Μπύρα και ντεπόν

Δεν είναι όλα όπως θα έπρεπε. Αλλιώς τα είχα φανταστεί. Ένα δίπλωμα στο χέρι, μία άδεια άσκησης, ένα μεταπτυχιακό που θα γίνεται για τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτά αλλιώς τα ζούσα στο μυαλό μου πριν τα αποκτήσω. Και τώρα κάθομαι στο κρεββάτι με ένα λάπτοπ που δεν είναι δικό μου, μία μπύρα στο κομοδίνο, ακριβώς δίπλα από το θερμόμετρο που δείχνει 38.

Μετά από ένα μήνα και κάτι έχω τελικά ελεύθερο χρόνο. Και επέλεξα να αρρωστήσω. Νομίζω χρειαζόμουν εδώ και 3-4 μήνες ένα καλό φορμάτ.

Κάθε χρόνο ο Σεπτέμβρης ήταν από τους καλύτερους μήνες μου. Ό,τι για τους άλλους είναι η αρχή του χρόνου εγώ το βρίσκω στο Σεπτέμβρη. Μία αισιοδοξία βλακώδης, στόχοι για την σεζόν που θα μπει και θα πρωταγωνιστήσω και φέτος. Κάθε χρόνο. Εκτός από φέτος. Η αναισθησία που εκ των πραγμάτων αποκτάς τις μέρες που τελειώνεις τη σχολή φεύγει, και τώρα δεν έχω ούτε καν αυτό. Ούτε καν το μούδιασμα. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων ή κάτι τέτοιο φαντάζομαι που όλα πάνε τόσο καλά, αυτό που κάνω είναι αχαριστία μπλα μπλα. Δεν είναι σαφώς το πτυχίο που με ρίχνει, σοβαρέψου βλαμμένε αναγνώστη. Ούτε τρέχει κάτι με τη ζαργάνα. Ούτε τσακώθηκα με κανέναν, κι η υγεία δεν έχει πρόβλημα. Και μπήκε φθινόπωρο.

Κάθε χρόνο ο Οκτώβρης ήταν από τους χειρότερους μήνες. Οι στόχοι που έκανα τον προηγούμενο μήνα εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου να πραγματοποιηθούν, μία μικρή απογοήτευση όλος ο μήνας. Έτσι και φέτος.

Έχω πάρει πολύ καιρό απόφαση ότι είμαι σχεδόν αντικοινωνικός. Απλώς είμαι πάρα πολύ όμορφος και συνήθως αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί.

Όταν ήμουν μικρός έπαιζα ένα παιχνίδι. Σχεδόν αρρωστημένο, σπασικλέ και δεν ξέρω ‘γω τί άλλο. Όταν έπρεπε να πάω κάπου, όπως ας πούμε στο περίπτερο της γειτονιάς, ή στο σούπερμάρκετ, μετρούσα βήματα. Μεγαλώνοντας έγιναν δύο πράγματα. Σε πρώτη φάση, άρχισα να μετράω μεγαλύτερες αποστάσεις, όπως απόσταση μέχρι το σχολείο, μέχρι το φροντιστήριο και πάει λέγοντας. Σε κάποια φάση πήρα κινητό με μουσική και ξεχνιόμουν. Που με φέρνει στο δεύτερο: Παρόλο που άκουγα μουσική, ενώ δηλαδή ήμουν απασχολημένος στο να μαθαίνω στίχους απ’έξω και να προσπαθώ να ταυτιστώ με ότι μαλακία έπαιζε ο love radio, όταν τελικά έβγαζα τα ακουστικά αυτόματα άρχιζα το μέτρημα σαν να μην είχα σταματήσει ποτέ. Έτσι, χωρίς να μετράω από την αρχή, με το που έβγαζα τα ακουστικά μου έλεγα από μέσα μου: “113, 114, 115…” μέχρι να φτάσω. Ακόμα το κάνω. Και συνειδητοποιώ ότι είναι ένα μόνιμο άγχος και αυτό. Αλλά όλη αυτή η παράγραφος είναι μία άχρηστη πληροφορία.

Παρόλα αυτά, σε ετούτο εδώ το μπλογκ όλα που γράφονται κρύβουν κάποιο νόημα. ΣΛΑΠ. Η παραπάνω παράγραφος υπάρχει για να μου δώσει πάσα στο εξής βαθυστόχαστο (αποτυχημένη προσπάθεια του συγγραφέος να γίνει δραματικός): Μετράω τον 5ο άνθρωπο που εγκαταλείπω επειδή είναι βλαμμένος. Κακή συμπεριφορά και τα λοιπά, μην τα ξαναλέμε. Κι όσο βλαμμένος και να είναι, εγώ πάντα επηρεάζομαι, σαν να μην το έχω ζήσει ποτέ. Όπως όταν αποχαιρετάω τη ζαργάνα. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζεις, το ζεις πάντα όπως την πρώτη φορά. Τελικά υπάρχουν μέρες που απλώς συνεχίζω τη ζωή μου μέχρι να συνεχίσω το μέτρημα από εκεί που είχα μείνει στους αποχαιρετισμούς, στους ανθρώπους, και άλλα τέτοια μελό. Γιατί πέρα από όλα τα υπόλοιπα, είμαι και ευαίσθητος.

