεν φτάνουν.. Ακούστε και ΄μένα.. Χριστέ μου το έχω κάψει.. Χαιρετώ!

ΥΓ: 725 λέξεις
ΥΓ2: Συν αυτές που είναι σε αυτό το υστερόγραφο, μας κάνουν 735. Λάθος, 737. Όχι όχι, 740. Γαμώτο, το έχασα πάλι! 744! Χαιρετώ!

Ο τίτλος είναι απαραίτητος;

Σήμερα.. Έκανα κλασικό πρόγραμμα εξεταστικής.. Πήγα για καφέ το πρωί, αποθεώθηκα από φίλους και ερωμένες, έκατσα και διάβασα γύρω στο πεντάωρο, πήγα ισπανικά και μετά για τσικουδιές!!! Υπό τη μουσική υπόκρουση ενός κομματιού που με στιγμάτισε σήμερα, δεν ξέρω πού θα καταλήξω. Δεν ξέρω καν αν θα αρχίσω από κάπου. Απλώς γράφω κι όπου μας βγάλει!!

Υπάρχουν μερικά νέα, τα οποία χαρακτηρίζονται από την αναμενόμενη ανησυχία που θα έπρεπε να φέρουν στη ζωή μου.. Μίλησα με το ωνάσειο πριν 2 μέρες, και μου είπαν ότι οι γιατροί στο Ηράκλειο έκαναν λάθος, κι ότι τελικά δεν έχω αυτό που μου είχαν πει ότι έχω.. θα πρέπει να ανεβώ Αθήνα για περαιτέρω εξετάσεις για να καταλάβουμε τί ακριβώς τρέχει.. Ας είναι.. Εγώ μπήκα σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας, ότι δηλαδή θα χρειαστώ μεταμόσχευση καρδιάς, και την ώρα που θα περιμένω στο νοσοκομείο θα δέχομαι κάρτες, ανθοδέσμες και εσώρουχα με αφιερώσεις από όλες (κατά προτίμηση για τα εσώρουχα και τις ανθοδέσμες) και όλους εσάς… Αν εξαιρέσεις τη μετασμόσχευση, καθημερινές καταστάσεις..

Μερικές φορές νιώθεις πως δεν έχεις περιθώρια λάθους, ούτε περιθώρια καθυστέρησης. Σε βρίσκουν υπερβολικό, σε βρίσκεις υπερβολικό, κι όμως συνεχίζεις να το κάνεις. Η αυθυποβολή έχει χάσει το νόημά της, δεν υφίσταται πια ως έννοια, όπως και τα όρια πλέον δεν υπάρχουν. Αν ήταν η τελευταία μου μέρα σήμερα πώς θα την περνούσα;

Με το φρίκουλο και τον κοντό σήμερα κοροιδεύαμε έναν καθηγητή που κατά τη γνώμη μας μοιάζει με το δράκουλα. Δίνουμε το μάθημά του την επόμενη εβδομάδα, και αρχίσαμε να μιλάμε γι’αυτόν και πετάχτηκαν πάλι τρομερές ατάκες… Επειδή είναι ο δράκουλας, αντί για πάσο θα μας ζητάει εξετάσεις αίματος, θα μας λέει να κάτσουμε φέρετρο παρά φέρετρο αντί για θέση παρά θέση, θα μας απειλεί ότι αν δεν περάσουμε το μάθημα θα μας πιει το αίμα ή αντίστοιχα ότι για να περάσουμε το μάθημα θα πρέπει να φτύσουμε αίμα.. Είχε πολύ γέλιο!!! Γενικά μου αρέσουν αυτές οι μέρες, παρόλο που θέλω να φύγουν.. Αυτό είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο με τα όνειρα που βλέπω πάλι τις τελευταίες νύχτες.. Βασικά είναι ένα όνειρο, το οποίο επαναλαμβάνεται νύχτα παρά νύχτα (τρεις νύχτες έχω δει το ίδιο όνειρο)! Στο όνειρο λοιπόν, είμαι ένας δολοφόνος. Με βλέπω με ένα όπλο στο χέρι, γνωρίζοντας ότι έχω δολοφονήσει αρκετά παιδιά, και με το όπλο είμαι έτοιμος να σκοτώσω ένα ακόμη παιδί. Κατάξανθο, με μπουκλάκια! Ακουμπάω το όπλο στο μέτωπό του, και ετοιμάζομαι να το σκοτώσω, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις, αλλά με σιγουριά! Αλλά ποτέ δεν την πρόλαβα τη σκηνή του πυροβολισμού.. Ή θα ξυπνήσω, ή θα αλλάξει το όνειρο, δεν καταλαβαίνω τί ακριβώς γίνεται.. Το θέμα είναι πως είμαι δολοφόνος παιδιών. Μπορεί κανείς να το εξηγήσει; Τί συμβολίζει το όπλο, τί συμβολίζει το παιδί, καί τί συμβολίζει η εκρηκτική μου αρρενωπότητα (οκ, το τελευταίο ήταν σάλτσα);

Προχθές τσακώθηκα με μία γριά στη δουλειά. Δεν έχω ξαναφερθεί έτσι σε πελάτη.. Το εκρηκτικό μου ταπεραμέντο εξωτερικεύθηκε και δεν πρόλαβα να το συγκρατήσω.. Μετά από μία ακολουθία από άθλιες συμπεριφορές της γριάς, ήμουν έτοιμος να αφήσω δύο πιάτα στο τραπέζι τους. Οπότε, έτσι όπως αφήνω το ένα πιάτο, η γριά φοβήθηκε (χωρίς λόγο, το τονίζω) πως θα έριχνα το μπεκρή μεζέ πάνω της! Και γυρίζει και μου φωνάζει: “Σκατά τα έκανες πάλι!!!!!”.. Τρελάθηκα!!!! Ποιος με είδε και δε με φοβήθηκε.. Παίρνω το πιάτο με τα καλαμαράκια, το κρατάω 15 εκατοστά πάνω από το τραπέζι τους, και το αφήνω να σκάσει στο τραπέζι τους. Τα μισά καλαμαράκια πετάχτηκαν στο τραπέζι, την ώρα που φώναζα: “Δεν ΘΑ ΤΑ πάμε ΚΑΘΟΛΟΥ καλΆ!!!!!”. Μετά είπα του αφεντικού να αναλάβει το τραπέζι. Μου αφήσανε 2 ευρώ τιπς!!! καλοί άνθρωποι…