Όταν λέω ότι συνεχίζω τη ζωή μου, εννοώ ότι ζω χωρίς να σκέφτομαι ότι γίναν αυτά. Κάνω παύση στο μέτρημα μέχρι να ξαναρχίσω. Αλλά μερικές φορές απλώς σου σκάει. Η ζαργάνα είναι μακρυά, εκείνος είναι βλαμμένος. ξαφνικά όλα, η απόσταση, η φίλη, όλα όσα μπλόκαρες τώρα έρχονται ξανά. και θες να πιεις. Και μερικές φορές αυτό θεωρείται αχαριστία αγαπητέ, οπότε να προσέχεις πως εκφράζεσαι. Είναι κάποια πράγματα που οι άλλοι δεν θα μάθουν ποτέ.

Προφανώς, αυτό που δεν είμαι πια είναι αστείος. Όταν άρχισα να γράφω εδώ μέσα το έκανα με όρεξη, είχα αστεία να πω, να μιλήσω για γκόμενες που με κοιτάνε και τέτοια κουλά. Τώρα απλώς γράφω και φοβάμαι να μπω να διαβάσω γιατί μαυρίζει η ψυχή μου. Δεν είναι μόνο αυτά που γράφω, είναι και ο τρόπος που χρησιμοποιώ το ταλέντο μου για να τα πω που συγκλονίζει. Πρέπει να ξέρεις που να σταματάς. Κι εγώ δεν ξέρω. Οπότε πάω για τρίτη σεζόν. Συλλεκτική.

Τώρα ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω. Κάθε τζούρα και χάνω ένα χτύπο, πρέπει να ξαπλώσω, να πιω τη μπυρίτσα μου με ένα δεύτερο τσιγάρο, αφού βάλω το καπέλο  μου τύπου 1930’s και φανταστώ ασπρόμαυρη σκηνοθεσία με το can’t lose what you never had από muddy waters. Γιατί πάνω απ’όλα είμαι το A-male ακόμα και άρρωστος.

ΥΓ: Μία μπύρα που κοστίζει 55 λεπτά είναι πάντα ένα ρίσκο.
ΥΓ2: Όχι, δεν είμαι ντίβα,  τα σχόλια θα τα απαντήσω κάποια στιγμή.

The Graduate

Είμαι ο Χόφμαν. Επιτέλους πήρα πτυχίο. Το μόνο που θέλω είναι να πίνω για πάντα με τους φίλους μου, να κοιμάμαι συνεχώς χωρίς ξυπνητήρια και οθόνες, και τη ζαργάνα να με ξελογιάζει διαρκώς. Ανακούφιση, ευτυχία, κι ένα μικρό κενό.

There’s no “i” in team

Εχθές έγραψα ένα ποστ περίπου 1500 λέξεις. Ήμουν μεθυσμένος. Έχω φτάσει στα όριά μου, και το κακό είναι πως την πληρώνει η ζαργάνα. Τώρα που θα κατέβει θα την κάνω να με ερωτευτεί από την αρχή! Τί ταβέρνες με ζωντανή μουσική θες, τί ζεϊμπέκικα αφιερωμένα, σεξ σε δημόσιους χώρους, εκδρομές σ’όλη την Κρήτη. Και σαφώς οι ντελικάτοι κοιλιακοί μου. Αλλά αυτά δε χρειάζεται να το σχεδιάσω, θα μου βγει από μόνο του έτσι ερωτεύσιμος που είμαι.

Άλλο είναι το θέμα μου. Το θέμα που με απασχολεί το τελευταίο καπλ οβ ντέιζ είναι η εκδίκηση. Ω, ναι, μου μπήκε στο μυαλό και είναι η μόνη μου σκέψη. Είναι παραγωγική τουλάχιστον. Γιατί όχι απλώς έφτασα στα όριά μου, τα ξεπέρασα. Και για λίγο καιρό θα είμαι εκτός ορίων. Όχι πως θα καταφέρω να της δώσω να καταλάβει πως μόλις έφαγε delete.. Δεν θα το καταλάβει αυτό. Θα το κάνω για να νιώσω εγώ καλύτερα. Ναι, είμαι κακός άνθρωπος, και νιώθω καλά μόνο αν παίρνω εκδίκηση. Μπλα μπλα μπλα. Πόσο έξω να πέσεις με έναν άνθρωπο; Να το θέσω κι αλλιώς. Πόσες φορές να το πάθεις; Μετράω την τέταρτη. Και μου τη δίνει γιατί έξι χρόνια να πάνε φούντο δεν είναι ποτέ εύκολο. Αλλά αφού έτσι θέλει, θα το κάνω να γίνει με το χειρότερο τρόπο. Το βρήκαμε τώρα και το λέμε, είμαι δυναμική και δε μπορώ να αλλάξω, κι η δυναμικότητά μου αυτή δεν μου επιτρέπει να είσαι καλύτερος, οπότε πρέπει να σε μειώσω, ή να είμαι πάντα μπροστά. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι μπροστά, οπότε απλώς με μειώνει.

Πιέζομαι. Και όχι, δεν είμαι ο ανώτερος άνθρωπος για να “μη δίνω σημασία”. Και ναι, “η εκδίκηση είναι για ανθρώπους με μικρά και στενά μυαλά”. Αλλά.. έχει ειπωθεί ποτέ τίποτα για αυτούς που κάνουν τον άλλον να θέλει να πάρει εκδίκηση; Γι’αυτούς τους ανθρώπους έχω να πω πολλά. Είναι οι παρτάκηδες. Είναι αυτοί που σε ακούν για 5 λεπτά και τους ακούς για 3 μέρες. Αυτοί που τα μυαλά τους πήραν αέρα.  Αυτοί που όταν τους λες τι σε πειράζει πάνω τους το ρίχνουν σε ‘σένα. Αυτοί που σε καταπιέζουν από το πού θα πάτε για καφέ μέχρι το αν θα σε αφήσουν να πας διακοπές. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε να μην πας διακοπές στον φίλο σου γιατί δεν τους βολεύει. Αυτοί που τις επιτυχίες τους τις χρυσώνουν και τις δικές σου τις κοιτάνε υποτιμητικά. “Σιγά, και τί κατάφερες;”. Κι ακόμα χειρότερα, αυτοί που δεν χαίρονται με την επιτυχία σου, ούτε καν πλασματικά. Αυτοί που δέχονται τη βοήθειά σου αλλά τη δική τους δεν στην δίνουν.

Η μαλακία είναι ότι πολλές φορές αυτά δεν τα βλέπεις. Πρέπει απλώς να συνεργαστείτε για να τα δεις. Απλώς να είστε συμφοιτητές. Απλώς να είστε φίλοι για έξι χρόνια. Μιλάω για την κοντή. Που έχει όλα τα παραπάνω. Ναι, οκ, έχει και τα καλά της. Αλλά τί να τα κάνεις; Μια γυναίκα που δεν ξέρει τί της γίνεται, και νομίζει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο. Θα το αλλάξω αυτό. Θα συνεχίσει να νομίζει ότι έχει τον έλεγχο βέβαια, ούτε καν θα ταρακουνήσω τον τέλειο δυναμικό κόσμο της. Μα δεν θέλω αυτό ούτως ή άλλως. Ό,τι κάνει θα της κάνω. Και μετά θα έρθει η έκρηξη. Και μετά απλώς θα λέμε ένα γεια. Δεν είναι η πρώτη φορά, σκέφτομαι. Δεν μου αρέσει η εξέλιξη. Μήπως έκανα εγώ κανένα λάθος; Όχι, ήμουν για μία ακόμη φορά ερωτικός και αψεγάδιαστος. Ας είναι. Δεν θα ξέρει από που της ήρθε. Κι ανυπομονώ. Και μόνο που με έφτασε στο σημείο να σκεφτώ έτσι, το αξίζει και με το παραπάνω.

Κίσις

Let the truth sting

7 ώρες πριν πάω στη δουλειά, και χωρίς να έχω πιει αλκοόλ, συνειδητοποιώ πως και εγώ έχω το πρόβλημα. Τώρα το μόνο που μένει είναι να το σταματήσω. Ξέρει κανείς πώς να κόβει τις εμμονές μαχαίρι; Μακάρι να είχα πιει και να μπορούσα να πω μεγάλα λόγια. Τώρα μπορώ μόνο να σταματήσω εδώ. Σι για ιν α φιου δέις.

ΥΓ: Ρεαλιστικότατη φότο.

:-(

Η ώρα είναι μία και μισή και έχω πιει μία και μισή μπύρα. Δε μπορεί να είναι τυχαίο. Αρχίζω να γράφω ένα από τα πολλά ποστ που μάλλον δεν θα κάνω publish. Είναι καμιά εικοσαριά από τέτοια ποστ. Τα άρχισα μα τα άφησα στη μέση. Λογικά θα δημοσιευτούν μετά θάνατον και θα υμνηθώ για το συγγραφικό μου ταλέντο. Γιατί συνεχίζω να γράφω; Δε λέω και κάτι σημαντικό. Σίγουρα προσφέρω στην λογοτεχνία αλλά τίποτα περισσότερο. θα μπορούσα να πω για πολλά πράγματα. Η πιο παραγωγική μου σκέψη μου τον τελευταίο καιρό ήταν πάνω σε ένα πρόβλημα μετάδοσης θερμότητας: γιατί το χαλί το αισθανόμαστε πιο ζεστό από το πάτωμα; Και εν μέρει ήταν λάθος. Ή εν μέρει ήταν σωστή. Ας δεχτούμε το δεύτερο σαν παραδοχή. Θα μπορούσα να πω για τις συμβουλές του cosmopolitan στο σεξ. Τώρα που είπα κοσμοπόλιταν, ήμασταν με τα παιδιά σε ένα μπαρ και αποφασίσαμε να πάρουμε κοκτέιλ. Και λέγαμε του κοντού να πάρει αυτό που παίρνει η Κάρυ Μπράντσω, το κοσμοπόλιταν.
-Είναι ένα κοκτέιλ, το κοσμοπόλιταν, που το παίρνουν οι γυναίκες και οι γκέι. Το ζητάνε ως “κόσμο”.
- Σιγά μην πάρω γκέι κοκτέιλ.
- Να ρε μαλάκα, έρχεται η σερβιτόρα, θα δεις.
(έρχεται η σερβιτόρα)
- Έχετε “cosmo”;
- Μα καλά δε βλέπεις; Γεμάτοι είμαστε από κόσμο.