Δεν έχω να πω κάτι άλλο.. Ό,τι άσχετο μου ήρθε σας το είπα νομίζω.. Θα συμπληρώσω την επόμενη φορά.. Γενικά, θα αφεθώ στη μελωδία του κομματιού που μου έχει πάρει μυαλό (Bryn Christopher-The Quest) μέχρι να με πάρει ο ύπνος.. Μου αρέσει το φθινόπωρο.. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση που έχω τα φθινοπωρινά πρωινά, που έχει πιάσει λίγη ψύχρα και σέρνω το σεντόνι πάνω στους υπέροχους κοιλιακούς μου!! Πέρα από την πλάκα, είναι από τα καλύτερά μου! Να κρυώνω και να σκεπάζομαι.. Όχι πως συμβαίνει ακόμα, αφού έχουμε 600 βαθμούς γαμώ το φαινόμενο του θερμοκηπίου γαμώ, αλλά θέμα χρόνου είναι.. Τί βλακεία κι αυτή!! Το βαρέθηκα το καλοκαίρι! Από αυτή τη στιγμή ανακυρήσσω το  φθινόπωρο ως την αγαπημένη μου εποχή. (μαλακίες λέω, απλώς μου άρεσε η φωτογραφία και έψαχνα δικαιολογία για να τη βάλω. Όπως και να ‘χει, το φθινόπωρο και το καλοκαίρι είναι τα καλύτερα.) Καλό σας βράδυ!

ΥΓ: Το Grey’s anatomy είναι το σήριαλ που ρωτήσατε στο προηγούμενο ποστ.. Άντε να βγει κι ο πέμπτος κύκλος!

Thogias: Season 2, Episode 1

Πέρασε σχεδόν μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα και ήδη νιώθω μέσα μου τους τελευταίους από όλους εσάς να με εγκαταλείπετε..!! Ας είναι.. Εγώ θα ξεκινήσω και δεύτερη σεζόν, και ελπίζω να πάει καλύτερα από την προηγούμενη!!!

Από την τελευταία φορά που έγραψα, γενικά πέρασα πολύ καλά!!! Δεν έκανα πολλά μπάνια (παθέτικ), δούλεψα αρκετά, ασχολήθηκα με τη διπλωματική… Αλλά όποτε είχα ελεύθερο χρόνο ήταν άκρως ερωτικά!!! Μετράω κάποιες μέρες που έφυγε να πάει Θεσσαλονίκη. Και εγώ έχω αρχίσει εξεταστική.. Ελπίζω να πηγαίνει αναμενόμενα..

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω το πρώτο επειδόσιο της δεύτερης σεζόν, μα δεν ξέρω.. Summer is not here anymore! Αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.. Καινούρια αρχή! Και παρόλο που δεν έχω αλλάξει καθόλου, παρόλο που είμαι εξίσου ακαταμάχητος και αρρενωπός με πριν, ενώ οι κατακτήσεις μου ξεπερνούν τον πληθυσμό της πόλης που ζω, δεν βρίσκω κάτι να πω.. Α! Τρύπησα το αυτί μου!!! Πλέον αγγίζω την τελειότητα, έτσι;;;

Η δεύτερη σεζόν θα έπρεπε να αρχίζει με κάτι ιντριγκαδόρικο.. Κάτι που θα βάζει τον πρωταγωνιστή (εμένα δηλαδή) σε ένα δίλλημα, κάτι που θα τον βασανίζει.. Κι η αλήθεια είναι ότι έχω μπει σε δίλλημα.. Μήπως να παρατήσω τη ζαργάνα και να αφοσιωθώ στο πτυχίο μου;;; Μήπως με αποσπά;;; Έγινε μία συζήτηση πρόσφατα με ένα σοφό άνθρωπο, και με έβαλε σε σκέψεις.. Μίλησα με τη γιαγιά μου!! Σοφή γυναίκα.. Ακούστε να δείτε τί μου είπε η αθεόφοβη..
“Γ: Όλα τα εγγόνια των φιλενάδων μου παίρνουν το πτυχίο τους, κι εσύ ασχολείσαι με αυτήν. Κοίτα να πάρεις το πτυχίο σου και σταμάτα να ασχολείσαι με την ψωλή σου!”
Αυτή είναι η γιαγιά μου!!! Γενικά σας είχα προειδοποιήσει ότι δεν είναι και τόσο καλός άνθρωπος..

Μπήκε το φθινόπωρο, και πάντα ήταν η καλύτερη περίοδος για να τα βάλω κάτω, να κάνω μια καινούρια αρχή, νέους στόχους. Όχι πως έπεφτα ποτέ μέσα, αλλά γενικά για μένα ήταν πάντα η εποχή που ένιωθα πως έπαιρνα τη ζωή στα χέρια μου. Την καινούρια αρχή την έκανα νωρίτερα φέτος, οι στόχοι για φέτος έχουν μπει ενάμιση χρόνο τώρα, και μου φαίνεται πως είμαι πιο κοντά από ποτέ στην εκπλήρωσή τους. Πέρα από στόχους φέτος, έχω και κάποια όνειρα. Δεν “πολυπατάνε”, αλλά αν “πατούσαν” δεν θα τα έλεγα όνειρα. Κι αυτά στόχοι θα ήταν. Οπότε, πέρα από το να πάρω πτυχίο το Φλεβάρη και να φύγω για την Ισπανία, θέλω κι άλλα τώρα που όμως δεν είναι στο χέρι μου τόσο, όσο στων άλλων! Βολικό θα ήταν τα όνειρά σου να ήταν μόνο στο χέρι σου!!! Ας είναι.. Προχωράμε κι ό,τι κάτσει!

Είμαι ήρεμος (και σέξυ, μην τα ξαναλέμε)! Και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή δεν έχω κάτι άλλο να πω, θα τα ξαναπούμε σύντομα! Χαιρετώ!!

ΥΓ: Ένεκα της δεύτερης σεζόν, άλλαξα το φόντο πάλι.. Το άλλο δε μου άρεσε τελικά!! Παραείναι φωτεινό για μένα..
ΥΓ2: Έχω κολλήσει με ένα σήριαλ.. Εξού και οι βλακείες που λέω για δεύτερη σεζόν..
ΥΓ3: Συμπληρώνω 100 ποστ σήμερα!

Summer is here!

Χαιρετώ καλοκαιρινά!!! Τί κάνουμε; Ελπίζω καλά! Εγώ πολύ καλά!!! Ο μέρφυ τελικά δεν πέθανε, διακοπές πήγε μόνο, και μάλιστα εκεί που πήγα κι εγώ!!! Αλλά έμαθα να ζω μαζί του νομίζω πια.. Ας τα πάρω από την αρχή..

Πριν μιάμιση εβδομάδα πήγα στον καθηγητή για την διπλωματική, να δω πώς θα προχωρήσει τελικά αυτό το δύσβατο έργο που έχω επωμιστεί λόγω μεγάλης πνευματικής ικανότητας αλλά και χαρισματικής εμφάνισης: Ενεργειακή απόδοση κτιρίων. Εντάξει, το θέμα είναι καλό, αλλά πρέπει να μου βγει ο πάτος ρε γαμώτη! Φοβάμαι να πηγαίνω στο γραφείο του καθηγητή.. Κάθε φορά πηγαίνω με την αίσθηση πως θα προχωρήσει στο πρακτικό κομμάτι η διπλωματική, αλλά κάθε φορά αναβάλλεται.. Την τελευταία φορά λοιπόν, είχα ετοιμαστεί, τα είχα κάνει όλα, είχα μερικές απορίες σε ένα πρόγραμμα μόνο, αλλά τίποτα σημαντικό (έτσι σκέφτηκα). Οπότε, πήγα στο γραφείο του, του έκανα απορίες, και ως απάντηση: Πήρα ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα που έλαβε μέρος σε 4 χώρες της Ευρώπης (κι η Ελλάδα μέσα), και μου είπε να το φτιάξω με μαθηματικό προγραμματισμό. Ακούγεται πολύ δύσκολο. Δε θα σας πω ψέμματα. Πρέπει να είναι δύσκολο. Αλλά μετά από μιάμιση εβδομάδα τώρα ετοιμάζομαι να την ξαναπιάσω.. και τα μεγάλα κεφάλια χρειάζονται ξεκούραση..

Την προηγούμενη Παρασκευή πήγα σε μία ταβέρνα με τη ζαργάνα και την παρέα της. Είδα πολλούς γνωστούς εκεί!! ΉΤαν κι ο μέρφυ εκεί!!! Ναι, ναι!! Δεν έδωσα σημασία, θα κάνω πως δεν τον βλέπω λέω, αλλά τελικά το Σαββατοκύριακο ήμουν ταύλα στο κρεββάτι από τροφική δηλητηρίαση.. 38,5 πυρετό, ζαλάδα, λαπάς, πρησμένα μάτια και στομάχι, και γενικά ένα από τα πιο ερωτικά σαββατοκύριακα.. Την Τετάρτη πήγα ένα διήμερο με τη ζαργάνα κάπου νότια.. Τέλεια, όλα τέλεια!! Αλλά ήρθε κι ο Μέρφυ μαζί μας!!! Αλλά δεν πτοήθηκα.. Διήμερο διακοπές πήγαμε, οπότε πόσο άσχημα να πάνε τα πράγματα;;; Πήγαμε το βράδυ σε ένα μπαράκι όλα τα λεφτά, μας κερνούσανε σφηνάκια έτσι αγαπημένα που μας είδαν, μια χαρά κεφάλι κάναμε!!! Ο μέρφυ καραδοκούσε!!! Όλη την επόμενη μέρα η ζαργάνα ήταν ταύλα στο κρεββάτι από τροφική δηλητηρίαση!!! Σαν να πήγαμε ας πούμε ένα διήμερο για να αρρωστήσει και μετά να γυρίσουμε πίσω!!! Τα πράγματα ίσως να είναι λίγο πιο σοβαρά βέβαια, μιας και ακόμα δεν έχει συνέλθει πλήρως, και υποπτευόμαστε γαστρεντερίτιδα.. Ας είναι.. Αρκετά και με αυτά τα ρομαντικά!!!

Το τελευταίο τριήμερο και για δύο μέρες ακόμα η ζωή μου είναι σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι!!! Έχω πήξει στο μεροκάματο ο λεβέντης, και τί άλλο να κάνω που μου έκοψαν το κινητό και πρέπει να το πληρώσω!!! Γκαντ νταμ!!!! Καλά πάει πάντως, αύριο θα μπορώ να ξοφλήσω! Πριν μερικές μέρες πήγα σινεμά και είδα το Μαμμα μία!!! Πάρα πολύ μου άρεσε!!! Για μιούζικαλ μπορώ να πω πως μου άρεσε πολύ, είχε την ιδανική ποσότητα κανονικών διαλόγων και τραγουδιών. Δεν ήταν από εκείνα που έλεγαν μέχρι και καλημέρα τραγουδιστά (βλέπε φάντασμα της όπερας, χριστέ μου, είχαν σπάσει τα νεύρα μου)!!!! Βρήκα κι ένα τέλειο τραγουδάκι που το ακούω κάθε μέρα στο δρόμο προς τη δουλειά, Bullets από Tunng! Πολύ καλό!