Το θέμα του ανταγωνισμού των προηγούμενων ποστ τελικά είχε καταλυτικό ρόλο. Απότομη προσγείωση. Ξύπνα μαλάκα, σύνελθε. Ευτυχώς. Το θέμα της Ισπανίας ακυρώθηκε. Για να είμαι ακριβής, το ακύρωσα εγώ ο ίδιος. Που να το φανταζόμουν.. Κρίμα που ήταν έτσι η κατάσταση, κρίμα που ήταν αυτά τα άτομα, κρίμα γενικά.

Μου αρέσει να ανοίγω τις μπύρες με τον αναπτήρα.

Ένα πράγμα που λίγοι μάλλον καταλαβαίνουν, είναι πόση σημασία έχει η αίσθηση του προσδιορισμού προσωπικότητας για κάποιον. Τι κάνει ο άνθρωπος για να νιώσει πως έχει προσωπικότητα, για να νιώσει πως τον προσέχουν. Θυμώνει επειδή κρίνει πως ένας άνθρωπος με προσωπικότητα σε αυτήν την περίπτωση θα θύμωνε. Ο καφές του είναι περίεργος, γιατί νιώθει πως μόνο ένας άνθρωπος με προσωπικότητα παίρνει τέτοιον καφέ. Είναι ηλίθιο οι άνθρωποι χωρίς προσωπικότητα να σου δημιουργούν προβλήματα. Είναι απίστευτο οι άνθρωποι με προσωπικότητα να μη σου δημιουργούν. Πόσο όμορφο είναι να συζητάς με ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό; Να τους λες ανοιχτά τί κάνουν λάθος και να λένε “ευχαριστώ που μου το είπες”, ενώ άλλοι προσπαθούν να σε βγάλουν και μαλάκα επειδή ως φίλος τους έπρεπε να έχεις δείξει κατανόηση. Πόσο όμορφη είναι μία καλή κουβέντα όταν έρχεται από τον φίλο σου; και πόσο εκνευριστική όταν έρχεται από κάποιον με βλαμμένη αυτοπεποίθηση πως σε ξέρει; Υπάρχει πιο εκνευριστικό συναίσθημα από αυτό που έχεις όταν σε αδικούν; Δεν υπάρχει. Πόσο αλαζονικό είναι να λες στα 23 σου πως δεν πρόκειται να αλλάξεις, “δέξου με όπως είμαι γιατί αυτή είμαι”; Πόσοι λέμε ότι είμαστε ανοιχτοί στην κριτική και πόσοι πραγματικά είμαστε; Σκέψου πως μετά από αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου απαντάω με σιγουριά πως είμαι κι εγώ ανοιχτός στην κριτική. Γιατί όταν παθιάζομαι πάνω στην κουβέντα νομίζουν ότι τσακώνομαι; Είμαι πράγματι παράξενος ή απλώς έτσι με κάνουν να νιώθω; Περισσότερο το 2ο νομίζω. Ξέρω πια πως όσοι λένε πως το σεξ δεν έχει τόση βαρύτητα σε μία σχέση είναι επειδή δεν έχουν ζήσει το εκπληκτικό σεξ. Διάβασα κάπου πως ” η λέξη σπουδαίο δεν πρέπει ποτέ να συνοδεύει το σεξ. Το σεξ, δεν είναι ποτέ σπουδαίο. Σπουδαίο είναι μόνο το σεξ που σε κάνει πιστό”. Είναι τόσο βολικό να το λέω σε αγνώστους αυτό. Πόσο σπαστικό είναι να πίνεις ζεστή μπύρα επειδή ξέχασες να τη βάλεις στο ψυγείο; Αυτό το λέω με σιγουριά, είναι ίσως το πιο σπαστικό πράγμα που μπορεί να μου συμβεί. Και μου συμβαίνει. Πόσο ωραίο είναι να ξέρεις πως όταν γυρίσεις σπίτι σε περιμένει η ζαργάνα σου; Ελπίζω κάποια στιγμή να το μάθω. Ελπίζω κάποια στιγμή να με μάθω κι εμένα.

Παρατηρώ πως μου αρέσει να κάνω εκπλήξεις παρά να μου κάνουν. Πως η έλλειψη προσωπικότητας σε έναν άνθρωπο με εκνευρίζει αφάνταστα. Πως οι καλές κουβέντες μεταξύ φίλων λέγονται στην πλάκα ή δεν λέγονται καθόλου. Πως το σεξ είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας, και πως όλοι οι αγάμητοι το έχουν καραμέλα πια πως το σεξ δε μετράει και τόσο. Πως η ζεστή μπύρα μου με νευριάζει όσο περνά η ώρα. Πως θα ήθελα η ζαργάνα να είναι εδώ. Ή να πίνω μπύρες με εκλεκτή παρέα. Ή να πίνω ζεστή μπύρα μόνος μου καπνίζοντας.Θα τα αναλύσω όλα εν καιρώ.