Γενικά περνάω καλά!! Ανε τό’ξερα πως θα γινόταν αυτό με τη ζαργάνα δεν θα είχα πιάσει δουλειά βέβαια, πολύ χάσιμο χρόνου ρε γαμώτο, αλλά δεν πειράζει.. Και τα λεφτά χρειάζονται τελικά..!! Μακάρι να είχα χρόνο για περισσότερες διακοπές! Ας είναι!! Ήθελα να πάω πάλι προς Πρέβεζα (άσχετο), αλλά δεν πειράζει! Από του χρόνου!!!

Η φωτογραφία είναι από το μέρος που πήγα διακοπές!!! Στο τέλος του δρόμου είναι θάλασσα, και πίσω από τη φωτογραφία, πάλι θάλασσα έχει!!! Δυτική και ανατολική ακτή, σε απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια!! Τέλεια!! Μπορεί να μην αντικατοπτρίζεται η τελειότητα αυτή στην φωτογραφία, αλλά εμένα μ’αρέσει!! Θα έβαζα και μία με εμένα, με το αληθινό-αψεγάδιαστο πρόσωπό μου, αλλά δεν είστε έτοιμοι ακόμα, δεν θα το αντέχατε!!!! Πρέπει να το κλείσω εδώ, θα τα ξαναπούμε όσο πιο σύντομα γίνεται!!! Καλό Αύγουστο!!!

ΥΓ: Είναι από τις φορές που καταλαβαίνω πως έχει έρθει το καλοκαίρι, και το ζω όπως πρέπει!!! Είχε χρόνια να συμβεί αυτό!! Κι είναι τόσο τέλειο αυτό το καλοκαίρι!

Ο μέρφυ πέθανε;;

Μετά από τόσες μέρες με ικανοποίηση μπορώ να πω ότι ΚΑΙ αυτό το γκομενάκι έπεσε στα δίχτυα της ερωτευσιμότητάς μου. Αναμενόμενο για όλους εσάς που γνωρίζετε την επιρροή μου στις γυναίκες, αλλά να σας πω την αλήθεια μου εμένα μου πήγε λίγο “να” (δεξιά παλάμη σφιγμένη σε γροθιά και κινούμενη από αριστερά προς τα δεξιά). Λύθηκαν οι αμφιβολίες και πάρα πολύ χαίρομαι. Τη βδομάδα που πέρασε έκανα εκδρομές, μου βγήκε ο πάτος στη δουλειά, διάβασα μέχρι αηδίας, κολύμπησα μέχρι να μουλιάσω και τραγούδησα μέχρι να βραχνιάσω!!! Αποτέλεσμα; Μου λείπει ύπνος. Για να τα κάνω όλα αυτά κοιμόμουν 3 με 4 ώρες και τώρα έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!!

Η διπλωματική παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, νιώθω ότι πλέον είναι άνω των ικανοτήτηων μου, των γνώσεών μου και της υπεραναλυτικής σκέψης μου!!!! Αλλά δεν πτοούμαι, θα πάρει κι αυτό το δρόμο του! Είμαι καλά, δε ζητάω πράμα άλλο. Ίσως λίγη τσικουδιά. Ή ούζο. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να φοβάμαι την εξάρτηση από το ποτό. Μου κάνουν κύρηγμα για κύρωση του ήπατος αυτές τις μέρες αλλά η κρητική μου καταγωγή θα τους διαψεύσει όλους. Μπορεί να τρεκλίζω τα βράδυα, μπορεί να κάνω σαρδάμ και να φτιάχνω κεφάλι, αλλά απλώς είμαι ο πρώτος της παρέας αφού μετά το κύρηγμα όλοι έχουν τα ίδια συμπτώματα..!! Από τα καλύτερα καλοκαίρια, παρά τα άσχημα που συνέβησαν μέχρι τώρα! Μπορεί να είναι και εγωιστικό βέβαια αυτό, αλλά τί να κάνω..;

Εχθές είδα 2 περίεργα όνειρα. Στο πρώτο ο πατέρας μου μου έδωσε το μηνιάτικο στο χέρι, και ανάμεσα στα χαρτονομίσματα λέει, ήταν κάτι γράμματα που μου είχε γράψει ανά καιρούς. Υποτίθεται ότι εγώ στο παρελθόν του είχα στείλει μηνύματα (με κινητό) στα οποία δεν έπαιρνα ποτέ απάντηση, και τα γράμματα που είδα στο όνειρό μου ήταν λέει οι απαντήσεις που ποτέ δεν έλαβα. Αντί να μου στέλνει απάντηση με μήνυμα, καθόταν και έγραφε στο χαρτί σελίδες ολόκληρες! Και μου τα έδωσε μαζεμένα. Δεν έχω ιδέα τί μπορεί να σημαίνει αυτό.. Στο δεύτερο όνειρο ένας συμμαθητής από το δημοτικό (τον οπόιο έχω να δω από τότε) τα έριχνε στη ζαργάνα, εγώ ζήλεψα και τον έπιασα να του μιλήσω, αυτός νευρίασε και αρχίσαμε να παίζουμε ξύλο. Εγώ του έριχνα, αυτός μου έριχνε μπουνιές τις οποίες ως αίλουρος απέφευγα με μαεστρία (και αρρενωπότητα σαφώς).. Αυτό νομίζω μπορώ να το εξηγήσω.