Ενέργεια

Είμαι καλά! Μετά από μήνες, νιώθω μία ελαφριά χαλάρωση, πως τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά στη θέση τους. Πήρα αποφάσεις για διλλήματα που είχα (βασικά μάλλον είχε παρθεί η απόφαση από άλλους ερήμην μου, αλλά χρησιμοποιώ πρώτο ενικό για να νιώσω καλύτερα). Ας είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι πια διλλήματα, είναι πλέον γεγονότα. Η φάση στην οποία είχα μείνει στάσιμος τόόόόσους μήνες επιτέλους τελείωσε, προχωράω στην επόμενη φάση, με ηθικό ακμαιότατο και σώμα γυμνασμένο. Την Παρασκευή θα κάνω το πρώτο μου μπάνιο και πολύ χαίρομαι που θα ξανακούσω τα γυναικεία ξεφωνητά.. Καλή η μονογαμία, αλλά έβγαλα το κορμί μου πολύ απότομα από την προσφορά, και μου έλειψε η ζήτηση.. θα δοκιμάσω λοιπόν τη μέση λύση αυτό το καλοκαίρι: Λουκ μπατ ντου νοτ τατς!

Γύρω στο Μάρτιο είχα αρρωστήσει, κι είχα χάσει τέσσερα κιλά λόγω αρρώστιας, με αποτέλεσμα τα τζινάκια που είχα να μην αγκαλιάζουν πλέον καλαίσθητα την ντελικάτη-αρρενωπή μέση μου.. Πέρασαν οι μήνες και νόμιζα ότι τα κιλά δεν τα έπαιρνα, γιατί τα εξαίσια ρούχα μου δεν ήταν το ίδιο πάνω μου.. Προχθές ανακάλυψα ότι τα κιλά τα πήρα, απλώς σε ύψος.. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Τρομάζω.. Η διαχωριστική γραμμή του ντελικάτου από το καχεκτικό είναι πολύ λεπτή και φοβάμαι μην την ξεπεράσω.. Ευτυχώς οι αμέτρητοι κοιλιακοί μου είναι σταθερή αξία!

Τον τελευταίο καιρό που έφαγα τον ανταγωνισμό στη μάπα, έμαθα να τον χειρίζομαι.. Ή, για να το θέσω καλύτερα, έμαθα να μην τον χειρίζομαι. Απλώς αγνοώ τα περιστατικά, κι αφήνω τον ανταγωνιστή στην αυταρέσκειά του. Θα γίνει η κουβέντα εννοείται, θα.. γίνει βεβαίως βεβαίως.. Είναι απίστευτο το πόσο μαθαίνεις την ανθρώπινη φύση μέσα από τέτοια περιστατικά.. Κάθισα και σκέφτηκα τους λόγους για τους οποίους θα μπορούσε κάποιος να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και κατέληξα στην έλλειψη αυτοπεποίθησης. Μεγάλο πράγμα η έλλειψη αυτή. Κάθε άνθρωπος έχει κι από μία, και εννοείται πως εξωτερικεύεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. Ένας τρόπος λοιπόν, όπως είδα κατά την εκτενή μου έρευνα στο τεράστιο δείγμα του ενός ανθρώπου, είναι πως προσπαθείς να πείσεις τους άλλους πως αξίζεις παραπάνω. Ο εγωιστής είναι εγωιστής επειδή δεν πιστεύει στον εαυτό του, και με τις πράξεις του προσπαθεί να πείσει τους άλλους για το αντίθετο, για να πειστεί κι ίδιος του. Ας είναι. Αυτός που καταλαβαίνει περισσότερα, λέει λιγότερα, και κάνει υπομονή.

Το ποστ το άρχισα πριν 6 ώρες και το συνεχίζω τώρα. Η κυκλοθυμία είναι μόνιμη κατάσταση πια. Θέλω να σταματήσει ο χρόνος. Είναι τόσα πολλά που θέλω να μιλήσω, νιώθω πως θα πνιγώ. Τώρα νιώθω πως πνίγομαι. Εϊναι δυνατόν; Ούτε να το φανταζόμουν πως θα έφτανα ποτέ σε αυτή τη θέση της επιλογής. Καρδιά και λογική και μαλακίες, που όταν τα άκουγα είχα τη λύση στο στόμα μου αμέσως και τώρα είμαι ακριβώς στη μέση. Ταξίδια, διπλωματικές, μεταπτυχιακά, σχέσεις, στρατός, έγιναν όλα ένα κουβάρι. Με τί μυαλό να πάρει κανείς αποφάσεις; Θέλω να συναντήσω τον εαυτό μου, δέκα χρόνια μεγαλύτερο και να μου πει τι επέλεξε. Και να μου πει τί να κάνω.  Ας είναι. Κυκλοθυμία. Πριν 6 ώρες έλεγα πως πήρα αποφάσεις, και τώρα λέω πως βρίσκομαι στη μέση. Να πόσο καλά είμαι.

Το μόνο θετικό που σκέφτομαι τώρα είναι προχθές το βράδυ που της τηλεφώνησα, κι αυτή το σήκωσε και είπε: “Τί καλά που με πήρες, ήθελα να σ’ακούσω”.

Θέλω να πιω και να χορέψω.

Not enough time

Είναι μεσάνυχτα και είμαι τελείως καμμένος. Ήρθα στο γραφείο να συνεχίσω τις προσομοιώσεις. Μέχρι την Κυριακή ελπίζω να έχω τελειώσει. Πρέπει να ακολουθώ αυτό το πρόγραμμα βέβαια, κάθε μεσάνυχτα να έρχομαι στο γραφείο, να κοιμάμαι στις 3 και να ξυπνάω στις 8μιση, να πηγαίνω στη δουλειά από τις 11 μέχρι τις 7, να επιστρέφω στη σχολή, να τρώω αμέσως μετά.. Έχω χάσει κιλά πολλά. Σκέψου ότι από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα τη βγάζω με 2 κρουασάν μόλτο. Αν έχω χρόνο μετά, παίζει να χτυπήσω και μια κρέπα. Και αν στη συνέχεια της μέρας αγχωθώ, ξεχνάω να φάω το βράδυ. Το αποτέλεσμα είναι να χάσω τέσσερα κιλά. Ναι ναι, πρέπει να ηρεμήσω, το σκέφτηκα κι εγώ. Θα βαρέσω τιλτ σε λίγο και θα αναρωτιέμαι από που μου ήρθε. Σήμερα δεν είχε δουλειά πολλή. Στις 7 θα ερχόταν ένας άλλος να αλλάξουμε βάρδιες. Κάθε φορά ο συγκεκριμένος με στήνει ένα τέταρτο. Από τις 7 μέχρι τις 7 και τέταρτο ήρθαν 7 πελάτες και κάτσανε σε τρία διαφορετικά τραπέζια. Ένας μου ζήτησε ελληνικό με γάλα. Γέλασα, νόμιζα πως μου έκανε πλάκα. Να σου βάλω και αφρόγαλα; χαχα. Το βλέμμα του ήταν αρκετό για να φύγω. Είμαι πεπεισμένος πως δεν θα μου άφησαν τιπς. Το πρωί ήρθαν έξι παιδιά παρέα και κάθισαν. Μάλλον ήπιαν τον πρώτο καφέ της ζωής τους. Τέσσερα κορίτσια κι δύο αγόρια, γυμνάσιο πρέπει να πήγαιναν. Πήγα, ρώτησα τί θέλουν. Δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής. Ένα κορίτσι που “ήξερε τί ήθελε” μου είπε φρραπέ γλυκό με γάλα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ακούστηκαν 4 “κι εγώ”. Πήγα έξι φραπέδες γλυκούς με γάλα. ΠΛάκα είχαν. Η τελευταία κοπέλα μου είπε ότι θα πιει καπουτσίνο, το είπε με το στυλ ότι “έχω ξαναπιει καφέ, έχω πιει πολλούς καφέδες μάλιστα στη ζωή μου”. Πήγα τους καφέδες και μετά από δύο τρία λεπτά άκουσα την κοπέλα με τον καπουτσίνο να παραπονιέται γιατί “παντού μου βάζουν αυτόν τον αφρό από πάνω και πάντα τον πετάω.. αφού δε μου αρέσει καθόλου”. Πλάκα είχαν. Αυτές οι μέρες δεν περνάνε εύκολα, τα σημάδια στο πρόσωπό μου είναι μόνιμα πλέον, απλώς μετακομίζουν από το ένα μάγουλο στο άλλο (το μέτωπο το έχω πάντα καθαρό thank you very much). Θέλω να έρθει καλοκαίρι. Να πάω για μπάνιο, να παίζω τάβλι πίνοντας μοχίτο και να μην έχω τίποτα να κάνω. Οι υποχρεώσεις μου αυτό το σύντομο καλοκαίρι θα είναι να κυλιστώ στην άμμο με τις ώρες, να κάνω γυμνισμό με τους 27 κοιλιακούς μου σε μία παραλία μη γυμνιστών για να ξανανιώσω το συναίσθημα αποδοχής του πλήθους που τόσο μου έχει λείψει, να περάσω πολύ χρόνο με τη ζαργάνα και τον κοντό  που θα μου λείψουν ούτως ή άλλως αφού μέσα Ιουλίου θα πάω Ισπανία (Θεού (μη) θέλοντος), να πάω σε θερινό σινεμά, να κάνω διαγωνισμό με τον εαυτό μου πόσο μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου κάτω από το νερό, να δω πόσα παγωτά μπορώ να αντέξω, να πάω να δω τον αδερφό μου εκεί που θα κάνει παραμεθόριο, να σπάσω το ρεκόρ στο σεξ με τη ζαργάνα, να σπάσω το ρεκόρ χρόνου στις σχέσεις μου (είναι πασίγνωστο πως οι ερωτικές μου εμπειρίες περιορίζονταν σε απίστευτες στιγμές πάθους μίας-δύο νυχτών), να πάρω πτυχίο και να νιώσω κι εγώ εκείνο το συναίσθημα “όταν τελειώνεις είσαι τρομερά μπερδεμένος και δεν ξέρεις προς τα που να κινηθείς”, να κοιμηθώ, να ξυπνήσω, να καπνίσω, “σ’αγαπάω” να σου πω και να κοιμάσαι. Κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου, αν και πρέπει να τα χωρέσω σε λιγότερο από ένα μήνα. Ας είναι. Ούτε να ονειροπολήσω δεν προλαβαίνω.

Τελειώνει η προσομοίωση. Είμαι λίγο λιώμα. Θέλω να πιω λίγο κρασάκι. Να θυμηθώ να το κάνω κι αυτό το καλοκαίρι.