Προχθές στη δουλειά έριξα το δίσκο για πρώτη φορά. Με σκούντησε ένα μικρό και ο δίσκος (που ήταν γεμάτος από κανάτες κρασί, λεμονάδες, καραφάκια ούζου και πολλά πολλά ποτήρια) άρχισε να μπαλατζάρει. Φανταστείτε το σε αργή κίνηση παρακαλώ. Να φωνάζω “όχι ρε πούστη μου” το μικρό να στέκεται από κάτω, να με πιάνει το πατρικό ένστικτο και για να μην σκοτώσω το μικρό που με σκούντησε με το δίσκο, γέρνω το δίσκο προς το μέρος μου. Όλα, ΌΛΑ όμως, χύθηκαν επάνω μου. Από το (μαρμάρινο) στέρνο μου μέχρι και την αρρενωπή πατούσα μου ήμουν βουτηγμένος στο αλκοόλ!!! Αυτή τη σκηνή την είχα φανταστεί στο παρελθόν με τρεις γκόμενες να με λούζουν με κρασί και να το πίνουν από πάνω μου, και όχι να με σπρώχνει ένα μικρό και να τα λούζομαι όλα μόνος μου!!! Αίσχος!! Στα μαγαζιά γινόταν της πουτάνας κι ένας μαλάκας σερβιτόρος καθόταν στη μέση του δρόμου ολόγρος από κρασί, λεμονάδες και ούζα, με πολλά ποτήρια σπασμένα γύρω από τα πόδια του, ενώ από το διπλανό σκυλόμπαρο ακουγόταν το “I’m begging you for mercy” for god’s sake!!! Μετά τη δουλειά που πήγα να βρω τη ζαργάνα σε ένα μπαράκι έφαγα ΤΟ δούλεμα, αλλά ανταμείφθηκα από την εκπλήρωση του ενός τρίτου της φαντασίωσής μου.

Γενικά δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό όπως καταλαβαίνετε, αλλά για μένα είναι ότι ακριβώς θέλω. Δε ζητάω κάτι παραπάνω. Μακάρι να συνεχίσει έτσι!!!! Πιστεύω πως ο μέρφυ πέθανε! Ή κάνει διακοπές. Ή απλώς μου δίνει χρόνο να ησυχάσω!!! Ελπίζω όλοι σας να περνάτε ένα καλοκαίρι που σας σημαδεύει (με την καλή έννοια), με καταπληκτική παρέα και τέλεια μουσικά μπάκγκράουντ! Πρέπει να φύγω.. Θα τα ξαναπούμε όταν βρω το χρόνο!!! Χαιρετώ!!!

ΥΓ: Τί να πώ τώρα για τη φωτογραφία.. Όλη η σκηνοθεσία είναι τέλεια.. Με καταλαβαίνει κανείς;

Σαχλοκαλοκαιρινορομαντικό ποστ

Πόσες μέρες πέρασαν; 5; Μου φάνηκαν πολλές! Τί έχει γίνει μέσα σε αυτές τις 5 μέρες που θα άξιζε να αναφέρω; Πρέπει να το σκεφτώ..

Πιστεύω πως ήταν η πιο ηλίθια κίνηση να πιάσω δουλειά. Χάνω χρόνο, έτσι το βλέπω.. Ας είναι.. Δεν γίνεται κάτι συγκλονιστικό, κάτι άξιο αναφοράς. Απλώς ευχαριστιέμαι τις μέρες μου! Έχω χάσει κάθε αίσθηση ευθύνης και λογικής, η διπλωματική έχει μείνει ανέπαφη 2 μήνες τώρα, και δεν αγχώνομαι παρά μόνο στιγμιαία! Με μάγεψε η κακούργα! Είμαι με το γνωστό ηλίθιο χαμόγελο όλη μέρα κάθε μέρα, λες και κοιμάμαι με μία κρεμάστρα στο στόμα κάθε βράδυ (ατάκα από φιλαράκια είναι αυτό, αλλά με εκφράζει απόλυτα)! Αναρωτιέμαι αν έχασα τον εαυτό μου ή αν τον ανακάλυψα. Δεν ξέρω, δε θέλω να μάθω, όχι ακόμα τουλάχιστον. Πολύ γουστάρω που δεν αναλύω άλλο. Γενικά πάντως με εκπλήσσω. Αυτές οι μέρες είναι γεμάτες από απρόοπτα.. Μικρά απρόοπτα, τα καλύτερα δηλαδή! Να περνάς έξω από μία ταβέρνα και να ακούς το μπουζούκι, κι ενώ έχετε μόλις φάει κρέπα αποφασίζετε να μπείτε “έτσι, για την ατμόσφαιρα”. Να έχετε την παραλία 5 λεπτά μακρυά και να παίρνετε ένα μπουκάλι κρασί για να κάτσετε στην παραλία και να κάνετε βραδυνό μπάνιο (χωρίς μαγιώ, αφού δεν το ξέρατε από την αρχή. ΟΚ, είμαι σάτυρος, το παραδέχομαι). Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το αγόρι της δηλαδή η κυρία, κατάλαβες;;!! Να είστε στην πόλη σας και να αποφασίζετε (ενώ έχετε σπίτι να μένετε) να νοικιάσετε δωμάτιο στο παλιό λιμάνι, στα στενά, επειδή πάντα θέλατε να είχατε σπίτι εκεί!! Απίστευτο! Πάντα το καλοκαίρι μου άρεσε πιο πολύ. Η πιο ερωτική εποχή κατά τη γνώμη μου, πολλοί διαφωνούν βέβαια.. Αλλά αυτό πιστεύω!! Τόσος ερωτισμός κάθε καλοκαίρι, τον οποίο εκτόξευα προς πάσα κατεύθυνση , απλώς φέτος συσσωρεύεται σε μία μόνο γυναίκα.. Μα πόσο τυχερή μπορεί να είναι;;; Μου τη σπάει που δεν είναι εδώ ο κοντός να με χαρεί! Θα χαιρόταν πολύ! Η κοντή χάρηκε πολύ με τις εξελίξεις, και πραγματικά δε θα μπορούσα να περιμένω κάτι περισσότερο! Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να χαίρεται με τη χαρά σου ο άλλος!

Είμαι καλά! Ελπίζω κι εσείς!!! Το καλοκαίρι προχωρά γρήγορα μου φαίνεται, αλλά δε δυσανασχετώ.. Νιώθω πως στο τέλος του καλοκαιριού θα μπορώ να διηγηθώ την κάθε μέρα μου, μία προς μία! Όλα τόσο έντονα.. Θα τα φάω εγώ τα μούτρα μου, το βλέπω, αλλά χου γκιβς ε σετ;; Καιρό είχε να συμβεί! Θα τα φάω και θα γουστάρω!! “Να ποιο θα ‘ναι το φινάλε, πόνοι, δάκρυα και βάλε, μα θα μείνω, κι ό,τι θέλει ας γίνει”. Το υπόλοιπο του τραγουδιού εν καιρώ! Να είστε και να περνάτε καλά!! Θα τα ξαναπούμε σύντομα μιας και αλλάζω σπίτι (μεταφέρομαι στου αδερφού μου γιατί στο δικό μου θα μένει αυτός.. Επίσκεψη από την κοπελιά του.. Μα πόσο ανιδιοτελής μπορεί να είμαι; Μα να έχω όλο το πακέτο;;;) Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω στο ότι θα έχω ίντερνετ καθημερινά και τα ποστ θα γράφονται πάλι με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.. Κιπ ιν τατς πίπολ!!! Bye bye then!!!

Σοβαρο(φανές) ποστ (;)

Το επόμενο πρωί.. Είχαμε κοιμηθεί στις 8 το πρωί! Είχα περάσει τέλεια, όλα ήταν απίστευτα! Στις δέκα το πρωί με ξυπνάει ένα τηλεφωνημα. Ήταν από την τροχαία που με ήθελε να πάω να κάνω ομολογία για την υπόθεση της γυναίκας που χτύπησα. Το ήξερα! Το ήξερα ότι θα μου γαμηθεί το σκηνικό!!! Αλλά δεν πτοούμαστε λέω, ας πάει στο διάολο, μέχρι αύριο δεν θα αγχωθώ κι απλώς θα απολαύσω. Κι έτσι έκανα.

ΦΛΑΣΜΠΑΚ:
α) Η γυναίκα μέχρι και τέλη του Μάη μήνα μου έλεγε ότι ΔΕΝ θα με σύρει στα δικαστήρια, γιατί στα μάτια μου λέει έβλεπε τους γιους της. Μου είχε τονίσει πάμπολλες φορές ότι δεν θα με σύρει στα δικαστήρια. Μέχρι τέλη του Μάη, τονίζω, αυτό μου έλεγε.
β) Την πρώτη εβδομάδα που πήγαινα να τη δω στο νοσοκομείο, και ρωτούσα κι εγώ τους γιατρούς για τις εξετάσεις, είχα μάθει (και μου είχε πει και η ίδια) ότι δεν έπαθε τίποτα, κι ότι έχει μόνο μώλωπες και να μην ανησυχώ. Μόνο ένα παλιό κάταγμα στον δεξιό μηρό. Αλλά από το ατύχημα δεν έσπασε ούτε ράγισε τίποτα.

ΣΗΜΕΡΑ:
α) Η γυναίκαι αυτή λέει: “Επιθυμώ την ποινική δίωξη του Θόγια, όπως επίσης και την αποζημίωσή μου” ή κάπως έτσι. Αυτή η κίνηση, η μήνυση, έγινε στις 8 Απριλίου. Από τις 8 Απριλίου μέχρι τέλη Μάη με δούλευε μέσα στα μούτρα μου!!! Εξοργίστηκα αρκετά.
β1) Μέσα στην κατάθεσή της, υπήρχε ιατρική γνωμάτευση ότι έπαθε θλάση στον δεξιό μηρό. Εξοργίστηκα πάρα πολύ.
β2) Το β1 είχε σαφώς κι άλλες συνέπειες στη ζωή της τις οποίες προφανώς δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Επομένως, μέσα στην κατάθεση υπάρχει και γνωμάτευση ψυχιάτρου που λέει πως η γυναίκα υφίσταται ακόμα μετατραυματικό σοκ κι ότι έχει αποκτήσει πλέον κάτι σαν αγοραφοβία.
γ) Δεν ξέρω αν θυμάστε πως είχε γίνει το ατύχημα.. Η γυναίκα πάντως λέει: “Καθόμασταν (ήταν με μία φίλη της) ακίνητες στο πεχοδρόμιο περιμένοντας το αμάξι να ξεκινήσει, όταν το αμάξι με παρέσυρε και με εριξε στη μέση του δρόμου”. Που σημαίνει ότι εγώ, που είχα σταματήσει στο στοπ, παίρνοντας τη στροφή ανέβηκα στο πεζοδρόμιο και την πήρα παραμάζωμα. Είμαι ως ΕΔΩ με την τύπισα (μεγαλόπρεπη και αρρενωπή κίνηση χεριού τοπ οποίο με τον δείκτη τραβάω μία νοητή γραμμή στο κέντρο του μετώπου μου).

Τελικά, διώκομαι ποινικά για σωματική βλάβη εξ αμελείας. Με βλέπω όπου να ‘ναι να κρατάω πλακέτα και να βγάζω ασπρόμαυρες (?) φωτογραφίες ανφας και προφίλ στο αστυνομικό τμήμα. Έχασα σήμερα την πίστη μου στους ανθρώπους. Όλοι ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τέλος.