ΥΓ: Δεν προβληματίζομαι να θα πάνε όλα καλά, το ξέρω ότι θα πάνε. Πάνε ήδη καλά. Δεν έχω χρόνο να το ευχαριστηθώ μόνο.

A hard day’s night

Πέρασε κι ο Απρίλης. Χωρίς να έχω τις άπειρες δουλειές νιώθω πως δεν έχω χρόνο για τίποτα. Όλο βιάζομαι και ποτέ δεν προλαβαίνω. Και δε λέω, εντάξει, πάλι καλά που δεν είμαι στάσιμος. Τώρα κάτι κάνω, δε βαριέμαι τουλάχιστον. Έπιασα δουλειά σ’εκείνο το ισπανικό μπαράκι. Το ανοίγω τα πρωινά, δουλεύω οχτάωρο. Στην αρχή που το σκεφτόμουν έλεγα ότι θα περνάω και γαμώ. Δεν έχει πολύ κόσμο, δε γίνεται να έχει πολύ κόσμο μιας και έχει 9 τραπέζια συνολικά. Και σκεφτόμουν πως τις ώρες που θα κάθομαι θα μπορώ να διαβάζω το βιβλίο μου, να με βαράει ο ήλιος έξω το πρωί, στο στενό του λιμανιού, με τον πρώτο καφέ της μέρας και τσιγάρο. Και δεν είχα πέσει πολύ έξω, αφού τελικά τις πρώτες εφτά μέρες δουλειάς διάβασα τέσσερα βιβλία. Αλλά έπαθα overdose. Και για λίγο καιρό δεν νομίζω να μπορώ να διαβάσω κάτι άλλο, πέρα από ζώδια και τεχνικές για ανάδειξη και διατήρηση κοιλιακών εν όψει του καλοκαιριού. Έκανα ένα τεστ στο φέισμπουκ, ποιος ήρωας παραμυθιού είσαι και μου βγήκε κοκκινοσκουφίτσα. Έκανα κι άλλα 1500 τεστ κι έπεσαν όλα μέσα. Ας πούμε το όνομα του άλλου μου μισού είναι βαγγέλης. Τι κουλό κι αυτό. Ασχολήθηκα πολύ με τη διπλωματική το Πάσχα, μιας και βρέθηκα επιτέλους μόνος μου στο γραφείο και μπόρεσα να οργανωθώ όπως ήθελα και όχι όπως μου επέτρεπαν. Αλλά κόλλησα πάλι σε ένα σημείο που μόλις σήμερα ξεκαθάρισα, αλλά πια είναι αργά γιατί επέστρεψαν οι άλλοι και πρέπει να μου γίνει ο κώλος “να” για να μπορέσω να δουλέψω όπως θέλω. Ας είναι. Έτσι έφυγε το Πάσχα.. Χωρίς παρέα, με τη δουλειά και τη διπλωματική. Και εννοείται με τη ζαργάνα. Αν κάποτε είχα συνδυάσει όλα μου τα παιδικά χρόνια με τη φίλη μου τη ζαργάνα, τώρα συνδυάζω τις φοιτητικές διακοπές (πάσχα χριστούγεννα) με τη σχέση μου τη ζαργάνα. Ευτυχώς. Τώρα που το έφερε η κουβέντα, ένα άλλο τεστ στο φέισμπουκ μου είπε πως η/ο αγαπημένη/ος μου θε με παντρευτεί! Και πάρα πολύ χάρηκα.