Η άσχημη διάθεση έφτιαξε μέσα σε 15 λεπτά παρέας με τη ζαργάνα. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως της έχω αδυναμία.
Αφού σήμερα που πήγαμε παραλία και με κοιτούσαν όλες οι ντόπιες κι οι τουρίστριες ούτε στιγμή δε μου πέρασε από το μυαλό να χαμογελάσω αρρενωπά-ερωτικά-σέξυ έστω σε μία από αυτές! Ούτε καν όταν στο πέρασμά μου έβγαζαν τα μπικίνι τους και μου τα πετούσαν.. Η αλήθεια είναι πως ήμουν λίγο ακατάδεχτος σήμερα. Απλώς τα υπέγραψα κι έφυγα. Το έχω κάψει τελείως μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Είμαι καλά γενικά! Είναι πολλές οι εξελίξεις.. Δε βαριέμαι βρε αδερφέ! θα τα πούμε από αύριο αλπίζω με περισσότερη πλάκα!! Καλό Σαββατόβραδο φανς!!!

ΥΓ1: Στην πρώτη φωτογραφία.. Είμαι εγώ στο μέλλον. Σιγά μην κόψω το κάπνισμα στην φυλακή. Πολύ σπάστηκα ρε πούστη μου, 56 χρονώ γαιδούρα να κάνει τέτοιες μαλακίες.
ΥΓ2:Είμαι εγώ στο παρόν!!! Χαρούμενος δηλαδή.

El Cuarto de Thogia

Κατά ένα μαγικό τρόπο τα πράγματα πήγαν τέλεια. Την πρώτη νύχτα της μίλησα, της εξήγησα τη θέση μου, της εξήγησα τα παράπονά μου, και νομίζω ότι της ξεκαθάρισα τί ακριβώς θέλω. Μου είπε κι εκείνη κάποια πράγματα από την πλευρά της. Κατάληξη;; Τη θέλω, με θέλει, αλλά δε θέλει να ρισκάρει το πολυτιμότερο πράγμα στη ζωή της που είναι η φιλία μας (12 χρόνια, τη μισή της ζωή, μου τόνισε). Ηλίθια απόφαση για μένα, αφού το μόνο που σκέφτομαι όταν τη βλέπω είναι να την βάλω κάτω, και από ότι κατάλαβα είναι αμοιβαίο. Τέλος πάντων, δεν το συζητήσαμε άλλο. Δεν είχαμε πιει και αρκετά.

Εχθές ήρθε να με πάρει να πάμε για καφέ με τον κοντό, να τον χαιρετήσουμε που έφευγε για το καλοκαίρι. Μετά πήγαμε μία βόλτα, και μετά αποφασίσαμε να κάτσουμε για ρακές. Μετά από 5 καραφάκια ρακί, λύθηκε η γλώσσα, κομματιάστηκε ο εγωισμός, και μετά ήρθε η ειλικρίνεια. Της ξεκαθάρισα ακόμα με πιο σταράτα λόγια τί θέλω, κι ότι είναι ηλίθια απόφαση αυτή που πήρε (οκ, μπορεί να έπρεπε να σεβαστώ την επιλογή της και μπλα μπλα μπλα.. Χου κέαρς? ). Αυτή ήταν κάθετη. Επέμενε. Ας είναι. Όλως τυχαίως, στο ισπανικό μπαράκι που ήμασταν και πίναμε ρακές, εμφανίστηκε από το πουθενά η καθηγήτρια των ισπανικών μου. Με φώναξε να πάω μέσα να χορέψουμε. Πάω κι εγώ μέσα, έδωσα ρέστα σαφώς, είχαν μείνει όόόόλοι μαλάκες από τις χορευτικές μου ικανότητες (και λέγοντας όλοι εννοώ 4 πελάτες). Σε κάποια φάση, μπαίνει το σάουντρακ του φετινού καλοκαιριού, το El Cuarto de Tula από Bueno Vista, σκάει μύτη η ζαργάνα, με πιάνει να χορέψουμε, και στη μέση περίπου του τραγουδιού τη βούτηξα ως γνήσιο αρσενικό. Και μετά ήρθε η ολοκλήρωση (συναισθηματική, όχι σεξουαλική.. σάτυρε)!

Όλα τέλεια λοιπόν. Υπάρχει ένα μικρό σκηνικό που ίσως επηρρεάσει για πάντα την ατμόσφαιρα, αλλά θα το αναφέρω όταν θα είμαι σίγουρος.  Όσο για τη ζαργάνα, δεν ξέρω αν είμαστε μαζί. Μάλλον ναι. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Το σίγουρο είναι ότι είμαι ο Θόγιας και είμαι καλά. Γιατί φίλησα τη ζαργάνα σε ένα ισπανικό μπαράκι χωμένο στα στενά του παλιού λιμανιού τη στιγμή που έπαιζε το συγκεκριμένο τραγούδι και εγώ το χόρευα με αυτήν. Τα υπόλοιπα εν καιρώ!!! Να είστε καλά φανς μου!!! Και.. προς όλες τις θαυμάστριες —> Διαγράψτε το νούμερό μου, είμαι κλεισμένος για όλο το καλοκαίρι.

Θα τα ξαναπούμε βεβαίως, από αύριο!! Χαιρετώ!!!

ΥΓ: Τέλεια φώτο, ε; Καλό απόγευμα! (Θα απαντήσω στα σχόλιά σας αργότερα, δε σας ξεχνάω εννοείται!)

Let’s talk

Σήμερα τελείωσα επισήμως την εξεταστική!! Έκλεισε με καλό τρόπο νομίζω.. Αλλά δε μπορώ να το ευχαριστηθώ.. Προχθές κατέφτασε η ζαργάνα, και το ίδιο βράδυ την είδα πρώτη φορά μετά από 2 μήνες, ενώ δούλευα. Ήρθε να με δει στη δουλειά. Τί να πρωτοπείς εκείνη τη στιγμή, γινόταν και χαμός.. Καθόταν με τον κοντό, το φρίκουλο και άλλα 2 παιδιά μέχρι το κλείσιμο και μετά πήγαμε όλοι μαζί για ποτό. Μείναμε οι δυο μας στο τέλος, αλλά δεν είχα όρεξη για κουβέντες, με είχε πιάσει τρελή απάθεια. Και αυτό νόμιζα πως με έχει πιάσει γενικά. Απάθεια. Βέβαια, στον καφέ που ήμουν πριν γράψω αυτό εδώ το ποστ συνειδητοποίησα πως απλώς έχω καταπιεσμένα νεύρα που θέλω να βρω την κατάλληλη στιγμή και το κατάλληλο άτομο για να ξεσπάσω. Κι αυτό σκοπεύω να κάνω. Να μιλήσω, να βγάλω το μέσα έξω, και μετά βλέπουμε. Σαφώς και έχω άγχος για την εξέλιξη, αλλά ειλικρινά με έχει πιάσει μία απάθεια. Ως προς την εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν ξέρω, ίσως μετά την κουβέντα μας να αλλάξουν τα πράγματα. Θα δείξει. Το θέμα είναι ότι εγώ ο ίδιος δεν έχω αποφασίσει αν πραγματικά θέλω κάτι ή όχι. Ή δεν το έχω παραδεχτεί. Αλλά βαρέθηκα να με βάζω κάτω από το μικροσκόπιο. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Ή απλώς δεν το ξέρω ακόμη. Καλό σας βράδυ φανς, τα ξαναλέμε από αύριο πιο κεφάτοι ελπίζω..! Μέχρι τότε συνιστώ (σε ‘μένα) ψυχραιμία. Πάντα το ίδιο πράμα συνιστώ. Γίνομαι κι εγώ προβλέψιμος. Ανήκουστο!

“…And i’ve been dreaming of revenge, to make you love me more than even you can try.
All words converge to where you are, and if i follow i will surely find
the horses gone the fire still warm, you ‘ve moved on an hour before,
you like to keep me just one step behind.”

ΥΓ: Σας παρακαλώ, πείτε μου πως να βάζω τραγούδια εδώ μέσα!! Μου λέει να τα κάνω απλόουντ κάπου. Πού δηλαδή;;; Γαμώ την άγνοια γαμώ!!

5ο ή 6ο ποστ χωρίς τίτλο

Η εξεταστική τελείωσε λοιπόν, δηλαδή τελείωσαν οι γραπτές εξετάσεις. Έχω κι άλλη μια προφορική την Τρίτη. Η διάθεσή μου ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη πορεία από αυτήν της επίδοσής μου σε αυτήν την εξεταστική. Γενικά είμαι ευδιάθετος. Από χθες το βράδυ ξανάπεσα λιγάκι γιατί κατεβαίνει και η ζαργάνα και αγχώνομαι, κι άρχισα να σκέφτομαι διάφορα πιθανά σενάρια και άπειρους πιθανούς διαλόγους (κι όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα εννοείται, δε χρειάζεται να ξανατονίσω την ταχύτητα σκέψης μου). Τέλος πάντων, δε μπότομ λάιν ιζ δις, ότι έχω αγχωθεί δηλαδή. Δε βαριέσαι.. Είναι από τα ωραία άγχη αυτά.. Ανάμεσα σε αυτό και της εξεταστικής προτιμώ αυτό, οπότε ας το απολαύσω, ε;

Βρήκα καινούριο σάουντρακ για το καλοκαίρι!! Ναι ναι, το προηγούμενο τελικά το βαρέθηκα πιο γρήγορα από ότι περίμενα, αλλά εχθές όταν γύριζα από την παραλία ΤΟ άκουσα! Κι έχασα το μυαλό μου που λέει κι η κοντή: Pale young gentlemen – Clap your hands το τραγουδάκι, αν το ψάξετε το θέμα θα δείτε πως υπάρχουν κοινά με τους gogol bordello. Στην παραλία πέρασα τρομερά!!! Πόσο πολύ χαίρομαι που τελείωσε η εξεταστική!!! Έκανε και τραγική ζέστη, βούτηξα αμέσως την κορμάρα μου στο νερό, προσπάθησα να ξανακάνω κι εκείνο το κόλπο που είχα περπατήσει πάνω στο νερό αλλά το έχω ξεχάσει.. Οπότε αρκέστηκα στο να περπατάω με τα χέρια μέσα στη θάλασσα, να χορεύω τα μπίτια του μπαρ (μέσα στη θάλασσα) και να ουρλιάζουν οι γκόμενες στην άμμο.. Έχουν αρχίσει και γίνονται προβλέψιμες.. Μετά πετάχτηκα λίγο στην πισινούλα απέναντι, μιλούσα στο φιλικό (!!!) με μία κοπέλα, και τότε μας βγάλανε φωτογραφία (βλ. κάτω). Αυτά.

Έχει σκεφτεί κανείς κάτι καθησυχαστικό;;; Κάτι που αν μου το πει θα ηρεμήσω;; Μέσα στη νευρικότητα είμαι γαμώ!!! Κι είναι τα πρόζακ πειρασμός!!! Είδα το Τζούνο χθες. Οπότε μπορείτε φανς μου πλέον να σταματήσετε με τα σπαμ σχόλια!!!! Η ταινία μου άρεσε πολύ, αν κι εγώ δε γέμισα με αισιοδοξία.. Το σάουντρακ απίστευτο, το κοριτσάκι τρομερό, απίστευτο, και γενικά μου η ταινία τα σπέρνει (που λέει και το φρίκουλο)!!! Επειδή οι συνειρμοί μου με γυρνούν πάντα στο άγχος μου αποφασίζω να το λήξω εδώ. Αλλιώς μάλλον θα αγχώσω κι εσάς. Θα ενημερώσω (?) για εξελίξεις εν καιρώ, αν και πιστεύω πως ακόμα δεν έχει γεννηθεί η γυναίκα που θα πει “όχι” στο Θόγια. Η ερωτευσιμότητά μου ελπίζω να λειτουργήσει!! Χαιρετώ!!!