Το Πάσχα πήγα στο χωριό μου για ένα τριήμερο. Εκεί φυσικά ήταν και τα ξαδέρρφια μου. Τα δεύτερα ξαδέρφια μου, όταν ήμουν στην τρίτη ή τετάρτη δημοτικού μου έβγαλαν μία φήμη στο χωριό, και για τρία χρόνια συνολικά όλα τα άλλα παιδιά στο χωριό με φώναζαν “καρφί”. Γιατί ένα πάσχα είχαμε πάει όλοι στο διπλανό χωριό να παίξουμε μπάσκετ οι ομάδες των δύο χωριών, και εγώ με ένα άλλο παιδί μεγαλύτερό μου είχαμε μείνει έξω για αλλαγές. Και εκεί που ήμασταν μου είπε να ανοίξω το τσαντάκι του μεγαλύτερου της παρέας που εκείνη τη στιγμή έπαιζε μπάσκετ. Με τα πολλά το άνοιξα, και τί βρήκα μέσα; Τσιγάρα!!! Είχα τρομοκρατηθεί, μιας και οι δικοί μου από τριών χρονών μου το παρουσιάζανε ως έγκλημα.. Μόλις τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι, είπα στα παιδιά (ενώ ο μεγάλος της παρέας έλειπε) “ρε παιδιά, ο Δημήτρης καπνίζει”. Πως δεν έφαγα ξύλο… Μου χίμηξε ο ξάδερφός μου κι άρχισε να φωνάζει, και με τα πολλά για τρία χρόνια με φώναζαν στο χωριό καρφί, όταν ήταν μπροστά ο ξάδερφός μου. Η μάνα μου τράβηξε πολλά τότε.. Δε με πάιρνανε πια μαζί τους για παιχνίδια, “σιγά μην πάρουμε κι εσένα το καρφί”, κι άλλα τέτοια που τώρα ακούγονται αστεία.  Ας είναι. Η μάνα μου είχε κόψει το κάπνισμα τα τελευταία πέντε χρόνια γιατί είχε πάθει έμφραγμα. Κι ερχόμαστε στο φέτος. Εκεί που τρώγαμε και καθόμουν δίπλα στον ξάδερφό μου, βγάζω να στρίψω τσιγάρο, και με κοιτάει η μάνα μου με βλέμμα που λέει “αχ και να μπορούσα να κάνω κι εγώ”.. Το έπιασε το βλέμμα ο ξάδερφός μου, με ρώτησε, του είπα πως στη μάνα μου λείπει το τσιγάρο, και τί μου απάντησε ο αθεόφοβος; “Ναι το ξέρω ότι καπνίζει κρυφά.. Αφού σήμερα εμένα έστειλε να της πάρω τσιγάρα.” “Τι είπες;” τον ρώτησα, και μου ξαναείπε το ίδιο πράγμα.. “Εγώ αυτό δεν το ήξερα” του λέω. “Κάνε πως δεν το άκουσες” απάντησε. Ήταν ώρα για εκδίκηση σκέφτηκα αλλά όπως λέει κι ο μπαμπάς, είναι κακό να πράττεις εν θερμώ οπότε συγκρατήθηκα στιγμιαία..  Τα επόμενα δεν έχουν σημασία, ούτε του φώναξα, ούτε τον έβρισα (πολύ), ούτε τον έκανα ρεζίλι, μιας και θα ρεζίλευα και τη μάνα μου. Την έπιασα αργότερα και της μίλησα, με διαβεβαίωσε πως δεν κάνει πολλά τη μέρα, και τελικά έληξε η συζήτηση με την μάνα μου να νομίζει πως δε θα ανησυχώ. Σαν να είναι δεκαεφτά χρονών και να κρύβεται από την οικογένειά της. Ας είναι. Θα δείξει.. Δεν το ξέρει ούτε ο πατέρας μου ούτε ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου πήρε άδεια από το στρατό και ήρθε σπίτι για πέντε μέρες. Μόλις έφυγε. Θα μου λείψει, αν και δεν νομίζω να κατάλαβε κάτι τέτοιο μιας και ούτε εγώ κατάλαβα κάτι τέτοιο από μέρους του. Απλώς το ξέρω.

Η εξεταστική μου κανονικά θα ήταν κάπου στα μέσα Ιουλίου, παρόλο που μερικές φήμες έλεγαν πως ίσως να είναι αρχές Ιουνίου.. Έκλεισα αεροπορικά για θεσσαλονίκη πέντε με ενιά ιουνίου προχθές, και σήμερα έμαθα ότι η εξεταστική μου είναι μία με δεκαπέντε Ιουνίου. Πέτυχα διάνα! Έπρεπε να το είχα προβλέψει, έτσι συμβαίνουν αυτά με μένα.. Μην τα ξαναλέμε για τον μέρφυ..

Παρόλα αυτά, όλες τις προηγούμενες μέρες ήμουν αρκετά καλά. Σήμερα κάτι με έπιασε, ίσως επειδή έμαθα για την εξεταστική, ίσως γιατί αγχώθηκα για τη διπλωματική ή γιατί έφυγε ο αδερφός μου. Δεν έχει σημασία. Θα πάω να πάρω μοσχοφίλερο να κάτσω να πιω. Τώρα που είπα “να πιω” θυμήθηκα μία από εκείνες τις ¨σοβαρές¨ οικογενειακές συζητήσεις που έχουμε κάθε Πάσχα στο χωριό.. Κάθομαι με τον μπαμπά μπροστά από το τζάκι, εγώ διαβάζω βιβλίο και καπνίζω, ο μπαμπάς παίζει το μαντολίνο του. Τζάκι, βιβλίο, τσιγάρο, η σκηνοθεσία σηκώνει κρασάκι σκέφτηκα.. Οπότε σηκώνομαι και βάζω ένα ποτήρι κρασί.. Με βλέπει ο πατέρας μου, σταματάει να παίζει και μου λέει: “Μπορείς να αντέξεις μία μέρα χωρίς αλκοόλ;” χωρίς επιθετικότητα όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς ανησυχία εκδήλωνε το ύφος του.. Του λέω ναι, και με ρωτάει αν είμαι σίγουρος. Του απαντάω ναι γελώντας και μου λέει με απόλυτα σοβαρό ύφος ότι ο αλκοολισμός είναι μία εξάρτηση που την καταλαβαίνεις οταν είναι πια αργά. Έπεσα κάτω από τα γέλια.. Ο πατέρας μου νομίζει πως είμαι αλκοολικός, και σκέφτομαι να τον δουλέψω.. Ένα πρωί που θα φτιάχνει καφέ να τον ρωτήσω αν υπάρχει μπύρα στο ψυγείο, να τον δω να σοβαρεύει απότομα.

Το τριήμερο της πρωτομαγιάς έρχεται η ζαργάνα, θα περάσουμε ωραία. Να κάτι που έχω να περιμένω. Ο μάης. Ελπίζω να είναι καλύτερος μήνας. Κάθε μήνα αυτό λέω βέβαια. Ας είναι. Όλα θα πάνε καλά νομίζω.